Nobela ni พิมพ์ษร/ชรือเหริน

“หึ ๆ แค่นี้ก็หอบแล้วหรือ”มู่ตานฮวายกมือฟาดไหล่หนาไปเต็มแรง เขายังมีหน้ามาเย้าแหย่นางอีก!ทว่าหญิงสาวยังไม่ทันจะอ้าปากด่าก็ต้องตาเบิกโพลงเพราะมือหนาขยับไวถลกชายชุดวิวาห์ของนางขึ้นมากองอยู่เหนือสะโพกเสียก่อน“อ๊ะ..อาเจา...”“อืม กลิ่นกายท่านช่างหอมเสียจริง”เขากล่าวกระซิบชิดเนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นล้นทะลักเอี๊ยมตัวบางออกมามากกว่าครึ่ง ก่อนจะเคล้นคลึงบีบขยำความนุ่มนิ่มราวกับนวลแป้ง ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาจนมู่ตานฮวาครางหวิว แอ่นปทุมถันคู่งามป้อนถึงปากของเขาอย่างเคยชิน“อ๊ะ...อะ อาเจา”“อืม อวบอิ่มนุ่มนิ่มเหลือเกิน”เว่ยเจาหลุนเอ่ยชมไปพลางก็ลากปลายลิ้นไปจนถึงแผ่นท้องแบนราบ เมื่อเห็นว่านางตัวเกร็งเพราะความหวามไหว เขาก็ยิ่งนำริมฝีปากเลื่อนลงไปคลุกเคล้าเย้าหยอกบุปผางามกลางกายนางหนักหน่วงแนบแน่น ดูดกลืนเกสรเต่งตูมเข้าปากกรีดเคล้นเอาน้ำหวานจนหญิงสาวดิ้นพล่านหวีดร้องเสียงใส“อ๊า!! อะ ไม่ อื้อ”“อืม...อามู่ คืนนี้โบตั๋นเช่นท่านจะถูกภมรเช่นข้าเชยชมจนกลีบช้ำแน่นอน”“อื้อ คน...อา ลามก อ๊า!”ร่างเล็กดิ้นเร่าบิดสะโพกโยกรับลิ้นร้อนที่สอดลึกเข้ามาภายใน ราวกับเชื้อไฟผ่าวร้อนที่แผดเผาลามเลียไปทั่วสรรพางค์

ทางฝั่งมู่ไทเฮาที่หนีออกจากวังมาได้ก็รู้สึกปลอดโปร่งไม่น้อย ทว่าส่วนลึกในจิตใจยังอดจะรู้สึกวูบโหวงมิได้ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงสามทิวาราตรีในที่สุดมู่ตานฮวาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง“ชุนเถา เหตุใดเรายังไม่ออกจากเมืองหลวงอีก”“ทูลไทเฮา ผู้คนในเมืองค่อนข้างพลุกพล่านทำให้การเดินทางล่าช้าเพคะ”“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ…”ชุนเถาพยักหน้ารับประหนึ่งไก่จิกข้าวสาร ในเวลาเดียวกันนั้นเองรถม้าที่นางโดยสารมาพลันชะงักกะทันหัน แต่ยังไม่ทันที่มู่ตานฮวาจะได้กล่าวสิ่งใด ร่างสูงของใครบางคนก็ปรากฏสู่สายตาเสียก่อน“อาเจา! เหตุใดจึงเป็นเจ้า”“ข้ามาได้อย่างไรนะหรือ สตรีสกุลมู่ ไม่สิ สตรีสกุลหรงรับราชโองการ...”มู่ตานฮวายังไม่หายจากอาการตื่นตระหนกก็ต้องเบิกดวงตากว้างเมื่อเขาเอ่ยสกุลมารดาของนาง ครั้นสติกลับคืนมาชุนเถาก็ดึงนางลงไปคุกเข่าเบื้องหน้าเว่ยเจาหลุนเสียแล้ว“อะแฮ่ม! เวินกงกง เจ้ารีบถ่ายทอดราชโองการของเรา”“พ่ะย่ะค่ะ”ขันทีข้างพระวรกายเจาหลุนฮ่องเต้เดินขึ้นหน้ามาสองก้าว ก่อนจะเปิดม้วนผ้าแพรสีทองอร่ามออกอ่าน“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีบัญชา มู่ไทเฮาทรงละอายพระทัยที่ไม่สามารถดูแลวังหลังไม่อยู่ใน

