เพียงข้ามคืนเหงา

ระหว่างเช็ดเนื้อเช็ดตัวนั้น เธอเกิดอยากลองสัมผัสตัวเขามากขึ้น อยากรู้ว่าร่างกายของธนาจะตอบรับอย่างไร ป๋องแป้งลูบคลำแผงอก กล้ามท้อง ไล่ไปสะดือของเขาผิวธนาไม่หยาบกร้าน ตรงกันข้ามกลับนุ่มกว่าผิวเธอเสียอีก จากแค่สัมผัสเริ่มลามไปถึงขั้นซบหน้ากับแผงอกเปล่าเปลือย ใช้ลิ้นเปียกชื้นจูบเข้าที่ยอดอก ปลายลิ้นเรียวเล็กตวัดสลับกับใช้ริมฝีปากครอบเม็ดตุ่มไตน้อยๆ ที่อยู่กลางอกอุณหภูมิร่างกายชายหนุ่มร้อนรุมๆ เขาเริ่มบิดตัวจากการถูกรุกราน เช่นเดียวกับเธอที่ได้สูดดมกลิ่นของเขาแล้วรู้สึกใจสั่น ความเร่าร้อนไต่ระดับจนน่ากลัวว่าจะหยุดไม่ได้ป๋องแป้งบอกให้ตัวเองหยุด บอกให้หยุดแล้วหลายครั้ง แต่ก็ยังเดินหน้าถึงขั้นสัมผัสเป้ากางเกงของธนา เขามีอารมณ์ร่วมด้วย เธอรับรู้ได้จากสิ่งที่กำลังขยายตัวใส่มือเธอ“อ่า...”ธนาครางเสียงกระเส่ากดศีรษะเธอลงไปที่ความเป็นชายของตน นาทีนั้นป๋องแป้งขัดขืน ด้วยรู้สึกละอายขึ้นมา และไม่อยากเลยเถิด พยายามจะลุกขึ้น แต่ถูกคนตัวใหญ่กระชากเหวี่ยงตัวขึ้นครอบเธอเอาไว้ เขาจ้องเธอแล้วยิ้มพร่างพรายพึมพำบางอย่างในลำคอเบาๆ“พี่บุษ พี่สวยจังเลย”จากนั้นก็ระดมจูบปลุกเร้าอารมณ์จนเตลิดเพลินเพลิดแบบกู่

ป๋องแป้งนั่งจมกับความคิดไปทั้งวัน เป็นอย่างที่คาด ธนาแสดงออกชัดว่ารับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาโต้เถียงว่าไม่มีทางที่เขาจะเป็นฝ่ายปลุกปล้ำเธอก่อน ซึ่งมันก็จริง ถ้าไม่ไปลูบคลำและสัมผัสเขาก่อนคงไม่เลยเถิดช่วงสายวันต่อมาป๋องแป้งมาวนเวียนหน้าคลินิกของเขา หลังจากเย็นวานนี้เธอขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามร้านขายยาต่างๆ เพื่อซื้อยาคุมฉุกเฉิน แต่ยาพร้อมใจกันขาดทุกร้านป๋องแป้งทำทีเอาพัดลมที่ถูกธนาถีบล้มพังไปซ่อมที่ร้านข้างๆ ร้านขายยาของธนา เป็นการแอบมาส่องดูถ้าเขาไม่อยู่ร้านเธอจะเข้าไปซื้อยา “พัดลมมันใบพัดร้าวแล้วต้องเปลี่ยนใหม่ เดี๋ยวขอรื้อก่อนนะว่ามันจะซ่อมไหวไหม”ช่างช่อมบอกกับเธอหลังแกะพัดลมออกดู“ลองดูนะ ถ้าไม่ได้ยังไงก็ค่อยว่ากัน เดี๋ยวฉันไปซื้อยาก่อน” หลังส่องดูไม่เห็นธนาป๋องแป้งก็รีบเดินเข้าไปในร้าน“เอายาอะไรคะพี่แป้ง? ” พนักงานสาวน่าตาน่ารักที่ร้านขายยาทักทายเพราะรู้จักกันดี“เอายา...” ป๋องแป้งพูดพลางมองผ่านกระจก ถ้าเจอยาที่ต้องการเธอจะชี้ให้หยิบโดยไม่ต้องเอ่ยออกมา แต่ทำไมมันไม่โชว์ในตู้นะ “พี่เอา...”ป๋องแป้งอ้ำอึ้งและขยับนิ้วไปมาใต้ริมฝีปากเหมือนกำลังจะพูด แต่เสียงกริ่งต้อนรับข

