Novels by พิมพ์ษร/ชรือเหริน

“หึ ๆ แค่นี้ก็หอบแล้วหรือ”มู่ตานฮวายกมือฟาดไหล่หนาไปเต็มแรง เขายังมีหน้ามาเย้าแหย่นางอีก!ทว่าหญิงสาวยังไม่ทันจะอ้าปากด่าก็ต้องตาเบิกโพลงเพราะมือหนาขยับไวถลกชายชุดวิวาห์ของนางขึ้นมากองอยู่เหนือสะโพกเสียก่อน“อ๊ะ..อาเจา...”“อืม กลิ่นกายท่านช่างหอมเสียจริง”เขากล่าวกระซิบชิดเนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นล้นทะลักเอี๊ยมตัวบางออกมามากกว่าครึ่ง ก่อนจะเคล้นคลึงบีบขยำความนุ่มนิ่มราวกับนวลแป้ง ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาจนมู่ตานฮวาครางหวิว แอ่นปทุมถันคู่งามป้อนถึงปากของเขาอย่างเคยชิน“อ๊ะ...อะ อาเจา”“อืม อวบอิ่มนุ่มนิ่มเหลือเกิน”เว่ยเจาหลุนเอ่ยชมไปพลางก็ลากปลายลิ้นไปจนถึงแผ่นท้องแบนราบ เมื่อเห็นว่านางตัวเกร็งเพราะความหวามไหว เขาก็ยิ่งนำริมฝีปากเลื่อนลงไปคลุกเคล้าเย้าหยอกบุปผางามกลางกายนางหนักหน่วงแนบแน่น ดูดกลืนเกสรเต่งตูมเข้าปากกรีดเคล้นเอาน้ำหวานจนหญิงสาวดิ้นพล่านหวีดร้องเสียงใส“อ๊า!! อะ ไม่ อื้อ”“อืม...อามู่ คืนนี้โบตั๋นเช่นท่านจะถูกภมรเช่นข้าเชยชมจนกลีบช้ำแน่นอน”“อื้อ คน...อา ลามก อ๊า!”ร่างเล็กดิ้นเร่าบิดสะโพกโยกรับลิ้นร้อนที่สอดลึกเข้ามาภายใน ราวกับเชื้อไฟผ่าวร้อนที่แผดเผาลามเลียไปทั่วสรรพางค์

ทางฝั่งมู่ไทเฮาที่หนีออกจากวังมาได้ก็รู้สึกปลอดโปร่งไม่น้อย ทว่าส่วนลึกในจิตใจยังอดจะรู้สึกวูบโหวงมิได้ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงสามทิวาราตรีในที่สุดมู่ตานฮวาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง“ชุนเถา เหตุใดเรายังไม่ออกจากเมืองหลวงอีก”“ทูลไทเฮา ผู้คนในเมืองค่อนข้างพลุกพล่านทำให้การเดินทางล่าช้าเพคะ”“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ…”ชุนเถาพยักหน้ารับประหนึ่งไก่จิกข้าวสาร ในเวลาเดียวกันนั้นเองรถม้าที่นางโดยสารมาพลันชะงักกะทันหัน แต่ยังไม่ทันที่มู่ตานฮวาจะได้กล่าวสิ่งใด ร่างสูงของใครบางคนก็ปรากฏสู่สายตาเสียก่อน“อาเจา! เหตุใดจึงเป็นเจ้า”“ข้ามาได้อย่างไรนะหรือ สตรีสกุลมู่ ไม่สิ สตรีสกุลหรงรับราชโองการ...”มู่ตานฮวายังไม่หายจากอาการตื่นตระหนกก็ต้องเบิกดวงตากว้างเมื่อเขาเอ่ยสกุลมารดาของนาง ครั้นสติกลับคืนมาชุนเถาก็ดึงนางลงไปคุกเข่าเบื้องหน้าเว่ยเจาหลุนเสียแล้ว“อะแฮ่ม! เวินกงกง เจ้ารีบถ่ายทอดราชโองการของเรา”“พ่ะย่ะค่ะ”ขันทีข้างพระวรกายเจาหลุนฮ่องเต้เดินขึ้นหน้ามาสองก้าว ก่อนจะเปิดม้วนผ้าแพรสีทองอร่ามออกอ่าน“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีบัญชา มู่ไทเฮาทรงละอายพระทัยที่ไม่สามารถดูแลวังหลังไม่อยู่ใน

