หลงกลรักพี่ว้ากโคตรเลว

“อยากลองจนได้เรื่อง”

ซีรีส์นิยายเซต ตระกูลวิระโภคิน

เซนต์ คุณากร วิระโภคิน

อายุ 21 ปี สูง 182 cm เลขมงคล 60

ลูกชายคนรองของเสี่ยฮาร์นและหนูหลิน

เจ้าของคลับ KV Grand Club ขอนแก่น

วิศวกรรมไฟฟ้าปีสาม ตำแหน่งเฮดว้ากสายโหดที่น้องหวาดกลัว

หน้านิ่งแต่เจ้าเล่ห์ บริการเสน่ห์เก่ง อยากได้ต้องได้

เทคแคร์ เปรมมิกา โศภีพัทธ์

อายุ 19 ปี สูง 164 cm

ลูกคนเล็กของตระกูลผู้ดี เด็กแว่นเรียนดี

คนอื่นคิดว่าเธอเป็นเด็กเนิร์ด แต่ความจริงแล้ว

เธอเป็นคนมั่นใจ เซ็กซี่ ไม่ยอมคนต่างหาก

“น้องมันใสซื่อขนาดนั้น มึงจะล่อจริงเหรอวะ”

“หน้าตากูดูเป็นคนดีขนาดนั้นรึไง ?”

“มึงกับพี่เซนต์..”

“กูได้ตัวท็อปเลยนะ ถือว่าไม่ขาดทุน”

*************

บทนำ

ที่นี่ มีนมใหญ่ - ขอนแก่น

เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวสนั่นร้านขนมหวานชื่อดังแถวรั้วมหาวิทยาลัย วันนี้นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปิดร้านเลี้ยงต้อนรับน้องเฟรชชี่อย่างเป็นทางการ

“มึง ! หล่อโฮก อยากได้เป็นผัว”

“กูมองไม่เห็น !”

เทคแคร์ เปรมมิกา โศภีพัทธ์ สาวเฟรชชี่ปีหนึ่งหรี่ตาหันมองตามไปที่มุมนอกสุดของร้าน ทว่าเธอกลับมองเห็นแค่กลุ่มผู้ชายร่างสูงโปร่งดูทะมัดทะแมงสามสี่คนเดินผ่านไปเท่านั้น ไม่เห็นว่าหน้าตาเป็นอย่างไร

ที่มองไม่ค่อยชัดก็เพราะเธอเผลอทำแว่นสายตาอันใหม่แตก เลยต้องหยิบเอาแว่นอันเดิมที่ต่ำกว่าค่าสายตามากแล้วมาใส่ ทำเอาทัศนวิสัยการมองเห็นของเธอแทบจะติดลบ

“แก กลุ่มพี่เซนต์ โคตรหล่อเลย ฮือ”

“ไม่ใช่แค่หล่อนะจ๊ะ โคตรรวยเด้อ คนนี้ฉันจองจ้ะ”

“แบ่งกัน เพราะฉันชอบพี่อาร์ทจ้ะ”

เพื่อนร่วมรุ่นเมาท์มอยถึงผู้ชายกลุ่มนั้นแบบออกรสออกชาติแถมเสียงดังจนผู้ชายกลุ่มที่โดนนินทามองตามเสียงมา

“คิดยังไงวะ ชวนพวกกูมางานเลี้ยงนม”

“ไม่ยังไง แค่มาหาเหยื่อ”

เซนต์ คุณากร วิระโภคิน ตำแหน่งเฮดว้ากจอมเผด็จการที่รุ่นน้องเคารพยำเกรง เขาคนนี้ไม่ค่อยจะชอบมางานเลี้ยงสังสรรค์ของคณะสักเท่าไหร่ยกเว้นจำเป็นต้องมา แต่ครั้งนี้กลับมาเองทำเอารุ่นน้องปีสองอกสั่นขวัญหายเพราะกลัวจะโดนลงโทษ ต่างจากปีหนึ่งที่ไม่รู้กิตติศัพท์ของเขาผู้นี้ เห็นเพียงใบหน้าหล่อเหลากับผมสีเทาเอกลักษณ์

“แล้วเจอยังเหยื่อมึงอ่ะ เห็นมองโต๊ะนั้น อย่าบอกนะว่าจ้องน้องที่คัดดาว มึงจะล่อดาวทุกปีเลยเหรอวะ”

“ไม่ใช่ดาว ยัยแว่น”

