All Chapters of friend zone รักในความลับ: Chapter 1 - Chapter 10

ชนทต่างจังหวัด "ป๊า! เล็กแห้งโต๊ะสี่ สองที่ และก็เล็กโฟร์โต๊ะห้าอีกหนึ่งที่" บิลรายการอาหารถูกนำส่งให้พ่อครัวโดยมีลูกน้องฝีมือดีกำลังกุลีกุจอเดินเสิร์ฟตามโต๊ะต่างๆ ร้านก๋วยเตี๋ยวบวกกับร้านขายของชำเล็กๆ หน้าปากซอยจึงเป็นแหล่งทำมาหากินที่ขายดีสำหรับครอบครัวของเธอ พ่อครัวเขย่าเส้นมือแทบระวิง คนเสิร์ฟก็เดินขาแทบพันกัน ร้านก๋วยเตี๋ยวป๊าม๊า เป็นร้านของพ่อกับแม่นานาสาวหน้าหวานแต่ใจห้าวเด็กสาวในชนบทต่างจังหวัดสู้ชีวิตและก็สู้คน ตอนเรียนประถมเด็กผู้ชายในห้องชอบเรียกยัยทอมบอยเธอก๋ากั่นตัวเล็กแต่เเรงเยอะตอนนี้เธออายุยี่สิบเอ็ดปีช่วงนี้ปิดเทอมภาคฤดูร้อน นานาจึงกลับมาพักผ่อนที่บ้านเพื่อช่วยเหลือพ่อแม่ที่เปิดกิจการร้านก๋วยเตี๋ยว ถึงจะเป็นร้านเล็กๆ แต่การขายก๋วยเตี๋ยวนี้แหละที่ช่วยส่งเธอให้เข้าเรียนถึงมหาลัย "เอาเส้นเล็กน้ำตกขอเนื้อเปื่อยเยอะๆ ไม่เน้นผักเร็วๆ ด้วย หิวแล้ว" คอปเตอร์เพื่อนสนิทเด็กชายข้างบ้านของหญิงสาวพวกเขาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กแต่คอปเตอร์นายหน้าหล่อคนนี้สมัยเด็กกับไม่สู้คนเป็นเด็กเนิ์ดอ่อนแอทำให้คนแรงเยอะอย่างนานาต้องออกตัวปกป้องอยู่ตลอดจึงเป็นที่มาของยัยทอมบอยที่เพื่อ

โรงเรียนเมื่อวานที่ขับรถผ่านหน้าโรงเรียนนานาบอกว่าอยากแวะมาเยี่ยมเยียนโรงเรียนสมัยมัธยมและวันนี้เมื่อมีโอกาสและว่างจากการขายก๋วยเตี๋ยวช่วยป๊าม๊า คอปเตอร์ก็พานานาแวะมาทบทวนความทรงจำสมัยเด็กๆ สักหน่อย"คอปเตอร์นายเห็นนั้นไหมที่เมื่อวานเราบอกว่าชิงช้าไม้แต่ก่อนมันเป็นยางรถยนต์แต่ตอนนี้ถูกเปลี่ยนไปตามกาลเวลาแต่นั่งอีกทีก็ยังรู้สึกเป็นเด็กเหมือนเดิม"นานานั้งชิงช้าพร้อมกับโยกเเกว่งไปมารอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตทีไรก็ใจฟูทุกที"เห็นนานามีความสุขเราก็ดีใจ"คอปเตอร์ที่ยืนแกว่งชิงช้าให้นานานึกย้อนวนกลับไปเขาก็ยังคงทำหน้าที่ช่วยเเกว่งชิงช้าให้นานานั่งเช่นเคยย้อนกลับไปในอดีต"คอปเตอร์แกว่งชิงช้าให้เราหน่อยเราอยากนั่งแต่อย่าแกว่งแรงมากนะกลัวตก"เด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมต้นมัดผมรวบทรงสูงที่กุลีกูจอรีบปีนขึ้นนั่งบนยางในรถยนต์ขนาดใหญ่ที่ถูกนำมาทำเป็นชิงช้าใว้ให้เด็กเล่น"ไม่ต้องกลัวมีคอปเตอร์อยู่ทั้งคนรับรองปลอดภัยเชื่อเราได้แต่ถ้ากลัวตกเดี๋ยวเรารอรับเองจะแกว่งล่ะนะ"เสียงหัวเราะพร้อมกับชิงช้าที่แกว่งไปมารอยยิ้มหวานประทับบนใบหน้าเสียงกรีดร้องบางครั้งที่เพื่อนชายเผลอแกว่งแรงไ

