Episode 1 : คีตะ

คีตะ

"ทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะครับคุณลูกชาย"

ผมหันไปมองพ่อตัวเองที่เดินมานั่งลงข้างๆ ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนเลยแล้วกัน ผมชื่อคีตะอายุ21ปี ผมเป็นลูกชายคนเดียวของคุณคีรินและคุณน้อยหน่าคนสวย และตอนนี้ผมเรียนอยู่ปี3คณะบริหารธุรกิจ ส่วนที่ผมโดนพ่อตัวเองประชดเมื่อกี้ก็เพราะวันนี้ผมกลับบ้านในรอบสองเดือนไง

"กลัวพ่อลืมตะหน้าไง"ผมรีบตอบพ่อตัวเองไป

"นึกว่าติดสาวจนลืมพ่อกับแม่แล้วสะอีก"พ่อผมเอ่ยแซว

"ยังไม่เจอคนที่ถูกใจครับ"ผมบอกไป

ผมเองยังไม่มีแฟนหรอกนะ อาจจะยังไม่เจอใครที่ทำให้ใจผมเต้นแรงหรือไม่ก็ทำให้ผมร้อนใจจนนั่งไม่ติด ส่วนเรื่องผู้หญิงมันก็มีบ้างตามประสาผู้ชายโสด

"จำคำที่พ่อสอนได้ใช่มั้ยคีตะ"พ่อผมพูดเสียงดุ

"จำได้ครับ"

เรื่องที่พ่อผมสอนตั้งแต่ผมจำความได้คือให้เกียรติผู้หญิง ถ้ามีแฟนหรือมีคนรักอย่านอกใจเธอซื่อสัตย์และเชื่อใจ เรื่องราวของพ่อกับแม่พวกท่านก็เป็นคนเล่าให้ผมฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างกว่าจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน แน่นอนผมจำและทำตามที่พ่อกับแม่สอนอยู่แล้วเมื่อผมมีคนรัก

"เชื่อพ่อนะคีตะ ความไว้ใจและเชื่อใจเป็นสิ่งสำคัญ"

โดยส่วนตัวนิสัยผมไม่ใช่คนเจ้าชู้จึงไม่มีเรื่องผู้หญิงเข้ามาให้ปวดหัว ผมเป็นคนที่โลกส่วนตัวค่อนข้างสูง จนบางทีเพื่อนแม่งก็ชอบบ่นแต่ผมก็ไม่ค่อยสนใจพวกมันหรอก

"คิดถึงคุณน้อยหน่าจังเลยครับ ฟอด"

ทันทีที่ผมเห็นแม่ตัวเองเดินเข้ามาผมก็รีบวิ่งเข้าไปกอดไปหอมทันที แม่ผมเป็นผู้หญิงที่ใจดีมากแต่อย่าให้ได้กลายร่างนะ เพราะผมกับพ่อจะได้นอนนอกบ้าน

"แม่นึกว่าแม่ไม่มีลูกแล้วนะเนี่ย"

"นี่ลูกทั้งคนเลยนะครับ ขอโทษครับที่ไม่กลับบ้าน"ผมรีบบอกแม่ตัวเอง

ที่ผมไม่ค่อยกลับบ้านเพราะผมมีสอบก็เลยต้องอ่านหนังสือ แต่พอสอบเสร็จก็เล่นเกมส์เพลินไปหน่อย และที่ผมไปอยู่คอนโดก็เพราะมันสะดวกและใกล้มหาลัย

"มีแฟนแล้วสิเรา ถึงไม่ค่อยกลับบ้าน"ผมรีบมองหน้าแม่ตัวเองที่ยืนยิ้มอยู่

"ยังไม่มีครับ ถ้ามีจะรีบพามาให้แม่ดูตัวเลย"ผมบอกไป

"อย่าเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นนะคีตะ เพราะสุดท้ายคนที่ไม่เหลือใครจะเป็นตัวเราเอง"แม่ผมพูดเสียงดุแล้วหันไปมองดุพ่อผมที่นั่งอยู่

