Kabanata 2.2

Ngunit para kay Noami, ang bawat salitang lumalabas sa bibig nito ay lalong nagpapabigat sa kaniyang dibdib.

Paano niya sasabihing maayos ang lahat gayong wala nang batang maaari niyang ipanganak?

Paano niya haharapin ang matandang babaeng nagmahal sa kaniya na para bang tunay siyang miyembro ng pamilya?

Si lola Suarez lamang ang isa sa iilang taong naging mabait sa kaniya.

Nang malaman nitong buntis siya, personal pa itong nagtungo sa templo upang manalangin para sa kaligtasan niya at ng kaniyang anak.

Maging noong dumaan sa matinding krisis ang pamilya Madrigal—nang magkasakit nang malubha ang kaniyang ama at makulong ang kaniyang kapatid—ang mga nakatatanda sa pamilyang Suarez ang tumulong upang malutas ang kanilang mga problema.

Hindi niya malilimutan ang kabutihang ipinakita sa kaniya ng matandang babae.

Kaya kahit sarili niyang puso ang nadudurog, ayaw niyang maging dahilan upang magdusa rin ito.

Hindi muna niya sasabihin ang totoo.

Hindi hangga't hindi pa ito nakakabalik at gumagaling.

Ngunit hindi rin niya hahayaang magpatuloy ang lahat nang walang katapusan.

---

Pagdating nila sa lumang bahay ng pamilyang Suarez, agad na sinalubong si Noami ng mga tauhan at inihatid sa itaas na palapag.

Masayang-masaya ang matandang lalaki nang makita siya.

“Noami, nandito ka na pala.”

Ngumiti si Noami nang bahagya at inilabas ang kopya ng prenatal checkup na matagal na niyang itinago. Tahimik niya itong iniabot sa matanda.

Nang makita ng lalaki ang larawan ng sanggol sa dokumento, lumambot ang kaniyang karaniwang seryosong ekspresyon.

“Napakaganda,” masaya nitong sambit. “Kapag isinilang ang batang ito, isa ka na sa pinakamalalaking biyaya sa pamilyang Suarez.”

Hindi makapagsalita si Noami.

Sa halip, napayuko siya upang itago ang sakit sa kaniyang mga mata.

Kung alam lamang ng matanda na wala na ang mga batang iyon.

Kung alam lamang nitong ang larawan sa papel ay alaala na lamang ng kinabukasang hindi na niya mararanasan.

Kumuha ang matanda ng isang dokumento at iniabot iyon sa kaniya.

“Ito ang regalo ni lola mo para sa iyo at sa bata. Limang porsiyento ng pagmamay-ari sa La Suarez Corporation.”

Nanlaki ang mga mata ni Noami.

Limang porsiyento.

Sa isang korporasyong kasinglaki ng La Suarez Corporation, napakalaking halaga niyon. Maging ang pinakamalalaking shareholder ay hindi basta-basta nagmamay-ari ng ganoon kalaking bahagi.

Ngunit ngayon, wala nang batang maaaring magmana ng regalong iyon.

Magkambal ang mga anak niya.

At pareho na silang wala.

Namula ang mga mata ni Noami. Dahan-dahan siyang umiling.

“Lolo, hindi ko po ito matatanggap.”

“Bakit naman?” tanong ng matanda.

“Dahil napakalaki po ng regalong ito.”

“Hindi mo kailangang tumanggi. Regalo ito ng isang nakatatanda para sa kaniyang apo at sa magiging apo sa tuhod. Tanggapin mo na.”

Bago pa makapagsalita si Noami, sumingit si Lexter.

“Tama si lolo. Hindi mo dapat tanggihan ang regalong ibinigay para sa bata.”

Napatingin si Noami sa asawa.

Sa pananalita nito, para bang wala nang ibang dapat pag-usapan. Para bang sapat nang sabihin niyang regalo iyon para sa bata upang mawalan siya ng karapatang tumanggi.

Ngunit ang mas masakit na katotohanan ay ito: hindi na niya alam kung para kanino pa niya tatanggapin ang mga regalong iyon.

