ตอนที่ 3. ไหนบอกจะไปกับฉัน?

“จอดตรงนี้ก็ได้นะคะ”

“หืม...”

“ซินลงตรงนี้ก็ได้ค่ะ” ซินนีย์บอกอีกครั้งอย่างรู้สึกเกรงใจ แค่เขาไปช่วยเธอก็รู้สึกเกรงใจมากพอแล้ว

เดย์ตันเหลือบมองหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ขอบตาที่บวมช้ำ ริมฝีปากแดงเจ่อ ทุกอย่างสะท้อนภาพความอ่อนแอที่เธอพยายามซ่อนไว้ แต่มันกลับทำให้เขาใจสั่น

“ไหนบอกว่าจะไปกับฉัน” เสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แต่ทุ้มนิ่งจนทำให้ซินนีย์เผลอกลืนน้ำลาย

“ปะ... ไปไหนคะ”

“ไปกับฉันก็หมายความว่า ฉันจะไปไหนเธอก็ต้องไปกับฉัน”

“แต่...” หญิงสาวเม้มปากแน่น เธอคงไม่ซวยถึงขนาดว่าหนีเสือปะจระเข้หรอกนะ สายตาที่ยังบอบช้ำเหลือบมองคนข้างๆ เป็นครั้งคราวจนกระทั่งรถคันหรูเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่

ซินนีย์มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงเมื่อลงมาจากรถหรูแล้ว ไม่รู้คิดบ้าอะไรอยู่ถึงได้ตัดสินใจแบบนี้

คนที่มองดูอยู่นึกขำกับท่าทางของเธอ

“บ้านคุณเหรอคะ”

“ใช่บ้านฉันเอง” เดย์ตันตอบเสียงเรียบแล้วดันแผ่นหลังบางให้เดินเข้ามาในบ้านที่ยังเปิดไฟสว่างไสวแม้จะเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วก็ตาม

“ทำไมกลับช้าจังคะ” แล้วเสียงที่ดังขึ้นก็ทำเอาซินนีย์หยุดปลายเท้า

หญิงชราที่เพิ่งเดินออกมาจากมุมหนึ่งของห้องนั่นทำให้ซินนีย์รีบยกมือไหว้อย่างมีมารยาท ไม่รู้หรอกว่าเธอคนนั้นเป็นใคร แต่อายุที่มากกว่าทำให้ซินนีย์ไม่ลังเล

“สวัสดีค่ะ...”

“จ้ะ...” หญิงชรายกมือรับไหว้ก่อนจะหันไปมองเดย์ตันราวกับต้องการคำอธิบายอะไรบางอย่างจากเขา

“ทำไมยังไม่นอนอีกครับ”

“รอคุณสิคะ ทำไมไม่โทรบอกป้าว่าจะกลับดึกแบบนี้” คนที่แทนตัวเองว่าป้าต่อว่าอย่างห่วงใย

ซินนีย์ยืนฟังคำพูดอบอุ่นนั่นเงียบๆ มือเล็กกำกันไว้แน่นเหมือนหาที่พึ่ง

“ขอโทษครับ”

“แล้วนี่...”

“ซินนีย์ครับ ซินนี่ป้าแก้ว” เดย์ตันแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกันคร่าวๆ เพราะเวลาที่ค่อนข้างดึก ที่สำคัญเขาคิดว่าทั้งป้าแก้วและซินนีย์ยังมีเวลาทำความรู้จักกันอีกมาก

“คุณซินนอนห้องนี้ก่อนนะ บ้านเราไม่เคยมีแขกมาพักแบบนี้ป้าเลยไม่ได้จัดเตรียมอะไรไว้”

แก้วตา...แม่บ้านเก่าแก่ของเดย์ตันบอกหลังจากได้รับคำสั่งให้พาหญิงสาวมาพักผ่อน

“อย่าเรียกคุณเลยค่ะ เรียกซินเฉยๆ ก็พอ” เธอแค่คนที่มาอาศัยที่หลับที่นอนเพียงแค่คืนเดียว ได้รับการปฏิบัติแบบนี้ก็รู้สึกว่ามันมากเกินไปแล้ว

“แขกของคุณเดย์ ป้าจะเรียกอย่างนั้นได้ยังไงกัน...”

