LOGIN" โกรธเราหรอ "" โกรธเรื่องอะไร "" เรื่องเมื่อคืนไง ที่ไม่ได้ทักบอก "" เรามีสิทธิ์โกรธคอปเตอร์ด้วยหรอ"นานาหลบสายตาที่เธอพูดออกไปมันคือความจริงเขาอยากไปไหนอยากทำอะไรเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะไปก้าวก่ายในเมื่อเธอกับคอปเตอร์เป็นได้แค่เพื่อนสนิทกัน" มีสิ โกรธบ้างก็ได้เราอยากให้นานาโกรธจะบ่นก็ไม่ว่าจะด่าก็เอาเลย " สีหน้าจริงจังที่บ่งบอกว่าเขาไม่ได้พูดเล่น"เราสามารถโกรธหรืองอนคอปเตอร์ได้จริงๆ หรอ " แววตานานาดูเป็นประกายแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ "" ในฐานะอะไร"" ก็...ฐานะเพื่อนสนิทไง "แค่คำพูดท่อนสุดท้ายของคอปเตอร์จบลงสีหน้าแววตาที่เป็นประกายเมื่อกี้ก็หายไปนี้เธอกำลังคาดหวังอะไรอยู่กันแน่" ช่างเถอะ "" หายงอนเราแล้วใช่ไหม "" เราเปล่างอน "เราไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ" งั้นมาเกี่ยวก้อยทำสัญญาเดี๋ยวเราเลี้ยงขนม "" คอปเตอร์ทำเหมือนว่าเรายังเป็นเด็กอยู่เรื่อย "" ไม่เด็ก เราสำรวจทุกจุดมาแล้ว " เสียงแหบพร่ากระซิบเข้าที่ข้างหูก่อนจะงับมันเล่นหนึ่งทีจนขนแขนนานาลุกตั้งชูชัน" คอปเตอร์ไม่เล่น "" เราไม่ได้จะเล่นแต่อยากจูบต่างหาก "" อื้อ "แค่เพียงคำพูดหว่านล้อมลมหายใจก็ถูกส่งต่อ
copter part//..........................ตอนเช้าภายในห้องกว้างที่ตอนนี้สภาพของแต่ละคนนอนกองเพนิดเรียงกันบนที่นอนคอปเตอร์ที่ลุกขึ้นนั่งโอนเอนกุมหัวตัวเองไปมาเพราะยังรู้สึกมึนเมาอยู่เล็กน้อย เมื่อคืนพวกเขามางานขึ้นบ้านใหม่ของรุ่นพี่ที่รู้จักและพากันไปต่อที่ร้านเหล้าแต่เพราะดื่มหนักเเละคิดว่ารับไหวรีบกินแล้วก็จะได้รีบกลับคนไหนยกให้ก็ซดเข้าปากโดยไม่เกี่ยงแต่แล้วจู่ๆ ก็เกิดนอ็คจนเครื่องดับไปเองเสียดื้อๆ ตื่นมาก็เลยอยู่ในสภาพนี้ที่ดูแทบไม่ได้" ไอ้พายุ ไอ้ลีโอ ตื่นได้แล้วไอ้สัสแม่งเหี้ยทำไมพวกมึงไม่พากูกลับว่ะ"ลีโอและพายุเงยหน้าหลี่ตาขึ้นมามองก่อนจะฟุ่บลงไปในสภาพเดิม "ปวดหัวสัสๆ ทีหลังกูไม่กินแล้วนะเหล้าเนี่ยเเม้งแฮงค์แล้วทรมานชิบหาย "พายุเอ่ยพร้อมกับตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งพิงยังหัวเตียงอย่างทุลักทุเลถึงจะพูดออกมาแบบนั้นแต่เอาเข้าจริงคนที่กินและยกแก้วดีกว่าเพื่อนก็คือพายุ" เพราะมึงแหละไอ้ยุมอมเหล้ากู เทไม่นึกถึงสภาพเวลาตอนตื่นหมดแก้วๆ เป็นไงไหลยาว "ลีโอเอ่ยตามสภาพที่ทุกคนกำลังเป็นคอปเตอร์หลี่ตามองหาสมาทโฟนคู่ใจเมื่อคืนเขาจำได้บอกว่าจะกลับห้องไปหานานาแถมข้อความก็ยังไม่ได้ตอบเอาไงละทีนี้ท
