Chapter 3

"Napakayabang! As if it's not tsamba!" Inis kong sabi habang nagmamaneho paalis sa lugar na iyon.

That woman! She's getting into my nerves! Pasalamat siya hindi ako pumapatol sa babae—wait, babae ba 'yon? Parang hindi naman. Tss.

Dumiretso na lamang ako sa bahay para maaga rin makapagpahinga. Pagkarating ko ay tinignan ko agad ang oras para malaman kung nakauwi na ba si Mommy. It's already 9:30. I expected that my mom was already in her room, sleeping peacefully with her eye mask.

Tahimik na ang buong bahay. Wala na rin ang maids sa kusina, siguro ay nagpapahinga na sa maids quarter. Dumiretso ako sa taas kung nasaan ang room namin ni Mommy.

When I turned the doorknob slowly and opened it, a dark room welcomed me. When mommy sleeps, there is light somehow from her lampshade that is on the side table of the bed. However, you can't really see anything now. "Mom?" I called softly at the same moment as there was a soft knock on her room. I can't hear anything.

"Oh, shit! It's already 9:30, Mom. Where are you?" tanong ko sa sarili. Binuksan ko pa ang ilaw para makasigurado na wala pa nga ito. Wala talaga.

Napakagat ako sa aking labi at agad na kinuha ang phone ko para tawagan si Mommy. Ilang segundo pa bago niya ito sinagot.

"Mom, do you know what time it is?"

"Son! I'm sorry." Mahihimigan ang saya sa boses nito. Parang galing pa sa pagtawa.

"Where are you po?"

Nakahinga ako ng malalim. Mabuti naman at mukhang okay naman siya. Akala ko kung napaano na kaya wala pa.

"Paalis na rito, Hijo. Sorry. Hindi ko namalayan ang oras dahil sa kwentuhan namin. But yeah, don't worry, pauwi na ako. Nandito na ang driver."

"Okay po. I'll wait for you here."

"Okay. Bye!"

I just shook my head. I went down to the living room and went straight to the kitchen to make coffee. I texted Mommy's driver first to be careful while driving.

Nang makatimpla ng kape ay naupo na muna ako sa sofa para roon na hintayin si Mommy.

"Si Mommy talaga. I could have been angry if I hadn't noticed that she was having fun."

Okay na rin 'to. Kahit papaano ay nakakalimot na siya sa sakit na binigay sa kanya ng ex niya. Mas gusto ko pa na ginagabi siya ng uwi dahil sa pakikipag bonding kaysa gabihin sa pag-iinom habang umiiyak.

"Hi there, Son!"

"You are late, Mom."

"I apologize; I know. Hijo, I was enjoying myself, not realizing the time." She planted a peck on my cheek and took a seat next to me. She closed her eyes and rested her head on my shoulder. I grinned. She really had fun, huh?

"It's okay, Mom. I understand." I kissed her head. "Magpahinga kana po sa room mo."

Wala akong narinig na tugon kundi ang malalim na paghinga.

"That fast?" mahina kong usal. Napailing na lamang ako. Hinayaan ko lang siya sa balikat ko ng ilang minuto bago ko napagpasyahan na buhatin na lang si Mommy paakyat sa kanyang kwarto.

Binuhat ko si Mommy na parang sa mga bagong kasal, maingat at marahan.

"Mukhang kailangan mo na mag diet, mom." Nakangiti kong sabi sa walang malay na si mommy.

I gently and carefully put her down on her bed. I bent down to take off her red shoes and covered her with her comforter.

Tumayo ako roon ng ilang segundo at pinanood siyang mahimbing na natutulog.

Taking care of you and showing you my love are things I will always be passionate about, Mom. But all of this is not enough for the life you have given me. Kulang na kulang pa ito para sa pagtitiis mo noon sa walangya kong tatay, huwag lang akong lumaki na walang ama. I promise you... I will never be like him.

KINABUKASAN ay maaga akong pumasok sa trabaho. Tinapos ko ang mga trabaho ko ng umaga at lumabas pagkatapos para naman sa lunch. Kaya lang ay natigilan ako sa may lobby nang makita ko si Darwin na prenteng nakaupo sa sofa habang palinga-linga.

Ano naman kaya ang ipinunta nito? Kausap ko lang siya kagabi, ah? Hindi kaya... May nahanap na siyang mekaniko?

"Darwin!"

