مشاركة

บทที่ 9

last update تاريخ النشر: 2025-09-02 11:50:28

"เข้ามาสิ"

ครั้งที่สองแล้วที่เธอเข้ามาห้องทำงานของเขา ครั้งแรกก็มาคุยเรื่องแจกัน อยากเห็นมากเลยแจกันเจ้าปัญหาเนี่ยว่ามันหน้าตาเป็นยังไง

"เดี๋ยวจะให้คนพาไปดูที่ทำงาน"

"ค่ะ" แล้วจะพาเราขึ้นมาบนนี้ทำไม ที่ทำงานอยู่ด้านหลังของโรงแรมไม่ใช่เหรอ

ข้าวปุ้นไปนั่งรออยู่โซฟารับแขกได้ครู่ใหญ่เขาก็ทำอะไรของเขาไม่รู้อยู่โต๊ะทำงาน ถ้าจะถามก็กลัวว่าจะขัดจังหวะการทำงาน แต่ไหนบอกจะให้คนพาเราไปดูที่ทำงานด้านหลังไง

ก๊อกๆ "ซัมเองค่ะ" เคาะแค่ส่งสัญญาณก็เปิดประตูเข้ามาเลย "ผู้หญิงคนนี้เข้ามาทำอะไรในห้องของคุณคะ"

"มันไม่ใช่ธุระของคุณ"

"ไหนบอกจะมาช่วยงานไงทำไมต้องมานั่งเฝ้า"

"คุณเข้ามามีอะไร"

"ตอนเที่ยงไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกันก็ไม่เป็นไรค่ะ ตอนเย็นไปดินเนอร์กันนะคะ"

"เย็นนี้ผมมีนัดแล้ว" สิ้นประโยคคำพูดดวงตาคมก็ฉายแววมองไปดูคนที่นั่งรออยู่โซฟา

"อัคคีคะ" ตัวเองยังไม่ได้เป็นแฟนเลยหึงเลยหวงมากไม่ได้ แต่ผู้ชายคนนี้ยังไงฉันก็จองแล้ว

"คุณพ่อของคุณบอกให้เข้ามารับตำแหน่งไม่ใช่เหรอ ผมว่าคุณน่าจะทำงานเป็นกิจจะลักษณะได้แล้วนะ"

"ซัมบอกแล้วไม่ใช่หรือคะว่าถ้าไม่ได้เป็นผู้ช่วยของคุณซัมจะไม่ทำ"

"ตำแหน่งนั้นไม่ว่างแล้ว" สิ้นประโยคนี้ดวงตาคมก็ยังมองไปดูผู้หญิงคนเดิมที่ไม่ค่อยจะให้ความสนใจกับเขามากนัก แต่พอได้ฟังคำพูดนี้แล้วเธอถึงได้ปรายหางตามองมาดู

"อย่าบอกนะว่างานที่คุณให้มันมาช่วยคืองานที่ซัมอยากทำ"

"คุณเป็นลูกสาวหุ้นส่วน คุณอยากทำตำแหน่งสูงกว่านี้ก็ได้"

ถึงว่า.. ข้าวปุ้นแค่คิดในใจ ถ้าเป็นคนนอกคงไม่กล้ามาวุ่นวายขนาดนี้ เป็นถึงลูกสาวหุ้นส่วนเลยเหรอ ทำไมไม่เห็นคุณค่าของตัวเองขนาดนี้ล่ะ แค่มองแว๊บเดียวเธอก็รู้แล้วว่าผู้ชายไม่ได้ให้ความสนใจอะไรเลย

"ผมเสร็จงานพอดีเราไปกันเถอะ" อัคคีปิดแฟ้มเอกสารที่ทำยังไม่เสร็จลง แล้วชวนข้าวปุ้นให้ออกไปดูงานด้านหลัง

"อัคคีคะ ฉันจะหมดความอดทนแล้วนะ"

"ไม่ต้องไปสนใจตามมา" อัคคีเห็นว่าข้าวปุ้นไม่กล้าเดินตาม ใครจะกล้าล่ะดีไม่ดีถูกจิกหัวตบจะทำยังไง

"ไหนคุณบอกจะให้คนพาฉันไปไง" เข้ามาถึงในลิฟต์ข้าวปุ้นถึงได้ถาม เพราะทีแรกเขาบอกว่าจะให้คนพาเธอไปดูงาน