เรื่องราวเร่าร้อนริมหน้าต่างในตำหนักโซ่คัง ไม่มีใครได้ล่วงรู้นอกจากหญิงสาวที่นอนหมดเรี่ยวแรงสลบไสลกับชายหนุ่มที่ใช้ท่อนแขนของตนเองต่างหมอนให้คนงามใช้หนุนเว่ยเจาหลุนกวาดสายตาพินิจดวงหน้างามปานล่มเมืองด้วยแววตาอ่อนหวาน รักใคร่นางจนไม่สามารถหาคำใดมาบรรยายความรู้สึกตนเองได้ มีเพียงการกระทำตลอดสิบปีมานี้ที่เขาคิดว่าได้บอกหญิงสาวไปจดหมดสิ้นแล้วทว่านี่ก็ยังไม่สามารถทำให้นางล้มเลิกความคิดที่จะจากเขาไป หากถามว่าเว่ยเจาหลุนรู้ได้อย่างไรเช่นนั้นหรือ…เขาบอกแล้วว่าหลงรักนางมาตั้งแต่เยาว์วัย การกระทำและความคิดของนางมีหรือเขาจะไม่ล่วงรู้ ทั้งชุนเถานางกำนัลคนสนิทของนางก็แอบมาบอกเขาเมื่อไม่นานมานี้อีก“อามู่ ท่านคิดจะหันหลังให้ข้า ก็ต้องดูก่อนว่าข้ายินยอมหรือไม่”ร่างสูงกล่าวกระซิบเสียงพร่าขณะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตเปลือกตาสีนวลแผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ เกรงว่าหากทำรุนแรงกว่านี้นางอันเป็นที่รักจะตื่นขึ้นมาร่างสูงกล่าวกระซิบเสียงพร่าขณะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตเปลือกตาสีนวลแผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ เกรงว่าหากทำรุนแรงกว่านี้นางอันเป็นที่รักจะตื่นขึ้นมา“เอาเถอะ ท่านอยากจะหนีก็หนีต่อไป แต่หากข้าตาม

“อื้อ...”“อืม...”เว่ยเจาหลุนคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ยามนางตอบสนองกลับมาอย่างเร่าร้อนกอดเกี่ยวเหนี่ยวรั้งเรียวลิ้นของเขาเข้าไปพัวพันพลิกพลิ้วดุจเถาวัลย์ในพงไพรเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่เริ่มถี่กระชั้น มือไม้เคลื่อนไหวพัลวันดึงทึ้งอาภรณ์กันและกันจนกระจัดกระจายเต็มพื้น“อ๊ะ...จะทำตรงนี้หรือ”“ท่านไม่อยากชมจันทร์หรือ หึ ๆ อ่า...อามู่”นางถูกเขาหยอกล้อจนหน้าแดงจึงเอาคืนอีกฝ่ายด้วยการคว้าจับส่วนแข็งขืนเอาไว้เต็มมือ ก่อนจะรูดรั้งรัวเร็วไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัวชายหนุ่มกัดฟันกรอดก้มหน้าเข้าหาซอกคอขาวผ่อง สูดดมดูดดึงความหอมหวานจากเนื้อนวลอย่างหื่นกระหาย กลางกายปวดหนึบจวนเจียนจะแตกพ่ายอยู่รอมร่อ“อ่า อามู่...อืม”“อาเจา เจ้า...อ๊ะ”หญิงสาวผวากายส่งเสียงครางรับยามเขาครอบปากงับยอดถันสีหวานดูดกลืนเก็บกินความเต่งตึงของนางจนเสียวซ่านสั่นสะท้านไปถึงกลางกายจนต้องขยับขาบดเบียดเสียดสีกันไปมา“อามู่...หวาน อืม...”“อ๊ะ พะ พอแล้ว”หญิงสาวแอ่นอกอวบเข้าหาริมฝีปากร้อนตามสัญชาตญาณ ร่างสูงเห็นนางตัวอ่อนระทวยหวิดจะตกขอบหน้าต่างจึงรั้งเอวบางเข้ามา จงใจถูไถความใหญ่โตร้อนผ่าวของตนเข้าหาบุปผางามที่กำลังเปียกชื