ชีวิตแม่เลี้ยงเดี่ยวไร้ญาติสุดแสนลำบาก เงินทองที่เก็บกำร่อยหรอไปหลังคลอด เพราะไม่มีสวัสดิการใดๆ มาอุดหนุน สามเดือนแรกไม่ได้ทำงาน ป๋องแป้งไม่มีเงินพอที่จะอัลตราซาวด์ดูเพศลูกด้วยซ้ำ นั่นยิ่งทำให้ตื่นเต้นที่เธอได้ลูกชาย และหนูน้อยหน้าตาถอดแบบพ่อชัดเจนแม้ยังเป็นทารกป๋องแป้งตั้งชื่อลูกชายว่าน้องริว ลูกที่เกิดจากความไม่ตั้งใจ กลายเป็นแก้วตาดวงใจ ได้รู้ซึ้งถึงหัวอกของคนเป็นแม่ว่ารักลูกสุดหัวใจเป็นเช่นไร วาดฝันถึงวันที่เขาโตเป็นผู้ใหญ่มีอนาคตที่ดี และเธอต้องรีบสร้างด้วยการหาเงินไว้เป็นทุนการศึกษาให้ลูก แต่ช่วงเวลานี้ราวกับทุกอย่างซ้ำเติมเธอ ทำงานประจำก็ดูแลลูกไม่ได้ ลงทุนขายของก็ขายไม่ดีและขาดทุน ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าห้อง เจ้าของห้องเห็นใจให้อยู่ฟรี แต่พอนานวันเข้าก็ต้องใจดำไล่เธอออก บางทีต้องย้ายที่อยู่ไปเรื่อยๆ เพื่อหาแหล่งทำมาหากินใหม่ หมู่บ้านโป่งแป๋ หมู่บ้านที่อยู่ห่างจากถนนทางหลวงไม่มาก มีผู้อาศัยเพียงกว่าสองร้อยกว่าหลังคาเรือน ส่วนใหญ่บ้านแต่ละหลังจะอยู่ห่างกันหลายร้อยเมตร และมีที่เป็นชุมชนริมแม่น้ำ ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาสลับซับซ้อนและมีน้ำตก อากาศหนาวสุดๆ ในฤดูหนาว ถึงคราฤดูฝ

ชีวิตที่ผ่านมาของวรรธน์เขาใฝ่ฝันว่าสักวันภรรยาจะมีลูกคนแรกเป็นผู้ชาย อยู่กินกันสองปีแต่ฝ้ายไม่ตั้งท้องสักที จึงเข้าตรวจร่างกาย และได้รับข่าวร้ายว่าอุบัติเหตุเมื่อวัยสิบห้าปีทำให้เขาเป็นหมัน ความเสียใจไม่ทันไม่ทันซา เมียรักก็มาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เพราะถูกงูพิษกัดในวันที่เธออยู่บ้านคนเดียวจึงช่วยชีวิตไม่ทันมันรวดเร็วไม่มีเวลาทำใจเลยสักนิด นี่แหละคืออีกเหตุผลที่รีบช่วยเด็กน้อยโดยไม่มีข้อแม้ และเขาตามเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยโชคดีที่คิวคนไข้ไม่มากนักพยาบาลเข้ามาพาน้องริวไปวัดไข้แล้วก็เช็ดตัวจนอุณหภูมิลดลง ห้องฉุกเฉินไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป เพื่อไม่ให้เกะกะการทำงานของพยาบาล เสียงน้องริวร้องจ้าเพราะคงหนาวมาก ทำให้ป๋องแป้งนั่งไม่ติด คอยเดินไปส่องที่หน้าประตู "เด็กชายธนนท์ยังไม่มีประวัติการรักษาที่นี่ รบกวนคุณพ่อช่วยกรอกให้ด้วยค่ะ" พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกเขาไปที่เคาน์เตอร์ ป๋าวรรธน์ทำท่าอึกอัก จะเอ่ยปฏิเสธว่าไม่ใช่พ่อ แต่ก็นึกถึงที่ป๋องแป้งบอกว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว "ฉันกรอกเองค่ะ" ป๋องแป้งมองหน้าป๋าวรรธน์ว่าเขาจะไม่พอใจอะไรหรือเปล่าที่ถูกทักว่าเป็นพ่อของลูกชายของเธอ แล้วก็โล่งใจที่

"ออกไปเถอะ เดี๋ยวป๋าเก็บกวาดเอง"ป๋องแป้งหันหลังกลับไปมองที่หน้าห้องน้ำ ถึงกับเผลอมองจ้องรูปร่างกำยำของป๋าวรรธน์ไปชั่วครู่ เขาสวมเพียงกางเกงขาสั้น เปลือยกายส่วนบน จับผ้าเช็ดตัวซับน้ำตามเนื้อตัวก่อนขยี้ผมแรงๆ"จ้องอะไรป๋า น้ำลายไหลแล้วนั่น"เขาทักพรางยิ้มขำ ก่อนเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าบังสายตาเธอและเลือกชุดที่จะสวมใส่"บ้า! เปล่าสักหน่อยก็ ก็...""ก็ไม่มีผู้ชายมานานแล้วใช่ไหมละ? "น้ำเสียงเขาฟังดูล้อเล่น แต่แสลงใจอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่คืนนั้นที่ทำให้เธอกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ก็ไม่เคยมีใครผ่านเข้ามาเลย"ก็แป้งไม่ได้อยากมีนี่"เธอก้มกวาดพื้นระหว่างสนทนา เพราะรู้ว่าเขากำลังแต่งตัวให้เรียบร้อย“ป๋าว่ามีก็ดีนะจะได้มีคนดูแล เดี๋ยวเจ้าริวก็ต้องเข้าอนุบาลแล้ว เด็กยิ่งโตค่าใช้จ่ายก็ยิ่สูงขึ้น จะได้มีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระ”“ใครเขาจะมายินดีรับภาระนี้ล่ะป๋า น้องริวกำลังซนเลยแป้งกลัวว่าถ้ามีพ่อเลี้ยงเขาจะไม่รักลูกแป้ง”ข่าวมีออกมากมาย ยิ่งบางคนมีลูกสาวถูกพ่อเลี้ยงข่มขืน มีลูกชายก็ถูกทำร้ายร่างกายจนตายก็มี จากเคยผ่านการมีสามีที่ชอบตบดีทำร้ายมาก่อน ทำให้เธอเลือกที่จะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวไปตลอดดีกว่า“ป๋าว่า