"เธอก็เห็นแล้ว ฉันรู้ว่าเธอฉลาดพอที่จะมองออก"

"ฉันไม่ใช่คนฉลาดอะไรหรอกค่ะ มีอะไรคุณก็พูดมาสิ"

"พูดตรงนี้ไม่สะดวก" ในลิฟต์มีกล้องวงจรปิด เขามั่นใจว่าเดี๋ยวซัมเมอร์ก็ต้องไปเปิดดูกล้อง ก็รู้อยู่หรอกว่าตัวเองหล่อแต่ไม่อยากให้ใครวิ่งตามขนาดนี้ นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นอะไรกันถ้าเป็นสงสัยคงสิงร่างเลยแหละ

ทั้งสองมาจนถึงห้องโถงใหญ่ที่กำลังต่อเติม

"ตรงนี้เหรอคะที่คุณจะทำบาร์"

"ผมอยากยกระดับจากบาร์ให้เป็นสถานบันเทิง คุณคิดว่าพอได้ไหม" บาร์โรงแรมไหนๆ ก็มีกัน แต่ถ้าเป็นสถานบันเทิงก็จะดูแปลกไปอีกแบบ

"ก็พอได้ค่ะ แต่มันเป็นสถานที่ของโรงแรม ฉันคิดว่านักท่องเที่ยวหลักๆ ของคุณก็คงจะเป็นลูกค้าที่มาใช้บริการในโรงแรม"

"ผมไม่ซีเรียสเรื่องนี้"

เขาไม่ซีเรียสเรื่องลูกค้าเหรอ แล้วจะเปิดสถานบันเทิงไปเพื่อ? คนรวยนี่ก็แปลกคงสนองนีด(Need)ตัวเองล่ะสิ "แต่ฉันคิดว่าการจะเปิดสถานบันเทิงหลักๆ ก็ต้องการลูกค้าอยู่แล้วค่ะ"

หลังจากที่ดูสถานที่เสร็จเขาก็พาเธอเดินทัวร์รอบบริเวณเพื่อให้ดูว่าสามารถดึงดูดลูกค้าจากส่วนไหนมาเที่ยวคลับได้บ้าง

โรงแรมของเขาทำเกือบจะครบวงจรแล้วมีทั้งสระว่ายน้ำ สนามเทนนิส ฟิตเนส แต่ส่วนมากก็เป็นลูกค้าที่มาใช้บริการโรงแรมซะส่วนใหญ่ที่มาใช้บริการสิ่งเหล่านี้

"ถ้าคุณอยากเรียกลูกค้าฉันแนะนำให้คุณจัดโปรโมชั่น เหมือนซื้อ 1 แถม 1 หรือมา 5 แถม 1 "

"เอาสิยังไงคุณก็เป็นผู้ช่วยผมแล้ว ลองร่าง Project ขึ้นมา"

"ผู้ช่วยคุณ?" ตกลงเขาจะให้เรามาดูแค่สถานบันเทิงหรือให้มาเป็นผู้ช่วยกันแน่

"คุณอย่าลืมสิว่าเราตกลงอะไรกันไว้"

"ก็ได้ค่ะ แต่ฉันจะทำเท่าที่ความสามารถของฉันทำได้เท่านั้นนะ"

"โอเค งั้นก็ไปดูห้องพักกัน"

นี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ เมื่อคืนนี้ถึงแม้ว่าจะได้นอนหนุนตักเขาอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้เต็มอิ่มจนถึงตอนนี้จะค่ำแล้วด้วย

ข้าวปุ้นไปที่รถแล้วเอากระเป๋าของใช้ที่เธอเตรียมมาด้วยเดินตามเข้ามาในโรงแรม

เขาไม่ได้ไปเอากุญแจกับพนักงานหรอกเธอคิดว่าพนักงานคงเปิดห้องไว้ให้แล้ว

"........." ข้าวปุ้นคิดว่าเขาจะเปิดห้องส่วนตัวให้เธอ แต่พอเข้ามาในห้องนี้มีห้องนอนแยกกันเป็นสองห้อง

"คุณพักห้องนี้" ชายหนุ่มเดินมาเปิดประตูห้องให้ แต่เธอก็ไม่ได้ถามหรอกว่าอีกห้องเป็นของใคร

