LOGINAgad na nagmadali si Thalia patungo sa Orvix Technology Group sa pinakamabilis na paraan na kaya niya. Kailangang-kailangan niyang makita ang kanyang kuya, ngayon din.Pagdating niya sa lobby, agad siyang hinarang ng receptionist.Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa bago magtanong.“Hello, sino po ang hinahanap ninyo?”“Pupunta ako para makita si Craige Montero.”At dahil diyan, maigi siyang tiningnan ng receptionist. Sa loob ng araw na ito, hindi na mabilang ang mga babaeng dumating para hanapin ang CEO nila.“May appointment po ba kayo?” maayos na tanong nito.Umiling si Thalia at sinabi, “Wala akong appointment, pero paki-inform na lang siya. Ang pangalan ko ay Thalia Alfonso. Kapatid ako ni Craige Montero.”“Ano? Kapatid kayo ng CEO namin?” biglang nagbago ang mukha ng receptionist, halatang nagulat.“Oo. Ako ang biological na nakababatang kapatid niya. Siguradong makikipagkita siya sa akin. Paki-inform niyo siya ngayon at nagmamadali ako.”Ngumisi ang receptionist
Pagkasabi ni Jessica ng mga salitang iyon, tumalikod na siya at tahimik na umalis.Habang pinagmamasdan siya ni Alicia na palayo nang palayo, dahan-dahang sumilay sa kanyang mga labi ang isang ngiting puno ng kasiyahan at tagumpay.“Sa wakas…” mahina niyang bulong, na tila siya lamang ang nakarinig.“Miss Alicia, umakyat na po tayo. Matagal nang nasa meeting ang CEO,” sabi ng receptionist.Bahagyang tumango si Alicia, ngunit nanatiling kalmado ang kanyang anyo. “Ako na lang ang aakyat mag-isa,” aniya, huminto sandali, saka nagdagdag nang may bahagyang pag-iingat ngunit malinaw ang layunin. “At si Craige ay abala nitong mga nakaraan kaya huwag na siyang istorbohin sa maliliit na bagay. Halimbawa, huwag niyo nang sabihin sa kanya na may babaeng dumating kanina para hanapin siya.”Agad na tumango ang receptionist at sinabi, “Naiintindihan ko po, Miss Alicia.”Mula sa kanyang handbag, kinuha ni Alicia ang isang bagong lipstick. Ipinakita niya ito nang bahagya.“Bumili ako nitong m
Ilang minuto ang lumipas, sa wakas ay dumating na si Jessica sa gusali ng Orvix Technology. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na nakapasok siya sa kumpanya ni Craige. Ang matayog na gusaling iyon ay tila umaabot hanggang kalangitan. Makintab, moderno, at sobrang ganda sa paningin.Ngunit sa sandaling iyon, wala nang ibang laman ang isip ni Jessica kung hindi si Craige. Siya lamang ang tanging taong nais niyang lapitan, ang tanging nais niyang hingan ng sagot at maaasahan.Mabilis siyang pumasok sa loob ng kumpanya. Agad naman siyang pinigilan ng receptionist.“Good morning, ma'am, sino po ang gusto ninyong puntahan?” magalang na tanong nito.“Good morning po. Narito po ba si Mr. Montero? Pumunta po ako upang makausap siya,” sagot ni Jessica.Tumango nang bahagya ang receptionist, ngunit nanatiling propesyonal ang tono nang magsalita.“Gusto niyo pong makausap ang boss namin? May nakatakda po ba kayong appointment? Tanging mga may schedule lamang po ang pinapayagang makapasok at m
Hinding-hindi na muling maibabalik ang dati niyang mukha.Noon, labis siyang minahal ni Jessica. Ngunit ngayon, sa tuwing makikita nito ang kanyang anyo, malamang ay wala na itong maramdamang kahit ano para sa kanya.Kaya marahil ay ayaw na nitong mapalapit pa sa kanya.Noong nasa higaan sila kanina, malinaw na malinaw niyang naramdaman ang pagtutol at pagtanggi nito. At dahil doon, lalo niyang napagtanto kung gaano siya naging padalos-dalos ngayong araw.“Pwede ka nang umalis.”“Opo, sir.”Tahimik na yumuko si Georgebago lumabas ng opisina. Muling naiwan mag-isa si Craige.Nakatayo siya sa harap ng malawak na bintana ng opisina habang nakatitig sa usapan nila ni Jessica sa kanyang telepono.Wala pa rin itong sagot.Matagal siyang nanahimik bago dahan-dahang ngumiti nang mapait at puno ng pait sa sarili.Sa huli, dalawang salita lamang ang ipinadala niya.Craige:Good night.****Lumipas ang dalawang araw.Nanatili lamang sa bahay si Jessica upang magpahinga.Ngayong
