Novels by BuaBussaba l บัวบุศบา

ชีวิตของซินนีย์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเด็กสาวที่ต้องดิ้นรนหาเงินใช้หนี้และเลี้ยงดูตัวเองจนแทบไม่มีเวลาหายใจ วันนี้ เธอมีโอกาสได้หยุดพักเสียที แต่กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังนั่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้จุดหมายเธอไม่ต้องวิ่งวุ่นหางานพิเศษ ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ หรือคอยกังวลว่าพรุ่งนี้จะมีเงินพอใช้หรือไม่ แต่สิ่งที่เธอต้องแลกมาก็คืออิสรภาพของตัวเอง“ไปเรียน และเลิกเรียนต้องกลับบ้านทันที” คำสั่งของเดย์ตันยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ‘บ้าน’ ที่เขาหมายถึง ไม่ใช่ห้องเช่าคับแคบที่เธอเคยอาศัยอยู่ แต่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีทุกอย่างพร้อมสรรพจนเธอรู้สึกแปลกแยก“งานที่เธอต้องทำมีอยู่แค่อย่างเดียวซินนีย์” คำพูดของเขาในวันนั้นยังชัดเจนในความทรงจำ และเธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร แม้ที่ผ่านมางานที่เดย์ตันบอกเธอจะยังไม่เคยได้ทำมันก็ตามร่างบางฟุบหน้าลงกับกระเป๋าสะพาย ก่อนจะถอนหายใจแรงราวกับปล่อยความอึดอัดทั้งหมดออกมา“เป็นอะไรของแก” มะปราง เพื่อนสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย“เบื่ออะ” ซินนีย์ตอบสั้น ๆ“เบื่ออะไร แล้วทำไมไม่กลับบ้าน วันนี้ไม่มีเรียนแล้วนะ” มะปรางขมวดคิ้วถามต่อ เพราะอาจารย์ยกคลาส แต่ซินนีย์กลับย

“เธอจะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวของฉัน”ซินนีย์ชะงัก ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ที่อก“ภายใต้เงื่อนไขสองข้อ” เขาพูดต่อพร้อมเลื่อนปากกาไปตรงหน้าเธอ“ข้อแรก เธอต้องเซ็นชื่อลงในทะเบียนสมรสนี่ และเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จะมีเพียงแค่ฉันและเธอเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้”“ทำไมคะ” ซินนีย์เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามยิ่งฟังเธอยิ่งไม่เข้าใจ เขาไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ แค่สัญญากู้ยืมมันก็สามารถทำให้เธออยู่ภายใต้ผู้ชายคนนี้ได้แล้ว“เธอมีหน้าที่ทำตามเงื่อนไขของฉันเท่านั้นรมินดา” ทุกครั้งที่เขาจริงจังเขาจะเรียกชื่อจริงของเธอ ซินนีย์กำลังรู้สึกแบบนั้นปากสวยเม้มขบกันก่อนจะพยักหน้ารับ พูดมาแบบนี้แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกล่ะ“อีกข้อละคะ...”“ข้อนี้สำคัญ” เดย์ตันพูดแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งขอบโต๊ะเบื้องหน้าของซินนีย์ก่อนจะจับปลายคางของเธอขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันนุ่มนวลและอ่อนโยนผิดจากตอนเช้าอย่างสิ้นเชิง“ผู้ชายคนเดียวที่เธอจะต้องสนใจคือฉันคนเดียวเท่านั้น!”ซินนีย์กำมือแน่น หัวใจเธอสั่นไหว ความเงียบโรยตัวอยู่ชั่วขณะ ปากสวยเม้มขบกันก่อนจะจ้องมองใบหน้าหล่อคมของคนตร