เรื่องราวเร่าร้อนริมหน้าต่างในตำหนักโซ่คัง ไม่มีใครได้ล่วงรู้นอกจากหญิงสาวที่นอนหมดเรี่ยวแรงสลบไสลกับชายหนุ่มที่ใช้ท่อนแขนของตนเองต่างหมอนให้คนงามใช้หนุนเว่ยเจาหลุนกวาดสายตาพินิจดวงหน้างามปานล่มเมืองด้วยแววตาอ่อนหวาน รักใคร่นางจนไม่สามารถหาคำใดมาบรรยายความรู้สึกตนเองได้ มีเพียงการกระทำตลอดสิบปีมานี้ที่เขาคิดว่าได้บอกหญิงสาวไปจดหมดสิ้นแล้วทว่านี่ก็ยังไม่สามารถทำให้นางล้มเลิกความคิดที่จะจากเขาไป หากถามว่าเว่ยเจาหลุนรู้ได้อย่างไรเช่นนั้นหรือ…เขาบอกแล้วว่าหลงรักนางมาตั้งแต่เยาว์วัย การกระทำและความคิดของนางมีหรือเขาจะไม่ล่วงรู้ ทั้งชุนเถานางกำนัลคนสนิทของนางก็แอบมาบอกเขาเมื่อไม่นานมานี้อีก“อามู่ ท่านคิดจะหันหลังให้ข้า ก็ต้องดูก่อนว่าข้ายินยอมหรือไม่”ร่างสูงกล่าวกระซิบเสียงพร่าขณะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตเปลือกตาสีนวลแผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ เกรงว่าหากทำรุนแรงกว่านี้นางอันเป็นที่รักจะตื่นขึ้นมาร่างสูงกล่าวกระซิบเสียงพร่าขณะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตเปลือกตาสีนวลแผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ เกรงว่าหากทำรุนแรงกว่านี้นางอันเป็นที่รักจะตื่นขึ้นมา“เอาเถอะ ท่านอยากจะหนีก็หนีต่อไป แต่หากข้าตาม

“อื้อ...”“อืม...”เว่ยเจาหลุนคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ยามนางตอบสนองกลับมาอย่างเร่าร้อนกอดเกี่ยวเหนี่ยวรั้งเรียวลิ้นของเขาเข้าไปพัวพันพลิกพลิ้วดุจเถาวัลย์ในพงไพรเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่เริ่มถี่กระชั้น มือไม้เคลื่อนไหวพัลวันดึงทึ้งอาภรณ์กันและกันจนกระจัดกระจายเต็มพื้น“อ๊ะ...จะทำตรงนี้หรือ”“ท่านไม่อยากชมจันทร์หรือ หึ ๆ อ่า...อามู่”นางถูกเขาหยอกล้อจนหน้าแดงจึงเอาคืนอีกฝ่ายด้วยการคว้าจับส่วนแข็งขืนเอาไว้เต็มมือ ก่อนจะรูดรั้งรัวเร็วไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัวชายหนุ่มกัดฟันกรอดก้มหน้าเข้าหาซอกคอขาวผ่อง สูดดมดูดดึงความหอมหวานจากเนื้อนวลอย่างหื่นกระหาย กลางกายปวดหนึบจวนเจียนจะแตกพ่ายอยู่รอมร่อ“อ่า อามู่...อืม”“อาเจา เจ้า...อ๊ะ”หญิงสาวผวากายส่งเสียงครางรับยามเขาครอบปากงับยอดถันสีหวานดูดกลืนเก็บกินความเต่งตึงของนางจนเสียวซ่านสั่นสะท้านไปถึงกลางกายจนต้องขยับขาบดเบียดเสียดสีกันไปมา“อามู่...หวาน อืม...”“อ๊ะ พะ พอแล้ว”หญิงสาวแอ่นอกอวบเข้าหาริมฝีปากร้อนตามสัญชาตญาณ ร่างสูงเห็นนางตัวอ่อนระทวยหวิดจะตกขอบหน้าต่างจึงรั้งเอวบางเข้ามา จงใจถูไถความใหญ่โตร้อนผ่าวของตนเข้าหาบุปผางามที่กำลังเปียกชื