ข้าวปุ้นเอาข้าวของเข้าไปเก็บในห้อง มองดูในห้องไม่เห็นมีห้องน้ำแสดงว่าห้องน้ำอยู่ด้านนอก ต้องใช้ร่วมกันกับอีกห้องเหรอเนี่ย

หลังจากที่เก็บของเข้าที่เธอก็เตรียมตัวจะไปอาบน้ำ

"??" แต่พอเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าเขานั่งอยู่ห้องโถง "ทำไมคุณยังไม่ออกไป"

"จะให้ไปไหน"

"ก็กลับห้องคุณสิคะ" ..จะมานั่งเฝ้าเราทำไมล่ะ

"ห้องผมอยู่ใกล้ๆ นี่เองกลับตอนไหนก็ได้"

"?" ม่านตากลมขยายกว้างขึ้นพร้อมกับดวงตาที่ตวัดมองไปดูห้องข้างๆ อย่าบอกนะว่าห้องนี้เป็นของเขา?

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 140 ตอนจบ

    Hot love พิษรักรังสิมันต์ บทที่ 140 ตอนจบ"ได้ยินแม่บอกว่าคุณยังไม่ทานข้าวเที่ยงเหรอ"แพรไหมพยักหน้าตอบไม่ใช่แค่ข้าวเที่ยงหรอกข้าวเช้ายังทานไม่ค่อยลงเลยด้วยความเป็นหมอเขาเลยสอบถามอาการของเธอให้แน่ใจ ว่าเธอมีอาการแพ้ท้องแบบไหนเพราะการแพ้ท้องมีหลายแบบ พอรู้ถึงอาการของเธอแล้วรังสิมันต์เลยเข้าไปในตัวเมืองเพื่อจัดยามาให้เธอทานก่อน และหาอาหารบำรุงครรภ์มาเตรียมไว้ให้เธอในระหว่างที่เขาทำเรื่องวันต่อมา.."แม่เก็บของทำไมคะ" แพรไหมเปลี่ยนเสื้อผ้านักศึกษาออกมาเตรียมจะไปเรียนแล้วก็เห็นว่าแม่กำลังเก็บของ"เราจะย้ายไปอยู่กรุงเทพฯไงลูก""ย้าย?""คุณหมอยังไม่บอกเราเหรอ""ยังไม่บอกค่ะ" เมื่อคืนนี้กินยาที่เขาให้ไปง่วงนอนมากเลยหลับ ตอนที่เธอหลับรังสิมันต์ออกมาปรึกษาแม่เรื่องนี้ ทั้งสองเลยตกลงว่าจะไปอยู่ที่นั่น แต่ก่อนนางอาจจะยังลังเลอยู่แต่ตอนนี้มีหลานเล็กๆ แถมหลานอีกคนก็กำลังจะเกิด นางจะเอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่ไม่ได้แล้ว"แล้วพี่หมอล่ะลูก""ตอนนี้เข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ"ไม่นานรังสิมันต์ก็ออกมาจากห้องเห็นแม่ของเธอกำลังเก็บของอยู่พอดี"ตอนเช้าผมจะพาแพรไปคุยเรื่องเรียนก่อนนะครับ ช่วงสายๆ เดี๋ยวผมมาช่วยเก

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 139

    Hot love พิษรักรังสิมันต์ บทที่ 139 >>{"สวัสดีครับคุณแม่ ผมนึกว่าแพร"} {"เมื่อกี้ยัยแพรก็อยู่ตรงนี้แหละ แต่ตอนนี้เข้าไปอ้วก"}>>{"แพรเป็นอะไรครับ?"} {"ตาหมอมีธุระด่วนจะคุยกับน้องไหมล่ะ"}>>{"พอดีว่าพรุ่งนี้ผมต้องเดินทางไปสัมมนาที่ต่างประเทศครับเลยอยากจะคุยกับแพรก่อน ว่าแต่วันนี้แพรทานอะไรบ้างครับ"} เขาวินิจฉัยเธอผ่านทางโทรศัพท์ เพราะคนที่จะอาเจียนได้มีหลายปัจจัย แต่ก็ไม่เป็นผลดีต่อร่างกายทั้งนั้นเลย ร่างกายถึงได้ขับของพวกนั้นออกมา {"วันนี้น้องไปเรียนแม่ไม่รู้ว่าที่มหาวิทยาลัยทานอะไรบ้างเดี๋ยวรอน้องออกมาก่อนนะลูก"}ไม่นานแพรไหมก็ออกมาแม่เลยบอกว่าคุณหมอรอสายอยู่ {"ค่ะคุณหมอ"}>>{"แพรมีอาการเป็นยังไงบ้าง"} {"เวียนหัวคลื่นไส้ค่ะ"}>>{"มีอาการเวียนหัวร่วมด้วยเหรอ? เป็นมากี่วันแล้ว"} {"หลายวันแล้วค่ะ แต่เป็นๆ หายๆ"}>>{"ไปหาหมอหรือยัง"} {"ทีแรกแพรนึกว่าอาการนี้มันจะหายไปแล้วเลยไม่ได้ไปหาหมอค่ะ"}>>{"ประจำเดือนเดือนนี้มาหรือยัง"} ประโยคต่อมาของคำถามทำให้แพรไหมถึงกับชะงัก {"เกี่ยวอะไรกับประจำเดือนคะ"}>>{"ตอบผมมาก่อน"} {"ยังไม่มาเลยค่ะ"}>>{"เดือนสุดท้ายมาวันที่เ