“เธอเปลี่ยนใจได้เสมอซินนีย์...” น้ำเสียงของเดย์ตันอบอุ่นจนทำให้ใจของหญิงสาวเต้นรัว ซินนีย์เม้มปากแน่นพาตัวเองลงจากรถทันที แน่นอนว่าเดย์ตันไม่ปล่อยให้เธอต้องไปเผชิญกับคนพวกนั้นลำพัง “ทำอะไรกันคะ!” “นายให้ย้ายของพวกนี้ออกครับ” หนึ่งในชายหลายคนพูดขึ้น ซินนีย์รีบเดินเข้าไปหยิบรูปพ่อกับแม่ของเธอที่วางอยู่กับพื้นอย่างไร้ค่าขึ้นมากอดไว้แน่นทั้งน้ำตา “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ลืมหรือไงว่าบ้านหลังนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไปแล้ว” เสียงที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันทำให้ซินนีย์ต้องเงยหน้ามองคนที่เคยเป็นครอบครัวของเธอด้วยความผิดหวัง ลลิตาหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวไปด้วยความสะใจ “ก็ในเมื่อแกไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณพิชิต เค้าก็ต้องยึดบ้านของแกไง!” ซินนีย์เม้มปากแน่น ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าลลิตาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยที่จะต้องสูญเสียบ้านที่อยู่อาศัยมาเป็นสิบๆ ปี “แม่ดูมีความสุขนะคะ” หญิงสาวถามขึ้นด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มและมีน้ำตาในเวลาเดียวกัน “ทำไมฉันต้องทุกข์ร้อน ในเมื่อฉันจะได้เป็นคนดูแลที่นี่” “ดูแล หมายถึงอะไรคะ” “คุณพิชิตจะใช้บ้านหลังนี้เปิดบ่อน แล้วให้ฉันเป็นคนดูแล” โลกของซินนีย์พลันโคลงเ

ก๊อก ก๊อก“เข้ามา” เสียงเข้มที่ซินนีย์ได้ยินทำให้เธอต้องหันมองหน้าคนที่เดินมาส่งอย่างชั่งใจ“ไปเถอะค่ะ คุณเค้าใจดี”“ค่ะป้า...”ซินนีย์เปิดประตูเข้ามาด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ยูตะที่ยืนอยู่ภายในห้องเพียงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังกับชายเจ้าของห้อง“นั่งสิ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับผายมือไปยังเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่“...ค่ะ” ซินนีย์ลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะค่อยๆ เดินไปนั่งลงตรงหน้าเขา แม้จะพยายามควบคุมตัวเองให้สงบนิ่งแต่เธอกลับรู้สึกได้ว่ามือของเธอกำลังสั่นเล็กน้อยเดย์ตันเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธออย่างพิจารณา“อยากเล่าให้ฉันฟังมั้ย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ชายหนุ่มถามทั้งที่รู้ทุกอย่างหมดแล้ว เขาเพียงแต่อยากรู้ว่าผู้หญิงที่เขายื่นมือไปช่วยไว้จะไว้ใจเขามากแค่ไหนซินนีย์กำมือเข้าหากันแน่น ความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกำลังเล่นงานเธอ เธอไม่แน่ใจว่าควรเล่าทุกอย่างออกไปหรือไม่“ฉัน...” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย“แทนตัวเองว่าซิน ฉันชอบแบบนั้น” เดย์ตันแทรกขึ้นริมฝีปากสีระเรื่อเม้มแน่น ดวงตาคู่สวยช้อนมองเขา เธ

“จอดตรงนี้ก็ได้นะคะ”“หืม...”“ซินลงตรงนี้ก็ได้ค่ะ” ซินนีย์บอกอีกครั้งอย่างรู้สึกเกรงใจ แค่เขาไปช่วยเธอก็รู้สึกเกรงใจมากพอแล้วเดย์ตันเหลือบมองหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ขอบตาที่บวมช้ำ ริมฝีปากแดงเจ่อ ทุกอย่างสะท้อนภาพความอ่อนแอที่เธอพยายามซ่อนไว้ แต่มันกลับทำให้เขาใจสั่น“ไหนบอกว่าจะไปกับฉัน” เสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แต่ทุ้มนิ่งจนทำให้ซินนีย์เผลอกลืนน้ำลาย“ปะ... ไปไหนคะ”“ไปกับฉันก็หมายความว่า ฉันจะไปไหนเธอก็ต้องไปกับฉัน”“แต่...” หญิงสาวเม้มปากแน่น เธอคงไม่ซวยถึงขนาดว่าหนีเสือปะจระเข้หรอกนะ สายตาที่ยังบอบช้ำเหลือบมองคนข้างๆ เป็นครั้งคราวจนกระทั่งรถคันหรูเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ซินนีย์มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงเมื่อลงมาจากรถหรูแล้ว ไม่รู้คิดบ้าอะไรอยู่ถึงได้ตัดสินใจแบบนี้คนที่มองดูอยู่นึกขำกับท่าทางของเธอ“บ้านคุณเหรอคะ”“ใช่บ้านฉันเอง” เดย์ตันตอบเสียงเรียบแล้วดันแผ่นหลังบางให้เดินเข้ามาในบ้านที่ยังเปิดไฟสว่างไสวแม้จะเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วก็ตาม“ทำไมกลับช้าจังคะ” แล้วเสียงที่ดังขึ้นก็ทำเอาซินนีย์หยุดปลายเท้าหญิงชราที่เพิ่งเดินออกมาจากมุมหนึ่งของห้องนั่นทำให้ซินนีย์รีบยกมือ