“ที่ข้าเรียกพวกเจ้าเข้าพบในวันนี้ก็เพื่อจะหารือเรื่องนี้อยู่พอดี ยามนี้ฝ่าบาทยังต้องพักผ่อนพระวรกายต่อไปอย่างไม่มีกำหนด เนื่องจากสูญเสียแขนขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญไป ทำให้จิตใจของพระองค์ไม่สู้ดีนัก”เหล่าขุนนางที่ได้ฟังต่างลอบสูดหายใจเย็นเยียบเข้าลึก แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโต จากคำพูดของไทยเฮาไม่ใช่ว่าฝ่าบาทสติวิปลาสไปแล้วหรือ…“ข้ารู้ดีว่าพวกเจ้ากำลังเป็นกังวลเรื่องใด วันนี้นอกจากเรื่องของเว่ยคุนแล้ว ข้ายังนำราชโองการของไท่ซ่างหวงมาประกาศด้วย เชิญคนเข้ามา”สิ้นคำพูดของหญิงสาวก็มีขันทีผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมม้วนผ้าสีทองในมือ ขุนนางบางคนเริ่มรู้สึกได้ว่าท้องฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี[1] แล้วจึงรีบคุกเข่าลงไป รอฟังพระราชโองการแต่โดยดี มีคนที่หนึ่งเริ่มแล้วเสียงคุกเข่าก็ดังตามกันมาอีกติด ๆ กัน“ขุนนางทุกท่าน ข้าคือเวินกงกงบุตรบุญธรรมของขันทีข้างพระวรกายของไท่ซ่างหวง ได้รับมอบหมายให้มาถ่ายทอดราชโองการ…”เรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นไปตามคาด กว่าขุนนางในราชสำนักจะเดินมาถึงวันนี้ได้ก็ย่อมต้องเป็นผู้รู้สถานการณ์ อีกทั้งฮ่องเต้พระองค์ก่อนก็เหลวไหลไร้ความสามารถ จะสู้รัชทายาทที่ถูกเก็บตัวตนมานา

เรื่องที่ตระกูลหลิวลอบปลงพระชนม์เว่ยคุนฮ่องเต้แพร่สะพัดออกไปในหมู่ราษฎรราวกับไฟลามทุ่ง อีกทั้งการเคลื่อนไหวอึกระทึกครึกโครมขององครักษ์รักษาพระองค์และทหารรักษาเมือง ก็ทำเอาผู้พบเห็นประหวั่นพรั่นพรึงไม่น้อย พึงต้องทราบก่อนว่าตั้งแต่เว่ยคุนฮ่องเต้ขึ้นครองบัลลังก์ก็ยังไม่มีเหตุการณ์รุนแรงที่ต้องใช้ทหารมากมายเข้าควบคุมถึงเพียงนี้มาก่อน หนำซ้ำบุตรสาวบ้านตระกูลหลิวยังเป็นถึงฮองเฮา เห็นทีว่าครานี้ตระกูลหลิวคงต้องจบสิ้นแล้วจริง ๆ“ปล่อยข้า! ข้าไม่ได้เป็นคนสั่งให้เดรัจฉานพวกนั้นลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท!”“เจ้าไม่ได้สั่ง แต่คนของเจ้ากลับลงมือ เช่นนี้เจ้าที่เป็นนายต้องร่วมรับผิดชอบก็ถูกแล้วมิใช่หรือ”ทหารนายหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเยาะหยัน ตระกูลหลิววางอำนาจบาตรใหญ่ราวกับตนเองเป็นเชื้อพระวงศ์ก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงขั้นคิดการกบฏหมายทะยานขึ้นสู่ฟ้า สมควรจะมีจุดจบเช่นนี้แล้ว!“ปล่อยข้านะ! บุตรสาวข้าเป็นถึงฮองเฮา หากพวกเจ้าไม่อยากศีรษะหลุดจากบ่า ก็หัดหูตากว้างไกลเสียบ้าง”“ฮ่า ๆ ฮูหยินท่านนี้…ท่านคงยังไม่ทราบกระมัง ฮองเฮาที่ท่านพูดถึงยามนี้ถูกสั่งกักบริเวณในตำหนักเย็น ท่านยังคิดว่าตนเองเหลือทางรอดอยู่อีกหร

