บทที่ 11

ค่ำคืนอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น โดยที่ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่าการนอนกอดและถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กัน

เอื้อมดารานอนอมยิ้ม ถือโอกาสตอนคนที่กอดเธอไว้ทั้งคืนยังไม่ตื่น สำรวจใบหน้าหล่อเหลาของพศินอีกครั้ง

            ยามหลับตาใบหน้าที่ติดจะดุดูอ่อนโยนและผ่อนคลาย หัวคิ้วหนาพาดเฉียงรับกับเปลือกตาที่ปิดสนิท ปลายจมูกคมสันโด่งจนเธอนึกอิจฉา และมือที่ไวกว่าความคิดก็ได้เคลื่อนไปลูบไล้ปลายจมูกของคนหลับเสียแล้ว

            “อื้อ...อ้าว ตื่นแล้วหรือ อรุณสวัสดิ์นะครับ”

            พศินครึ่งหลับครึ่งตื่น พอลืมตาขึ้นมาก็เจอกับใบหน้าหวานใสของคนที่อยู่ในอ้อมกอด จึงกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ ทว่าใบหน้าคมกลับเคลื่อนเข้าหาหญิงสาวฉับไว

            เอื้อมดาราเบิกตาโพลงไม่คิดว่าจะได้รับการจุมพิตรับอรุณ แต่พอจ้องมองไปยังพศินอีกครั้งก็เห็นว่าคนพี่หลับตาลงไปอีกครั้งเสียแล้ว

            “พี่พศิน...ละเมอหรืออะไรคะเนี่ย!”

            “...”

            ไม่มีเสียงตอบกลับ หรือแม้แต่จะลืมตามามองเธอ นั่นเป็นคำตอบได้อย่างดีว่าเอื้อมดาราโดนขโมยจูบจากคนขี้เซา ใบหน้าเธอร้อนวูบวาบจนต้องยกสองมือปิดหน้า ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนกายซุกเข้าอกแกร่งของคนพี่อีกครั้ง

            ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกตัว ดวงตาคมเหลือบมองกลุ่มผลสลวยของเอื้อมดาราที่อยู่แถว ๆ อกของตัวเอง จู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอีก พศินรู้ดีว่าอาการแบบนี้คืออะไร

            “ตื่นเร็วคนสวย”

            “อื้อ คะ? อ้อ ไม่ได้ดูพระอาทิตย์ขึ้นอีกแล้ว” เสียงงัวเงียมาพร้อมใบหน้างอแง เพิ่มความน่าเอ็นดูให้คนตรงหน้าเป็นเท่าตัว พศินอยากจะดึงอีกฝ่ายมาฟัดสักทีสองที แต่ก็ต้องสงบจิตสงบใจไว้ก่อน

            มือหนาทำเพียงส่งไปลูบไล้เส้นผมของเอื้อมดาราให้เป็นทรง เมื่อหญิงสาวรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มจะมีผลต่อหัวใจ เธอจึงรีบชิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งไว้เพียงพศินที่นั่งอมยิ้มมองประตูห้องน้ำอย่างขำ ๆ

            “วันนี้อยากไปไหนครับ”

            “ดาวอยากไปไร่ชา ไม่รู้ว่าแถวนี้มีไหมคะ”

            “มี ๆ พี่ไปถามพนักงานมา เขาบอกว่านั่งรถจากนี่ไปสิบห้านาทีก็ถึงแล้วครับ” ไม่ใช่พนักงานหรอก ที่พศินไปถามน่ะคือดรัณภพ เพื่อนของเจ้าตัวต่างหาก เพราะใจจริงเขาอยากพาหญิงสาวไปเที่ยวอยู่แล้ว

            “งั้นไปค่ะ! ดาวอยากไปลองเก็บชาด้วย พี่พศินไปอาบน้ำเร็ววว”

            “เร่งพี่เลยนะ”

            “แหม วันนี้วันสุดท้ายที่ดาวจะได้อยู่กับพี่พศินนี่คะ”

พูดไปก็แอบใจหาย เสียงใสแอบสั่นเครือตรงท้ายประโยคอยู่นิดหน่อย และแน่นอนว่าพศินสังเกตได้ เขาเห็นความสั่นไหวในดวงตาของเอื้อมดารา ก่อนมันจะแปรเปลี่ยนกลับมาสดใสดังเดิมในเสี้ยววินาที

            “ถ้าอย่างนั้นก็รีบสั่งอาหารมารอพี่ พี่ขออาบน้ำแป๊บเดียว”

            รอยยิ้มอบอุ่นของคนตัวโตทำให้มือไม้เธออ่อนแรงไปชั่วขณะ ทำให้พศินถึงมีผลกับใจเธอมากขนาดนี้กันนะ หากต้องบอกลากันจริง ๆ เธอไม่อยากจะคิดถึงเวลานั้นเลย...

.....................

            “ใส่หมวกไปด้วย แดดยังแรงอยู่นะดาว”

            “ค่าพ่อ วันนี้ดุจังเลยนะคะ”

เอื้อมดาราลากเสียงยาวหันไปมองคนที่ยืนเก๊กท่าอยู่ด้านหลังของเธอด้วยแววตาเง้างอด ทำให้พศินต้องขยับกายเข้าประชิดตัวพร้อมกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน

            “พ่อทูนหัวใช่ไหม พี่เป็นได้นะ รออยู่เนี่ย”

            “พี่พศิน! ถอยไปเลยค่ะ”

            เอื้อมดาราพูดจบก็ใช้สองมือดันแผ่นอกหนาให้ออกห่าง ก่อนจะกระทืบเท้าเดินไปยังรถที่มารอรับ ไม่วายจะได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังไล่หลังมาให้หน้าแดงเล่น ๆ เห็นช่องเป็นไม่ได้ หยอดจนเธอไปไม่เป็น

ทุกที เชื่อเขาเลย!