All Chapters of friend zone รักในความลับ: Chapter 1 - Chapter 10

รถกะบะสีแดงคันเก่าแก่ ฝาข้างสีถลอกไฟหน้ารถยุบเข้าไปเล็กน้อย แต่ก็ถือว่ายังใช้งานได้ปกติเป็นรถของป๊านานาถึงจะดูเก่ากึกโกโลโกโสคล้ำคลึกไปหน่อย แต่เมื่ออยู่ในสถานที่ชุมชนรถแบบนี้ถือว่ายังขับได้อยู่ รถกะบะสีแดงถูกบรรทุกของจากการจ่ายตลาดขับลัดเลาะตามแนวถนนผ่านทุ่งท้องนาที่เต็มไปด้วยป่าและถนนฝุ่นลูกรังที่ตลบอบอวนตามหลัง เวลาที่รถขับแล่นผ่าน นานาชะเง้อมองเส้นทางที่เเสนคุ้นเคยนั่งส่องชมนกชมไม้สูดกลิ่นอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์ถ้าไม่นับรวมฝุ่นที่ตลบตามหลังรถเวลาแล่นผ่านถือว่าอากาศนั้นดีกว่าในกรุงเทพเป็นไหนๆ รอยยิ้มสวยผุดขึ้นบนใบหน้าความทรงจำในวัยเด็กยังคงแล่นเข้าสู่สมอง “คอปเตอร์นายดูนั้นสิยังจำได้ไหมดอกทองกราวที่นายเคยปีนป่ายขึ้นไปเอามาให้เราตอนนี้มันออกดอกสีส้มแสดสวยเชียว"นานาชี้ไปที่ต้นดอกทองกราวข้างทางที่ออกดอกเบ่งบานสะพรั่งสีส้มเต็มต้น “ทำไม!นานาอยากได้หรอ เอาไหมเดี๋ยวเราปีนขึ้นไปเอาให้ " สมัยเด็กนานาเคยเอาดอกเกสรมันมาเป่ามีเสียงดังก้องกังวานออกมาคลายเสียงเป่าปี่และเธอก็เอามาร้อยเป็นพวงมาลัยคล้องคอเวลาคนเฒ่าคนแก่ออกมาฟ้อนลำวงในงานประจำปีของหมู่บ้าน “เอาใว้วันหลังดีกว่าป๊าน่าจะรอของน

เวลา17.00น. ถนนตามข้างทางเต็มไปด้วยดอกหญ้าสีขาวเรียงรายเป็นแถวเวลาลมพัดเกสรของดอกหญ้าก็ปลิวสไหวตามลม นานา เปิดหน้าต่างเท้าคางชะเง้อหน้ามองตามเพียงแค่นี้เธอรู้สึกมีความสุข ภาพต่างๆ ในหัวสมัยเด็กก็โล้ดแล่นผ่านมาเข้ามาเพียงแค่คิดรอยยิ้มหวานก็ผุดขึ้นบนกรอบใบหน้าสวย หกปีก่อน พลั๊ว! ตุ๊บ! ตั๊บ! เสียงระรัวหมัดใส่กันดังระนาวอยู่ด้านหลังของโรงเรียนมัธยม " หยุดนะ! ฉันบอกให้หยุดไง" พลั๊ว กำปั้นเล็กซัดใบหน้าของเพื่อนชายในวัยเดียวกันจนร่างของเขาเซถลาตามแรงต่อย ขาเรียวกระโดดถีบซ้ำจนเพื่อนอีกคนที่กำลังตะลุมบอนล้มตึงหงายหลังไปกับพื้น "โอ๊ย! อีนานา มึงถีบกู" "เออ! แล้วจะทำไม เข้ามาสิถึงกูเป็นผู้หญิงกูก็สู้ไม่ถอยนะเว้ยไอ้พวกหมาหมู่ มาลุมคอปเตอร์แบบนี้ได้ยังไงเขาตัวคนเดียวแต่ดูพวกมึงสิมีกันตั้งสามคน กูจะฟ้องคุณครู " นานาตะโกนแผดเสียงดังลั่นด้วยความไม่กลัวถลกเเขนเสื้อและกระโปรงเตรียมรับมือพวกเพื่อนนักเลง คอปเตอร์ทรุดลงนั่งกับพื้นใบหน้าบวมช้ำเล็กน้อย "อีทอม เก่งนักนะ กูไม่อยากรังแกผู้หญิงฝากใว้ก่อนเถอะ" เพื่อนนักเลงชี้หน้าด่าก่อนจะพากันเดินออกไปจากอาคารด้านหลังของโรงเรียน บริเวณแถ