“อ๊ะ ท่านเร็วหน่อย”มู่ซีเหม่ยถูไถใบหน้าไปกับแผ่นอกกว้างของคนที่นอนราบอยู่กับโต๊ะคล้ายลูกแมวตัวน้อยจนคนที่หมายจะกลั่นแกล้งคนงามต้องระงับอารมณ์เสียเองนิ้วแกร่งเร่งจังหวะสอดใส่เข้าไปถี่ระรัว จ้วงลึกหมุนวนหาจุดอ่อนไหวของนางราวกับจะสำรวจตรวจตราพื้นที่ต้องห้าม กระทั่งคนตัวเล็กเกร็งกระตุกปลดปล่อยธารรักสีใสออกมาจนชุ่มก้านนิ้วยาว“อ๊า!! แฮ่ก ๆ ท่านหัวไวยิ่งนัก”“หุบปาก! ซี้ด...”ชายหนุ่มสูดปากด้วยความเสียวกระสันอีกครั้งเมื่อถูกมือเล็กนุ่มนิ่มรูดรั้งกลางกาย ก่อนที่นางจะกดตัวลงมากลืนกินความเป็นบุรุษของเขาไปจนหมดมู่ซีเหม่ยก้มมองคนหน้าดุที่ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นด้วยอารมณ์เบิกบาน นางแกล้งออกแรงบีบรัดช่องทางคับแคบให้โอบกระชับแท่งเนื้ออุ่นร้อนจนหลี่หลงเฟิงรู้สึกคล้ายจะแตกพ่ายอยู่รอมร่อจึงรีบกัดฟันกรอด จ้องลึกเข้าไปในดวงตายั่วยวนนั้นก่อนจะกระแทกสะโพกสวนขึ้นไป“อ๊า!! ท่านอ๋อง ยะ อย่าเพิ่ง”“เจ้าขยับสิ หรือต้องให้ข้าสอน ฮึ้ม”เมื่อถูกกระตุ้นอารมณ์ยอดบุปผาอย่างมู่ซีเหม่ยมีหรือจะยอม นางก้มลงไปบดจุมพิตเร่าร้อนกับริมฝีปากร้ายอีกครั้งจนได้ยินเสียงฉ่ำแฉะน่าอาย ดูดดึงแลกความเร่าร้อนกันอย่างไม่มีใครยอมใครมือ

“ฮึ! จำผงสราญรมย์ที่พระองค์ให้หม่อมฉันไปใช้กับบัณฑิตฟางได้หรือไม่…”ครั้นได้ฟังดังนั้น ดวงตาคมก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที อะไรที่เรียกว่ายกหินทุ่มเท้าตัวเอง ก็นี่อย่างไรเล่า!ต้องทราบก่อนว่าการทำงานระหว่างเขากับหน่วยข่าวกรองของพี่สาม เลี่ยงไม่ได้ที่จะมียาพวกนี้ไว้สำหรับล้วงข้อมูลของฝ่ายตรงข้าม แต่พันไม่คิดหมื่นไม่คิด นางถึงกลับนำมาใช้กับเขา!“นึกออกแล้วใช่หรือไม่เพคะ แค่โรยผงนี่ลงบนเสื้อผ้า คนที่ได้กลิ่นก็จะถูกมอมเมาทันที ท่านอ๋องบอกหม่อมฉันเองนะเพคะ มาเถอะ หม่อมฉันจะชี้แนะเรื่องในม่านมุ้งให้ท่านอย่างไม่ขาดตกเอง...”“เจ้า! อื้อ…”หลี่หลงเฟิงกำลังจะเอ่ยคำทัดทาน แต่ร่างทั้งร่างก็ถูกหญิงสาวตรึงไว้กับโต๊ะทำงานเสียแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาสู้นางไม่ได้ ทว่าอารมณ์บางอย่างที่พวยพุ่งลามไล้ไปทั่วสรรพางค์นั้น…เขาเองก็ยากจะทานทนแล้วเช่นกัน!“อืม…อ๊ะ ท่านอ๋อง”“เรื่องแบบนี้ยังไม่ถึงคราวของเจ้าที่จะมาสั่งสอนข้า มู่ ซี เหม่ย!”หลี่หลงเฟิงพลิกร่างบอบบางที่อยู่ด้านบนลงไปแทนที่ตนเองก่อนจะเคลื่อนริมฝีปากไปกระซิบเสียงเหี้ยม เน้นหนักทีละคำด้วยเสียงสั่นพร่าชิดใบหูขาว ก่อนจะขบเม้นติ่งหูเล็กจนคนถูกกระทำต้องย่นคอหนีด้วยควา

