บทที่ 8

"พูดตามตรงนะคะ เรื่องแจกันที่เสียหายมันไม่ได้เกี่ยวกับฉันเลย ฉันแค่เป็นคนกลางมาไกล่เกลี่ยให้"

"ไม่ได้เกี่ยวกับคุณ? ผมกลับคิดว่ามันเกี่ยวกับคุณสะอีกเพราะคนทำแตกยังไม่เห็นโผล่หน้ามาเลย"

"ฉันเป็นเด็กในบ้านนั้น ท่านเป็นนายผู้หญิง และท่านก็มีสิทธิ์ใช้ฉัน"

"ก็นี่ไงเราก็วนกลับมาเรื่องเดิม ถ้าคุณอยากให้เรื่องนี้มันจบ คุณต้องไปทำงานกับผมเท่านั้น หรือไม่ก็เอาเงินตามที่ผมบอกมาคืนภายในสองวัน"

"เดี๋ยวก่อนสิคะ" อยู่ดีๆ เขาก็ลุกเดินออกไป ข้าวปุ้นเลยต้องรีบเดินตามหลัง

"หรือคุณมีเงินจะมาชดใช้ผมแล้ว"

"เงินเยอะขนาดนั้นฉันไม่มีหรอกค่ะ ไหนๆ ฉันก็จะได้ไปช่วยงานคุณอยู่แล้ว"

"มันไม่เหมือนกัน"

"ฉันเข้าใจค่ะฉันก็จะช่วยงานคุณให้นานหน่อยไง ฉันคงลาออกจากที่นี่ไม่ได้ เพราะฉันมีคนที่ต้องทดแทนบุญคุณ"

"ก็ได้ ถ้างั้นคุณก็ช่วยงานจนกว่าผมจะเป็นคนบอกให้พอ"

"ถ้ามันนานหน่อยคุณก็คุยกับเจ้านายฉันเองแล้วกัน"

"แล้วเรื่องที่พักเหมือนกันผมจะให้คุณมาพักด้วย"

"คุณจะบ้าเหรอ"

"ถ้างั้นก็ยกเลิก"

"ฉันเป็นผู้หญิงคุณจะให้ไปพักด้วยได้ยังไง"

"ผมพักอยู่โรงแรม หรือคุณคิดว่าผมจะให้คุณพักห้องเดียวกัน"

"เอ่อ.." ถ้าเป็นแบบนี้ก็คงดีย้ายออกจากบ้านหลังนั้นสุขภาพจิตของเธอก็คงจะดีขึ้นมาก แต่ถ้าย้ายออกเธอจะดูแลคุณพ่อของคุณหนูยังไงล่ะ

"ถ้ามันตัดสินใจลำบากนักก็ไปคุยกันให้เข้าใจให้เคลียร์ก่อนแล้วค่อยมาคุยกับผม"

เช้าของวันต่อมา.. จริงเหมือนที่เขาพูดนั่นแหละต้องคุยให้เคลียร์ก่อน ในใจเธอตอนนี้อยากออกจากบ้านมาก แต่มันยังมีบุญคุณที่ค้ำคออยู่นี่สิ

"ว่ายังไงบ้าง" ยังไม่ลงจากรถเลย เจ้ากรรมนายเวรก็เดินมายืนอยู่หน้ารถแล้ว

"คุณผู้หญิงอาจจะไม่ได้เสียเงินสักบาท แต่ทางนั้นบอกว่าให้ฉันไปทำงานใช้หนี้ให้"

"มีแบบนี้ด้วยเหรอ งั้นแกก็รีบไปสิ"

"ฉันต้องย้ายไปอยู่ที่นั่น และต้องทำงานจนกว่าทางนั้นจะพอใจ"

"ตกลงรีบเก็บของออกไปเลย"

"ฉันยังไม่ได้คุยกับคุณอัปสรเลย"

