Episode 5 : อยากเจอ

คีตะ

เมื่อเช้าเธอเดินชนผมเมื่อเช้า แต่ตอนนี้เธอกลับมาถามผมว่าเคยเจอกันมาก่อนคืออะไรวะ สมองเสื่อมใช่มั้ยถึงได้ถามผมแบบนี้ให้ตายเถอะ นอกจากผมจะอารมณ์เสียกับไอ้จอมพลแล้วผมยังมาอารมณ์เสียกับคนที่ยืนตรงหน้าผมอีก

"ขอโทษค่ะที่เสียมารยาท ทานขนมให้อร่อยนะคะ"เธอรีบบอกผมก่อนจะเลื่อนจานขนมให้ผม

"เดี๋ยว"

"คะ...คุณเรียกฉันหรอคะ"ผมหลับตาลงก่อนจะถอนหายใจ

"ขนมนี่ที่ร้านทำเองหรอครับ"ผมถามเพราะขนมที่อยู่ตรงหน้าผมมันเป็นขนมที่ผมชอบกินไง

"ขนมอันนี้ฉันทำเองค่ะ และที่ร้านไม่ได้มีขาย"เธอบอกผมก่อนจะยิ้มให้

ทำเองอย่างนั้นหรออายุน่าจะรุ่นเดียวกับจอมพลไม่น่าเชื่อว่าจะทำขนมไทยโบราณแบบนี้เป็น ผมหยิบขนมขึ้นมาก่อนจะชิมและรสชาติมันเป็นรสชาติเดียวกันกับที่ผมกินเมื่อวาน

"ทำเอง"ผมถาม

"ใช่ค่ะขนมพระพายฉันทำเอง ส่วนอย่างอื่นคุณยายฉันเป็นคนทำค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ"

เธอพูดเสร็จก็เดินลงไปชั้นล่างโดยที่ไม่รอให้ผมถามต่อ ผู้หญิงของไอ้จอมพลสินะถ้าผมเดาไม่ผิด หลังจากที่กินขนมหมดผมก็เดินลงมาด้านล่างเพราะตอนนี้จะบ่ายสองแล้ว

"ขอบคุณสำหรับขนม อร่อยมากครับ"ผมเดินมาบอกเจ้าของร้าน

"มีแค่วันนี้แหละค่ะ เพราะคนทำไม่ค่อยได้มา"พี่เจ้าของร้านบอกพรางชี้ไปที่เธอ

"เธอเป็นลูกจ้างของที่ร้านหรอครับ"

"พอดีวันนี้น้องว่างก็เลยแวะมาหา พี่ก็เลยให้ช่วยงานสะเลย แต่ถ้าคุณจะถามเรื่องขนม ถามน้องได้เลยนะคะเพราะคุณยายของน้องทำขนมไทยอร่อยมาก"พี่เจ้าของร้านพูดแล้วยิ้มให้ผม

"มีเบอร์มั้ยครับพอดีผมชอบทาน"ผมถามไป

"ขอเจ้าตัวเลยดีกว่าค่ะ"

"จะกลับแล้วหรอคะ ขนมอร่อยมั้ยคะ"เธอถามแล้วยิ้มให้ผม

"ถ้าผมจะสั่งต้องทำยังไง"

"ขอโทษนะคะพอดีฉันไม่ได้ทำขาย แต่ถ้าคุณอยากกินเดี๋ยวฉันทำแล้วมาฝากไว้กับพี่เอินได้ค่ะ เดี๋ยวคุณให้เบอร์พี่เอินไว้"เธอบอกผมจนพี่เจ้าของร้านมองหน้าอย่างงงๆ

"ผมขอเบอร์คุณเลยแล้วกัน"ผมบอกไปตามตรง

"จะฝากไว้แล้วถ้าคุณเขาไม่ว่างล่ะเอสเทล"

เอสเทล เธอชื่อเอสเทลอย่างนั้นหรอชื่อแปลกดี และอย่าคิดว่าผมจะชอบเธอนะที่ผมขอเบอร์ก็เพราะเรื่องขนมเท่านั้นแหละ

"ถ้าไม่อยากให้ก็ไม่เป็นไรครับ งั้นผมยืมมือถือของคุณหน่อย"ผมบอกเธอ

"นี่ค่ะ"

หึ...ยัยเด็กโง่ ผมกดเบอร์โทรออกก่อนบันทึกเบอร์ตัวเองลงในเครื่องของเธอแล้วคืนให้ และคิดว่าคนอย่างผมโง่มากสินะแต่เปล่าเลยเพราะคนที่โง่คือเธอไม่ใช่ผม