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 138

    Hot love พิษรักรังสิมันต์ บทที่ 138เช้าวันต่อมา.."สายแล้ว" มือหนาเอื้อมไปบีบจมูกเธอเบาๆ เพื่อเป็นการปลุกให้ตื่น"อืม" นอกจากจะไม่ตื่นแล้วเธอยังคงฝังใบหน้าลงกับแผ่นอกของเขาแนบแน่นขึ้น"วันนี้วันศุกร์ต้องไปเรียนไม่ใช่เหรอ""ไม่ไป" เสียงงัวเงียเปล่งออกมาเบาๆ โดยที่ไม่ได้ขยับเขยื้อน"ไม่ไปไม่ได้""ถ้ากลับมากลัวไม่เจอคุณหมอ""ผมจะอยู่ที่นี่จนกว่าแม่จะกลับมา""จริงหรือคะ" จากที่งัวเงียอยู่เมื่อครู่ดูสดใสขึ้นมาทันทีทันใด"จริงสิ""ถ้าแพรไปเรียนคุณหมอก็เหงาสิคะ""ไม่เป็นไรหรอก"เขาไม่เป็นไรแต่เรานี่สิจะไม่ใจขาดก่อนเหรอ ยิ่งรู้ว่าเขารออยู่ที่บ้านเธอรู้ว่าตัวเองต้องคิดถึงเขามากแน่เลยแต่แพรไหมก็ต้องไปเรียนเดี๋ยวเขาหาว่าเกเรรังสิมันต์ขับรถของแม่มาส่งเธอที่มหาวิทยาลัย เพราะเขาไม่ได้เอารถมาด้วย ตอนมาที่นี่ก็ให้รถที่สนามบินมาส่ง"คุณหมอลงไปด้วยกันไหมคะ""ไปได้เหรอ" เขากลัวว่าเธอจะอายเพื่อนในมหาวิทยาลัยที่มีแฟนอายุเยอะกว่า"ไปได้สิคะ" อยากจะอวดแฟนใจจะขาดอยู่แล้ว พอลงจากรถแพรไหมก็ควงแขนของคุณหมอเดินเข้ามาที่คณะ"แพร?" มีเพื่อนหลายคนที่รู้จักคุณหมอ แต่ก็มีอีกหลายคนที่ไม่รู้จัก "คนนี้เหรอคุณหมอสุดหล