เช้ากอ็ก กอ็ก"คอปเตอร์ นายตื่นหรือยังพาเราไปตลาดหน่อยสิคอปเตอร์"แกร๊ก!เมื่อตะโกนเรียกอยู่นานแต่ไม่มีเสียงตอบรับนานาก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติเพราะตั้งแต่เด็กถ้าเพื่อนชายไม่ตื่นเด็กสาวก็จะเข้าไปปลุกโดยวิธีของเธอ"ยังไม่ตื่นจริงด้วย ตื่นๆ สายแล้วพาเราไปตลาดหน่อย คอปเตอร์ตื่นเร็วเดี๋ยวตลาดเช้าจะวาย"เมื่อเรียกเเล้วเงียบ แถมยังคลุมโปงหันหน้าหนี นานาก็ครุ่นคิดนึกถึงวิธีปลุกเมื่อสมัยก่อนตอนเด็ก ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอจะกระโจนกระโดดทับเพื่อนชายจนคอปเตอร์ที่ทนหนักจากตัวเธอไม่ไหวก็ต้องรีบตื่นขึ้นมาอาบน้ำไปโรงเรียนซึ่งวิธีนี้เธอก็ไม่ได้ใช้นานตั้งแต่จบจากมอ6 แล้วย้ายเข้าไปเรียนมหาลัย"ไม่ตื่นใช่ไหม... ได้"นานาเดินขึ้นเตียงตั้งท่าจะกระโดดทับร่างเพื่อนชายเสียงเตียงลั่นเป็นจังหวะตามแรงโยกดังเอี๊ยด! อ๊าด!"เราจะนับแล้วนะ ถ้านายไม่ตื่นโดนทับเละเเน่เราจะนับหนึ่งถึงสาม"หนึ่ง.....สอง.....สาม.....พรึ่บ!ร่างบางกระโดดลงมาบนเตียงหมายจะทับร่างของอีกคนแต่มันไม่ได้เป็นอย่างใจคิดเมื่อร่างของคอปเตอร์พลิกหงายไปอีกทางและพลิกร่างตัวเองขึ้นมาคร่อมร่างของเธอเอาใว้ ในตอนนี้ร่างของน

หอพักหลังจากกลับมาจากบ้านที่ต่างจังหวัดทั้งคอปเตอร์และนานาก็พากันหมดแรงระยะเวลาในการเดินทางค่อนข้างนานพอสมควร ใช้เวลาไปเกือบสิบสองชั่วโมง ออกจากบ้านมาตั้งแต่หกโมงเช้า จนตอนนี้เป็นเวลา18.30น."เฮ้อ! ถึงที่พักสักที ถึงจะเดินทางไกลแต่เรารู้สึกมีความสุขจัง เอาใว้ปีใหม่ช่วงหน้าหนาวเรากลับบ้านกันอีกนะ นาอยากรับลมหนาว แถมวันนี้พวกเรายังได้สเบียงของฝากจากบ้านมาเยอะด้วย" นานา ยกของฝากที่เเม่และป้าเตรียมมาให้ชูขึ้นเพื่อให้คอปเตอร์ดู มีแต่ของที่เธอและคอปเตอร์ชอบทั้งนั้น"อืม! ได้สิ! เดี๋ยวเราพากลับแต่วันนี้เราเหนื่อยล้าจากการขับรถมากขอนอนพักสักงีบนะ " ทันทีที่คอปเตอร์หลับตาความนิ่งเงียบก็เข้าครอบงำทันที เสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขากำลังหลับจริงๆ"คอปเตอร์ กลับไปอาบน้ำห้องนายได้แล้วเดี๋ยวก็นอนหลับจริงๆ หรอก นานาที่กำลังรื้อดูของฝากจากบ้านเพื่อเอาออกมาเเช่ตู้เย็นก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าอีกคนนิ่งเงียบเสียงไปแล้ว" หลับแล้วหรอ "นานาชะเง้อหน้าเดินมาแอบมอง. " หลับจริงๆ หรอ....คอปเตอร์ๆ " เมื่อเอ่ยเรียกซ้ำๆ แต่อีกคนยังนอนนิ่งเงียบบนโซฟา นานาจึงถือวิสาสะสำรวจใบหน้าคมก่อนจะค่อยๆ ก้มหน้าเ

ตกดึกหลังจากที่กลับมาห้องและอ่านหนังสือทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองเสร็จนานาก็มานั่งรอข้อความของอีกคนที่จะทักมาหาแต่รอจนแล้วจนเล่าก็ยังคงเงียบอย่างเคย"ดึกแล้วทำไมยังไม่กลับอีกนะ หรือจะไม่กลับมาห้อง "ตู๊ด ตู๊ด~ Rrrrr Rrrrrrr ~เสียงรอสายยังคงดังเป็นจังหวะต่อเนื่องแต่เหมือนจะได้ยินเสียงเพลงที่คุ้นเคยดังเเว่วๆ ออกมาจากข้างนอกห้องของเธอ" ยังไม่นอนอีกหรอนึกว่าหลับแล้วซะอีก...อึก! เจ็บชะมัด " ด้วยความที่คุ้นเคยคอปเตอร์จึงไม่จำเป็นที่จะต้องเคาะประตูห้องเพราะคีย์การ์ด หรือกุญเเจพวกเขาแลกทำสำรองเก็บใว้คนละอัน"ก็คอปเตอร์บอกจะมาหา เราก็เลยรอแล้วผู้หญิงของนาย...คอปเตอร์ไปส่งเธอที่ห้องแล้วใช่ไหม" ท่าทีของเสียงดูเป็นกังวลกลัวว่าเพื่อนสนิทจะพาสาวเข้ามานอนในห้อง ถ้าเป็นแบบนั้นความรู้สึกที่มีก็คงจะแตกสลายแล้วสลายอีกเพราะเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าไปในห้องส่วนตัวนอกจากเธอ "แต่เอ๊ะ! ทำไมปากนายแตกไปต่อยกับใครมา เดี๋ยวรอแปปนึ่งเราไปเอาปุกรณ์มาทำแผลให้ พอเก่งก็ตีกับคนไปทั่วเลยนะ ดูสิปากก็แตกถ้าเราไปด้วยคงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้" นานาบ่นกระปอดกระแปดโดยมี่มือก็ทำแผลไปด้วย"ทำไมจะกระโดนถีบพวกนั้นเหมือนตอนยังเ