เช้า หาว!!! เสียงบิดขี้เกียจรวมทั้งการขยับร่างกายยืดเส้นยืดสายจากการตื่นนอนใหม่ คอปเตอร์ค่อยๆ กระพริบตาเพื่อปรับแสงและปรับจูนสิ่งต่างๆ ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งเขาใช้มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาบีบตรงขมับเพื่อบรรเทาความปวดและค่อยๆ สอดส่องมองรอบๆ ห้อง "ปวดหัวชะมัดนี้มันห้องเรานิ เมื่อคืน..... "----? ตึก ตึก เสียงย้ำฝีเท้าลงมาจากข้างบนบ้านของชั้น2 คอปเตอร์ในสภาพตื่นนอนใหม่ๆ ผมเพ้ายุ่งเหยิงแต่ก็ไม่ทำให้ออร่าความหล่อของเขาลดน้อยลง "แม่! เมื่อคืนใครพาผมมาส่งที่บ้าน" ใบหน้าหล่อหลี่ตามองแม่และกระพริบตาปริบๆ เพื่อปรับแสงสว่างของแดดในช่วงสาย "กินเยอะจนจำอะไรไม่ได้เลยหรอลูก จะมีใครซะอีกละถ้าไม่ใช่หนูนานา เขาไม่ทิ้งใว้ที่ป่าข้างทางก็ดีถมเถแล้ว"อรแม่ของคอปเตอร์บ่นกระปอดกระแปดพร้อมกับเด็จผักชะอมไปด้วย "รีบไปอาบน้ำแล้วก็มากินข้าววันนี้มีทอดไข่ใส่ชะอม แล้วก็กับข้าวที่ลูกชอบอีกหลายอย่างพรุ่งนี้ก็จะกลับไปเรียนแล้วกินเยอะๆ เดี๋ยวก็มาบ่นให้แม่ฟังว่ากับข้าวที่โน้นไม่อร่อย อย่าลืมไปเรียกป้าสีดากับหนูนานามาทานข้าวด้วยกันละ ไม่รู้ว่ากินไปหรือยัง " ในความขี้บ่นของแม่ที่บ่นเช้าบ่นเย็นคอปเ

มหาลัย @คณะวิศวะกรรมศาสตร์ หลังจากเรียนเสร็จทุกคนก็มานั่งพักผ่อนย่อนใจคลายเครียด ผ่อนคลายสมอง "เป็นไงบ้างเพื่อนไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน กูกลับบ้านสวนมาเบื่อชิบหายเจอยัยตัวแสบก่อกวนไม่คิดว่าจะได้เจอ เซ็งชิบหาย ไม่ชอบเลย..." พายุเพื่อนชายที่อยู่ในกลุ่มเอ่ยประโยคด้วยความหัวเสียก่อนจะทำหน้าหงุดหงิดตามคำพูด เขาบอกเพื่อนๆ เสอว่าไม่ชอบเพื่อนของน้องสาวที่ตามติดและตามจีบเขาเวลากับบ้านต่างจังหวัด แต่พายุก็มักจะเอ่ยถึงชื่อรุ่นน้องคนนั้นออกมาให้เพื่อนได้ฟังตลอด แต่ในความเป็นจริงไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่า เขาคิดยังไงกันแน่ "มึงก็หงุดหงิดทุกเรื่องแหละไอ้ยุ ไอ้พายุร้าย ไหนเล่ามาซิเรื่องอะไร แต่จากที่ดูหน้ามึงตอนนี้กูคิดว่าคนเดิมเพื่อนน้องสาวมึงคงจะเป็นน้องต้นหลิวอีกแล้วสินะ " ลีโอ หนุมหล่อหน้านิ่งลูกชายเจ้าของธุรกิจชื่อดังพ่วงตำแหน่งลูกชายมาเฟียเขาถูกตีเส้นให้อยู่ในกรอบจนวันหนึ่งความอดทนเขาถึงขีดจำกัดและไม่ยอมทำตามคำสั่งของพ่อแม่จนถูกตัดหางปล่อยวัดทุกคนสามารถปรึกษาเขาได้ทุกเรื่องช่วยชี้แนะแนวทางแก้ปัญหาให้เพื่อนได้ตลอด แก๊งค์นี้จะมีเพื่อนในกลุ่มรวมกัน 5คน ก็คือ. พายุ ลีโอ ปอเช่ คอปเตอร์ แ

รุ่งเช้า วันใหม่ที่สดใสท้องฟ้าท่อแสงสีทองของแดดยามเช้าในช่วงสาย เมื่อคืนที่นานาเผลอนอนหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ได้ เธอพยายามข่มตาหลับเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดมากเรื่องเพื่อนสนิทแต่พอตื่นขึ้นมากับพบว่าร่างกำยำของเพื่อนไม่ได้อยู่ในห้องของเธอแล้ว "อื้อ!! คอปเตอร์..." ร่างบางบิดขี้เกียจไปมา สิ่งแรกที่นานาเรียกหาเมื่อตอนตื่น เธอใช้มือเรียวคลำหาสะเปะสะปะแต่ก็พบแค่เพียงความว่างเปล่าเขาออกไปแล้ว ออกไปจากห้องเธอตอนไหนก็ไม่ทราบได้ มันก็คงจะเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา ผู้ชายกับผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน "ออกไปแล้วหรอ นายคงไม่ได้คิดอะไรเหมือนกับที่เรากำลังคิดสินะ เฮ้อ นานาเธอกำลังคาดหวังอะไรกันแน่ " ผมยาวป่ะบ่าถูกดึงทึ่งจนมันฟูฟ่องก่อนจะปล่อยร่างให้เอนกายหงายหลังลงไปบนที่นอน "ปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ ยัยนานา " หญิงสาวบ่นพึมพำปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความคิด ก่อนที่เสียงประตูจะดังให้สติเธอกับมา กอ็ก กอ็ก แอด เสียงเคาะประตูแค่เพียงสองครั้งคอปเตอร์ถือวิสาสะเปิดเข้ามาในห้องด้วยความเคยชิน " นานา ตื่นได้แล้ว รีบไปอาบน้ำแล้วก็ออกมากินข้าว เธอไม่ไปเรียนหรือไง เราจะออกไปรอที่โต๊ะ เร็