2.BÖLÜM

Gecenin zifiri karanlığını bir bıçak gibi yaran o kesif yalnızlığıyla, sığınağı bildiği banyoya adımladı. Tenine değen sıcak suyun buharı içindeki o buz kesmiş kimsesizliği bir nebze dağıtırken, ağlamaktan kan çanağına dönmüş gözlerini silip ağır adımlarla bir kapıya yöneldi. Eşiği geçtiğinde, titizlikle ilmek ilmek işlenmiş, içinde hâlâ o masumiyetin ve huzurun kokusunu barındıran bir bebek odası karşıladı .

Bebek dönencesine hafifçe dokundu; kutudan yükselen o masum melodi odayı doldururken loş ve sarı ışığın altındaki bu manzara Melis'in göğsündeki sızıyı yeniden körükledi. Gözyaşları, birer damla kor gibi yanaklarından süzülüyordu. Belki de bu yaşadıkları bir cezaydı; yavrusunu koruyamadığı için Tanrı şimdi onun canını alıyordu.

Melis küçücük bebek yatağına uzandı, bir cenin gibi kıvrıldı. Sol gözünden akan yaşlar sağına karışıyor, yanaklarından süzülüp altındaki bebek battaniyesini ıslatıyordu. Elindeki oyuncak bebeğe sıkıca sarılarak içinden mırıldandı:

"Özür dilerim bebeğim... Her şey annenin suçu. Seni koruyamadım. Ama korkma, çok yakında yanına geleceğim."

Evladını toprağa verdiği o kara günden beri ruhu, can suyu kesilmiş bir çiçek gibi günbegün kuruyup soluyordu. Pencerenin ardındaki o dipsiz ve uçsuz bucaksız karanlığa dalarak; eğer babasına o parayı ulaştırabilirse, nihayet kendi kıyametini koparıp cennet kokulu yavrusuna kavuşabileceği hayaliyle avunuyordu.

Ertesi sabah gün henüz ağarmadan Melis, üzerine çekidüzen vermiş bir şekilde hazırdı. Elindeki evlilik cüzdanında gülümseyen o eski yüzüne baktı. Üç yıl ne çabuk geçmişti. Midesini yormayacak hafif bir kahvaltı hazırladı; ölecek olsa bile, nefesi yettiği sürece babasına bakmak istiyordu.

Tam evden çıkacağı sırada hastaneden bir telefon geldi.

"Melis Hanım, babanız aniden kalp krizi geçirdi, acil ameliyata alıyoruz."

"Hemen geliyorum!"

Hastaneye vardığında babası hâlâ ameliyattaydı. Melis, ameliyathane kapısının önünde ellerini birleştirip dua etmeye başladı; hayatta her şeyini kaybetmişti, tek umudu babasının yaşamasıydı. O sırada bir hemşire yanına gelip bir tomar fatura uzattı.

"Melis Hanım, babanızın acil müdahale ve ameliyat masrafları..."

Listeye baktığında donakaldı; masraflar yüz binlerce lirayı buluyordu. Babasının aylık bakım masrafı zaten yüz bin liraydı ve Melis bunu karşılamak için üç farklı işte çalışıyordu. Bu ayın masraflarını yeni yatırmıştı; kartında sadece beş bin lirası kalmıştı, ameliyat parasını nasıl bulacaktı?

Çaresizce Demir'i aradı. Adamın sesi her zamanki gibi buz gibiydi:

"Neredesin? Yarım saattir seni bekliyorum."

"Çok acil bir işim çıktı, gelemedim."

"Melis, eğleniyor musun?" diye sordu Demir soğuk bir gülüşle. "Birdenbire boşanmaya karar vermene şaşırmıştım zaten. Bu kadar bayat bir yalan uydurup beni aptal yerine mi koyuyorsun?"

Demir'in ona inanmadığını anlayan Melis, açıklamaya çalıştı:

"Seni kandırmıyorum! Eskiden vazgeçemiyordum, bir gün her şeyin düzeleceğine inanıyordum ama artık anladım. Bu evliliğin bir anlamı kalmadı, senden boşanmayı gerçekten istiyorum. Gelemedim çünkü babam şu an ameliyatta..."

"Öldü mü?"

Melis neye uğradığını şaşırdı; bir insan böyle bir soruyu nasıl bu kadar rahat sorabilirdi?

"Hayır, şu an hayata tutunmaya çalışıyor. Demir, ameliyat masrafları yüz binlerce lira, o vadettiğin yüz milyon lirayı bana şimdi verebilir misin? Söz veriyorum, mutlaka seninle boşanacağım!"

