MasukLiam’s POV
“Do you like the place? Niresearch ko pa talaga ang restaurant na ‘to para masigurado kong magugustuhan mo.”
Nagniningning ang mga mata ni Selena habang tumingin siya sa akin, sabay hawak ng aking kamay sa ibabaw ng mesa. Mainit ang kanyang palad, at saglit akong natigilan sa lambing ng haplos niya.“Yes, ang ganda dito. Mukhang masarap pa ang pagkain,” sagot niya, may ngiti sa labi.
“Good, good. I’m happy that you like it,” sabi ko, habang pinagmamasdan ang saya sa kanyang mukha.
“I love it, baby.”
Masigla siyang kumakain, at ako nama’y tahimik na pinagmamasdan siya. I smirk, sa bawat ngiti niya at bawat tawa. Isang linggo rin akong nawala dahil abala sa negosyo. Kailangan kong lumipad papunta sa ibang bansa para asikasuhin ang isang proyekto. Pero ngayong kaharap ko siya, pakiramdam ko ay bumalik lahat ng pagod na nawala.
“Hindi mo nabanggit sa akin na dalaga na pala ang anak mo,” seryoso kong sabi habang pinupunasan ko ang labi gamit ang napkin.
“Aahh… hehe, pasensya ka na. Hindi ko naikwento sa’yo.” Binaba niya ang kutsara at tinidor, at huminga nang malalim bago tumingin sa akin, diretso, walang iwas.
“Eighteen pa lang ako nung nabuntis ko si Isabela. I was planning to abort her… kasi iniwan ako ng boyfriend ko. Niloko niya ako.” Nanginginig ang boses niya.
“Pero pinigilan ako ng nanay ko. Sabi niya, tapusin ko raw ang pag-aaral, siya na raw ang bahala sa bata.”
Tumango-tango ako, sinusubukang unawain ang bigat ng mga salitang binitawan niya.
“I’m sorry, baby,” sabi niya, halos pabulong.
“Ayoko kasi na malaman mo ang totoo, baka iwan mo rin ako.” May takot sa kanyang mga mata, takot na baka hindi ko tanggapin ang nakaraan niya.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Wag kang mag-alala. Pansamantala lang naman siya sa mansyon, I will find a place where she can stay. Hindi ko kasi siya pwedeng itakwil. Hindi na siya kayang alagaan ng nanay ko. Don’t worry. After niya ng college, at makapagtrabaho sigurado, kaya na niyang mag-isa.”
“NO! Let her stay.” Hindi ko napigilang tumaas ang boses ko. Nakita kong nagulat siya.
“Pero…”
“I think it’s time you make it up to her,” sabi ko nang mas mahinahon.
“Sa tingin ko, medyo malayo ang loob niya sa’yo.”
Lumungkot ang mga mata ni Selena.
“Kasalanan ko. Madalang lang akong dumalaw noon. Masyado akong naging abala sa trabaho . Tsaka…” saglit siyang natigilan, tila nagdadalawang-isip kung itutuloy. Pero kalaunan ay nagsalita rin.
“Tsaka ayokong malaman ng mga kaibigan ko na may anak ako sa pagkadalaga.”
Hinawakan niya ulit ang kamay ko, tila nagmamakaawa.
“Baby, can I ask you a favor?”
Tumaas ang kilay ko ngunit tumango pa rin.
“Since pumayag ka na tumira sa atin si Isabela… can you please tell everyone that Isa is my sister, not my daughter?” May pagsusumamo sa tono niya, at ramdam kong desperado siyang mapanatili ang imahe niya sa lipunan.
Tinitigan ko siya ng ilang sandali bago ngumiti. “Of course, baby. Basta ikaw.”
Ngumiti siya, maluwag sa dibdib.
“Thank you, baby. Alam ko love na love mo ako.” Lumapit siya at marahang hinalikan ako sa labi.
“I love you, baby,” bulong niya bago muling ngumiti.
Pagkatapos naming kumain, dumaan kami sa mall. Gusto raw niyang bumili ng bagong labas na bag na matagal na niyang inaabangan. Hinayaan ko lang siya.