“ที่ข้าเรียกพวกเจ้าเข้าพบในวันนี้ก็เพื่อจะหารือเรื่องนี้อยู่พอดี ยามนี้ฝ่าบาทยังต้องพักผ่อนพระวรกายต่อไปอย่างไม่มีกำหนด เนื่องจากสูญเสียแขนขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญไป ทำให้จิตใจของพระองค์ไม่สู้ดีนัก”เหล่าขุนนางที่ได้ฟังต่างลอบสูดหายใจเย็นเยียบเข้าลึก แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโต จากคำพูดของไทยเฮาไม่ใช่ว่าฝ่าบาทสติวิปลาสไปแล้วหรือ…“ข้ารู้ดีว่าพวกเจ้ากำลังเป็นกังวลเรื่องใด วันนี้นอกจากเรื่องของเว่ยคุนแล้ว ข้ายังนำราชโองการของไท่ซ่างหวงมาประกาศด้วย เชิญคนเข้ามา”สิ้นคำพูดของหญิงสาวก็มีขันทีผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมม้วนผ้าสีทองในมือ ขุนนางบางคนเริ่มรู้สึกได้ว่าท้องฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี[1] แล้วจึงรีบคุกเข่าลงไป รอฟังพระราชโองการแต่โดยดี มีคนที่หนึ่งเริ่มแล้วเสียงคุกเข่าก็ดังตามกันมาอีกติด ๆ กัน“ขุนนางทุกท่าน ข้าคือเวินกงกงบุตรบุญธรรมของขันทีข้างพระวรกายของไท่ซ่างหวง ได้รับมอบหมายให้มาถ่ายทอดราชโองการ…”เรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นไปตามคาด กว่าขุนนางในราชสำนักจะเดินมาถึงวันนี้ได้ก็ย่อมต้องเป็นผู้รู้สถานการณ์ อีกทั้งฮ่องเต้พระองค์ก่อนก็เหลวไหลไร้ความสามารถ จะสู้รัชทายาทที่ถูกเก็บตัวตนมานา

เรื่องที่ตระกูลหลิวลอบปลงพระชนม์เว่ยคุนฮ่องเต้แพร่สะพัดออกไปในหมู่ราษฎรราวกับไฟลามทุ่ง อีกทั้งการเคลื่อนไหวอึกระทึกครึกโครมขององครักษ์รักษาพระองค์และทหารรักษาเมือง ก็ทำเอาผู้พบเห็นประหวั่นพรั่นพรึงไม่น้อย พึงต้องทราบก่อนว่าตั้งแต่เว่ยคุนฮ่องเต้ขึ้นครองบัลลังก์ก็ยังไม่มีเหตุการณ์รุนแรงที่ต้องใช้ทหารมากมายเข้าควบคุมถึงเพียงนี้มาก่อน หนำซ้ำบุตรสาวบ้านตระกูลหลิวยังเป็นถึงฮองเฮา เห็นทีว่าครานี้ตระกูลหลิวคงต้องจบสิ้นแล้วจริง ๆ“ปล่อยข้า! ข้าไม่ได้เป็นคนสั่งให้เดรัจฉานพวกนั้นลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท!”“เจ้าไม่ได้สั่ง แต่คนของเจ้ากลับลงมือ เช่นนี้เจ้าที่เป็นนายต้องร่วมรับผิดชอบก็ถูกแล้วมิใช่หรือ”ทหารนายหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเยาะหยัน ตระกูลหลิววางอำนาจบาตรใหญ่ราวกับตนเองเป็นเชื้อพระวงศ์ก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงขั้นคิดการกบฏหมายทะยานขึ้นสู่ฟ้า สมควรจะมีจุดจบเช่นนี้แล้ว!“ปล่อยข้านะ! บุตรสาวข้าเป็นถึงฮองเฮา หากพวกเจ้าไม่อยากศีรษะหลุดจากบ่า ก็หัดหูตากว้างไกลเสียบ้าง”“ฮ่า ๆ ฮูหยินท่านนี้…ท่านคงยังไม่ทราบกระมัง ฮองเฮาที่ท่านพูดถึงยามนี้ถูกสั่งกักบริเวณในตำหนักเย็น ท่านยังคิดว่าตนเองเหลือทางรอดอยู่อีกหร

มู่ซีเหม่ยรับรู้ได้ถึงความตื่นเต้นยินดีของคนโง่งมผู้นี้ จึงกอดกระชับลำคอหนาเอาไว้แน่น ก่อนจะแสร้งถลึงตามองเขาอย่าฃเอาเรื่อง“ไม่แต่งกับท่าน แล้วจะให้ไปแต่งกับผู้ใด หรือว่า…ท่านอ๋องไม่ยินดี”“จะเป็นไปได้อย่างไร ซีเหม่ย...ข้ารักเจ้า”คำบอกรักที่มาอย่างกะทันหันนี้ส่งผลให้ใบหน้างามที่คิดว่าหนาพอควรถึงกับร้อนวูบ รู้สึกกระดากอายขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าความรู้สึกถูกรักนี่ก็ช่างทำให้คนร่างกายเบาหวิวโดยแท้“เจ้ารักข้าหรือไม่ ฮื้ม...”“รักสิเพคะ หากไม่หม่อมฉันจะเสียเวลาวางแผนเช่นนี้หรือ”หลี่หลงเฟิงหัวเราะเสียงดังลั่ง บนใบหน้านั้นฉายชัดถึงความสุขที่ท่วมท้น เขาอุ้มร่างบอบบางขึ้นแนบอกก่อนจะหมุนวนเป็นวงกลมอีกครั้ง หากแต่ไม่รู้ทำอีท่าไหนหมุนไปหมุนมาจึงล้มลงไปบนเตียงเสียได้...“ซีเหม่ย...ซ้อมเข้าหอกันก่อนดีหรือไม่”“ฮิ ๆ ระดับหัวหน้าหน่วยบุปผาเพลิง ยังมีอันใดให้ซักซ้อมอีกเพคะ ท่านอ๋องก็แค่หาเรื่องเอาเปรียบหม่อมฉันมากกว่ากระมัง”“แน่ใจหรือว่าเจ้าถูกเอาเปรียบ...”ชายหนุ่มไม่พูดเปล่ามือไม้ที่ไม่ค่อยจะอยู่นิ่งก็เริ่มลากไล้ไปตามเอวคอดกิ่วแผ่วเบา ก่อนจะกระตุกปมเชือกรัดหน้าอกของหญิงสาวออกอย่างคุ้นช