หลี่หลงเฟิงที่ได้กลั่นแกล้งหญิงสาวจนพอใจก็กลับเข้ามาทำงานในห้องตำราของตนเองต่อไปจนล่วงเลยเข้าสู่เวลาอาหารเย็นปกติแล้วจะเป็นตงจื้อองครักษ์คนสนิทของตนซึ่งทำหน้าที่เตือนเขา แต่วันนี้หลี่หลงเฟิงใช้ให้อีกฝ่ายไปทำธุระ ชายหนุ่มจึงเพิ่งจะรู้ตัวเมื่อได้กลิ่นอาหารลอยมาจากหน้าประตูห้องตำรา“ผู้ใดอยู่ด้านนอก”“กระหม่อมตงฟาง ท่านอ๋องมีประสงค์สิ่งใดให้กระหม่อมรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ”“ไปบอกห้องครัวส่งอาหารมาได้แล้ว”เสียงทุ้มต่ำกล่าวสั่งร่างสูงในชุดองครักษ์สีดำ ทว่ายังไม่ทันที่ตงฟางจะกล่าวรับคำผู้เป็นนาย เสียงเคลื่อนไหวจากหน้าประตูก็ดึงความสนใจของคนทั้งคู่ให้หันไปมอง“ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันนำอาหารเย็นมาให้แล้ว จะเสวยเลยหรือไม่เพคะ”เสียงหวานดังมาจากหญิงสาวในชุดสาวใช้ที่ถูกเจ้าของร่างตัดแต่งเสียจนปกปิดความอวบใหญ่ขอเนินอกอวบอิ่มไม่มิด ใบหน้างดงามแย้มยิ้มยั่วเย้า พร้อมทั้งในมือยังถือถาดใส่อาหารที่มีกลิ่นหอมโชยเข้าจมูกเจ้าของจวนตงฟางรีบก้มหน้าไม่กล้ามองภูเขาหิมะของคนงามที่ถูกส่งมารับใช้ผู้เป็นนาย ทว่าใบหูของเขาก็ยังขึ้นสีแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่หลี่หลงเฟิงที่เห็นความผิดปกติของลูกน้องในใจก็ให้รู้สึกไม่สบอาร

มู่ซีเหม่ยกัดฟันแน่น รู้สึกโมโหจนอยากจะทุบตีคน กระบี่อ่อนข้างเอวคล้ายจะสั่นเบา ๆ แต่นางรู้ดีว่าทำอันใดคนผู้นี้ไม่ได้ ครั้นตระหนักได้ว่านางต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ หญิงสาวจึงสูดลมหายใจลึก ระงับอารมณ์พลางคิดอย่างรอบคอบในสามสิบหกกลยุทธ์ของตำราชุนวู[1] ก็มีกลยุทธ์ถอยเพื่อรุกมิใช่หรือ!“แหะ ๆ เพคะ หม่อมฉันจะไปชัดบ่อปลาเดี๋ยวนี้เพคะ”มู่ซีเหม่ยเชิดหน้าอย่างองอาจ แม้ภายในใจจะเดือดปุดดุจกาน้ำชา ภายนอกก็ยังต้องแสร้งเป็นสาวใช้ที่เชื่อฟัง นางหมุนตัวเดินออกไป แต่ไม่ลืมส่งสายตายั่วยวนอีกฝ่ายเป็นการทิ้งท้าย“หึ ๆ พี่สามท่านคงอยากให้ข้าหลงใหลในรสสวาทเหมือนท่านกับน้องห้าใช่หรือไม่ ฝันไปเถอะ!”ผู้ใดก็คิดว่าเขาไม่รู้เรื่องราวในม่านมุ้ง แต่ขึ้นชื่อว่าบุรุษสกุลหลี่ มีผู้ใดไม่ถ่องแท้ในเรื่องนี้บ้าง หลี่หลงเฟิงก็แค่ยังไม่เจอสตรีที่ถูกใจเท่านั้นเอง…ทางด้านหญิงสาวที่ถูกสั่งให้ขัดบ่อปลายามนี้กำลังนั่งย่อกายข้างบ่อขนาดใหญ่ มือเรียวกำแปรงขัดในมือแน่นพลางออกแรงจนน้ำในอ่างกระเซ็นออกมาด้านนอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตากลมโตมองปลาจิ่นหลี่ตัวอวบอ้วนที่ว่ายวนไปมาอย่างสำราญ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเต็มแรง"เจ้าพวกปลาโง่

