LOGIN“เธอเปลี่ยนใจได้เสมอซินนีย์...” น้ำเสียงของเดย์ตันอบอุ่นจนทำให้ใจของหญิงสาวเต้นรัว
ซินนีย์เม้มปากแน่นพาตัวเองลงจากรถทันที แน่นอนว่าเดย์ตันไม่ปล่อยให้เธอต้องไปเผชิญกับคนพวกนั้นลำพัง “ทำอะไรกันคะ!” “นายให้ย้ายของพวกนี้ออกครับ” หนึ่งในชายหลายคนพูดขึ้น ซินนีย์รีบเดินเข้าไปหยิบรูปพ่อกับแม่ของเธอที่วางอยู่กับพื้นอย่างไร้ค่าขึ้นมากอดไว้แน่นทั้งน้ำตา “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ลืมหรือไงว่าบ้านหลังนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไปแล้ว” เสียงที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันทำให้ซินนีย์ต้องเงยหน้ามองคนที่เคยเป็นครอบครัวของเธอด้วยความผิดหวัง ลลิตาหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวไปด้วยความสะใจ “ก็ในเมื่อแกไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณพิชิต เค้าก็ต้องยึดบ้านของแกไง!” ซินนีย์เม้มปากแน่น ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าลลิตาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยที่จะต้องสูญเสียบ้านที่อยู่อาศัยมาเป็นสิบๆ ปี “แม่ดูมีความสุขนะคะ” หญิงสาวถามขึ้นด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มและมีน้ำตาในเวลาเดียวกัน “ทำไมฉันต้องทุกข์ร้อน ในเมื่อฉันจะได้เป็นคนดูแลที่นี่” “ดูแล หมายถึงอะไรคะ” “คุณพิชิตจะใช้บ้านหลังนี้เปิดบ่อน แล้วให้ฉันเป็นคนดูแล” โลกของซินนีย์พลันโคลงเคลงไปหมด หัวใจเธอเต้นรัว ทั้งเจ็บ ทั้งโกรธ ทั้งสิ้นหวัง มือเล็กกำแน่นจนเล็บจิกลงฝ่ามือ ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นจนแทบจะกลืนกินเธอทั้งเป็น “แม่ทำแบบนี้ได้ยังไง! นี่มันบ้านของพ่อกับแม่ซินนะ” “แต่ตอนนี้มันเป็นของฉัน!!” ลลิตาตวาดกลับทันที ซินนีย์กัดริมฝีปากแน่น ดวงตาร้อนผ่าว แต่เธอจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว หากต้องสูญเสียบ้านอันเป็นที่รักไป เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของคนอื่นต่อไปเธอยังพอจะทำใจยอมรับได้ แต่จะเอาบ้านของพ่อแม่เธอไปทำสิ่งชั่วร้ายแบบนั้นเธอไม่อาจจะยอมได้จริงๆ “ไม่ค่ะ! บ้านหลังนี้เป็นของซิน” “แกหมายความว่ายังไง” ลลิตามองหน้าลูกเลี้ยงอย่างไม่เข้าใจ “อยากรู้ก็ตามไปบ้านนายพิชิตสิครับ” และคำตอบกลับไม่ได้มาจากซินนีย์ ทว่าเป็นชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามา และหยุดยืนเคียงข้างเธออย่างมั่นคง ใช้เวลาไม่นานเดย์ตันก็มาถึงบ้านของนายทุนสีเทาอยากพิชิต และแน่นอนว่าพิชิตเองก็ย่อมรู้จักเดย์ตัน แม้จะทำธุรกิจกันคนละเส้นทางแต่ชื่อเสียงของเดย์ตันนั้นไม่มีใครไม่รู้จัก “เรียบร้อยนะครับ” เสียงนิ่งเรียบและแววตาที่เยือกเย็นจ้องมองชายตรงหน้าเอ่ยถาม เงินสดตามจำนวนที่ระบุในสัญญาหนี้วางอยู่บนโต๊ะ พิชิตและลูกน้องคนสนิทมองหน้ากันหลังจากตรวจสอบครบถ้วน “เรียบร้อยครับ และนี่โฉนดบ้านของหนูซิน” เป็นยูตะที่รับเอกสารในมือของพิชิตมาตรวจสอบและเมื่อมั่นใจว่าเอกสารที่อยู่ในมือเป็นของจริงก็ใส่ซองก่อนจะส่งให้เจ้านายอีกครั้ง “ขอบคุณ...” ไม่มีคำพูดอะไรนอกจากนี้ เดย์ตันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินออกมาหาหญิงสาวที่อยู่ในความดูแลของลูกน้องอีกคน “แกคงไม่ใจดำกับแม่ใช่มั้ย ยัยซิน!” ซินนีย์ที่กำลังจะก้าวขึ้นรถชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันกลับมามองหญิงตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธและเจ็บปวด มันมีแต่ความว่างเปล่าที่เหลืออยู่ “ยัยซิน...” ลลิตารีบวิ่งเข้ามาหา แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ร่างของเธอก็ถูกขวางไว้โดยยูตะและการ์ดอีกคน “ขึ้นรถ!” เสียงเด็ดขาดของเดย์ตันทำให้ซินนีย์เม้มปากแน่นก่อนก้าวขึ้นรถตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์จะโต้แย้งอะไรได้อีกแล้ว ขณะที่ประตูรถปิดลง เดย์ตันก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับลลิตา แววตานิ่งสงบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้คนตรงหน้าต้องถอย “คะ คุณ...” ลลิตากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง สัญชาตญาณบอกให้เธอหวาดกลัวผู้ชายคนนี้ แต่เธอยังพยายามฝืนตัวเองไม่ให้แสดงความหวาดหวั่นออกมา “ผมว่าคุณกำลังเข้าใจอะไรผิด” เดย์ตันเอ่ยเสียงเรียบ มันเรียบจนดูน่ากลัว “ระ เรื่องอะไรคะ” ชายหนุ่มร่างหนาปรายตามองเธอราวกับเป็นแค่สิ่งของไร้ค่าก่อนจะยิ้มบางๆ “เงินที่ใช้ไถ่บ้านหลังนั้นเป็นเงินของผม คุณคิดว่าคนที่มีสิทธิ์จะให้คุณอยู่ หรือไม่ให้คุณอยู่น่ะ ควรเป็นใครกันครับ” คำพูดของเขาแสนธรรมดา แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ลลิตาหน้าซีดเผือด ตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ รู้สึกตัวอีกทีรถคันหรูก็เคลื่อนตัวออกไปแล้ว กลับมาถึงบ้าน ซินนีย์ก็ถูกพาเข้ามาในห้องทำงานห้องเดิมอีกครั้ง บรรยากาศภายในห้องมันเงียบจนน่ากลัว น่ากลัวจนเธอแทบจะไม่กล้าหายใจ “อ่านดู” เสียงนิ่งเรียบบอกหลังจากยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้กับเธอแล้ว ซินนีย์มองกระดาษตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย และหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเมื่กระดาษอีกใบถูกยื่นเข้า “ทะเบียนสมรส” เธอเงยหน้าขึ้นมองเดย์ตัน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากดวงตาคมคู่นั้น°•○ 🌸 ○•°
ซินนีย์ยืนมองกรอบรูปใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังบ้านไม้หลังเก่าของเธอรูปงานแต่งงานของเธอกับสามีงานแต่งที่เขาเคยบอกว่ามันจะใหญ่ที่สุด แล้วมันก็ยิ่งใหญ่สมกับเป็นเดย์ตันจริงๆแม้จะผ่านไปหลายปีแล้วแต่ซินนีย์ก็ยังรู้สึกเหมือนมันเพิ่งผ่านไปไม่นาน“ไปกันครับ เดี๋ยวลูกจะรอ” เดย์ตันเดินเข้ามาพร้อมกับวาดแขนไปที่เอวบางของเมียรักเมื่อเช้าส่งลูกสาวคนสวยเสร็จก็แวะเข้ามาที่บ้าน เพราะป้ากนกโทรบอกว่ากุหลาบที่ปลูกไว้ออกดอกมากมาย ซินนีย์เลยแวะเข้ามาดู