ตงเทียนเห็นอากัปกิริยาของผู้เป็นนาย ในใจก็ให้กระจ่างแน่แล้วว่าวันนี้เรื่องราวคงไม่จบโดยง่าย แม้แต่ตำแหน่งว่าที่พระชายาท่านอ๋องของเขาก็พูดออกมาเต็มปากเต็มคำแล้ว ข้ารับใช้เช่นตนจะทำการชักช้าไม่ได้อีกต่อไป “ผู้น้อยจะไปเตรียมม้าประเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ แล้วทางด้านแม่นางซีเหม่ย...” “นางพักผ่อนอยู่คงยังไม่รู้เรื่องนี้ ไม่ต้องให้คนไปรบกวนนาง รอข้าจัดการเรื่องทั้งหมดแล้วจะกลับมาคิดบัญชีกับนางเอง”“พะ พ่ะย่ะค่ะ”หลี่หลงเฟิงเห็นองครักษ์คนสนิทก้มหน้าเดินจากไป ตนเองก็สาวเท้าก้าวตามไปด้วยใจที่ไม่เป็นสุขเช่นเดียวกันนี่เป็นครั้งแรกที่ตนเองถูกใจสตรีสักคนแต่กลับจะโดนหมาแมวที่ใดมาแย่งไป ยิ่งคิดเขาก็อยากจะทุบตีคนขึ้นมาจริง ๆองค์ชายเอ้อสุ่นแห่งเสียนเป่ย คิดแย่งชิงภรรยาของข้าผู้เป็นอ๋อง ก็ต้องดูก่อนว่าเจ้ามีความสามารถหรือไม่!“ท่านอ๋อง ที่แท้ท่านก็อยู่ที่นี่เอง กำลังจะออกไปข้างนอกใช่หรือไม่เพคะ”“ซีเหม่ย เหตุใดจึงเป็นเจ้า”หลี่หลงเฟิงที่กำลังจะพลิกกายขึ้นหลังอาชาคู่ใจเป็นอันต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างบอบบางในอาภรณ์สีแดงเพลิงอันคุ้นเคยกำลังกึ่งเดินกิ่งวิ่งเข้ามาหา“เหตุใดจึงเป็นเหม่อมฉันมิได้เล่าเพคะ”

ผลท้ออวบอิ่มสองลูกดูฉ่ำน้ำกำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามการหายใจของเจ้าตัว ยั่วน้ำลายเสียจนเขาอดใจไม่ไหว ต้องส่งปลายนิ้วไปหยอกล้อกับปลายยอดสีหวานจนมันชูชันสั่นระริกริมฝีปากร้อนค่อย ๆ ลากไล้ลามเลียไปจนทั่วความกลมกลึง ออกแรงดูดดึงฝากรอยรักสีชาดไว้บนเนื้อนวลหอมกรุ่นราวกับใช้พื้นที่เหล่านั้นเป็นกระดาษเนื้อนวลรังสรรค์ภาพวาดจากปลายพู่กันชั้นดีเกิดเป็นภาพเย้ายวนเร้าอารมณ์ยิ่งกว่าสมุดภาพวังวสันต์“อื้อ อย่ากัดนะ”“ทีเจ้ายังกัดข้าได้เลย อึก ซีเหม่ยเด็กดี ไม่ซนนะ”มู่ซีเหม่ยเห็นเขาอดกลั้นจนหน้าดำหน้าแดงก็ยิ่งออกแรงมือหนักขึ้น อยากทำให้นางเสียวซ่านนักใช่หรือไม่ นางก็หาใช่พวกไร้ฝีมือ จะยอมนอนนิ่งได้อย่างไร!เมื่อเป็นเช่นนี้เรียวแขนงามจึงโอบกระชับรอบลำคอแกร่งกดศีรษะของเขาให้คลุกเคล้าใบหน้าเข้าหาผลท้อของนางจนหลี่หลงเฟิงรู้สึกดวงตาพร่าลาย จนต้องขยับมือไปบีบเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น“อื้อ หากยังไม่หยุด ข้าจะไม่อ่อนโยนแล้วนะ”“คิดว่าข้ากลัวท่านหรือ อ๊า!! คนสารเลว ท่านทำอันใด อื้อ”มู่ซีเหม่ยหวีดร้องเสียงแหลม เมื่อหลี่หลงเฟิงทำสิ่งที่นางไม่คาดคิด เขาถึงกับใส่สิ่งนั้นเข้ามาในกายนางโดยไม่บอกไม่กล่าว! ทำให้ความเสียว