คำพูดนั้นราวกับขับไล่นางออกไปอย่างไม่ใยดี มู่ซีเหม่ยกำหมัดแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่ความงามของนางใช้ไม่ได้ผลกับบุรุษนางรู้ดีว่าภารกิจนี้ไม่ง่าย แต่จะให้ถอยกลับไปมือเปล่าเช่นนี้ มันเสียศักดิ์ศรีหัวหน้าหน่วยบุปผาเพลิงเกินไปแล้วกระมัง!“แต่หม่อมฉันถูกส่งมารับใช้ท่านอ๋องนะเพคะ...อีกอย่างหม่อมฉันก็รับภารกิจจากนายท่านมาแล้วด้วย ท่านอ๋องไม่สงสารหม่อมฉันหรือเพคะ กลับไปนายท่านต้องลงโทษหม่อมฉันเป็นแน่ ฮึก!”ในเมื่อไม้แข็งใช้ไม่ได้ผล ก็ใช้มารยาที่สั่งสมมาทั้งชีวิตล่อลวงเขาก็แล้วกัน!มู่ซีเหม่ยยกมือปาดน้ำตาไปพลางชำเลืองมองไปทางโต๊ะทำงานของหลี่หลงเฟิงไปพลาง ชายหนุ่มเห็นว่านางถึงกับร้องไห้ก็ได้แต่จนคำพูดก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมจ้องมองนางอย่างครุ่นคิด“ในเมื่อเจ้าอยากจะอยู่นักก็ย่อมได้! เมื่อครู่ก็มีคนพูดประโยคเดียวกันกับเจ้า เช่นนั้นก็ตามพ่อบ้านไปเปลี่ยนชุดสาวใช้เถอะ”มู่ซีเหม่ยหยุดร้องไห้ในทันที มือที่ปาดน้ำตาเปลี่ยนมาจับเส้นผมไปทัดใบหูอย่างเอียงอาย นี่เขาตกหลุมเสน่ห์ของนางแล้วใช่หรือไม่!แค่บีบน้ำตาร้องไห้ ออดอ้อนเขาเพียงเล็กน้อยเองนะ...ความงามของนางนี่ช่างสยบบุรุษทั้งใต้หล้าโดยแท้!“ขอบพ

มู่ซีเหม่ยที่ได้ยินว่าอ๋องสี่ให้นางเข้าพบได้ก็รีบจัดแต่งอาภรณ์ตนเองให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเชิดหน้าเดินบิดสะโพกตามพ่อบ้านของจวนเข้าไปด้านในห้องตำราด้วยความคุ้นเคย เหตุเพราะงานที่นางทำก่อนหน้านี้ทำให้นางและเจ้าของจวนต้องไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้งหลี่หลงเฟิงได้ยินเสียงฝีเท้าของหญิงสาวก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ยังคงตวัดพู่กันลงบนเอกสาร คนตัวเล็กเห็นเช่นนั้นจึงเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นก่อน“คาระวะท่านอ๋องเพคะ”“อืม ไม่ต้องมากพิธี พี่สามส่งเจ้ามารับใช้ข้าด้วยเหตุอันใด เขาได้บอกหรือไม่”เสียงทุ้มเรียบนิ่งเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา กระทั่งไม่ได้ยินเสียงตอบรับอยู่เป็นนานใบหน้าหล่อเหลาจึงเงยขึ้น ดวงตาสองคู่สบประสานกันคล้ายมีกระแสอารมณ์บางอย่างพาดผ่านชั่วขณะก่อนหน้านี้มู่ซีเหม่ยไม่เคยมองใบหน้าของหลี่หลงเฟิงให้เต็มตา ยามนี้ได้โอกาสจึงจ้องสำรวจอยู่เป็นนานจนเผลอแสดงสีหน้าเคลิบเคลิ้มออกไปอย่างไม่รู้ตัว“เจ้า...ไม่สบายหรือ”“อะแฮ่ม! มิใช่เพคะ หม่อมฉันเห็นว่าท่านอ๋องรูปงามก็เลยมองเพลินไปสักหน่อย”คนถูกชมไม่ได้นึกยินดี คิ้วคมดุจกระบี่เลิกขึ้นอย่างงุนงง ก่อนหน้าสตรีผู้นี้ไม่เคยสนใจเขามิใช่หรือ เหตุใดมายา

