ANMELDENIsabela POV
Nanatili akong nakatulala kay Lea, ang mga kamay ko ay nanginginig habang hawak ang baso ng tubig. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay tila matatalas na bubog na sumusugat sa aking pagkatao.
“Three years, Isabela,” pag-uulit ni Lea, ang kanyang boses ay puno ng pait na alaala.
“Gu
Liam’s POVTila tumigil ang pagdaloy ng dugo sa aking mga ugat. Ang bawat salitang binibitawan ni Isabela ay tila mga martilyong nagpapabagsak sa huling pader na itinayo ko sa paligid ng aking puso.Nalaman na niya.Ang sikretong pilit kong ikinubli dahil sa takot na kaawaan niya lang ako, ang madilim na kabanata ng buhay ko na ayaw ko sanang masilip niya kailanman, ay heto na, nakalatag sa aming pagitan. Ngunit mas lalo kong naramdaman ang paninikip ng aking dibdib dahil umiiyak siya nang dahil sa akin. Iyon ang pinakahuling bagay na gusto kong maramdaman niya, ang masaktan nang dahil sa akin.Sa isang saglit, ang paligid ko ay naglaho. Ang marangyang suite sa Paris ay napalitan ng amoy ng gamot at malamig na bakal.~~ Flashback: Six Years Ago ~~Durog na durog ako nang makita ko silang magkayakap ni Miguel sa airport. Pinanood ko kung paano siya naglakad palayo sa akin, papasok sa loob, dala ang puso kong kinuha niya nang buo. Akala ko, may pag-asa pa. Akala ko sapat na ang pagma
Isabela POVDahan-dahan kong ibinaba ang baso sa maliit na lamesa bago ko sinalubong ang mga mata ni Liam. Ang takot na kanina ay sumasakal sa akin ay narito pa rin, nakabara sa aking lalamunan, at tila anumang oras ay muli akong lulunurin ng sarili kong mga luha.Hindi ako nakapagsalita agad. Sa halip, mas lalo akong lumapit sa kanya. Hinawakan ko ang kanyang mga kamay, ang mga kamay na akala ko noong isang oras ay hinding-hindi ko na muling mahahawakan. Naramdaman ko ang panandaliang pagkabigla sa kanyang mga mata, hindi niya inaasahan ang ganito ang pagtugon ko pagkatapos ng mahabang panahon ng aking pagmamatigas.Ang makita si Liam na buhay, humihinga, at walang galos ay nagsilbing isang malakas na wake-up call para sa akin. Habang nakatitig ako sa kaniyang nag-aalalang mukha, umalingawngaw sa isipan ko ang boses ni Lea kanina. Ang bawat salita niya ay tila naging gabay sa madilim na pasilyo ng aking puso.“Isabela, cherish every moment that you have. Huwag mong sayangin ang pan
Liam’s POVIsang halik na puno ng desperasyon. Isang halik na tila doon lang ako makakakuha ng sapat na hangin para muling makahinga.Ang labi niya ay ang tanging lunas sa anim na taon kong pagkagutom sa kanyang pag-ibig. Sa bawat dampi, tila binubura ng sandaling ito ang lahat ng sakit ng aksidente, ang lahat ng hirap ng therapy, at ang bawat gabi na akala ko ay hinding-hindi ko na siya muling mahahawakan.Hanggang sa ang simpleng halik ay napalitan ng isang gutom at nananabik na pagtugon. Sa bawat dampi ng aming mga labi, sinasabayan ito ni Isabela ng isang mahinang daing, isang pagsuko na tila anim na taon din niyang ikinulong sa kaniyang dibdib.Hindi na ito basta halik ng pagpapatawad, ito ay halik ng pag-angkin.
Liam’s POVNanatiling nakatitig sa akin si Isabela, tila hindi pa rin nagsi-sink in sa kanya na narito na ako sa harap niya. Ang mga mata niyang kanina ay punong-puno ng takot ay unti-unting nagbago, tila ba dahan-dahang nagigising mula sa isang bangungot.Ilang segundo rin kaming nakatayo lang doon, ako na pigil ang hininga, at siya na tila estatwa sa gitna ng lamig.Hanggang sa bigla siyang gumalaw. Kumaripas siya ng takbo patungo sa akin. Bago pa man ako makapagsalita, sinalubong na niya ako ng isang marahas at mahigpit na yakap.Muntik na akong ma-out of balance sa lakas ng impact ng kanyang pagdamba.At doon, sa gitna ng kalsada ng Paris, humagulgol siya.
Liam’s POVMabilis kong kinuha ang phone ko para i-chat ang assistant ko, pero naalala kong pinapunta ko pala siya sa kabilang distrito para sa isang errand.Damn it. Wala akong magagawa kundi ako mismo ang pumunta.“I’ll get the sushi,” maikli kong sabi bago mabilis na tuminalikod.Habang nagmamaneho ako sa gitna ng malamig na gabi ng Paris, ang mga ilaw ng siyudad ay tila nagiging malabo sa paningin ko. Hindi mawala sa isip ko ang mukha ni Isabela kanina habang kinakausap si Lea.Ang lungkot sa kaniyang mga mata habang tinitignan ang tiyan ng kaibigan ko, alam kong hindi lang 'yun awa.
Isabela POVNanatili akong nakatulala kay Lea, ang mga kamay ko ay nanginginig habang hawak ang baso ng tubig. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay tila matatalas na bubog na sumusugat sa aking pagkatao.“Three years, Isabela,” pag-uulit ni Lea, ang kanyang boses ay puno ng pait na alaala.“Gusto na niyang mamatay noon. He was so broken, not just physically, but his spirit was shattered. Ilang therapy sessions, ilang doktor ang kinausap namin, pero walang nangyayari. Ayaw niyang lumaban dahil ang tanging rason ng kanyang pagtayo ay wala na sa tabi niya.”Nararamdaman ko ang pag-init ng aking mga mata. Isang butil ng luha ang pumatak sa aking pisngi, kasunod ang isa pa, hanggang sa hindi ko na mapigilan ang paghikbi.
Liam’s POV“Handa na ba ang lahat?” tanong ko kay Jared habang inaayos ang aking mga gamit sa loob ng private plane.“Opo, Sir. Naayos n
Isabela’s POVApat na araw na ang nakalipas simula nang umalis si Liam para sa kanyang business trip sa Paris. Sa loob ng apat na araw na iyon, ang tanging tulay na nag-uugnay sa aming dalawa ay si Maeva.
Liam’s POVParis, France.Nakatitig ako sa kumukititap na mga ilaw ng Paris mula sa bintana ng aking hotel suite, pero kahit ang bansag na
Isabela’s POVBawat hakbang ko pabalik sa loob ng shop ay tila may kasamang panginginig ng buong katawan. Hindi dahil sa lamig ng gabi, kundi dahil sa naglalagablab na galit at pasakit na muling binuhay n