"เกี่ยวอะไรกับพี่"พ่อผมรีบพูดแทรกขึ้นมา

ผมไม่ค่อยมีอะไรปิดบังพ่อกับแม่ตัวเองหรอกนะ เพราะพ่อกับแม่ผมพวกท่านฉลาดเกินกว่าที่ผมจะปกปิด และที่สำคัญผมไม่มีอะไรต้องปิดบังพวกท่านอยู่แล้ว

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมากินข้าวกันลูก แม่ทำของโปรดไว้ให้ด้วย"

ผมว่าถ้าผมจะหาใครสักคนเข้ามาในชีวิตอย่างน้อยก็ขอให้ได้ครึ่งของแม่ผมก็พอ ผมไม่ชอบผู้หญิงที่เสนอตัวให้ผู้ชายก่อนมันดูไม่มีค่า ถ้าผมจะมีคนรักผมควรจะเป็นคนวิ่งตามเธอมากกว่า

"เจ้าขากลับจากฝรั่งเศสหรือยังครับ"ผมถามพรางนั่งลงข้างพ่อตัวเอง

"อาทิตย์หน้านะเห็นบอก"

ผมกับเจ้าขาสนิทกันนะเพราะพ่อแม่ของพวกเราเป็นเพื่อนกัน อายุผมกับเจ้าขาก็ไม่ได้ห่างกันมากและที่ผมถามก็เพราะเจ้าขาแม่งหนีเที่ยวคนเดียว

"อย่ามองตะแบบนั้น ให้เอาเจ้าขาเป็นแฟนตะยอมอยู่คนเดียว"ผมรีบบอกเมื่อพ่อกับแม่มองผมด้วยสายตาจับผิด

"เจ้าขาสวยจะตาย"แม่ผมบอก

"ตะไม่รับนโยบายจับคู่นะครับ เจ้าขาเองก็เหมือนกัน"

ผมรีบบอก ถึงผมจะรู้อยู่แล้วว่าพ่อกับแม่ไม่ได้มีความคิดแบบนั้นก็ตามเถอะ ไม่ใช่ว่าผมสนิทกับเจ้าขาคนเดียวหรอกนะไอ้จอมพลผมก็สนิท และน้องสาวคนเล็กอย่างเปียโนลูกสาวของลุงโบ๊ทซึ่งรายหลังนี้ผมโคตรจะโอ๋เลย

"ถามจริงๆ จากใจเลยนะคีตะ ไม่มีใครที่ถูกใจเลยสักคน"พ่อผมถาม

"ตอบจากใจเลยนะครับ ยังไม่มีและยังไม่อยากมีตอนนี้"ผมตอบไปตามตรง

"หาไม่เจอมากกว่ามั้งแม่ว่า เพราะมัวแต่เล่นเกมส์"

"ผมอยากได้คนรักที่เหมือนคุณน้อยหน่า"ผมบอกแม่ตัวเองไป

ผมไม่ได้ชอบผู้หญิงที่แต่งตัวเก่งแต่ผมชอบผู้หญิงที่แต่งตัวธรรมดา และทำให้ผมยิ้มได้ในทุกวัน ผมโตพอที่จะรู้ว่าความรักมันควรจะเป็นแบบไหน และผมจะไม่ดึงใครเข้ามาในชีวิตหรือในโลกส่วนตัวของผมเด็ดขาดถ้าผมไม่มั่นใจพอ

"อาจจะเป็นคนที่เดินผ่านแต่ตะไม่สนใจเธอก็ได้"

"เอาเป็นว่าถ้าใครทำให้ตะใจสั่นได้ก็คงเป็นคนนั้นแหละเนาะ"

ผมบอกแม่ไป และผู้หญิงที่จะทำให้ผมใจสั่นได้ผมว่าเธอคงยังไม่เกิดหรอก เพราะที่ผ่านมามันไม่มีเลยสักคนไง แต่ผมก็ไม่ได้รีบร้อนเรื่องความรักหรอกเพราะถ้ามันจะมีแค่นั่งเฉยๆ มันก็มีเองนั่นแหละ

"ผู้หญิงที่ได้ตะเป็นแฟนนี่โคตรโชคดี"