Tatlong salita lamang ang isinagot ni Jessica.“Hindi mangyayari 'yon.”Sa isang iglap, tila tuluyang naputol ang huling hibla ng pagpipigil ni Craige. Napangisi siya nang malamig, ngunit bakas sa kanyang mga mata ang galit at sakit na matagal na niyang kinikimkim. Hinawakan niya ang mukha ni Jessica at yumuko upang halikan ito.Ngunit sa mismong sandaling iyon, may mainit na luhang pumatak sa kanyang balat.Umiiyak si Jessica.Parang binuhusan ng malamig na tubig si Craige. Agad siyang natigilan at mabilis na bumitaw, saka tuluyang umupo nang tuwid.Biglang natahimik ang paligid. Kahit humupa na ang sakit, nananatili pa rin ang mabigat at hindi komportableng pakiramdam sa katawan ni Jessica. Tahimik siyang tumayo at inayos ang kanyang magulong pananamit.Halos magusot ang kabuuan ng kanyang damit, samantalang si Craige ay nananatiling maayos tingnan. Ni hindi man lamang gusot ang kanyang pantalon. Ang tanging bakas ng nangyari ay ang bahagyang pagkaluwag ng kanyang sinturon.
Ang balat ni Jessica ay napakalambot at makinis, tila parang satin na ayaw bitawan ng mga kamay ni Craige.Dahan-dahang dumulas ang isang kamay nito sa gilid ng kanyang palda habang ang isa naman ay humawak sa kanyang baywang. Mababa at paos ang kanyang tinig nang magsalita ito malapit sa kanyang tainga.“Hindi ba sinabi mo na gusto mo akong pasalamatan?” bulong nito. “Ito ang klaseng pasasalamat na gusto ko. Kaya mo ba?”Mabilis na nagpumiglas si Jessica nang marinig 'yon“Hindi! Ayoko nito!”Isang mapait na ngisi ang lumitaw sa labi ni Craige.“Talagang practical ang isang Jessica Pablo, ha,” ani Craige, at bahagya pa siyang tumawa ngunit puno iyon ng pait. “Isang gabi lang na kasama ako, at sapat na para mabayaran ang lahat.”Parang sasabog ang dibdib ni Jessica sa halo-halong emosyon dahil sa mga salitang kanyang narinig mulansa lalaki.Hindi niya maintindihan.'May ibang babae na ito, hindi ba?' aniya sa isipan. 'Kung gano'n, bakit niya ako tinatrato nang ganito? At higit
Hindi na makapaghintay si Jessica kay Raven, kaya nagpasya siyang hanapin ito mismo. Hindi mahalaga kung hindi siya pupuntahan ni Raven dahil maaari siyang kumilos nang kusa.Pumunta siya sa casino at hinarang ang isa sa mga tauhan para tanungin ito.“Excuse me, pwede ko bang itanong kung narito s
Tuluyan nang na-speechless si Roberto. Nanatili lamang siyang tahimik, tila hindi alam kung paano tutugon.Bahagyang nainis si Maxine. Ngayon lamang niya lubos na napagtanto kung gaano kaliit ang pasensya ni Shawn, na kahit sa ganitong sandali ay nangingibabaw pa rin ang kanyang pagseselos.Tuming
Tumingin si Shawn kay Roberto at mariing nagsalita.“Uncle Roberto, uulitin ko. Hindi ko papakasalan ang anak ninyo na si Monica. Ang taong mahal ko ay si Maxine.”Agad na napuno ng sakit at hinanakit ang mukha ni Monica nang marinig 'yon.“Shawn!”Bigla namang hinila ni Shawn si Maxine, tuluyan
“So, don’t you think it’s shameless, holding onto Maxine like that?”Sa unang pagkakataon sa buong buhay ni Roberto, ngayon lang may nagsabi sa kanya na walang-hiya.Kaya naman ay batigilan siya. Hindi siya agad nakapagsalita.Ang butler ang unang bumawi sa katahimikan. Mabagal ngunit may diin an