สิ้นประโยคคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบของคนตรงหน้า ร่างทั้งร่างของหญิงสาวก็ตกอยู่ในอ้อมกอดที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นอายบุรุษเข้มข้นทันที ดวงตาคมฉายประกายลึกล้ำยากจะหยั่ง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความร้อนแรงดุจเปลวเพลิงมู่ซีเหม่ยหัวใจเต้นระรัวยามที่ร่างทั้งร่างถูกผลักให้ถอยไปทีละก้าวจนแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับขอบโต๊ะตัวเล็กริมหน้าต่าง“นะ นี่ ท่านกำลังทำสิ่งใด กลางวันแสก ๆ ไม่อายผู้คนในจวนหรือไร”“หึ! มีอะไรต้องอายอีกเล่า ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำเรื่องเหลวไหลตอนกลางวันเสียหน่อย”ชายหนุ่มใช้น้ำเสียแหบพร่าคล้ายจะยั่วเย้ากระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม เมื่อเขาขยับริมฝีปากขึ้นลง ในใจของหญิงสาวก็คล้ายกับถูกขนนกปัดผ่านทั้งหวามไหวและวูบวาบบุรุษผู้นี้กำลังปลุกปั่นอารมณ์ของนางหรือ!“ทะ ท่าน กล่าววาจาเพ้อพกอันใด!”“เจ้าอยากรู้มิใช่หรือว่าข้าชอบเจ้าจากใจจริงหรือไม่ มาสิ ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าดู…”“อะ อื้อ!”มู่ซีเหม่ยกำลังจะร้องประท้วงก็ได้แต่เบิกตากว้างครางอู้อี้ในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกปิดทับอย่างแนบแน่นหลี่หลงเฟิงขบกัดกลีบปากอวบอิ่มด้วยแรงอารมณ์ที่ผสมปนเปกันระหว่างความไม่พอใจและความกระหายอยาก เขาลากลิ้นเลาะเล็มเก็บกินความหอมหวานจ

“ช่างเถอะ ๆ เหตุใดจึงอารมณ์ฉุนเฉียวง่ายถึงเพียงนี้ ก็แค่ข่าวสารจากสหายก็เท่านั้น”หลี่หลงเฟิงที่ถูกนางทำให้ไม่พอใจ ได้ยินคำว่า ‘สหาย’ จากปากนางหลายครั้งหลายคราก็เริ่มรู้สึกตะหงิดในใจ“สหายผู้นี้เป็นบุรุษหรือสตรี”“บุรุษสิเจ้าคะ จะว่าไปสหายของหม่อมฉันผู้นี้ท่านอ๋องเองก็รู้จัก”“สหายของเจ้าคือผู้ใด”ลางสังหรณ์ในใจของหลี่หลงเฟิงกำลังร้องเตือนว่าคำตอบของนางต่อจากนี้จะทำให้หัวใจของเขาไม่สงบ แล้วก็จริงดังคาด…“องค์ชายเอ้อสุ่นแห่งแคว้นเสียนเป่ย ท่านอ๋องยังจำสหายของหม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ”“แล้วเจ้าไปเป็นสหายกับคนผู้นั้นได้อย่างไร”ชายหนุ่มยังคงถามต่อไปด้วยน้ำเสียงติดจะคาดคั้นโดยไม่รู้ตัว ทว่ามู่ซีเหม่ยกลับไม่รู้สึกรู้สายังตอบออกไปว่า“หม่อมฉันเคยช่วยชีวิตองค์ชายเอาไว้ หลังจากนั้นเราก็ติดต่อกันเรื่อยมา นับได้ว่าเป็นสหายกระมังเพคะ”“อ้อ…แค่ได้รับจดหมายของสหายก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับคนเสียสติเช่นนี้หรือ ช่างไม่ได้ความเสียจริง”“ที่ใดกันเพคะ หม่อมฉันมีความสุขที่จะได้พบสหายต่างหาก องค์ชายเอ้อสุ่นบอกว่าเขาจะเดินทางมาพร้อมขบวนเชลย จึงใช้โอกาสนี้นัดพบหม่อมฉันที่โรงเตี๊ยมฝูหวาเพคะ”มู่ซีเหม่ยกล่าวแก้ต