ภาคภูมิกล่าวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่คนทั้งสองที่เหลือต่างสบตากันอย่างหวาด ๆ ก็แค่ส่งคนไปซ้อมแต่ยังไม่ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วน่ะหรือ! “เอ่อ เออดี ๆ คุณภาคทำถูกแล้ว คนเลว ๆ ใช้กฎหมายไม่ได้หรอก มันไม่รุนแรงพอ ต้องเจอแบบนี้แหละลูก” “แล้วสรุป คุณตุลาจะอนุญาตให้ผมกับเพียงรักกันได้หรือยังครับ ผมถือโอกาสนี้ขอลูกสาวคุณอย่างเป็นทางการเลยแล้วกัน” “ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ” ตุลาจ้องดวงตาคนอ่อนกว่าอย่างไม่ลดละ ถึงเขาจะเกรงใจอีกฝ่ายมากแค่ไหน ทว่าเรื่องของเพียงออเป็นข้อยกเว้น เขาแค่อยากจะรู้ว่าถ้าเกิดตัวเองดึงดันจะขัดขวาง ภาคภูมิจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร “ผมก็จะทำทุกอย่างจนกว่าคุณจะยอมนั่นแหละครับ ผมรักลูกสาวคุณจริง ๆ ถ้าไม่ได้แต่งกับเธอ ผมก็ไม่คิดจะแต่งกับใคร” “คุณภาค...” เพียงออน้ำตารื้น มันอาจจะเป็นประโยคง่าย ๆ ทว่ากลับมีน้ำหนักในใจเธอเหลือเกิน ไม่ว่าจะกี่ปี ผู้ชายคนนี้ก็ยังเป็นคนเดียวที่ทำหัวใจเธอเต้นแรงได้ขนาดนี้ “เอาละ ๆ น้องเพียงไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ลูกคิดว่าพ่อจะขัดขวางความสุขของลูกได

ในเมื่อบิดาเธอกล้าถาม เธอก็กล้าตอบ แต่คนฟังถึงกับหงุดหงิดในคำตอบของลูกสาวตัวเอง ห่างกันแค่สามวันทำมาเป็นหมดอาลัยตายอยากมันน่านักนะ “ไม่คิดถึงพ่องั้นสิ หายไปเป็นเดือน ไม่อยากอยู่กับพ่อหรือไง” “คุณพ่อคะ เพียงก็ไม่ได้จะไปอยู่กับคุณภาค เพียงแค่อยากเจอหน้าเขาบ้าง คุณพ่อขังเพียงไว้แบบนี้เหมือนนักโทษเลยน้า” “พ่อแค่อยากแกล้งไอ้หนุ่มนั่น ไม่สิ ถ้านับตามอายุก็ห่างจากพ่อไม่ถึงยี่สิปีด้วยซ้ำ” เขานึกเจ็บใจก็ตรงนี้ ลูกสาวสวยปานนี้กลับไปคว้าคนที่ห่างกันถึงเก้าปีอย่างนั้น อีกอย่างภาคภูมิก็คนอันตราย คู่อริทางธุรกิจก็มากมาย “คุณพ่อจะเอาอายุมาเป็นตัวชี้วัดความรักของเพียงกับคุณภาคหรือคะ” “อะ เอ่อ ก็เปล่า พ่อก็แค่...” “หวงเพียง ใช่ไหม เพียงพูดถูกไหม” ตุลาได้ฟังก็ทำได้แค่พยักหน้า เพียงออเผยรอยยิ้มหยอกเย้าออกมาทันที “เพียงคิดไว้อยู่แล้ว” ตาแก่ใจดีของเขาน่ะหรือจะโกรธ ก็แค่ไม่อยากให้ลูกอยู่ห่างตัวเท่านั้นแหละ “ทำไมคะ กลัวเหงาเหรอ แต่เพียงได้ข่าวมาว่าคุณพ่ออยู่นู่นก็ไม่เหงานี่นา” ตุลาสะดุ้งเ

ชายหนุ่มในชุดสูทเต็มยศ นั่งมองเอกสารตรงหน้าด้วยแววตาเหม่อลอย เลขาส่วนตัวที่เพิ่งเดินหอบแฟ้มเอกสารเข้ามาให้เจ้านายก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ “ท่านครับ ท่าน!” “ฮะ มีอะไรทิว” ภาคภูมิหลุดออกจากห้วงภวังค์ ทันทีเมื่อรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของใครอีกคนหนึ่ง ดวงตาคมตวัดมองเลขาหนุ่มอย่างไม่สบอารมณ์จนคนถูกมองสะดุ้งเบา ๆ “ผมเห็นท่านนั่งเหม่อ ก็เลยลองเรียกดูน่ะครับ ท่านมีอะไรให้ผมช่วยบอกได้นะครับ” “ขอบใจ แต่แกช่วยฉันไม่ได้หรอก” ภาคภูมิจะพูดออกไปอย่างไรว่าเมียไม่ยอมกลับบ้าน ตั้งแต่ว่าที่พ่อตากลับมาจากออกกองก็ไม่ยอมให้ลูกสาวออกมาเจอเขาเลยสักนาทีเดียว! “หรือว่า...เรื่องคุณเพียงออหรือครับ” “แกรู้ได้อย่างไร” ทิวเขาทอดถอนหายใจออกมายืดยาว เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร มีเรื่องไหนบ้างที่ทำให้เจ้านายของเขาอาการเป็นแบบนี้ได้บ้างนอกเสียจากหญิงสาวคนนั้น “เดาไม่ยากครับ แต่ที่ผมเดาไม่ได้คือ คุณเพียงทำอะไร ท่านถึงมีสภาพ เอ่อ มีอาการแบบนี้” “ตั้งแต่พ่อเขากลับมา ฉันยังไม่เจอหน้าเพียงอีกเลย จะสา