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 137

    ตุ๊บ! อยู่ดีๆ ร่างของจิรายุก็กระเด็นออกจากประตู"กรี๊ดด" สาวๆ สองคนที่ยืนรอลุ้นอยู่ด้านหลังตกใจกรีดร้องเสียงดัง เพราะคิดว่าขโมยขึ้นบ้านจริงๆ ส่วนจิรายุที่เป็นทัพหน้าตอนนี้กองอยู่กับพื้นหน้าประตูบ้านชั้นบน"โอ๊ยย" มีไม้ในมือแท้ๆ แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้"ใคร! ออกมานะ" แพรไหมที่เข้าไปพยุงจิรายุตะโกนเข้าไปในบ้าน บอกให้คนที่ทำร้ายเพื่อนออกมาจากที่ซ่อนจังหวะเดียวกันนั้นเจ้าของเท้าที่ถีบจิรายุก็เผยโฉม"คุณหมอ?" แพรไหมแทบขยี้ตาดูอีกรอบว่าเธอมองถูกหรือเปล่า หรือคิดถึงเขามากจนมองโจรเป็นเขา"ผมเอง" ตอนที่พูดสายตาเขามองมือเธอที่กำลังพยุงไอ้ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้นอยู่"คุณหมอจริงๆ ด้วย" แพรไหมรีบปล่อยมือแล้วตรงเข้าไปหาเขา "คุณหมอมาได้ยังไงคะ""นั่งเครื่องมา""แล้วคุณหมอรู้จักบ้านของแพรได้ยังไงคะ" นอกจากรู้จักบ้านแล้วเขาต้องมีกุญแจบ้านเธอด้วยถึงจะเข้ามาได้แบบนี้"เจอแม่ที่โรงพยาบาล" ตอนที่พูดเขายังคงมีท่าทีไม่สบอารมณ์สายตายังคงมองไปดูไอ้คนที่มันสำออยอยู่ที่จริงจิรายุไม่ได้สำออยหรอกใครเจอเข้าไปก็ต้องจุกกันบ้างแหละ"จิเธอเป็นอะไรไหม" พอนึกได้ว่าลืมเพื่อนแพรไหมกำลังจะหันกลับไปถามแต่ถูกมือหนาโอบเข้ามาก่อนจะ

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 136

    Hot love พิษรักรังสิมันต์ บทที่ 136เพราะแบบนี้แหละเขาถึงยังไม่บอกเรื่องการประเมิน กลัวว่าเธอจะไม่สบายใจ เพราะผลการประเมินคะแนนของเธอได้มากที่สุดและเรื่องนี้อาจารย์ก็ปล่อยไปไม่ได้ เพราะนักศึกษาข้องใจกับการให้คะแนน แถมคนที่ให้คะแนนก็เป็นคนรักของคนที่ได้คะแนนสูงสุดด้วยทางอาจารย์เลยต้องโทรติดต่อกลับไปที่โรงพยาบาล ว่าพอจะให้เหตุผลเรื่องการให้คะแนนได้ไหม หรือถ้าให้เหตุผลไม่ได้ก็จะขอให้ทางโรงพยาบาลแก้คะแนนตามความเหมาะสม ไม่อยากให้มีผลกระทบต่อการฝึกงานของนักศึกษาเลยแต่พออาจารย์ได้รับรู้ถึงเหตุผลนั้นแล้ว รวมถึงคลิปที่ทางคุณหมอรังสิมันต์เตรียมไว้ให้ ก็ได้นำหลักฐานนั้นเข้ามาแจ้งกับนักศึกษาที่รังสิมันต์ไม่บอกเหตุผลตั้งแต่แรกเพราะเขาอยากกลั่นกรองคนในชีวิตของเธอด้วย ถ้าทุกคนยอมรับโดยไม่มีข้อกังขานั่นหมายถึงเพื่อนแท้เพื่อนแท้จะไม่แอบแทงข้างหลังกัน และเพื่อนแท้ก็ต้องมองเห็นว่าเธอช่วยเพื่อนมากแค่ไหน แต่คนที่กล้ามีข้อสงสัยนั่นหมายถึงเห็นแก่ตัวมากหวังแต่ได้อยู่ฝ่ายเดียวหลังจากที่อาจารย์นำหลักฐานการให้คะแนนเข้ามาบอกนักศึกษาที่สงสัยเสร็จแล้วทุกคนก็เงียบ เพราะมันก็เป็นจริง แบบที่คุณหมอให้เหตุผลมาว่า