“Baby, thank you so much! Grabe, ilang buwan ko ‘tong hinintay, and sa wakas, hawak-hawak ko na!” tuwang-tuwang sabi niya habang mino-model ang bag sa harap ko.
Isang mabilis na ngiti lang ang itinugon ko, pero sa loob-loob ko, may bahagyang bigat. Pinagmamasdan ko siyang masayang umiikot, parang walang ibang iniisip sa mundo.
Pagpasok namin sa kotse, hindi ko inaasahan ang sumunod na nangyari. Bigla akong kinandong ni Selena, dahilan para mapaatras ako sa upuan. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan, at ang bango ng kanyang pabango na agad bumalot sa loob ng sasakyan.
“Baby…” malambing pero may halong pang-aakit ang boses niya, sabay lapit ng kanyang mukha sa akin.
“Nabitin ako kanina.”
“Talaga lang ha?” biro kong sagot, sabay abot sa likod ng upuan. Binuksan ko ang trunk ng kotse gamit ang remote, seryoso ang tumingin sa kanya.
May inilabas akong maliit na paper bag mula sa likod, at winawagayway ko ito sa harap niya.
“Baka ito ang hinahanap mo,” sabi ko,
“ Let me see” tinignan niya ang laman ng bag.
Wow! It looks long and yummy” malandi niyang sabi.
“we can try it now.”
Buti na lang tinted ang mga bintana ng sasakyan, kaya hindi nila makita na nakakandong si Selena sa akin.
I put lubricant on the toy, turned it on and carefully pushed it inside Selena. Hindi na ako nag-abalang alisin ang kanyang panty..
“Aaaahh Babby, it feels so hot. Ang laki mo” she is acting like it was my di** inside her.
Napapahigpit ang kapit niya sa aking leeg ko habang patuloy ko itong nilalaro sa loob niya.
“Damn, ang sarap ng bago mong toy.. Baby.. aaahh” nagtataas baba siya, sarap na sarap sa bago kong bili..
“ Baby.. aahh ang laki, ang tigas ang sarap..”
Kinuha niya ang ito sa aking hawak at siya na ang nagmanipula. Binuksan ko ang buntones ng damit niya at nilabas ang tayong tayo niyang de** at pinisil ito.
“ Aaah.. yes ganyan baby.. Can you suck it please…” puno na libog na sabi nito.
Ngunit hindi ko siya sinunod bagkus, nilagyan ko ng lubricant ang aking mga palad at nilaro laro ang kanyang mga dede.
“ Yes, fuck aaahh that’s it baby.. More..” pikit ang matang nakatingala na sabi niya.
“ Aaaahhh I am cumming baby.. Ang sarap.. Aaahh” bumagsak siya sa harapan ko at niyakap ako nung siya ay nilabasan.
“ Baby, di ba sabi mo pupunta ka sa doctor sa hongkong para tanungin kung may pag-asa bang tumayo ang iyong pagkalalake, anong sabi ng doctor?” tanong niya sa gitna ng paghingal.
“ I am sorry Baby, mukhang imposible na raw na magamot ang aking erection issue.. “ simpleng sagot ko.
Ramdam ko ang panghihina niya, ang ang paghinga ng malalim. Nanalilisik ang matang napatingin ako sa kanya. Matang umaapoy. Nakayakap pa rin siya sa akin.
Nung lumayo siya at tumignin sa akin, napangiti ako ng pagkaganda-ganda.
“ Satisfied?” tanong ko.
“ Uhmm” tumango ito nakangiti.
“ Kahit impotent ka, inaamin ko magaling ka pa rin sa kama. Magaganda ang mga gamit na iyong nabibili para pasayahin ako. Malanding sabi niya.