"ถ้าวันไหนฉันทำขนม ฉันจะโทรบอกคุณนะคะ"เธอบอกแล้วยิ้มให้ผม

"กลับบ้านได้แล้วนะเอสเดี๋ยวคุณยายจะเป็นห่วง เดี๋ยวพี่ให้คนที่ร้านไปส่ง"พี่เจ้าของหันไปบอกเธอที่ยืนยิ้มอยู่

"ไม่เป็นไรค่ะ เอสเดินกลับแค่นี้เอง"

"ถ้าถึงบ้านโทรบอกพี่ด้วยเข้าใจมั้ย ไม่ต้องแวะช่วยใครเข้าใจหรือเปล่ากลับบ้านก็คือกลับบ้าน"ผมมองหน้าพี่เจ้าของร้านที่พูดเสียงดุ

ดูท่าเด็กคนนี้จะซื่อมาก เพราะไม่อย่างนั้นพี่เจ้าของร้านจะไม่พูดย้ำขนาดนี้ แต่มันจะมีคนซื่อขนาดนั้นด้วยหรอวะ

"เดี๋ยวเอสจะเดินตรงอย่างเดียวไม่แวะตรงไหนเลยค่ะ ถึงบ้านเอสจะโทรบอกพี่เอินทันทีค่ะ"

ตอนนี้ผมกำลังขับรถตามยัยเด็กโง่ที่เดินกลับบ้าน คือแม่งเดินตรงอย่างเดียวจริงๆ ไม่แวะซ้ายแวะขวาเลยคนอะไรมันจะซื่อได้ขนาดนี้กัน

"ยัยซื่อบื้อ"

ผมจอดรถเมื่อเห็นยัยเด็กนี่หยุดเดินอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งก่อนที่เธอจะหยิบมือถือขึ้นมาแล้วโทรหาใครสักคน หลังจากที่ยัยเด็กโง่เดินเข้าบ้านผมเองก็ขับรถออกมาทันที

.

.

"ไปไหนมาครับคุณคีตะ"ทันทีที่ผมเดินเข้าบ้านเสียงของไอ้น้องเวรก็ดังเข้าหูผมทันที

"กูต้องรายงานมึงด้วยหรือไง"ผมถาม

"อ่ะขนม"มันยื่นถุงขนมให้ผม

"ขอบใจ แต่กูกินมาแล้ว"ผมบอกแล้วยกยิ้มให้มัน

"กินมาจากไหน"

"จากผู้หญิงที่มึงเบลอภาพแล้วส่งให้กูไง ชื่ออะไรนะเอสเทลหรือเปล่า"ผมถามไอ้จอมพล

"อย่ายุ่งกับเธอ เพราะเธอซื่อเกินกว่าจะรู้จักพี่"ไอ้จอมพลรีบบอก และสีหน้าของมันเปลี่ยนไปจากเมื่อกี้จนผมรู้สึกได้

"กูเป็นคนไม่ดีหรือไงมึงถึงได้ห้าม"ผมถามมันไป

"เอสเทลเป็นผู้หญิงที่ซื่อมาก ทุกอย่างบนโลกใบนี้คือดีหมดจนผมไม่รู้ว่าเวลาเอสเทลเจอเรื่องไม่ดีเธอจะรับมือมันยังไง  ผู้หญิงที่แม่เสียไปตั้งแต่สองขวบพ่อทิ้งตั้งแต่ยังไม่เกิดและอยู่กับยายสองคนมาตลอด คนที่ยิ้มตลอดเวลาแม้โดนด่าโดนแกล้งพี่คิดว่ายังไง"ไอ้จอมพลพูดยาวเหยียด

"ที่มึงพูดมาคือมึงจะบอกกูว่ามึงชอบเธอ และไม่ให้กูเข้าใกล้เธอ"ผมถามน้องไปตามตรง

"ใครอยู่ใกล้เอสเทลก็ชอบเธอหมดแหละ ผมแค่เป็นห่วงเพื่อนผมถึงได้คอยดูแลเอสเทลมากกว่าเพื่อนคนอื่น"

มันคิดว่าผมโง่มากหรือไงกับคำตอบที่มันตอบผม เป็นห่วงเพื่อนไอ้เวรแต่สายตาและน้ำเสียงในการพูดนี่มันไม่ใช่เลย

"จะชอบไม่ชอบก็เรื่องของมึง ส่วนเรื่องของกูก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของกูนะน้องรัก"ผมบอกก่อนจะเดินขึ้นห้อง

"คนที่ทำให้คุณคีตะใจเต้นแรงสินะถึงได้พูดแบบนี้"