ตั้งแต่ไปเที่ยวทริปล่องแพด้วยกันครั้งนั้นก็เหมือนวันเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกๆ วันยังคงผ่านพ้นไปแบบเดิมๆ จะมีที่เปลี่ยนแปลงบ้างก็คือพวกคอปเตอร์ที่งานยุ่งอยู่ทุกวันจับกลุ่มสุงสิงกับพวกรุ่นพี่เข้าร่วมงานสังสรรค์พบปะทำกิจกกรมร่วมกันตามประสาพวกผู้ชายจนบางครั้งเธอก็ไม่ได้ตามติดไปด้วย เผลอแปปๆ ก็ผ่านมาเกินครึ่งปีอีกทั้งโครงงานโปรเจคส่งอาจารย์ก็เร่งรุมเร้าจนแทบจะไม่มีเวลาให้นานาทำอะไร" ทำไมไม่เห็นตอบกลับข้อความมาเลยล่ะ "นานาบ่นอุบอิบเพ่งมองโทรศัพท์เป็นระยะขณะที่มือก็กดแป้นพิมพ์ทำโปรเจคส่งอาจารย์เธอกดข้อความส่งไปหาคอปเตอร์ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วแต่ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมา ทั้งที่แต่ก่อนแค่ไม่ถึงวิไม่ส่งข้อความก็โทรกลับอย่างทันท่วงทีหรือนี้คืออาการของคนหมดโปรเขาเบื่อเธอแล้วเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขาเคยควงทั้งที่รู้ว่าไม่มีสถานะทั้งที่กอดจูบกันอยู่ทุกวันเหมือนคอปเตอร์ไม่ได้ปิดบังแต่ก็ไม่ได้เปิดเผยนานาไม่รู้คำว่าระหว่างเรามันเปลี่ยนไปไหมหรือเธอเป็นได้แค่เพื่อนสนิทอย่างที่เคยเป็นมา" เฮ้อ! "เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากทำโปรเจคงานส่งจารย์จบลง รอแล้วรอเล่าจนดึกดื่นสิ่งที่เฝ้า
ในช่วงเช้าตรู่ปึก!!สัมภาระข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นถูกบรรจุใส่ในรถยนต์ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปตามจุดหมายปลายทางที่นัดกันใว้ทริปที่จะเที่ยวกันในครั้งนี้ก็คือล่องแพจังหวัดกาญจนบุรี ทริปเที่ยวสองวันกับอีกหนึ่งคืนตามที่นานาและเพื่อนๆ ได้ลงมติกันใว้เรียบร้อยเมื่อเรียนเหนื่อยก็ต้องหาเวลาเที่ยวเวลาพักผ่อนสมองบ้างเพื่อที่จะได้ไม่เครียดมากจนเกินไป" พวกมึงถึงไหนกันแล้วกูขับรถออกมาจอดรอตรงปั๊มน้ำมันหน้ามหาลัยรีบออกมากูกับนานารออยู่ "" เอ่อ กูกับไอ้พายุใก้ล้ถึงแล้วอีกไม่เกินห้านาที"สปรีดโฟนถูกเปิดผ่านลำโพงรถยนต์พร้อมกับเสียงตอบรับบอกว่าใกล้ถึงแล้วพร้อมกันนั้นร่างบางอรชรก็เดินกลับมาจากร้านค้าซุปเปอร์มาร์เก็ตพร้อมกับขนมนมเนยเครื่องดื่มเต็มไม้เต็มมือจนคอปเตอร์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว" นี้เราพกลูกหมูไปเล่นน้ำด้วยหรอกินไม่หยุดปากเเถมของกินก็เยอะเชียว " คอปเตอร์ไม่พูดเปล่าแต่ยื่นมือออกไปหยิกแก้มป่องเล่นด้วยความหมั่นเขี้ยว" ใครบอกลูกหมูเราเป็นลูกแมวน้อยต่างหาก เมี๊ยว! " ท่าทางขี้อ้อนแถมทำมือประกอบตามมันยิ่งทำให้คอปเตอร์หมั่นเขี้ยวแทบจะทนไม่ไหวได้แต่อดกลั้นมันเอาใว้ภายในใจลึกๆ"แล้วนานาอยากเป็นกวาง