กลางดึก...แสงไฟจากเสาไฟข้างถนนทอดเงาลงบนร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงป้ายรถเมล์ หญิงสาวซุกใบหน้ากับท่อนแขน ไหล่บางสั่นไหวเล็กน้อยจากแรงสะอื้นราวกับว่าเธอกำลังพยายามซ่อนตัวเองจากโลกใบนี้ภาพนั่นตกอยู่ในสายตาของคนที่นั่งอยู่บนรถหรูนานหลายสิบนาทีเดย์ตัน ดลภัทร เทมฟอร์ด ทายาทเพียงคนเดียวของนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง หล่อเหลาและดูอ่อนวัยเกินอายุสามสิบปลายๆ แต่ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจ ความนิ่งและเงียบสงบของเขากลับเป็นเกราะป้องกันที่ดีจากสังคมจอมปลอมที่เขาต้องเผชิญ“ยางเปลี่ยนเสร็จแล้วครับบอส” เสียงของการ์ดคนสนิทเอ่ยขึ้น“รอก่อน”ยูตะเลิกคิ้วเล็กน้อย แม้จะสงสัยแต่ไม่ได้เอ่ยถามอะไรเดย์ตันเอนตัวพิงเบาะ ปลายนิ้วเคาะลงบนหน้าตักเป็นจังหวะเบา ๆ ขณะที่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นเขาไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องสนใจผู้หญิงที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่เห็นเธอนั่งร้องไห้เพียงลำพัง ใจของเขาถึงได้รู้สึกหน่วงไปหมดสามสิบนาทีผ่านไปเดย์ตันยังคงจ้องมองหญิงสาวคนเดิมอยู่แบบนั้นหญิงสาวแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จัก ไม่รู้ชื่อ

แสงแดดที่ร้อนระอุทำเอาเจ้าของไร่วัยสามสิบกว่าๆ ต้องถอดหมวกที่สวมใส่อยู่มาโบกพัดให้ตัวเองเพื่อคลายความร้อนที่กำลังเล่นงานตัวเอง ในระหว่างที่ยืนดูคนงานในไร่กำลังช่วยกันยกลังใบชาขึ้นรถเตรียมที่จะส่งต่อให้กับลูกค้ารายใหญ่ด้วยตัวเอง“เข้าไปด้านในก่อนมั้ยครับคุณเปรม วันนี้อากาศร้อนมาก” วายุ ผู้ช่วยส่วนตัวเอ่ยอย่างห่วงใย แม้จะเข้าไปอยู่ในออฟฟิศที่มีแอร์เย็นฉ่ำก็ยังมองเห็นการลำเลียงสินค้าตรงหน้าอยู่ดี“ไม่เป็นไร เหลืออีกเยอะหรือเปล่า”“เยอะเลยครับ”“อืม อากาศมันร้อนด้วย ยังไงก็ผลัดให้คนงานได้นั่งพักกันด้วยนะ” เปรมบอกหลังจากมองเวลานาฬิกาข้อมือเรือนแพงของตัวเองแล้วแม้จะกังวลเรื่องการขนส่งที่ล่าช้า แต่เปรมก็ไม่เคยละเลยคนงานของตัวเองแม้แต่นิด เขาเข้าใจดี อากาศร้อนการทำงานมันก็อาจจะล่าช้าไปบ้างมันก็เป็นเรื่องธรรมดา“ครับ...”เปรมกลับเข้ามาในสำนักงานหลังจากที่รถบรรทุกคันใหญ่เคลื่อนตัวออกจากไร่ไปเรียบร้อยแล้ว ร่างหนาทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ในตะกร้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาของตัวเองอย่างเคยชินก๊อก ก๊อก!!“เข้ามา” เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตและปร

ทานตะวันชั่งใจอยู่นานตั้งแต่ออกจากมหาวิทยาลัย จนถึงตอนนี้ สุดท้ายเธอก็ไม่อาจทนกับความเงียบของอีกคนได้“คุณเปรม…”“มีอะไร” น้ำเสียงห้วนเหมือนทุกครั้งดังกลับมาริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ“คุณไม่พอใจตะวันหรือเปล่าคะ” เธออดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจทำอะไรให้เขาไม่พอใจ ถึงได้เงียบผิดปกติแบบนี้เปรมชะงักไปนิด หันมองใบหน้าหวานที่ดูหงอยลง แล้วถอนหายใจเบาๆ“ทำไมคิดแบบนั้น”“ก็คุณเงียบ ไม่คุยกับตะวันเลย” ปกติต่อให้ไม่ได้คุยกันดีๆ เขาก็มักหาเรื่องบ่นเธอได้เสมอ ไม่เคยเงียบใส่แบบนี้เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้นในลำคอ รู้สึกไม่พอใจนั่นน่ะเรื่องจริง แต่ไม่ใช่ไม่พอใจเด็กน้อยที่นั่งหน้าหงอยอยู่ข้างๆ ตอนนี้เปรมรู้สึกไม่พอใจเพื่อนตัวเองต่างหาก“เย็นนี้อยากกินอะไร” เปรมถามกลับโดยปัดเรื่องความไม่พอใจนั่นทิ้งไปเขาไม่ใช่คนพาล เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับทานตะวันแม้แต่นิด“ตะวันกินอะไรก็ได้ค่ะ พี่ฟองทำอะไร ตะวันก็กินได้หมดเลย” เธอตอบเสียงสดใสทันทีที่ได้ยินเรื่องของกิน“แต่วันนี้คงไม่ได้กินฝีมือฟอง”“อ้าว ทำไมล่ะคะ”“ฉันต้องไปรับของที่สั่งไว้ จะพากินข้าวเย็นเลย” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มบ

ประตูห้องถูกปิดลงอีกครั้งเมื่อทานตะวันออกไปแล้ว“ยังไง มาถึงนี่คงไม่ได้ตั้งใจมาส่งน้องมึงอย่างเดียวใช่มั้ย” อธิการบดีรูปหล่อที่เป็นเพื่อนสนิทของเปรมเอ่ยถามเมื่อทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานเรียบร้อยแล้ว“ก็ตั้งใจมาส่งด้วย แล้วก็ตั้งใจจะมาหามึงด้วย”“มีอะไร...” ท่าทางและน้ำเสียงของเปรมดูจริงจังมากกว่าครั้งไหนเปรมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าเพื่อนรัก“ตะวันใสซื่อเกินไป กลัวจะไม่ทันคน”“ห่วงน้อง...” ธีรภัทรเลิกคิ้วพร้อมกับหรี่ตามองหน้าเพื่อน“เปล่า!! แม่กูฝากมาบอกมึง”เสียงสองที่เอ่ยขึ้นทำเอาคนฟังแบบจะกลั้นขำไว้ไม่ไหว ใบหน้าคมคายส่ายไปมา ไม่คิดว่าจะได้เห็นเพื่อนที่แทบจะไม่เอาใครในมุมนี้“กูกับมึงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ไอ้นั่นของมึงเท่านิ้วก้อยเผื่อมึงจะลืม...” เจ้าของมหาวิทยาลัยชื่อดังพูดขึ้นพร้อมกับสาดสายตาไปยังสิ่งที่ตัวเองต้องการสื่อก่อนจะดึงสายตากลับมามองหน้าเพื่อนแล้วยิ้มเยาะออกมาไม่ใช่แค่ไอ้นั่นที่เขารู้ดีหน้านิ่งๆ ที่เขากำลังมองอยู่นี่เขาก็รู้ดีกว่าคิดอะไรอยู่“ไอ้สัสธี!!”“ห่วงก็บอกว่าห่วงสิวะ”“มึงอย่านอกประเด็นไอ้ธี” เปรมเริ่มหัวเสียกับเพื่อนสนิทที่แซวไม่หยุด เอาอะไรมา

“เป็นอะไรไป...” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างแปลกใจเมื่ออยู่ๆ เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังขึ้นตั้งแต่ออกจากไร่เงียบหายไปเมื่อรถของเขาเลี้ยวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดังของจังหวัด“ตื่นเต้นค่ะ”“มีเพื่อนบ้างหรือยัง” เปรมถามต่อ เขาคิดว่ากว่าจะเข้ามาเรียนที่นี่ได้ ก็ต้องเข้ามาสมัครและมาสอบถึงสองครั้ง คนที่สดใสร่าเริงอย่างทานตะวันน่าจะมีเพื่อนบ้างแล้ว“มีค่ะ ชื่อปันปัน” นักศึกษาคนสวยตอบเสียงสดใสก่อนจะหยิบกระจกบานเล็กๆ ในกระเป๋าขึ้นมาส่อง สำรวจใบหน้าและทรงผมของตัวเองอีกนิดเปรมชำเลืองมองเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมากับท่าทางของคนข้างๆ“เพิ่งรู้จักกันก็อย่าไปอะไรกับเค้ามาก ค่อยๆ ดูกันไป”“รับทราบค่ะ คุณผู้ปกครอง”ใช่แล้ว คนที่เป็นผู้ปกครองของเธอคือเปรมไม่ใช่คุณหญิงมรกตอย่างที่ควรจะเป็น แต่เหตุผลมันคืออะไรทานตะวันไม่ได้สนใจที่อยากจะรู้มัน อย่างไรเสียคุณเปรมก็ไม่ได้รังเกียจเธอ แม้เขาจะชอบแกล้งเธอ แต่เขาก็ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกว่าเธอเป็นคนอื่นเลยสักครั้ง“เดี๋ยวเธอจะโดนทานตะวัน!” เปรมว่าขึ้นน้ำเสียงดุๆ แต่น้ำเสียงดุนั่นทานตะวันชินมันเสียแล้ว ดุกว่านี้เธอก็เคยโดนมาแล้วเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น ทานตะวันยิ้