สุดท้ายก็เพลิดเพลินจนถึงเวลารับลูกสาวคนสวย“ไปค่ะ” ซินนีย์หันไปยิ้มหวานให้กับสามีก่อนจะพากันเดินออกจากบ้านที่แม้จะไม่ค่อยได้มาแต่ก็ยังอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นเช่นกัน“กลับก่อนนะคะป้า ได้เวลารับเดมี่แล้ว”“จ้าลูก รีบไปๆ เดี๋ยวลูกจะรอ”“ไปนะครับคุณป้า เดี๋ยวผมพาซินมาหาใหม่” เดย์ตันไม่เคยถือตัว ยกมือไหว้ป้ากนกแม้จะเป็นเพียงผู้ใหญ่ที่ซินนีย์นับถือก็ตามมากกว่านั้นเดย์ตันยังให้ลูกน้องของตัวเองที่ส่งมาดูแลบ้านของซินนีย์คอยดูแลป้ากนกเป็นอย่างดีด้วยรถของเดย์ตันเคลื่อนมาจอดที่หน้าโรงเรียนก่อนเวลาอย่างเช่นทุกวัน เขาไม่ต้องการให้ลูกต้องเป็นฝ่ายรอ ผ่านไปเกือบสิบนาท
สายลมยามเย็นพัดผ่านเข้ามา ฟองอากาศที่ถูกเป่าลอยล่องอยู่ตรงหน้าเด็กสาวแก้มยุ้ย มือเล็กๆ ตบใส่กันด้วยความชื่นชอบก่อนจะหันมายิ้มหวานให้แด๊ดดี้สุดหล่อที่กำลังเป่าฟองอากาศนั่นอยู่“ชอบมั้ยคะ” ซินนีย์ถามลูกสาวที่นั่งอยู่บนตักของตัวเองเดมิร่า เทมฟอร์ด หรือน้องเดมี่ ลูกสาวคนสวยของแด๊ดดี้เดย์ตันกับคุณแม่ซินนีย์“ชอบค่า!” เดมี่ตัวอ้วนบอกเสียงสดใสพลางยื่นมือไปจับฟองอากาศกลมสีใสที่กำลังลอยอยู่ตรงหน้าเดย์ตันยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวตอบอย่างร่าเริง เขาเป่าฟองอีกชุดให้ลอยฟุ้งออกไปกลางลานสนามหญ้า พลางใช้มืออีกข้างลูบหัวลูกสาวเบาๆ“งั้นแด๊ดดี้จะเป่าให้เยอะกว่านี้เลย ดีมั้ยครับ”“เยอะๆ” คำพูดสั้นๆ ที่เดมี่พยายามพูดสร้างรอยยิ้มให้กับคนฟังได้เป็นอย่างดี แต่สิ่งที่สร้างรอยยิ้มได้มากกว่าคำพูดที่เด็กน้อยกำลังพยายามคือเสียงหัวเราะและรอยยิ้มเสียงหัวเราะของเด็กหญิงดังก้องไปทั่วบริเวณพร้อมกับฟองอากาศที่ลอยสะท้อนแสงแดดยามเย็นเป็นประกายระยิบระยับ ซินนีย์ก้มลงจูบแก้มนุ่มของลูกสาวเบาๆ ก่อนจะจับมือนุ่มๆ ของลูกสาวไล่จับฟองอากาศตรงหน้าอย่างสนุกสนานคิกๆ“แดะดี้ อุ้มๆ” เสียงใสแผ่วเบาแต่ชัดเจนเอ่ยออกมา มือป้อมๆ
บางคู่แต่งงานเสร็จก็ต่อด้วยฮันนีมูน แต่ไม่ใช่สำหรับคู่ของเดย์ตันและซินนีย์ เพราะทั้งสองตกลงกันว่าจะมาฮันนีมูนหลังจากที่คลอดลูกแล้ว และตอนนี้ซินนีย์ก็คลอดลูกได้หนึ่งปีแล้วเดย์ตันอยากใช้เวลากับคำว่า “ฮันนีมูน” อย่างเต็มที่“มองอะไรขนาดนั้นคะ” ซินนีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินไปมุมไหนก็มีสายตาแพราวพราวของสามีมองตามตลอด“มองคนสวยครับ”“ปากหวาน...”“เรื่องจริงครับ ทำไมเมียพี่สวยขนาดนี้” ร่างบางถูกสวมกอดไว้หลวมๆ มือหนาจับปลายคางสวยขึ้นมาชมความงามให้ถนัดตา ไม่ว่าจะมองมุมไหนเมียเขาก็สวย ยิ่งมองก็ยิ่งสวย ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล ยิ่งมองก็ยิ่งหวง“ก็ต้องสวยให้สมกับเป็นภรรยาแด๊ดดี้ไงคะ”“แล้วแบบนี้พี่จะปล่อยให้หนูไปทำงานได้ยังไงกัน...” เดย์ตันปัดป่ายปลายจมูกลงที่แก้มนุ่มอย่างหลงใหล มือหนาเริ่มลูบไล้ร่างกายที่เขาเป็นเจ้าของที่ถูกต้องและสมบูรณ์“แต่พี่รับปากซินแล้ว”“เปลี่ยนใจได้มั้ยครับ” เสียงแหบพร่าบอกในขณะที่สูดดมกลิ่นหอมจากร่างกายเมียรัก“อื้อ พะ พี่เดย์...”ความซุกซนของคนเชี่ยวชาญเพียงแค่ซินนีย์เผอเรอซิปที่อยู่ด้านหลังชุดสวยก็ถูกเลื่อนลงจนสุดและเสี้ยววินาทีชุดราคาแพงที่เธอสวมใส่อยู่ก็ร่วงหล่นลงพื้นไปแล