ภายในรั้วมหาลัยที่นักศึกษาต่างกำลังชุลมุนวุ่นวายกับการจัดกิจกรรมแต่กลุ่มของคอปเตอร์กับกำลังวุ่นวายว่าจะจัดทริปไปเที่ยวที่ไหนดี" กูว่าไปเที่ยวนี่ดีไหมว่ะ " เสียงดีดนิ้วดัง แปะ ของพายุพร้อมกับร่างที่ลุกขึ้นยืนจนเพื่อนๆ ต่างตกใจยืดคอมองตามคนโปรยตั้งคำถาม" อะไรของมึงว่ะไอ้ยุ " ลีโอชะเง้อหน้ามองตามร่างสูงโปร่งด้วยความไม่เข้าใจ" ไปแคมปิ้งขึ้นดอยเก็บชาเขียวกันแถมได้ชมธรรมชาติด้วยนะพวกมึงสดชื่น " พูดพร้อมกับทำท่าทางประกอบแบบฮอล์คูล" สดชื่นพ่อง มึงก็อยู่แต่กับป่านะแหละอยากจะชวนแต่พวกกูไปลำบาก ไอ้สัสพอเลยถ้าแบบนั้นไปกลับไปเก็บส้มที่สวนผลไม้บ้านมึงเลยดีกว่านะกูว่า " คอปเตอร์พูดโพล้งขึ้นมาขัดจัวหวะแบบกระชั้นชิดโดยที่ไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง" งั้น ไปล่องเเพกันไหม ไปเที่ยวน้ำตกไรงี้ "นานาออกความคิดเห็นดวงตากลมโตเป็นประกายวิปวับเธอชอบธรรมชาติแถมได้ฟิวเหมือนได้กลับไปเที่ยวแถวบ้านนอกตอนไปเล่นน้ำในคลองอีกด้วย" ก็ดีนะถ้านานาอยากไป " คอปเตอร์เอ่อออห่อหมกโดยไม่เถียงสักคำทำเอาพายุโวยวายยกใหญ่บอกว่าไม่ยุติธรรม" แต่กูไม่ไป " ปอเช่เอ่ยคำปฏิเสธโดยไม่คิดหน้าคิดหลังพร้อมกับย้ำคำพูดหนักแน่น "กูร้อนไม่ถูกกับแ
แค่เพียงได้เห็นใบหน้าหวานของเพื่อนสนิทมีรอยยิ้มอาบเปื้อนอยู่บนใบหน้า ใจที่เคยเหี่ยวเฉาก็รู้สึกมีความสุขไปด้วยไม่ว่าจะตอนเด็กหรือตอนนี้แค่เพียงได้มองมันก็เหมือนโลกทั้งใบสดใสคอปเตอร์ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรเพราะความใกล้ชิดและตัวติดกันตลอดจะมีห่างบ้างก็ตอนที่เขาไปมีปฏิสัมพันธ์กับสาวอื่นแต่ถึงอย่างนั้นคอปเตอร์ก็ไม่อยากให้นานาน้อยใจเหมือนกับสมัยตอนยังเด็ก" นาจะกินอะไรอีกไหมหรือจะเอาชาเขียว "หลังจากที่กินหมูกะทะอิ่มขณะขับรถกลับห้องพักคอปเตอร์ก็ง้อนานาด้วยของกินถึงแม้เธอจะไม่พูดแต่เขาก็ดูออกว่าเธอกำลังงอนสิ่งเดียวที่ง้อแล้วหายก็คือตามใจปากเธอด้วยของอร่อย" ไม่เอาเราอิ่มแล้วท้องจะแตกแถมน้ำหนักขึ้นด้วย เดี๋ยวอ้วน""อ้วนสิน่ารักจะตายโดยเฉพาะแก้มเธอเนี่ย "" อื้อ ออปเออร์อันอราย"เสียงอู้อี้ขัดใจในยามที่มือสากยกขึ้นมาบีบแก้มยุ้ยเล่นใบหน้าหวานหน้ายู้ปากจู๋จนคอปเตอร์อยากจะก้มแนบปากตัวเองเข้าไปสัมผัสแต่เพราะขับรถจึงเล่นมากกว่านี้ไม่ได้กลัวว่าจะเกิดอันตราย ได้แต่คิดในใจถ้าถึงห้องเมื่อไหร่เขาจะจับฟัดแก้มนวลเธอเล่นจนช้ำให้หนำใจเลย" อย่าเล่นสินายขับรถอยู่อันตราย "" คร๊าบบบบ"เสียงขานยาว