เสียงหอบหายใจเจือสะอื้นดังสลับกับเสียงการเคลื่อนไหวอันหยาบโลนของบุรุษสตรีคู่หนึ่งดังก้องไปทั่งห้องตำราของจวนอ๋องหลี่หลงเฟิงหาได้นำพาว่านี่จะเป็นทิวาหรือราตรี เขามุ่งมั่นกระทำเรื่องราวในม่านมุ้งอย่างเต็มที่ ไม่ให้เสียชื่ออาจารย์หญิงที่พากเพียรสั่งสอนเขามาหนึ่งเดือนเต็ม “อ๊ะ อ๊า ตรงนั้น ทะ ท่าน อื้อ” “อ่า ซีเหม่ย อืม ดีมาก อ่า” มู่ซีเหม่ยแยกเรียวขาออกกว้างให้หมาป่าผู้หิวโหยขยับสะโพกกระแทกกระทั้นได้ถนัดถนี่ นางชินเสียแล้วกับความหื่นกามของเขา หนึ่งเดือนมานี้นางนับว่าได้รู้แล้วว่าบุรุษผู้นี้หาได้ไร้ฝีมือ! แสร้งเป็นสุกรหลอกกินพยัคฆ์อยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาจนหมดเปลือก นับว่านางประเมินเขาต่ำเกินไปแล้ว! “อ๊ะ อ๊า ท่าน เร็วอีกสิ” “รัดแน่นเช่นนี้...จะให้ข้าทำเร็วได้อย่างไร” ร่างสูงที่โอบรัดเอวเล็กเข้าหากายหยัดสะโพกตอกตรึงตัวตนเข้าหาบุปผางามเป็นจังหวะเนิบช้าทว่าหนักหน่วงเน้นถูกจุดอ่อนไหวของนางทุกครั้งที่สอดใส่ ทำให้มู่ซีเหม่ยรู้สึกดวงตาพร่าเลือนไปหมด “ท่านอย่าแกล้ง....หม่อมฉันยังไม่ได้คิดบัญชีที่ท่านเสแสร้งแกล้งไม่ประสาเรื่องพรรค์นี้เลยนะ อ๊า” “ผู้ใดเสแสร้งกัน เป็น

ภาคภูมิกล่าวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่คนทั้งสองที่เหลือต่างสบตากันอย่างหวาด ๆ ก็แค่ส่งคนไปซ้อมแต่ยังไม่ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วน่ะหรือ! “เอ่อ เออดี ๆ คุณภาคทำถูกแล้ว คนเลว ๆ ใช้กฎหมายไม่ได้หรอก มันไม่รุนแรงพอ ต้องเจอแบบนี้แหละลูก” “แล้วสรุป คุณตุลาจะอนุญาตให้ผมกับเพียงรักกันได้หรือยังครับ ผมถือโอกาสนี้ขอลูกสาวคุณอย่างเป็นทางการเลยแล้วกัน” “ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ” ตุลาจ้องดวงตาคนอ่อนกว่าอย่างไม่ลดละ ถึงเขาจะเกรงใจอีกฝ่ายมากแค่ไหน ทว่าเรื่องของเพียงออเป็นข้อยกเว้น เขาแค่อยากจะรู้ว่าถ้าเกิดตัวเองดึงดันจะขัดขวาง ภาคภูมิจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร “ผมก็จะทำทุกอย่างจนกว่าคุณจะยอมนั่นแหละครับ ผมรักลูกสาวคุณจริง ๆ ถ้าไม่ได้แต่งกับเธอ ผมก็ไม่คิดจะแต่งกับใคร” “คุณภาค...” เพียงออน้ำตารื้น มันอาจจะเป็นประโยคง่าย ๆ ทว่ากลับมีน้ำหนักในใจเธอเหลือเกิน ไม่ว่าจะกี่ปี ผู้ชายคนนี้ก็ยังเป็นคนเดียวที่ทำหัวใจเธอเต้นแรงได้ขนาดนี้ “เอาละ ๆ น้องเพียงไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ลูกคิดว่าพ่อจะขัดขวางความสุขของลูกได