หน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยถูกจูบย้ำๆ อยู่หลายครั้งจนว่าที่คุณแม่อดหัวเราะคิกคักไม่ได้ นิ้วเล็กสอดเข้ากลุ่มผมสีเข้มของคนรักแล้วสางเบาๆ อย่างอ่อนโยน“พี่อยากผู้หญิงหรือผู้ชายคะ” ซินนีย์ถามว่าที่คุณพ่อที่กำลังลูบหน้าท้องของเธออยู่เดย์ตันจูบลงที่หน้าท้องอีกครั้งก่อนจะยันตัวมองหน้าเมียรักที่อยู่ในท่านั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับดึงชายกระโปรงชุดสวยลงมาปกปิดร่างกายของน้องไว้“อยากได้ผู้ชายครับ”“ทำไมล่ะคะ” หญิงสาวเอียงหน้าถาม สำหรับเดย์ตันเธอรู้ว่าทุกอย่างต้องมีเหตุผล“โตขึ้นลูกจะได้คอยปกป้องหนูได้ ถ้ามีน้องพี่ชายก็จะได้ดูแลน้องได้”“ดีจังเลยนะคะ” คิดตามแล้วก็อดอมยิ้มออกมาไม่ได้คิดย้อนไปตอนที่เธอยังเด็ก ช่วงเวลาที่มีคุณานนท์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวมันก็ดีมากจริงๆ แม้จะคนละสายเลือดแต่คุณานนท์ก็คอยปกป้องดูแลเธออย่างดี“อยากได้พี่ชายที่คอยดูแลน้องสาวตัวเล็กๆ อยากมีเจ้าหญิงตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นในบ้าน” เดย์ตันพูดทุกอย่างออกมาด้วยรอยยิ้ม มือหนาวางลงที่หน้าท้องนูนของเมียรักแล้วลูบสัมผัสเบาๆ ก่อนจะโอบกอดมันไว้อย่างหวงแหนเขาเงยหน้ามองคนรักที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยแววตามุ่งมั่น
“เหนื่อยมั้ยครับ” เดย์ตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะพาซินนีย์เดินลงจากรถที่จอดหน้าคอนโดหรูริมทะเล“ไม่เหนื่อยค่ะ” ซินนีย์ตอบด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกแค่เพลียนิดหน่อยจากการเดินทางนิดหน่อย ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย“งั้นไปเดินเล่นกันหน่อยดีมั้ย”“ได้ค่ะ” เพราะเธอเองก็อยากไปรับลมทะเลเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมว่าอยู่ๆ ถึงได้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ผึ้งรออยู่แถวนี้ก่อนนะ” เดย์ตันหันไปบอกคนดูแลซินนีย์ที่รอบนี้เขาให้ติดตามมาด้วย เหตุผลบางส่วนก็อยากให้มาคอยดูแลเมียรักอีกแรงลมทะเลที่พัดผ่านเข้ามาปะทะผิวบางในช่วงเวลาเช้าของวันทำให้ซินนีย์รู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก กลิ่นหอมจากดอกไม้หลากสีในสวน กับเสียงของน้ำตกเล็กๆ ที่จัดไว้อย่างเข้ากันทำให้ซินนีย์อดที่จะชื่นชมมันไม่ได้“สวยจังเลยค่ะ จัดแบบนี้ไว้ที่บ้านบ้างคงจะดี”“ได้สิครับ เดี๋ยวให้ยูตะจัดการ” ไม่มีความจำเป็นที่ต้องขัดใจ อะไรที่เมียชอบเขาจะเนรมิตรมันทันที“ขอบคุณนะคะ” คนถูกตามใจหันมาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเข้ามาสวมกอดที่เอวหนาไว้อย่างออดอ้อนเดินเล่นอยู่ที่ด้านนอกสักพักเดย์ตันก็พาคนน้องเข้ามาด้านใน ไม่ใช่บรรยากาศรอบนอกที่เขาอยากให้น้องได้ชื่นชม ย