Isabela’s POVAng simoy ng hangin ay may kasamang alat at bango ng kalikasan, humahaplos sa aking mukha habang pinagmamasdan ko ang malawak at kulay-turquoise na dagat. Narito kaming lahat ngayon sa isang napakaganda, eksklusibo, at pribadong isla na isa sa mga properties na binili ni Liam at pinaganda para sa binyag ng aming bunsong anak.Matapos ang solemn na seremonya sa tapat ng dalampasigan kung saan ang mismong tunog ng mga alon ang nagsilbing background music, lumipat ang lahat sa isang marangyang open-air pavilion. Ang buong paligid ay pinalalamutian ng mga mamahaling puting bulaklak at mga baging, na perpektong bumagay sa puti at gintong tema ng selebrasyon.“Ang pogi naman ng inaanak ko, natutulog na parang anghel,” narinig kong wika ni Mutya habang nakadungaw sa duyan kung nasaan si Lisean.“Siempre mana sa ninong,” nakangiting sagot ni Casey habang marahang hinahaplos ang kaniyang sariling tiyan na ngayon ay kapansin-pansin na rin ang umbok. Sabay haplos sa pisngi ni Hudson
Liam’s POV“Doc, baka naman po pwedeng turukan niyo pa si Isabela ng painless? Kahit ano pong pampakalma sa sakit!” Halos hindi ako makahinga habang sumisigaw sa doktor, habang ang sarili kong mga kamay ay nanginginig sa takot.Pakiramdam ko ay mas namumutla pa ako kaysa sa asawa ko. Kitang-kita ko ang naglalakihang butil ng pawis na bumabagtas sa noo ni Isabela habang pilit siyang umiiri. Ngunit hindi man lang pinansin ng doktor ang pakiusap ko, nanatili itong nakapokus sa ginagawa at patuloy na inasikaso ang panganganak ng aking asawa.Nasa loob kami ng delivery room ngayon. Buong-tapang kong pinanindigan ang pangakong sasamahan ko siya sa loob, ngunit sa totoo lang, parang madudurog ang puso ko sa bawat segundong lumilipas. Ang kamay ko na hawak-hawak niya ay halos magkapira-piraso na ang mga buto sa tindi at higpit ng kanyang kapit sa tuwing dumarating ang hilab.“Mhine... Isabela, I'm here. Nandito lang ako,” nauutal at nanginginig ang boses na pagpapakalma ko sa kanya, kahit an
Isabela’s POVNauna kaming nagpaalam ni Liam sa reception dahil na rin sa bigat ng aking katawan. Ngayon, pagod akong naupo sa sofa na malapit sa kama ng aming hotel room. Kakatapos ko lang maligo at kasalukuyang pinatutuyo ang aking basang buhok gamit ang tuwalya. Si Mommy at ang munting si Maeva ay magkasama na sa kabilang kuwarto at mahimbing nang natutulog, habang ang kapatid ko namang si Kuya Sean ay ewan ko kung nasaan at may sarili na namang mundo.Mag-aalas diyes na ng gabi. Pagkatapos kong magpatuyo ng buhok, lumipat ako sa harap ng vanity mirror upang magsuklay. Ngunit pagkalapag ng aking suklay, biglang napatigil ang kamay ko.May dalawang pamilyar na bagay na nakapatong sa ibabaw ng mesa.Dahan-dahan kong ibinaba ang suklay, nanginginig ang aking mga daliri habang pinupulot ang dalawang magkaibang customized bracelets. Nanlaki ang aking mga mata, at ang aking puso ay nagsimulang tumambol nang napakabilis sa halo-halong kaba at gulat.“Hindi ba’t... bracelet ko ito? At kay
Isabela’s POVMatapos ang isang napakagandang seremonya sa simbahan, lumipat ang lahat sa reception venue para sa pagpapatuloy ng selebrasyon. At ganoon na lang ang laglag-panga kong paghanga nang tuluyan kaming makapasok sa bulwagan.Napakalawak ng espasyo at tila ba dinala kami sa isang mahiwagang kagubatan sa Europa. Ang buong paligid ay nababalutan ng nakatutuwang tema nina Casey at Hudson, isang perpektong timpla ng olive green at kalikasan. Sa labas pa lang, isang eleganteng madilim na berdeng welcome signboard na pinalalamutian ng mga sariwang kulay-pish na rosas ang sumalubong sa mga bisita. Pagpasok naman sa loob, isang mahabang arko na gawa sa makakapal na berdeng dahon at maliliit na puting bulaklak ang nagsilbing daanan, na nagbibigay ng pakiramdam na naglalakad ka sa isang tagong paraiso.Ang mga mahahabang mesa para sa mga bisita ay nababalutan ng mamahaling telang olive green. Sa gitna niyon ay ang mga naglalakihang plorera na puno ng mga puting rosas, mga ligaw na dah