“แต่...” ริมฝีปากสวยเม้มขบกันก่อนจะยกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างไม่มีเหตุผล เพียงแค่รู้สึกว่าต้องขอบคุณเท่านั้น

“พักเถอะค่ะ” เสียงอบอุ่นของแก้วตาทำให้ซินนีย์รู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ขอบคุณนะคะ”

ซินนีย์เข้ามาในห้องนอนที่แม่บ้านบอกว่าเป็นห้องนอนเล็กสำหรับรับแขก แต่มันใหญ่กว่าบ้านทั้งหลังของเธอเสียอีก สายตาหวานกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะพาตัวเองเข้ามาในห้องน้ำ

ไหนๆ ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว สู้เก็บแรงไว้ต่อสู้กับโชคชะตาในวันพรุ่งนี้ดีกว่า

“ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง” เสียงเข้มถามกับลูกน้องคนสนิทในเช้าตรู่ของวัน

ยูตะก้มหัวก่อนจะเริ่มรายงานข้อมูลที่ตัวเองได้มาอย่างละเอียด

สิ่งที่เดย์ตันได้ยินในตอนนี้ทำให้เขาอดที่จะมีรอยยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเคาะลงที่โต๊ะทำงานอย่างใช้ความคิด

เสียงเคาะประตูห้องในเช้าตรู่ของวันใหม่ดังขึ้น ซินนีย์รีบเดินมาเปิดในทันที

“คุณเดย์ให้เอาชุดมาให้คุณค่ะ” เด็กในบ้านบอกแล้ว

ซินนีย์ยิ้มรับรอยยิ้มใจดีที่อีกคนมอบให้ก่อนจะหลบทางให้เด็กสาวอีกคนเข้ามาในห้อง

ชุดสวยที่มองด้วยตาเปล่ายังรู้ว่าราคาของมันต้องแพงอย่างแน่นอนถูกแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้าพร้อมกับกล่องสีขาวที่ซินนีย์ต้องเดินมาดู

“ของซินเหรอคะ...” เธอถามและเปิดดูเมื่อเด็กรับใช้ในบ้านพยักหน้ารับ

ชุดชั้นในสีขาวสะอาดที่เข้าเซทกับชุดที่แขวนอยู่นั่นทำให้ซินนีย์ต้องหันมองคนที่ถือเข้ามา

“ตั้งโต๊ะแปดโมงตรงนะคะ คุณเดย์บอกว่าอย่าเลท”

“อะ อ่อได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ซินนีย์รีบตอบรับเพราะมองเวลาแล้วเธอเหลือเวลาอีกไม่นานเท่าไหร่

จัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยซินนีย์ก็เตรียมจะออกมาด้านนอก มันคงเสียมารยาทมากๆ หากเธอปล่อยให้เจ้าของบ้านต้องรอ

“เชิญค่ะ...” เพียงแค่ประตูเปิดออกซินนีย์ก็พบกับเด็กสาวคนเดิมทันที

ซินนีย์เดินมาถึงโต๊ะอาหารแล้วต้องขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นว่าโต๊ะทั้งโต๊ะกลับมีเพียงอาหารเช้าชุดเดียวที่ถูกจัดเตรียมไว้

“เชิญค่ะคุณซิน” เสียงของป้าแก้ว หญิงชราที่เธอได้พบเมื่อคืนดังขึ้นอย่างนุ่มนวล

“ป้าแก้ว แล้วคุณ เอ่อ…” ซินนีย์ลังเลก่อนจะถามออกไป

“คุณเดย์อยู่ในห้องทำงานค่ะ คุณเค้าไม่รับอาหารเช้า” แก้วตาบอกด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

ซินนีย์พยักหน้าช้าๆ พลางกวาดตามองอาหารตรงหน้า แล้วอดไม่ได้ที่จะคิดในใจ

แล้วที่บอกให้เธอตรงเวลานั่นหมายความว่ายังไง

ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น ขณะที่นั่งลงตรงเก้าอี้ แม้ท้องจะว่าง แต่ความสงสัยทำให้เธอไม่รู้สึกหิวเอาเสียเลย

เขาบอกให้เธอลงมาทานข้าวตรงเวลา แต่ตัวเองกลับไม่กินอย่างนั้นเหรอ?

ชายคนนี้ชอบทำให้เธอสับสนจริงๆ

“รับผลไม้เลยมั้ยคะ” เด็กสาวคนเดิมเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไรค่ะ ซินอิ่มแล้ว” ซินนีย์บอกอย่างเกรงใจ ตอนนี้เธอกำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ซินนีย์เงยหน้ามองหญิงชราของบ้าน เธอคิดว่าป้าแก้วน่าจะเป็นคนเดียวที่จะช่วยเธอได้ในเวลานี้

“ป้าแก้วคะ...”

“คุณเดย์รออยู่ในห้องแล้วค่ะ บอกไว้ว่าคุณซินรับอาหารเช้าเสร็จแล้วให้เข้าไปพบในห้อง” ป้าแก้วบอกอย่างรู้ทัน เอ็นดูเหลือเกินกับแววตาที่มีความเศร้าหมองเจือปนอยู่

ก๊อก ก๊อก~

“เข้ามา” เสียงเข้มที่ซินนีย์ได้ยินทำให้เธอต้องหันมองหน้าคนที่เดินมาส่งอย่างชั่งใจ

“ไปเถอะค่ะ คุณเค้าใจดี”

“ค่ะป้า...”

ซินนีย์เปิดประตูเข้ามาด้วยความประหม่าและหวาดกลัวเล็กน้อย ยูตะที่รู้งานเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

°•○ 🌸 ○•°