ไอ้จอมพลพูดไล่หลังผมคนที่ทำให้ผมใจเต้นแรงหรอ เธอไม่มีอะไรที่เหมือนแม่ผมเลยสักนิดแค่ซื่อบื้อก็ไม่เหมือนแล้ว

เอสเทล

"เคยเจอคุณเขาที่ไหนกันนะ เอสเทลทำไมแกถึงได้ขี้ลืมขนาดนี้"

ตอนนี้ฉันกำลังเดินวนรอบบ้านและนึกถึงใบหน้ากับน้ำเสียงของผู้ชายคนที่อยู่ร้านกาแฟแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

"เป็นอะไรเอสเทลถึงได้เดินวนไปวนมาแบบนี้ลูก"ยายฉันเอ่ยถาม

"เอสจำคนๆ นึงไม่ได้ค่ะ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก"ฉันบอกยายไป

"ก็ไม่ต้องคิดสิลูก ยายว่าเอาเวลาไปเตรียมตัวที่จะเปิดเทอมอาทิตย์หน้าดีกว่ามั้ย"ยายบอก

จริงสิอาทิตย์หน้าฉันก็เปิดเทอมแล้ว อยากจะบอกว่าตื่นเต้นมากที่จะได้เข้ามหาลัยและเจอเพื่อนใหม่ ที่จริงฉันเตรียมของทุกอย่างไว้หมดแล้ว ฉันเลือกเรียนบริหารเหมือนกับเพื่อนฉันอีกสองคนและจอมพลเองก็เรียนเหมือนกัน

ครืด ครืด

ฉันมองมือถือตัวเองที่ดังอยู่บนโต๊ะ ทำไมฉันถึงไม่คุ้นชื่อที่โชว์อยู่เลยล่ะฉันรู้จักกับคนที่โทรมาตอนไหนกัน

"คีตะ"ฉันพูดเสียงเบาก่อนจะกดรับสาย

"สวัสดีค่ะเอสเทลพูดค่ะ"

(ฉันรู้แล้ว)

"ฉันไม่รู้จักคุณนะคะแต่ทำไมมือถือของฉันถึงได้มีชื่อคุณ แล้วคุณโทรหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

(ไม่มีแค่อยากโทร และเรารู้จักกันแล้วนะคุณจำไม่ได้หรือไง)

สะ..เสียงนี้อีกนี่มันเสียงของพี่ชายจอมพลและลูกค้าที่ร้านกาแฟที่ฉันเจอนี่

"พี่ชายจอมพลและลูกค้าที่ร้านกาแฟใช่มั้ยคะ"ฉันรีบถามเพราะเสียงมันเหมือนที่ฉันเคยได้ยิน

(อืม...)

"คุณโทรหาฉันมีอะไรหรือเปล่าคะ ถ้าจะโทรมาถามเรื่องขนมฉันอาจจะทำอีกทีเดือนหน้าเลยค่ะ เพราะอาทิตย์หน้าฉันเปิดเทอมแล้ว จะทำได้ก็ช่วงวันหยุดและฉันว่างจริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ"

(ถ้าอย่างนั้นก็ไว้เจอกัน)

"คะ...คุณคะเจอกันที่ไหน"

อะไรของเขาเนี่ยไว้เจอกันแล้วให้เจอที่ไหนล่ะ คิดอยากจะโทรก็โทรคิดอยากจะวางก็วางฉันมองชื่อของเขา.....พี่ชายของจอมพลใช่แล้วฉันจำเสียงของเขาได้แล้ว

"คุยกับใครอยู่เอสเทล"

"พี่ชายของจอมพลค่ะ คนที่เอสบอกยายก่อนหน้านี้เขาเป็นพี่ชายของจอมพลค่ะ"ฉันบอกยายไป

"ดีใจกว่าเจอหน้าจอมพลอีกนะเรา"ยายบอกก่อนจะยิ้มให้ฉัน

"ก็เอสพึjงจำได้นี่คะ"

ติ้ง!

Kita : พรุ่งนี้ไปร้านกาแฟอีกหรือเปล่า

ฉันมองข้อความที่ถูกส่งมาจากคนที่วางสายไปเมื่อกี้ พรุ่งนี้ไปร้านกาแฟมั้ยฉันจะไปไม่ไปแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ ฉันรีบโทรหาคุณเขาทันที

(ว่าไง)

"พรุ่งนี้ทำไมฉันต้องไปร้านพี่เอินด้วยคะ"

(แล้วจะไปไม่ไป)

"คุณก็บอกมาสิคะว่าทำไมฉันต้องไปด้วย"

(ฉันอยากเจอเธอ ว่าไงจะไปหรือไม่ไป)

"ถ้าอยากเจอฉันไปก็ได้ค่ะ"