Ang mga anak na pinaglalaanan ng mga iyon ay wala na.

At siya, ang kanilang ina, ay naiwan upang harapin ang pagkawala nang mag-isa.

Matapos ang ilang sandali, tinanggap niya ang dokumento.

Hindi dahil nais niya ang ari-arian, kundi dahil hindi niya kayang ipaliwanag sa matanda ang katotohanang hindi pa nito dapat malaman.

Kapag nakabalik na si lola Suarez at maayos na ang kalagayan nito, sasabihin niya ang lahat. Ibabalik niya ang regalo kung kinakailangan, at tatapusin na rin niya ang kasal na matagal nang walang saysay.

Tumango ang matanda nang may kasiyahan.

“Kanina pa ako kinukulit ng lola mo tungkol sa iyo. Sinabi niyang huwag ka muna naming pahirapan sa mga gawain sa lumang bahay. Unahin mo ang kalusugan mo at ang bata.”

Unahin ang kalusugan ko.

Napait ang ngiti ni Noami.

Kung alam lamang ng matanda na ilang oras na ang nakalipas, halos mawalan siya ng buhay habang naghihintay sa ospital.

Kung alam lamang nitong wala na ang dalawang batang ipinagdarasal nito.

Napahawak siya sa kaniyang tiyan.

Dati, sapat nang maramdaman niya ang bahagyang pagbabago sa kaniyang katawan upang mapangiti siya. Sa bawat checkup, iniisip niya kung ano ang magiging hitsura ng kanilang anak at kung sino sa kanila ni Lexter ang magiging kahawig nito.

Ngayon, ang kaniyang mga kamay ay nakapatong sa isang katawang hindi na magdadala ng mga pangarap na iyon.

Hindi na niya kayang manatili roon.

Dahan-dahan siyang tumayo, ngunit bago pa siya makalayo, narinig niya ang boses ni Lexter.

“Ano ang problema?”

Saglit na umasa si Noami.

Akala niya, napansin nito ang pamumutla niya. Akala niya, sa wakas ay may kahit kaunting pag-aalala na ring sumibol sa puso nito para sa kaniya.

Ngunit nang lumingon siya, nakita niyang nakatutok ang atensyon ni Lexter sa cellphone nito.

“Ang mga kahihinatnan ng aksidente ay hindi dapat balewalain,” sabi nito sa kausap sa telepono. “Si Jaypee ang bahalang magsuri sa kalagayan mo. Siya ang doktor na nakatalaga sa iyo. Pupuntahan din kita mamaya. Huwag kang matakot.”

Tahimik na nakatayo si Noami.

Kilala niya ang tinig na iyon.

Iyon ang banayad na boses na matagal na niyang hinintay marinig mula sa kaniyang asawa.

Ngunit hindi kailanman para sa kaniya.

Para kay Claire iyon.

Makalipas ang ilang sandali, ibinaba ni Lexter ang tawag at saka lamang napansing nakatingin sa kaniya si Noami.

Agad na nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Ang bahagyang lambot sa kaniyang mga mata ay napalitan ng dati nitong malamig na tingin.

Huminga nang malalim si Noami.

“Gusto kong makipag-usap sa iyo tungkol sa anak natin.”

Walang emosyon ang mukha ni Lexter habang nakatingin sa kaniya.

“Kung balak mo na namang guluhin si Claire, pag-isipan mo muna ang kalagayan ng pamilya mo.”

Nanigas si Noami.

“May kapatid kang nasa bilangguan at ama kang may malubhang karamdaman. Huwag mong gawing mas mahirap ang sitwasyon nila dahil lamang sa personal mong problema.”

Para bang may malamig na tubig na muling ibinuhos sa kaniyang katawan.

Maging ngayon, ginagamit pa rin ni Lexter ang kaniyang pamilya upang patahimikin siya.

Hindi nito alam ang tunay na dahilan kung bakit siya gustong makipag-usap. Hindi man lamang nito tinanong kung ano ang nangyari sa kaniya sa ospital.

Ang tanging iniisip nito ay kung paano niya maaaring maistorbo si Claire.