"Hey! Buti naman lumabas kana sa lungga mo!" Natatawang sabi nito at tumayo sa pagkakaupo nang lapitan ko.

"May dala kana bang magaling na mekaniko?"

"Iyon na nga..." Panimula nito sabay kamot sa kaniyang batok, tila nag-aalangan o...nahihiya?

"What?"

"Ano kasi..."

Humalukipkip ako at pinakatitigan ang lalaki na kaharap. "Magsasalita ka ba o puputulin ko na ng diretso ang dila mo?"

"Ito naman ang bilis maubos ng pasensya. Kumalma ka nga!"

"Paano ako kakalma, e, para kang constipated na utal dyan! Ano bang problema?"

"Tss. Pwede bang maupo muna tayo?" Hindi ako sumagot at nagbuntong hininga na lamang bago naupo.

"May pa kape ba kayo rito?" Napataas ang kilay ko pero nginitian lamang ako ng mokong. Sa huli ay tumawag ako ng tauhan para magtimpla ng kape naming dalawa.

"Speak now, Darwin. I'm a busy person. Don't waste my time." Seryoso kong sabi at tinignan ko siya ng seryoso.

"Ganito kasi..." Umaayos pa ito ng pagkakaupo. Hindi ko maintindihan kung ano ba talaga ang problema niya. Bakit parang hirap na hirap siyang sabihin ang gusto niyang sabihin.

"May ginawa ka bang kalokohan?" tanong ko.

"Huh?"

"Nagda-drugs ka ba?"

"Ano?!" Nanlalaking matang tanong nito.

"O... Nakapatay ka ba?"

Lalong nanlaki ang mga mata nito kumpara sa normal niyang bilugang mata. Luminga pa ito sa paligid.

"Anong sinasabi mo? Ganyan na ba kasama ang tingin mo sa akin? Sa itsura kong ito?" Itinuro pa nito ang kaniyang kabuuan.

Tinignan ko naman siya mula ulo hanggang paa. Sa suot nitong puting polo na bukas pa ang tatlong butones, maong na pantalon na may nakalawit pang silver chain, naka black shoes at ang buhok ay kulay tanso. Maganda naman siyang lalaki pero hindi ko talaga gusto ang taste niya sa pananamit.

"Sa itsura mo...hindi naman. Medyo lang."

"Ano?!"

"Pero kasi sa kilos mo kanina pa, balisa ka na para kang may tinataguan. Para kang maghahatid ng masamang balita. Tss."

"Grabe ka talaga sa akin, dude!"

"Fuck, Darwin! Just spill it! Nakarating na 'yong kape pero wala ka pa rin sinasabi!"

"Wait!"

Kinuha muna nito ang kaniyang kape na kalalapag lang sa center table. Napaso pa ang mokong sa kaniyang katangahan. Tss. Pagbaba ng kanyang kape pabalik sa mesa ay tumikhim ito.

"May ipapakiusap kasi sana ako. Alam ko kasing mahihirapan akong kumbinsihin ka sa ipapakiusap kong ito sa 'yo." Seryoso na ang tinig nito.

Nagsalubong ang kilay ko. "Ano 'yon?"

"Ahm... Pwede bang si Kael na lang ang kunin mong mekaniko?"

"Ano?!" Medyo napalakas pa ang boses ko.

Kael? 'Yong mayabang na babaeng iyon? No way!

"No, dude! No fucking way!"

"Makinig ka. Siya lang ang kilala kong bagay sa posisyon na hinahanap mo. Hinding-hindi ako mapapahiya sa 'yo, dude. Promise! Kaya niya lahat—"

"At wala akong pakialam, Darwin. Basta ayoko!"

"Please... Aalis kasi ako. May aasikasuhin ako sa ibang bansa kaya mawawalan siya ng trabaho. Dude, hindi siya pwedeng mawalan ng trabaho. May binubuhay siyang pamilya. Pagbalik ko, kukunin ko siya ulit sa 'yo. Babawiin ko ulit sa 'yo ang best friend ko."

Binubuhay na pamilya? May asawa at anak na siya?

Nagbuntong hininga ako at napahimas sa aking sintido.

"Fine. Papuntahan mo siya rito para ma-interview."

"Talaga? Salamat, dude!"

"Yeah, yeah!"

"May...isa pa palang problema..."

"Ano na naman?"

"Tulungan mo akong kumbinsihin siya."

"What?! Fuck, Darwin! Hindi ko na problema 'yan! Bahala kana riyan!"