"แกจะไปคุยอะไรกับมัน ตอนนี้แกถือว่าเป็นคนของบ้านหลังนี้ส่วนมันไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้แล้ว"

"ฉันขอคิดดูก่อนแล้วกัน" ว่าแล้วข้าวปุ้นก็เดินตรงไปทางห้องนอนของตัวเอง 

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเธอก็ทิ้งตัวลงนอน แต่ยังไม่ทันได้หลับสนิทก็มีเสียงเคาะประตู

"คุณผู้หญิงบอกว่าให้ออกไปซื้ออาหารมาให้หน่อย"

"คนในบ้านมีตั้งเยอะทำไมไม่ใช้"

"ก็ไม่รู้สินะ รีบไปรีบกลับด้วยล่ะ"

เสียเวลาไปอีกเป็นชั่วโมง กว่าเธอจะกลับมาที่ห้องและก็เริ่มต้นนอนใหม่

ครั้งนี้หลับไปได้แค่ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูอีก

"มีอะไร"

"คุณผู้หญิงบอกให้เอาชุดไปที่ร้านซักอบรีดวันนั้น"

"ก็ให้คนรถเอาไปสิ"

"ก็ไปพูดกับคุณผู้หญิงเองสิ"

"อะไรวะเนี่ย" ข้าวปุ้นดันตัวลุกขึ้นมาแบบหัวเสีย จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม ..เธอรู้ว่าที่เกตุแก้วทำไปคงก่อกวนให้เธออยู่ที่นี่ไม่ได้

วันต่อมาเหตุการณ์เดิมก็เกิดขึ้นอีกจนข้าวปุ้นทนไม่ไหวแล้ว

คืนวันนั้นเธอเลยเข้าไปคุยกับเสี่ยนเรศวรเรื่องที่จะไปช่วยงานโรงแรม

"ช่วงนี้ยุ่งหลายอย่างฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย ทางนั้นว่ายังไงบ้าง"

"ทางนั้นบอกว่าถ้าพร้อมเข้าไปได้เลยค่ะ ข้าวอาจจะไปนานหน่อยนะคะ"

"ก็จนกว่างานจะลงตัวนั่นแหละ"

"มีอีกเรื่อง ข้าวขอไปพักที่นั่นค่ะ"

"คุณอัคคีว่ายังไงล่ะ"

"เขาจะให้พักที่โรงแรมค่ะ"

"ก็ดีเหมือนกันจะได้สะดวก ฝากเราด้วยนะ" ตอนช่วงงานแต่งของคู่แฝดทางนั้นก็ไม่คิดค่าใช้จ่ายสักบาท แถมยังจัดงานออกมาให้แบบไม่ขาดตกบกพร่อง พอทางนั้นต้องการความช่วยเหลือนเรศวรเลยไม่ปฏิเสธ

"เสี่ยช่วยบอกคุณอัปสรด้วยนะคะ ว่าข้าวอาจจะไม่ได้พักที่บ้านสักระยะ"

"ได้สิ"

"อีกอย่าง คุณอัปสรเป็นห่วงเรื่องพ่อค่ะ"

"ฉันเข้าใจ เดี๋ยวฉันจะส่งคนเข้าไปดูแลท่าน"

"จริงหรือคะเสี่ย" เหมือนยกภูเขาออกจากอกยังไงไม่รู้ ถ้าให้เธอคิดเองคงคิดไม่ออก โชคดีที่นำเรื่องมาพูดกับเจ้านาย

ข้าวปุ้นออกมาจากห้องของเสี่ยนเรศวร ก็ตรงไปที่ห้องหัวหน้า วันนี้อลิสและระย้ากลับมาทำงานแล้ว

"หวังว่าคงได้ยินข่าวดีเร็วๆ นะคะคุณข้าว" ทั้งสองได้ยินเรื่องที่ข้าวปุ้นมาแจ้งว่าจะไม่ได้อยู่สักระยะก็รู้แล้วว่าจะไปไหน

"ข่าวดี?"