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วโถงบ้านใหญ่บนดอยสูงในเช้าวันใหม่ที่แสนใส‘เปรม ปวีร์’ เจ้าของไร่ชาวัยสามสิบ ก้าวเข้ามาในบ้านหลังจากกลับมาใช้ชีวิตที่นี่ได้ไม่นาน เขาหายหน้าไปเกือบหกปีเต็มเพื่อเรียนต่อจนจบปริญญาเอกจากเมืองนอก ก่อนจะกลับมาสานต่อธุรกิจไร่ชาของครอบครัว“รับกาแฟเลยมั้ยคะคุณเปรม” ฟองจันทร์ แม่บ้านประจำไร่เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม“อืม คุณแม่ยังไม่ออกมาเหรอ” เปรมถามกลับแล้วนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวที่ถูกจัดไว้ที่ระเบียงหน้าบ้านเพื่อรับไอธรรมชาติและแสงแดดอ่อนๆ“มาแล้วค่ะ แต่เข้าไปช่วยคุณตะวันแต่งตัวอยู่”“อืม...” เปรมตอบรับเบาๆ ก่อนจะหันมาสนใจกาแฟกลิ่นหอมที่เป็นอีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ที่ขึ้นชื่อและทำรายได้ให้ไร่แห่งนี้ไม่น้อยไปกว่าใบชาไม่นานนักคนที่เปรมถามหาก็เดินออกมา ไม่ใช่เสียงฝีเท้าหรือเสียงพูดคุย แต่เป็นกลิ่นน้ำหอมที่เปรมคุ้นเคยต่างหากที่เรียกให้ชายหนุ่มเงยหน้ามอง คุณหญิงมรกตและหญิงสาวในชุดนักศึกษา‘ตะวัน หรือ ทานตะวัน’ ลูกสาวบุญธรรมของคุณหญิงมรกตทานตะวันเป็นลูกของดุจดาวผู้ที่เป็นเพื่อนรักของคุณหญิงมรกต ซึ่งดุจดาวนั้นได้เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนทำให้ทานตะวันต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าคุณหญิ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในยามค่ำคืน ความเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงเรียกซ้ำๆ รบกวนจนคนที่กำลังหลับสนิทต้องข่มตาลุกขึ้นมากดรับเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือคงเพราะที่เมืองไทยตอนนี้เป็นเวลากลางวัน...“ครับ...” เจ้าของเครื่องกดรับสายพร้อมหลับตาลงอีกครั้ง[ ตาเปรม... แม่มีเรื่องจะบอก ]“อะไรครับ”[ แกจำน้าดุจดาวได้ไหม ]“จำได้ครับ”เขาตอบรับสั้นๆ แล้วปลายสายก็เงียบไปเกือบนาที จนเปรมต้องขยับตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากผู้เป็นแม่“แม่ครับ แม่เป็นอะไร...” เขารู้ว่าดุจดาวเป็นเพื่อนสนิทของแม่ แต่ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น[ น้าดุจดาวเสียแล้วนะ ]“จริงเหรอครับ คุณน้าเป็นอะไร”[ ป่วยจ้ะ แต่ตาเปรม... ] น้ำเสียงของผู้เป็นแม่แฝงความอึกอักเปรมขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามีบางอย่างสำคัญกว่าการจากไปของคุณน้าดุจดาว[ แม่จะรับลูกสาวของดุจดาวมาเลี้ยง ]“แม่หมายความว่ายังไงครับ”[ แม่จะรับหนูทานตะวันเป็นลูกบุญธรรม แม่ไม่ยอมให้น้องไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าหรอกนะ ]น้ำเสียงหนักแน่นของคุณหญิงมรกตทำให้คนฟังต้องยกมือขึ้นบีบนวดขมับเพื่อบรรเทาความตึงเครียดทันที‘เข