ในเมื่อบิดาเธอกล้าถาม เธอก็กล้าตอบ แต่คนฟังถึงกับหงุดหงิดในคำตอบของลูกสาวตัวเอง ห่างกันแค่สามวันทำมาเป็นหมดอาลัยตายอยากมันน่านักนะ “ไม่คิดถึงพ่องั้นสิ หายไปเป็นเดือน ไม่อยากอยู่กับพ่อหรือไง” “คุณพ่อคะ เพียงก็ไม่ได้จะไปอยู่กับคุณภาค เพียงแค่อยากเจอหน้าเขาบ้าง คุณพ่อขังเพียงไว้แบบนี้เหมือนนักโทษเลยน้า” “พ่อแค่อยากแกล้งไอ้หนุ่มนั่น ไม่สิ ถ้านับตามอายุก็ห่างจากพ่อไม่ถึงยี่สิปีด้วยซ้ำ” เขานึกเจ็บใจก็ตรงนี้ ลูกสาวสวยปานนี้กลับไปคว้าคนที่ห่างกันถึงเก้าปีอย่างนั้น อีกอย่างภาคภูมิก็คนอันตราย คู่อริทางธุรกิจก็มากมาย “คุณพ่อจะเอาอายุมาเป็นตัวชี้วัดความรักของเพียงกับคุณภาคหรือคะ” “อะ เอ่อ ก็เปล่า พ่อก็แค่...” “หวงเพียง ใช่ไหม เพียงพูดถูกไหม” ตุลาได้ฟังก็ทำได้แค่พยักหน้า เพียงออเผยรอยยิ้มหยอกเย้าออกมาทันที “เพียงคิดไว้อยู่แล้ว” ตาแก่ใจดีของเขาน่ะหรือจะโกรธ ก็แค่ไม่อยากให้ลูกอยู่ห่างตัวเท่านั้นแหละ “ทำไมคะ กลัวเหงาเหรอ แต่เพียงได้ข่าวมาว่าคุณพ่ออยู่นู่นก็ไม่เหงานี่นา” ตุลาสะดุ้งเ

ชายหนุ่มในชุดสูทเต็มยศ นั่งมองเอกสารตรงหน้าด้วยแววตาเหม่อลอย เลขาส่วนตัวที่เพิ่งเดินหอบแฟ้มเอกสารเข้ามาให้เจ้านายก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ “ท่านครับ ท่าน!” “ฮะ มีอะไรทิว” ภาคภูมิหลุดออกจากห้วงภวังค์ ทันทีเมื่อรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของใครอีกคนหนึ่ง ดวงตาคมตวัดมองเลขาหนุ่มอย่างไม่สบอารมณ์จนคนถูกมองสะดุ้งเบา ๆ “ผมเห็นท่านนั่งเหม่อ ก็เลยลองเรียกดูน่ะครับ ท่านมีอะไรให้ผมช่วยบอกได้นะครับ” “ขอบใจ แต่แกช่วยฉันไม่ได้หรอก” ภาคภูมิจะพูดออกไปอย่างไรว่าเมียไม่ยอมกลับบ้าน ตั้งแต่ว่าที่พ่อตากลับมาจากออกกองก็ไม่ยอมให้ลูกสาวออกมาเจอเขาเลยสักนาทีเดียว! “หรือว่า...เรื่องคุณเพียงออหรือครับ” “แกรู้ได้อย่างไร” ทิวเขาทอดถอนหายใจออกมายืดยาว เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร มีเรื่องไหนบ้างที่ทำให้เจ้านายของเขาอาการเป็นแบบนี้ได้บ้างนอกเสียจากหญิงสาวคนนั้น “เดาไม่ยากครับ แต่ที่ผมเดาไม่ได้คือ คุณเพียงทำอะไร ท่านถึงมีสภาพ เอ่อ มีอาการแบบนี้” “ตั้งแต่พ่อเขากลับมา ฉันยังไม่เจอหน้าเพียงอีกเลย จะสา

เธอไม่คิดจะเร่งเร้าให้ภาคภูมิทำอะไรให้มันถูกต้องตอนนี้ เธอรู้ดีว่าเรื่องภายในของบริษัทคนรักยังไม่เรียบร้อยดี ทว่าภาคภูมิกลับไม่คิดเช่นนั้น “ฮัลโหล ทิวเขา ได้เวลาปิดฉากความแค้นแล้ว” หญิงสาวตาเบิกโพลงเมื่อเห็นมือหนาคว้าโทรศัพท์มาต่อสายลูกน้อง คำพูดเหล่านั้นไม่ได้หมายถึงเขาจะสะสางเรื่องทั้งหมดให้เสร็จในวันนี้พรุ่งนี้ใช่ไหม... “เอ่อ คุณภาคคะ” “ฮื้ม? สงสัยอะไรหรือครับ” เพียงอออ้าปากพะงาบ ๆ หมดคำจะพูดเมื่อสบเข้ากับดวงตาวาววับเอาจริงเอาจังของคนตัวโต ยิ่งจ้องลึกเข้าไปยิ่งรู้สึกราวกับมีเปลวเพลิงไหวระริกอยู่ในนั้น เธอได้แต่นึกไว้อาลัยให้ธาดาล่วงหน้าไปเลยก็แล้วกัน... “ไฮโซหนุ่มอนาคตไกล ผู้ต้องหาคดีฟอกเงินรายใหญ่พร้อมหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุด เกี่ยวพันคดีเลี่ยงภาษี ภายหลังสืบทราบว่ามีการค้าประเวณีโดยใช้งานมอเตอร์โชว์บังหน้า โอ้โห ทำไมคดีเยอะจังคะ” เพียงอออ้าปากหวอ ตกใจไม่น้อยกับการกระทำของคู่แค้นของตระกูลพิพัฒนทรัพย์ก่อนหน้านี้ก็ทราบอยู่หรอกว่าบิดาของธาดาทำอะไรไว้บ้าง แต่ไม่คิดว่าลูกจะเจริญรอยตามขนาดนี้ “ม

ตกบ่ายของอีกวันเพียงออลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งตรงช่วงเอว ก่อนจะสงสัยได้ไม่นานสัมผัสหนัก ๆ ที่แก้มกลับเรียกความสนใจจากเธอไปได้เสียก่อน “อื้อ พอแล้วค่ะ เพียงเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” “หึ ๆ คนเหนื่อยต้องเป็นผมหรือเปล่าที่รัก” พอภาคภูมิพูดมาแบบนี้ ภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนเมื่อคืนก็ไหลวนกลับมาราวกับเขื่อนแตก พาเอาใบหน้าหวานใสเห่อร้อนลามเลียไปถึงใบหู “คุณภาคแกล้งเพียงอีกแล้วนะคะ” ภาคภูมิมองคนที่ต่อว่าตัวเองพลันนึกเอ็นดูใบหน้าแดง ๆ นั้น จึงอดไม่ได้ที่จะกอดกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดกว่าเก่า กระซิบชิดใบหูขาวหยอกเย้าไปอีกหนึ่งประโยค “ผมพูดผิดไปนิดนึง คุณเองก็เหนื่อย ร้องเสียงดังตลอดคืน หิวน้ำแย่แล้ว โอ๊ะ! เพียงครับ” เพียงออบิดเอวเขาไปหนึ่งที อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เขากล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างไร ไม่คิดว่าเธอจะเขินอายบ้างหรือ “เงียบไปเลยค่ะ มาพูดเรื่องเมื่อคืนดีกว่า ทำไมคุณถึงมีสภาพเป็นแบบนั้น” “เรื่องมันยาวมาก ผมจะเริ่มจากตรงไหนดี” ชายหนุ่มยกแขนเท้าศีรษะมองดวงตากลมใสที่ม

“ผมขอเข้าไปเลยนะครับ ทนไม่ไหวแล้ว” “อะ ค่ะ คุณภาค อ๊ะ!” ท่อนเนื้อแข็งแกร่งกลางกายใหญ่โตถูกสอดเข้าไปภายในร่องสาวที่ยังคงมีน้ำสีใสหล่อเลี้ยงอยู่ภายใน เพียงออรู้สึกเสียดเสียวจนเธอต้องกรีดร้องออกมาเสียงดัง ไม่ต่างจากคนที่เพิ่งจะสอดใส่เข้าไป “อ่า แน่นจังเพียง ทำไมแน่นแบบนี้” ความคับแน่นบีบรัดเป็นจังหวะ เมื่อร่างสูงค่อย ๆ เริ่มขยับกายเข้าออกเนิบนาบ ร่างบางที่นอนระทดระทวยอ้าปากคราญครางผวาเฮือก กอดกระชับแผ่นหลังกว้างพลางจิกเล็บลงไปเต็มแรง “ซี้ด...อึก อย่ารัดแน่นครับ ผ่อนคลายนะ” “อ๊ะ คุณภาคขา เพียงอึดอัดจังเลย” เสียงร้องกระเส่าซ่าน แทรกลึกเข้าไปในสมองคนโดนยาให้ยั้งกายไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เขาตอกกายลึกสุดก่อนจะถอนออกมาเกือบสุดให้สะโพกบางได้ร่อนตามมา และกระแทกแรงทั้งหมดเข้าไปสัมผัสผนังนุ่มภายในเน้น ๆ “อ่า ดีไหม ดีไหมครับเมีย” เพียงออไม่ตอบ เธอทำได้เพียงร้องครวญคราง น้ำตาเม็ดใสไหลปริ่มหางตาเกิดจากความกระสันซ่านที่ถูกเติมเต็ม นี่เป็นครั้งแรกที่อารมณ์ของภาคภูมิดูดิบเถื่อนและร้อนแรงขนาดนี้