"ก็ไปอยู่ใกล้คนที่ตัวเองสนใจไงคะ"

โอ๊ยลืมไปอีกแล้วเรา หลายวันมานี่เรื่องแจกันทำให้เธอปวดหัวมากจนลืมเรื่องที่เคยโกหกระย้าไว้เลย

"ไฟท์ติ้งนะคะ"

"....ค่ะ"

วันต่อมาที่โรงแรม..

"ฉันมาขอพบคุณอัคคีค่ะ"

ผู้หญิงที่กำลังจะเดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์ได้ยินว่ามีคนมาขอพบอัคคีเลยหยุดแล้วหันกลับไปมอง "เธอมาพบคุณอัคคีทำไม"

ข้าวปุ้นหันไปมองคนที่ถามโดยที่ยังไม่ให้คำตอบ เพราะเธองงกับน้ำเสียงที่ใช้ถาม

"ฉันถามว่าเธอมีธุระอะไรมาพบอัคคี" สายตาคนที่ถามมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"ฉันจะมาช่วยงานที่นี่ค่ะ"

"ช่วยงาน? ช่วยงานอะไร??"

"เรื่องนี้คุณไปถามคุณอัคคีดูเองดีกว่าไหมคะ"

"ที่นี่ไม่มีงานให้เธอต้องช่วย กลับไปซะ"

"มีอะไรกัน"

"พี่เพลิง" น้ำเสียงเมื่อครู่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเมื่อพูดกับผู้ชายที่เข้ามาใหม่

"คุณมีธุระอะไรครับ" เพลิงก็คือพี่ชายแท้ๆ ของอัคคีและเป็นผู้บริหารระดับสูงของที่นี่ และผู้หญิงคนที่คุยกับข้าวปุ้นก็คือลูกสาวของหุ้นส่วน ถึงแม้จะยังไม่มีตำแหน่งตายตัวแต่ก็วนเวียนอยู่แถวนี้

"ฉันจะมาช่วยงานคุณอัคคีค่ะ ถ้าพวกคุณอยากรู้ก็ถามคุณอัคคีดู"

"เดี๋ยวอัคคีก็คงลงมา"

"พนักงานที่นี่ของเราก็เยอะแยะทำไมต้องให้คนนอกเข้ามาช่วยด้วยล่ะคะ"

"มีคนมาฝากเอกสารไว้ให้ฉันหรือยัง" เพลิงหันไปคุยกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์โดยที่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้แล้ว

"พี่เพลิงคะ"

"ซัมเมอร์!" เพลิงรู้ว่าซัมเมอร์ลูกสาวหุ้นส่วนมีนิสัยยังไง โชคดีที่เธอไม่ได้เล็งเขาไว้

"ผู้หญิงคนนี้ต้องหว่านเสน่ห์ให้คุณอัคคีแน่เลยค่ะ"

"มีอะไรก็ไปคุยกับเจ้าตัวเองเดินมาโน่นแล้ว" เพลิงหยิบเอกสารจากพนักงานแล้วก็เดินออกไปข้างนอกเพราะต้องไปคุยงาน

"อัคคีคะ" ซัมเมอร์อายุเยอะกว่าอัคคีสองปีเลยจะเรียกพี่เหมือนเรียกเพลิงไม่ได้

"คุณมาแล้วเหรอ" อัคคีเดินตรงเข้าไปหาข้าวปุ้นโดยไม่ได้สนใจซัมเมอร์ที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหาตัวเอง

"....ค่ะ"

"ตามผมขึ้นมาข้างบนสิ"

"แต่เรามีนัดไปทานข้าวกันนะคะ"

"ผมคงไปไม่ได้แล้ว คุณชวนพนักงานแถวนี้ไปทานเป็นเพื่อนแล้วกัน"

"อัคคีคะ!"

"??" ข้าวปุ้นเดินตามหลังอัคคีไปแบบงงๆ คนพวกนี้มีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่วะเนี่ย