3. Bölüm

Dante o gece eve gelmedi ve ben de nerede olduğunu sormak için onu aramadım. Isobel'in sosyal medya paylaşımlarını çoktan görmüştüm.

O öğleden sonra hastaneden çıktıktan sonra Dante ve Isobel, Isobel'in ailesine hamileliğini bildirmek için gitmişti. Isobel'in büyükannesinin Dante'nin elini şefkatle tutarken ona bir şey söylediği bir fotoğraf gördüm. Diğer eliyle Isobel'in karnını okşarken yüzünde alışılmadık derecede yumuşak bir gülümseme vardı.

Birlikte çıktığımız beş yıl boyunca Dante, evlenmeye karar verdikten sonra sadece bir kez ailemi ziyaret etmeyi kabul etmişti.

Evlerimiz arasındaki mesafe yarım saatten az olmasına rağmen, daha önce ailemi ziyaret etmek için hiçbir zaman inisiyatif almamıştı, bir kez bile. Yaşlı insanlarla vakit geçirmekten hoşlanmadığını söylerdi. Bu onu rahatsız ediyormuş.

O ziyarette aileme karşı yalnızca nezaket gösterdi, oysa fotoğraflarda Isobel'in ailesine gösterdiği sıcaklık bambaşkaydı.

Gözlerimi kapattım. Hissettiğim acıyı bastırmak için elimden geleni yaparak telefonumu kapattım.

Ertesi gün birkaç arkadaşıma ulaşıp düğünün iptal edildiğini söyledim.

Dante bir zamanlar düğün törenlerinden hoşlanmadığını söylemişti. Ona göre bunlar anlamsız formalitelerdi. Israrlarım üzerine isteksizce sadece en yakın aile ve arkadaşlarımızın davet edildiği küçük bir düğün töreni yapmayı kabul etmişti.

Etrafımdaki herkes Dante'yi ne kadar sevdiğimi biliyordu. Arkadaşlarım düğünün iptal edildiğini duyunca şok oldu.

"Dante'ye yıllardır âşık değil miydin? Neden birden ondan ayrılmaya karar verdin?"

Tarif edilemez bir acı dalgası kapladı içimi. Yirmi yıl süren bir bağı birden koparmak kolay değildi. Ama görünen o ki ilişkimiz eşit şartlarda başlamamıştı. Her zaman onunla aynı seviyede kalmak için elimden geleni yapmıştım. O ise hiç benim için durmamıştı.

Başlangıçta bunu umursamadım. Kendime, benimle evlenmeyi kabul edene kadar bekleyebileceğimi, evlendikten sonra da beni gerçekten sevene kadar beklemeye devam edebileceğimi söyledim.

Kalbini bana açana kadar beklemeye razıydım.

Ne yazık ki, altı ay önce sözde kurtarıcısı Isobel ortaya çıktığında her şey değişti.

Sonunda fark ettim ki Dante herkese karşı soğuk ve kayıtsız değildi. Isobel'in karşısında her zaman nazik ve cömertti. Bense onun hayatında hiçbir zaman ana karakter olamamıştım.

Yine de en çok zorlandığım şey onun aldatmacasıydı. Benim onayımı alıyormuş gibi yaparken, Isobel'i suni tohumlamayla gizlice hamile bırakmıştı.

İşte o andan itibaren gerçeği anladım. Dante ile benim asla bir geleceğimiz olmayacaktı.

Arkadaşlarıma gerçeği söylemedim. Sadece başka bir hastanede işe başlamak için ayrıldığımı ve daha sonra onlarla iletişime geçeceğimi söyledim. Aniliği nedeniyle özür dileyerek onlarla geç saatlere kadar takıldıktan sonra eve döndüm.

Eve geldiğimde Dante de yeni gelmişti. Üzerimdeki alkol kokusunu alınca kaşlarını çattı ve geri çekildi. Burnunu kapatarak sabırsızca, "Benden uzak dur. O alkol kokusunu bulaştırma bana," diye çıkıştı.

Kendi kendime alaycı bir kahkaha attım. Muhtemelen alkolün Isobel'i etkilemesinden endişeleniyordu. Sonuçta o hamile bir kadındı.

Hiçbir şey söylemeden banyoya gidip duş aldım. Geri döndüğümde Dante yüzünde bir gülümsemeyle telefonunda yazışıyordu.

Ona bir bakış attıktan sonra yatak odasına gidip uyumaya karar verdim ama beni durdurdu.

"Seninle bir şey konuşmam gerek," dedi Dante.

Adımlarımı durdurdum. İki hafta önce, ilk Isobel'le bir bebek sahibi olmak istediğini söylediğinde de aynı şeyi söylemişti. O zamandan beri tartışıyorduk.

Artık Isobel zaten hamile, daha ne konuşacak ki benimle?