Cevap, Demir'in küçümseyen kahkahası oldu:

"Melis, şunu iyi anla; babanın ölmesini dünyadaki herkesten çok ben istiyorum. Parayı alacaksın ama ancak o boşanma ilamı elimde olduğunda."

Telefon kapandı. Melis duyduklarına inanamıyordu; Demir'le sevgiliyken babasına karşı ne kadar saygılı olduğunu hatırlıyordu, oysa az önceki seste şaka payı olmayan bir nefret vardı. Neden babasının ölmesini istiyordu? İki yıl önceki iflas süreciyle bir ilgisi olabilir miydi? Belki de her şey onun eseriydi, ama neden?

Ameliyathane kapısı açıldı, Melis hemen öne atıldı:

"Doktor Bey, babam nasıl?"

"Merak etmeyin Melis Hanım, babanız çok güçlü çıktı, hayata tutundu. Ama durumu hâlâ hassas, sakın onu sarsacak bir şey yapmayın."

"Anladım, teşekkür ederim Doktor Bey."

Babası hâlâ baygındı. Melis hasta bakıcıya sordu:

"Babamın durumu gayet iyiydi, neden birden fenalaştı?"

Bakıcı telaşla cevap verdi:

"Babanız bugün çok neşeliydi, canının bir şeyler çektiğini söyledi. Ben de almak için on-on beş dakikalığına dışarı çıkmıştım, döndüğümde onu çoktan acile almışlardı. Melis Hanım, hepsi benim suçum!"

"Sen gitmeden önce yanına gelen giden oldu mu?"

"Hayır, kimseyi görmedim. Hatta sizin sevdiğiniz kurabiyelerden almamı tembihlemişti... Kim bilebilirdi ki böyle olacağını?"

Melis bu işte bir gariplik olduğunu seziyordu. Bakıcıya babasına iyi bakmasını söyleyip hemen danışmaya gitti ve ziyaretçi kayıtlarını sordu.

"Melis Hanım, bu sabah babanızı kimse ziyaret etmemiş."

"Teşekkür ederim."

"Bu arada Melis Hanım, masrafları ödediniz mi?"

Melis utanç içinde, "Hemen ödeyeceğim, kusura bakmayın," diyerek oradan ayrıldı.

Hastaneden çıkıp bir taksiye bindi ve evlendirme adliyeye sürdü, ancak Demir orada değildi. Hemen numarasını aradı:

"Ben geldim, neredesin?"

"Şirketteyim."

"Demir, lütfen gelip şu boşanma işini halledelim artık."

Demir soğukça güldü:

"Sence milyonluk bir sözleşme mi daha önemli, yoksa seninle vakit kaybetmek mi?"

"Bekleyebilirim, Demir yalvarırım... Babamın ameliyat parasına ihtiyacı var."

"Eğer ölürse, cenaze masraflarını ben karşılarım."

Telefon kapandı, sonraki aramalarında ise ulaşılamadı. Yağmur sicim gibi yağıyordu ve Melis duraktaki banka çöktü; eğer hamile kaldığında okulu bırakmasaydı, şimdi diplomasıyla güzel bir geleceği olabilirdi. Ailesinin iflası ve onu el üstünde tutan Demir'in bir gecede değişmesiyle her şeyini kaybetmişti.

Bir yıl önce Demir onun tüm mücevherlerini ve lüks çantalarını elinden almıştı; üzerinde tek değerli şey evlilik yüzüğüydü. Yüzüğü çıkarıp kararlı adımlarla lüks bir kuyumcuya girdi. Tezgahtar, üzerindeki ucuz kıyafetlere ve sırılsıklam hâline tiksinerek baktı:

"Hanımefendi, faturası ya da belgesi yanınızda mı?"

"Evet." diyerek başını öne eğip faturayı uzattı Melis.

"Peki, yüzüğü incelemeye almamız gerek, size yarın haber versek olur mu?"

Melis kurumuş dudaklarını yaladı: "Paraya acil ihtiyacım var, süreci hızlandıramaz mısınız?"

"Peki, bir saniye bekleyin..."

Ancak tezgahtar yüzüğü alamadan, narin ve bembeyaz bir el kutunun üzerine kapandı:

"Bu yüzük çok şıkmış, ben alıyorum."

Melis başını kaldırdığında nefret ettiği o yüzle göz göze geldi: Sena!