Liam’s POVDumagundong ang malalim at solemn na tunog ng organ sa buong sulok ng lumang simbahan, hudyat para sa pagsisimula ng wedding march. Ang lahat ng mga bisita ay sabay-sabay na tumayo, bakas ang mga ngiti at pananabik sa kanilang mga labi habang nakatitig sa pinto ng simbahan.Bilang best man, nauna na akong nagmartsa sa unahan kasama ang iba pang abay. Habang nakatayo sa tabi ng altar at nakamasid sa wedding entourage, hindi ko mapigilan ang labis na galak sa aking dibdib, lalo na nang dumating ang pagkakataon para sa mga flower girl.Doon, naglalakad nang dahan-dahan ang aking munting prinsesa, si Maeva. Nakasuot siya ng isang napakagandang olive green na bestida na may ribbon, isang napakarikit na obrang gawa mismo ng kanyang ina. Seryosong-seryoso ang mukha ng anak ko habang maingat na kumukuha ng mga talulot ng bulaklak sa kanyang basket at isinasaboy ito sa mahabang carpet.Nang mapansin niya ako sa unahan, saglit na sumilay ang isang napakatamis na ngiti sa kanyang m
Isabela’s POVToday is the day. Narito kaming lahat ngayon sa Tagaytay para sa kasal nina Casey at Hudson.Sinalubong kami ng lungsod ng isang napakagandang panahon, malamig at presko ang simoy ng hangin na humahaplos sa balat, habang ang sikat ng araw naman ay banayad at hindi nakasisilaw, tila nakikisa sa selebrasyon ng pag-ibig ngayon. Malayo sa maingay at mausok na siyudad, ang pangkalahatang vibes dito sa resort ay napakapayapa ngunit puno ng romantikong enerhiya. Rinig mula sa labas ang banayad na tugtog ng instrumental na mga awitin na lalong nagpapaganda sa selyo ng umaga.Ngunit sa likod ng kalmadong tanawin ng Bulkang Taal, abalang-abala ang lahat ng tao. Sa labas, makikita ang mga florists at decorators na mabilis at pulidong inaayos ang mga arko ng naglalakihang puting rosas at pastel na mga bulaklak. Ang mga photographers at videographers naman ay pabalik-balik bitbit ang kanilang mabibigat na kagamitan, sinisigurong walang makakaligtaang anggulo. Maging ang mga kasama
Isabela’s POVSa loob ng dalawang araw na palugid na ibinigay ni Liam, tila tumigil ang mundo ko. Hindi ako makatulog, hindi ako makakain nang maayos, at pati ang trabahong dati ay nagsisilbi kong pahinga, ngayon ay naging pasakit.Nasa shop ako ngayon, pilit na itinatali ang atensyon sa tahiin, pe
Isabela’s POVHalos hindi ako makahinga habang hawak ang phone ko pagkatapos kong tawagan si Liam. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos maisip na pumayag ako sa absurd na kondisyon ng lalaking iyon.“Hisshh!” Halos sabunutan ko ang sarili ko sa inis. Bakit ba ang bilis niyang magpaikot ng sitwasy
Liam’s POVHalos hindi ako makatulog sa loob ng dalawang araw. Ang bawat oras ay tila isang dekada, at ang bawat minutong lumilipas ay dahan-dahang kumikitil sa pasensya ko.
Isabela’s POVMalalim ko siyang tinitigan. Ilang sandali pa, ang malamig niyang aura ay napalitan ng isang seryoso at tila hindi matitinag na paninindigan. Ang bawat guhit sa kanyang mukha ay nagsasabing hindi siy







