LOGINAgad na nagbago ang ekspresyon ni Monica. Hindi niya inaasahan na darating sina Margaret at Maxine sa napakahalagang sandaling iyon. Isang sandaling hindi kailanman kasama sa plano niya.Agad siyang tumayo, bahagyang nagmamadali. “Mom, b-bakit narito ka?”Kalmadong tumingin si Margaret sa kanya, tila sinusukat ang bawat galaw at reaksyon nito. “Monica, napadaan lang ako para tingnan kung kumusta ka.”Bahagyang ngumiti si Monica, ngunit may halong pilit ang kanyang mga labi. “Mom, okay lang ako. Hindi mo na kailangang mag-alala pa, pero bakit mo dinala si Maxine dito?”Kumindat si Maxine kay Monica, may bakas ng panunukso sa kanyang mga mata. “Miss Aguilar, kamusta?”Agad na lumapit si Monica at kumapit sa braso ni Margaret, para bang naghahanap ng kakampi. “Mom, hindi mo naiintindihan. May nakaraan kami ni Maxine. Palagi niya akong binu-bully noon. Hindi ko siya gusto.”Marahang huminga si Margaret bago sumagot sa sinabi ng anak.“Monica, sinabi na sa akin ni Maxine an
May malambot at banayad na mukha si Imelda. Napakaganda at pino, tila walang bahid ng pagod o paglipas ng panahon.Labis ang kumpiyansa niya sa sarili. Ngayong gabi, sigurado siyang makukuha niya si Roberto.Samantala, si Roberto ay abala sa kanyang study. Dahil matagal na niyang tinanggap ang desisyong isakripisyo ang sariling buhay para sa kapakanan ng iba, marami pa siyang kailangang tapusin at ayusin.Ngunit maya-maya lamang, nakaramdam siya nang hindi pangkaraniwang init na unti-unting kumakalat sa kanyang katawan. Hinila niya ang mga butones ng kanyang damit, ngunit imbes na kumalma, lalo lamang lumakas ang apoy na tila sumisiklab sa loob niya.Tumayo siya at pumasok sa kanyang silid, saka nagmadaling naligo ng malamig.Ngunit kahit ang yelong tubig ay hindi nakapagpawi ng init na iyon. Sa halip, lalo pa itong nag-alab at naging mas hindi matiis.Huminga siya nang malalim at isinuot ang itim na silk robe bago lumabas muli. Naupo siya sa kama, tila sinusubukang kalmahin ang
Maingat na kinuha ni Imelda ang isang pakete ng pulbos at iniabot ito kay Monica.“Heto.”Tinanggap iyon ni Monica at tiningnan nang may pagtataka ang hawak niya.“Ano po ito, Tita Imelda?”Bahagyang ngumiti si Imelda, isang ngiting may halong kumpiyansa at pagtatago ng tunay na intensyon.“Ito ay klase ng gamot. Mamaya, ipagagawa mo si Roberto ng kape at ilalagay mo ito rito.”Bahagyang lumalim ang kanyang tinig habang nagpapatuloy.“Ang powder na ito ay maaari lamang ma-neutralize sa pamamagitan ng pagtatalik ng lalaki at babae. Ngayong gabi, ako ang magiging babae ni Roberto.”May kislap ng determinasyon sa kanyang mga mata, tila matagal na niyang pinaghandaan ang sandaling ito.Bukod pa roon, matagal na niyang inihanda ang sarili. Kung magtatagumpay siya ngayong gabi at magiging babae ni Roberto, sigurado siyang mabubuntis siya agad. Isang anak na lalaki at iyon ang kanyang sandata.Kapag nagkaroon siya ng anak kay Roberto, siya ang mananalo. Si Margaret ay tuluyang matat
Sa sandaling iyon, natagpuan nga nila ang paraan para mailigtas si Margaret, ngunit kapalit nito ay kailangang isuko ni Roberto ang sarili niyang buhay.Ang balitang ito ay parang kidlat na bumagsak sa buong katauhan ni Imelda.Hindi niya inaasahan ito. At higit sa lahat, hindi niya tinanggap.Bigla siyang nawala sa kontrol. Ang sitwasyong akala niya ay hawak niya, ngayon ay unti-unting lumalayo sa kanyang mga kamay.Hindi niya kailanman papayagang mangyari iyon.Hindi niya kailanman papayagang iligtas ni Roberto si Margaret.Pag-aari niya si Roberto.Kung ililigtas nito si Margaret, at ibibigay pa ang lahat ng kayamanan nito, ano pa ang matitira sa kanya?Wala.Ang lahat ng taon ng pagtitiis, ang lahat ng planong pinagpaguran niya, ang kabataang isinakripisyo niya para kay Roberto, lahat ba iyon ay mauuwi lang sa wala?Papapalitan lang ba iyon ng ilang villa at kaunting pera?Ayaw na ayaw niya ang ganoon.Ang gusto niya ay hindi lamang yaman. Ang gusto niya ay si Roberto m