Nagbigay ng senyas si Lexter sa isa sa mga tauhan, na agad namang lumapit upang ihatid siya palabas.

Hindi siya pinigilan ng matandang lalaki.

Sa halip, napabuntong-hininga ito at kinausap si Lexter nang makaalis na si Noami.

“Naiintindihan kita, apo. Napakaganda ni Claire, at napakahusay pa sa kaniyang trabaho. Narinig kong sa edad na dalawampu't anim ay marami na siyang nakamit sa larangan ng edukasyon at pananaliksik. Hindi nakapagtatakang maakit ka sa isang babaeng katulad niya.”

Nanatiling walang ekspresyon si Lexter.

Ngunit nagpatuloy ang matanda.

“Kung talagang si Claire ang babaeng nais mong makasama, dapat pag-isipan mong mabuti ang kinabukasan mo. Kapag nanganak na si Noami, bigyan mo siya ng sapat na pera at hayaan mo siyang umalis.”

Bahagyang tumigil ang matanda bago nagpatuloy.

“Si Claire ay may sariling karera at mga pangarap. Kung magkakaroon siya ng anak, maaaring maapektuhan ang mga iyon. Isa pa, malaki ang maiaambag niya sa mga pambansang proyekto. Hindi natin dapat hayaang masayang ang kaniyang kakayahan.”

Hindi kumibo si Lexter.

“Pagdating sa bata, maaari namang si Claire ang magpalaki rito. Kung siya ang magiging ina sa paningin ng bata, hindi ito kailangang makaranas ng pangungutya dahil sa pinagmulan ng tunay nitong ina.”

Sandaling natahimik ang matanda.

“Alam kong mahal ni lola mo si Noami. Pero sa paglipas ng panahon, maiintindihan din niya ang lahat.”

Nanatiling nakayuko si Lexter, hindi mabasa ang kaniyang iniisip.

Wala siyang sinabi.

Wala rin siyang ipinakitang pagtutol.

Ngunit may isang taong nakarinig sa bawat salitang iyon.

Si Noami.

Nakatayo siya sa labas ng p***o, hawak ang dokumentong ibinigay sa kaniya, habang unti-unting lumalamig ang kaniyang mga daliri.

Kaya iyon pala ang plano nila.

Bago pa man isilang ang bata, pinagpapasyahan na nila kung sino ang magiging ina nito.

Ang babaeng mahal ni Lexter ang siyang magpapalaki sa anak na hindi niya naman ipinagbuntis.

At siya, ang babaeng nagdala sa bata sa loob ng maraming buwan, ay bibigyan lamang ng pera upang umalis at kalimutan ang lahat.

Hindi ba't si Claire rin ay may sariling katawan, karera, at mga pangarap?

Bakit tila kayang-kaya nilang isantabi ang kaniyang damdamin, na para bang wala siyang karapatang masaktan?

Napapikit si Noami.

Ngayon, naiintindihan na niya kung bakit iginiit ni Lexter na maghintay siya hanggang sa maipanganak ang bata bago sila maghiwalay.

Hindi pala dahil nais nitong bigyan ng buong pamilya ang kanilang anak.

Kundi dahil nais nitong panatilihin ang lahat sa ayos na pinakakumbinyente para kay Claire.

Hindi na niya kayang makinig pa.

Tahimik siyang lumayo sa pintuan at bumaba sa hagdan.

Sa ibaba, naghanda ang isang katulong ng mainit na sabaw para sa kaniya. Ngunit sa sandaling makita niya iyon, biglang sumikip ang kaniyang dibdib.

Wala na ang mga anak niya.

Wala na ang kinabukasang pinangarap niya.

At wala nang dahilan upang manatili siya sa pamilyang ito.

Iniwan niya ang sabaw sa mesa at tuluyang umalis.

Nang makalabas si Lexter at makita ang pagkaing naiwan, sandali itong natigilan. Gayunman, hindi na niya tinanong ang mga tauhan kung nasaan si Noami.

Muli niyang ibinaling ang pansin sa sarili niyang mga gawain, na para bang walang anumang nangyari.