4. Bölüm

"Yarın düğün fotoğraf çekimine gitmeyelim," dedi Dante.

Masanın üstündeki takvime baktım. Ertesi gün için ayrılan kutuda 'düğün fotoğraf çekimi' yazısı net bir şekilde duruyordu.

Dante'nin neden birden fotoğraf çekimini iptal etmek istediğinden emin değildim. Yine de zaten düğünü devam ettirmeyi düşünmüyordum. O söylemese bile, fotoğraf çekimini iptal etmek için bir bahane bulacaktım. Kendisi gündeme getirdiği için hem işim kolaylaştı hem de içim rahatladı.

Başımı sallayarak sakin bir sesle dedim: "Tamam. Fotoğrafçıyı arayıp çekimi iptal ederim."

Dante şaşırdı. Bu kadar kolay kabul edeceğimi beklemiyordu. Sonra huzursuzluğunu gizlemeye çalışarak devam etti: "İptal etmene gerek yok. Isobel belki hiç evlenme şansı bulamayacağını söylüyor, bu yüzden benimle düğün fotoğrafı çektirmek istiyor. Böylece evlenmiş gibi hissedebilir ve pişmanlık duymazmış."

"Isobel ve ben yarın fotoğraf çekimine gideceğiz. Seninle daha sonra yeniden bir çekim yaparız."

Sesi sakindi ve umursamazdı, sanki yarın öğle yemeğinde ne yiyeceğini anlatıyormuş gibi. Talebini son derece sıradanmış gibi gösteriyordu. İki hafta önce de Isobel'le bir bebek sahibi olmak istediğini söylediğinde aynısını yapmıştı. Bir tartışma gibi görünse de ses tonu kararını çoktan verdiğini belli ediyordu. Sadece bana haber veriyordu.

Dante, bizim için ortak bir "gelecek" olmayacağını bilmiyordu.

"Tamam," diye soğukça yanıtladım ve yatak odasına gittim.

Düğün olmayacağına göre, Dante'nin kiminle düğün fotoğrafı çektirdiğinin benim için bir önemi yoktu.

Ben ayrılırken beni izleyen Dante, açıklayamadığı garip ve huzursuz bir his yaşadı. Çok sakindim. Onu sorgulamadım bile. Hazırladığı tüm tartışma noktaları ve gerekçeleri kullanılmadan kaldı. Duygusal davranıp neden böyle bir karar verdiğini sormamı bekliyordu ama hiçbir tepki göstermedim.

Ertesi sabah, Dante hazırlanıp çıkarken tam uyandım. Ayakkabılarını giyerken bana dedi ki: "Düğün fotoğrafı çekiminden sonra Isobel'le bir seyahate çıkmayı planlıyorum. Kuzeykıyı Adası'na gitmeyi çok istiyormuş, onunla birlikte gideceğim."

"Düğünü sade tut. Prova törenine katılamayacağım, bu yüzden tüm kararları sen vermek zorundasın. Fikrimi sormana gerek yok."

Bir parça tost yerken kısa bir şekilde "Anladım." dedim.

Sade tutmamı istiyordu, ha? Düğünde fotoğraf olmayacak, misafir olmayacak, nikâh memuru olmayacaktı. Hatta gelin bile olmayacaktı.

Dante, sakince kahvaltı yaptığımda bana baktı. Biraz düşündükten sonra ekledi: "Düğünden sonra balayı için Aydenk'e gidelim. Hep gitmek istediğini biliyorum."

Geçmişte Dante'nin gönüllü olarak balayı teklif ettiğini duysam mutlulukla plan yapmaya başlardım. Sonuçta onlarca kez onunla tatile gitmek istemiştim ama hep reddetmişti. Seyahat etmekten nefret ettiğini ve çok yorucu olduğunu söylerdi.

Ama şimdi sadece yemeğime odaklandım, ona cevap vermedim.

Dante konuşmaya devam etmek istedi ama duvardaki saati görünce, "Döndüğümde konuşuruz." diyerek kapıdan fırladı.

Takvimi aldım ve kalemle "düğün fotoğraf çekimi" yazısının üzerini çizdim.

Geriye 12 gün kalmıştı.

Kahvaltıdan sonra evi toplamaya başladım, gereksiz eşyaları ayıkladım—içinde beşten az fotoğraf olan albüm, köşede tozlanan proje ve hiç giyilmemiş çift temalı pijamalar.

Beş yıl birlikteydik. Bu evdeki her şeyi özenle seçmiş, boş evi yavaş yavaş sıcak bir yuvaya dönüştürmüştüm.

Daha dikkatli olsaydım, Dante'nin bu eşyaların çoğuna hiç dokunmadığını fark ederdim. Benimle çıkıyor olsa bile hâlâ kendi kişiliğine sahip olduğunu söylerdi. Çift temalı eşyaları kullanmayı sevmezdi. Bu onu başkası tarafından kontrol ediliyormuş gibi hissettiriyormuş.

Madem öyleyse, her şeyden kurtulmak ve bu anıların da yok olmasına izin vermek daha iyiydi.