Biglang natigilan si Imelda. Parang hindi niya matanggap ang kanyang narinig. “Ano? May paraan para mailigtas si Margaret, at kapalit nito ay kailangan mong isuko ang sarili mong buhay?”Tahimik na tumango si Roberto at sinabi, “Oo.”Parang kidlat na tumama sa buong pagkatao ni Imelda ang kanyang narinig. Agad siyang humakbang palapit dito, nanginginig ang boses. “Roberto, t-talagang gagamitin mo ang buhay mo para iligtas si Margaret?”Muling tumango si Roberto, walang pag-aalinlangan. “Oo. Hindi ko ito itinago sa 'yo. Nagpakita ng kabutihan ang ama mo sa pamilya Aguilar, kaya kailangan kong ayusin ang mga bagay nang maaga para sa 'yo. Ituturing ko rin ito bilang pagbabayad sa kabutihang-loob niya noong iniligtas niya ang buhay ko noon.”'Kabutihang-loob sa pagligtas ng buhay...'Sa mga salitang iyon, tila biglang lumiit ang lahat sa pagitan nila.Para bang sa mga mata nito, wala siyang ibang halaga kung hindi utang na loob.'Wala ba talaga siyang ibang nararamdaman para s
Nagulat si Imelda sa nasaksihan. Halos hindi siya makapaniwala sa nangyari.“Roberto, b-bakit mo sinampal si Monica? Anak mo si Monica!” nanginginig ang boses niya habang nagsasalita.Tinakpan ni Monica ang kanyang pisngi na tinamaan ng sampal. Namumula iyon, at bakas sa kanyang mga mata ang sakit at pagkabigla.“Dad, sinampal mo ako! Bakit mo ako sinampal?!” sigaw niya, punong-puno ng hinanakit.Nandilim sa galit ang mukha ni Roberto. Parang may nag-aalab na apoy sa kanyang mga mata habang malamig niyang tinitigan ang anak.“Monica,” mababa ngunit matigas ang kanyang tinig. “Sa tingin ko masyado kitang sinanay.”Humakbang siya palapit, bawat salita ay mabigat at puno ng disiplina.“Nagsimula ka nang magsalita nang masama tungkol sa sarili mong ina. Si Margaret ang tunay mong ina. Alam mo ba kung gaano siya naghirap para maisilang ka? Muntik na siyang mamatay noong ipinanganak ka niya!”Nanlaki ang mga mata ni Monica, ngunit hindi pa doon nagtapos si Roberto.“Napakasarili mo,
Gusto ng pamilya Garcia na mag-alay ng kandila para sa kanyang ama.Hindi tumanggi si Maxine. Pinangunahan ni Marivic ang lahat sa pagsindi ng kandila, at pagkatapos ay yumuko sa harap ng lapida ni Louie.“Louie, narito na si mama para makita ka.”Yumuko rin si Wilbert at sinabi, “Kuya, narito na
“Okay po, Dad, pero kailangan mo akong tulungan.”“Naintindihan ko, Monica. Bumalik ka na sa kwarto mo at magpahinga. Kahit bumagsak pa ang langit, ako ang sasalo niyan para sa ’yo,” wika ni Haiping sa kanyang anak.“Sige po,” mahinang sagot ni Monica habang naglalakad patungo sa kanyang silid, da
Bahagyang iniangat ni Maxine ang kanyang mga kilay, ang ekspresyon ay kalmado ngunit may bahid ng panunuya.“Mr. Velasco, Monica,” malamig niyang bati sa dalawa. “Isang pambihirang pagkakataon ang magkita tayo rito.”Ngumisi naman si Monica, at ang bawat salitang lumabas sa kanyang bibig ay puno n
Biglang natigilan si Maxine sa kanyang narinig. Ilang segundo ang lumipas bago niya tuluyang napagtanto na sadyang binabaliktad ni Shawn ang kanyang mga salita at sa isang malaswang direksyong hindi niya inaasahan. Hindi niya maipaliwanag kung paano nito nagawang gawing ganoon ang kahulugan ng sinab