รอยยิ้มของผู้ล่ายกขึ้นเมื่อเอ่ยถึงคนที่ตัวเองสนใจ ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน ‘ยัยเฉิ่ม’ คนนั้นถึงดึงดูดสายตาเขานัก หน้าตาจิ้มลิ้มใสซื่อกับแว่นสายตากรอบสีชมพูชวนเขามองจนละสายตาจากเธอไม่ได้

“อู้ว ล่อเด็กเรียนซะด้วย เนิร์ด ๆ ไม่เป็นงานจะถูกปากเหรอเพื่อน”

“ฮึ ! ก็ไม่แน่”

ใบหน้าเย็นชาตอนนี้แฝงไปด้วยกลิ่นอายความเจ้าเล่ห์ สายตาชายจดจ่ออยู่ที่สาวน้อยก่อนจะละลงมาที่แก้วเหล้าปั่นสีสวย

“น้อง ! เอาเฟรนซ์ฟราย ไก่คาราเกะ เกี๊ยวซ่า แล้วก็ขนมปังปิ้งอะไรก็ได้ลงโต๊ะนั้นนะ”

เซนต์จัดแจงสั่งอาหารพร้อมชี้ไปที่โต๊ะดังกล่าว การกระทำที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเล่นเอาเพื่อนขนลุก จนต้องเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากเขาเพื่อดูว่ามีไข้หรือเปล่า

แปะ แปะ แปะ ! “อะแฮ่ม น้อง ๆ คะ ต่อไปพี่จะขอสุ่มน้องยี่สิบคนแรก แนะนำตัวกับพี่ ๆ ให้บอกชื่อเล่นกับสโลแกนประจำตัวนะ เริ่มที่น้องคนนี้เลยค่ะ”

เสียงพี่สันทนาการปีสองเอ่ยด้วยรอยยิ้มบอกถึงกิจกรรมถัดไปที่ต้องทำร่วมกัน ผู้โชคดีคนแรกจะเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากว่าที่เดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์

“สวัสดีครับพี่ ๆ เพื่อน ๆ ผมทอมนะครับ สโลแกนไม่มีหน้าตาดีไปวัน ๆ ครับ”

“สวัสดีค่ะ เอญ่านะคะ โสด จีบได้ ทักไลน์มาเลย”

กรี๊ดดด แปะ แปะ แปะ ~ ทั้งเสียงโห่ร้องทั้งเสียงปรบมือชื่นชมความหล่อความสวยดังขึ้นจนแสบแก้วหู ทำเอาคนมองอะไรไม่ชัดต้องยู่หน้าหรี่ตามองไปยังผู้พูด

ผู้โชคดีโดนสุ่มไปเรื่อย ๆ ส่วนมากเป็นคนที่หน้าตาดี ๆ ทั้งนั้นเรียกเสียงโห่แซวของผองเพื่อนแล้วรุ่นพี่เป็นอย่างดี

“ปัน ! มันนี่”

“ครับพี่”

“สุ่มน้องคนนั้น”

รุ่นน้องพยักหน้าด้วยความงงงวย แต่ก็ทำตามที่รุ่นพี่ของตนบอกเพราะไม่อยากจะขัดใจสักเท่าไหร่

“สุ่มแบบไหนวะไอ้เหี้ย ล็อกเป้าชัด ๆ”

“ฮึ !”

เซนต์ผุดรอยยิ้มแฝงความในใจออกมาอย่างชัดเจนว่าเขาอยากได้ สายตาวาวโรจน์ดุจเปลวเพลิงมรณะเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังว่าจะได้ลิ้มลองเธอสักครั้ง

“สะ.. สวัสดีค่ะ ชื่อเทคแคร์นะคะ ทำไมต้องเป็นเด็กดี ขอเป็นเด็กพี่ได้ไหม ขอบคุณค่ะ”

น้ำเสียงสุภาพเอ่ยติด ๆ ขัด ๆ เพราะไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน คำคมก็เป็นเพื่อนของเธอที่คิดให้เมื่อครู่ มันประหลาดจนเธอต้องรีบพูดแล้วรีบนั่งลงทันที แต่นั่นมันกลับถูกใจอีกคนที่จ้องตะครุบเธอไปเป็นเหยื่อเสียจริง

“ชื่อเทคแคร์เหรอ เดี๋ยวโดนกูเทคโอเวอร์”

“เอาจริงดิ !”

“อยากลองเด็กเนิร์ดดูบ้าง”