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 135

    Hot love พิษรักรังสิมันต์ บทที่ 135เช้าของวันต่อมา.. รังสิมันต์ไม่ได้บอกเธอหรอกว่าผลการประเมินของเธอได้เท่าไร แต่เขาก็ได้จนเสร็จเพราะถึงแม้เธอจะไม่ทำต่อเขาก็ทำเองได้ ..ที่ไม่บอกกลัวเธอจะคิดมากและแพรไหมก็เข้าใจ ในเมื่อเขาบอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเพราะถึงยังไงเดี๋ยวก็คงไปรู้ที่มหาวิทยาลัยเองมาถึงโรงพยาบาลนักศึกษาฝึกงานก็ถูกเรียกตัวให้มาพูดคุยกัน เพราะพรุ่งนี้แล้วที่ทุกคนต้องเดินทางกลับ"สวัสดีครับ ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าการฝึกงานนี้จะช่วยให้นักศึกษาทุกท่านได้เรียนรู้การใช้ชีวิตนอกรั้วมหาวิทยาลัย""นอกจากจะหล่อแล้วแถมคำพูดคำจายังกินใจอีก""อย่าปลื้มมากนั่นผัวเพื่อน""เราก็มาฝึกงานที่นี่เป็นเดือนๆ ทำไมไม่เจอเหมือนยัยแพรเลย""แกได้ยินสุภาษิตไหมที่ว่าแข่งเรือแข่งพายแข่งได้ แต่มาแข่งบุญวาสนามันแข่งกันไม่ได้หรอกนะ""ถ้านักศึกษาเรียนจบแล้วใครต้องการอยากมาสายอาชีพนี้ โรงพยาบาลแห่งนี้ยินดีต้อนรับนะครับ""จริงหรือคะคุณหมอ ดีจังเลยค่ะ""ผลการประเมินผมได้ส่งอีเมลไปทางมหาวิทยาลัยให้แล้วนะครับ"นักศึกษาทุกคนต่างก็กล่าวคำขอบคุณก่อนจะแยกย้ายไปแผนกที่รับผิดชอบ ส่วนมากวันนี้เป็นวันร่ำลาพี่ๆ ที่ช่วยกันฝึกสอน

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 7

    หลังจากที่ผสมเครื่องดื่มให้แล้วข้าวปุ้นก็ขยับแก้วนั้นมาวางลงตรงหน้าของแขก"ดื่มสิคะ""เอาวางไว้ก่อน""คือ..ฉัน.." เราจะเริ่มพูดยังไงดีล่ะ"พูดอะไรนะไม่ได้ยิน" จริงๆ ในห้องก็ไม่ได้เสียงดังมากหรอกแต่เธอนั่งไกล ..ข้าวปุ้นเลยขยับเข้ามาใกล้ "คือ..ฉันอยากคุยเรื่องแจกันที่แตกค่ะ""คุยมาสิ""ฉันคิดว่าราคา

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 6

    "จะไปไหน""คุณให้เวลาฉันสามวันไม่ใช่เหรอคะ"ชายหนุ่มยักไหล่เล็กน้อยเหมือนว่าอนุญาตให้เธอออกไปได้ เราจะเอายังไงดี ห้ามบอกคุณผู้ชายด้วย ถ้าจะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับคุณทรงอัปสรก็ไม่กล้า เพราะเธอใกล้จะคลอดลูกแล้ว ถ้าคิดมากขึ้นมาเดี๋ยวก็เป็นอันตรายกับเด็ก คุณนเรศวร.. จริงด้วยเราจะไปปรึกษาท่านดีไหม ข้าวปุ

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 5

    พนักงานต้อนรับเรียกคนให้มาพาข้าวปุ้นขึ้นไปพบบอสที่พูดถึงเธอตามพนักงานเข้ามาในลิฟต์แล้วกดขึ้นชั้นบน ไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าขึ้นชั้นไหน นอกจากร่างกายจะเหนื่อยล้าแล้วจิตใจยังเป็นกังวลอีก คิดว่าต้องใช่ยังไงก็ต้องใช่แน่ๆ"ตามมาทางนี้เลยค่ะ" ประตูลิฟต์เปิดออกพนักงานก็เดินนำหน้าไปที่ห้องผู้บริหาร ข้าวปุ้นมอง

  • hot love พิษรักเพลิงอัคคี   บทที่ 4

    หลังจากที่หายตกใจข้าวปุ้นก็ก้มลงไปเก็บชุดของคุณผู้หญิงขึ้นมาแล้วรีบเดินตรงไปที่ห้องรับรองแขกโดยไม่ได้หันกลับไปมองผู้ชายคนนั้นอีกก๊อกๆ "ข้าวเองค่ะ""ทำอะไรของเธออยู่ชักช้าไม่เข้าเรื่อง" เกตุแก้วเปิดประตูออกมาแล้วคว้าเอาชุดในมือของข้าวปุ้น "รอเอาชุดเก่าไปเก็บด้วย"คนที่พูดปิดประตูทันทีเพราะต้องรีบไป

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status