“ถ้ามีแบบนี้อีกจะไม่ช่วยแล้วนะ” คุณหมอคนสวยยืนกอดอก เอียงหน้าเล็กน้อยมองคนตรงหน้าอย่างทั้งเอ็นดูทั้งระอาเดย์ตัน เทมฟอร์ด ชายหนุ่มที่แสนจะสง่างาม มั่นคงและเยือกเย็นในทุกสถานการณ์ที่ใครๆ รู้จัก ตอนนี้กลับนั่งคอตกอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องตรวจ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเหมือนเด็กชายที่เพิ่งโดนแม่ดุ“หมายความว่ายังไงครับ เมียผมหายโกรธแล้วใช่มั้ย” เขาเงยหน้าขึ้นถามด้วยความตื่นเต้นและแอบหวัง“ยัง แต่ยอมให้เข้าไปข้างในแล้ว” เอพลิวตอบตรงๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากนิดหนึ่งคนโดนตัดสินเบิกตากว้างทันที หัวใจเต้นแรงเหมือนได้รับโอกาสทอง“แล้วผลเป็นยังไงครับ” แม้จะมั่นใจเกือบเต็มร้อย แต่เดย์ตันก็จะเผื่อใจไว้สำหรับความผิดหวัง“ก็ให้เขามาดูด้วยตาตัวเองนี่ไง”เดย์ตันเดินตามคุณหมอพี่สาวเพื่อนเข้ามาในห้องตรวจ ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวอันเป็นที่รักที่นั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะรีบส่งมือหนาเข้าไปจับมือเล็กๆ ของเธอไว้ทันที“คนดีครับ…” เสียงของเดย์ตันแทบจะอ้อนวอน“ซินไม่อยากพูดด้วย” ซินนีย์บอกหน้างอลงเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ดังมือกลับ ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนามันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจเสมอ“ขอโทษครับ...” เดย์ต
“เธอจะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวของฉัน”ซินนีย์ชะงัก ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ที่อก“ภายใต้เงื่อนไขสองข้อ” เขาพูดต่อพร้อมเลื่อนปากกาไปตรงหน้าเธอ“ข้อแรก เธอต้องเซ็นชื่อลงในทะเบียนสมรสนี่ และเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จะมีเพียงแค่ฉันและเธอเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้”“ทำไมคะ”
ก๊อก ก๊อก“เข้ามา” เสียงเข้มที่ซินนีย์ได้ยินทำให้เธอต้องหันมองหน้าคนที่เดินมาส่งอย่างชั่งใจ“ไปเถอะค่ะ คุณเค้าใจดี”“ค่ะป้า...”ซินนีย์เปิดประตูเข้ามาด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ยูตะที่ยืนอยู่ภายในห้องเพียงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังกับชายเจ
“จอดตรงนี้ก็ได้นะคะ”“หืม...”“ซินลงตรงนี้ก็ได้ค่ะ” ซินนีย์บอกอีกครั้งอย่างรู้สึกเกรงใจ แค่เขาไปช่วยเธอก็รู้สึกเกรงใจมากพอแล้วเดย์ตันเหลือบมองหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ขอบตาที่บวมช้ำ ริมฝีปากแดงเจ่อ ทุกอย่างสะท้อนภาพความอ่อนแอที่เธอพยายามซ่อนไว้ แต่มันกลับทำให้เขาใจสั่น“ไหนบอกว่าจะไปกับฉัน”
กลางดึก...แสงไฟจากเสาไฟข้างถนนทอดเงาลงบนร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงป้ายรถเมล์ หญิงสาวซุกใบหน้ากับท่อนแขน ไหล่บางสั่นไหวเล็กน้อยจากแรงสะอื้นราวกับว่าเธอกำลังพยายามซ่อนตัวเองจากโลกใบนี้ภาพนั่นตกอยู่ในสายตาของคนที่นั่งอยู่บนรถหรูนานหลายสิบนาทีเดย์ตัน ดลภัทร เทมฟอร์ด ทายาทเพียงคนเดียวของนักธุรกิจอ