เธอไม่คิดจะเร่งเร้าให้ภาคภูมิทำอะไรให้มันถูกต้องตอนนี้ เธอรู้ดีว่าเรื่องภายในของบริษัทคนรักยังไม่เรียบร้อยดี ทว่าภาคภูมิกลับไม่คิดเช่นนั้น “ฮัลโหล ทิวเขา ได้เวลาปิดฉากความแค้นแล้ว” หญิงสาวตาเบิกโพลงเมื่อเห็นมือหนาคว้าโทรศัพท์มาต่อสายลูกน้อง คำพูดเหล่านั้นไม่ได้หมายถึงเขาจะสะสางเรื่องทั้งหมดให้เสร็จในวันนี้พรุ่งนี้ใช่ไหม... “เอ่อ คุณภาคคะ” “ฮื้ม? สงสัยอะไรหรือครับ” เพียงอออ้าปากพะงาบ ๆ หมดคำจะพูดเมื่อสบเข้ากับดวงตาวาววับเอาจริงเอาจังของคนตัวโต ยิ่งจ้องลึกเข้าไปยิ่งรู้สึกราวกับมีเปลวเพลิงไหวระริกอยู่ในนั้น เธอได้แต่นึกไว้อาลัยให้ธาดาล่วงหน้าไปเลยก็แล้วกัน... “ไฮโซหนุ่มอนาคตไกล ผู้ต้องหาคดีฟอกเงินรายใหญ่พร้อมหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุด เกี่ยวพันคดีเลี่ยงภาษี ภายหลังสืบทราบว่ามีการค้าประเวณีโดยใช้งานมอเตอร์โชว์บังหน้า โอ้โห ทำไมคดีเยอะจังคะ” เพียงอออ้าปากหวอ ตกใจไม่น้อยกับการกระทำของคู่แค้นของตระกูลพิพัฒนทรัพย์ก่อนหน้านี้ก็ทราบอยู่หรอกว่าบิดาของธาดาทำอะไรไว้บ้าง แต่ไม่คิดว่าลูกจะเจริญรอยตามขนาดนี้ “ม

ตกบ่ายของอีกวันเพียงออลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งตรงช่วงเอว ก่อนจะสงสัยได้ไม่นานสัมผัสหนัก ๆ ที่แก้มกลับเรียกความสนใจจากเธอไปได้เสียก่อน “อื้อ พอแล้วค่ะ เพียงเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” “หึ ๆ คนเหนื่อยต้องเป็นผมหรือเปล่าที่รัก” พอภาคภูมิพูดมาแบบนี้ ภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนเมื่อคืนก็ไหลวนกลับมาราวกับเขื่อนแตก พาเอาใบหน้าหวานใสเห่อร้อนลามเลียไปถึงใบหู “คุณภาคแกล้งเพียงอีกแล้วนะคะ” ภาคภูมิมองคนที่ต่อว่าตัวเองพลันนึกเอ็นดูใบหน้าแดง ๆ นั้น จึงอดไม่ได้ที่จะกอดกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดกว่าเก่า กระซิบชิดใบหูขาวหยอกเย้าไปอีกหนึ่งประโยค “ผมพูดผิดไปนิดนึง คุณเองก็เหนื่อย ร้องเสียงดังตลอดคืน หิวน้ำแย่แล้ว โอ๊ะ! เพียงครับ” เพียงออบิดเอวเขาไปหนึ่งที อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เขากล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างไร ไม่คิดว่าเธอจะเขินอายบ้างหรือ “เงียบไปเลยค่ะ มาพูดเรื่องเมื่อคืนดีกว่า ทำไมคุณถึงมีสภาพเป็นแบบนั้น” “เรื่องมันยาวมาก ผมจะเริ่มจากตรงไหนดี” ชายหนุ่มยกแขนเท้าศีรษะมองดวงตากลมใสที่ม

“ผมขอเข้าไปเลยนะครับ ทนไม่ไหวแล้ว” “อะ ค่ะ คุณภาค อ๊ะ!” ท่อนเนื้อแข็งแกร่งกลางกายใหญ่โตถูกสอดเข้าไปภายในร่องสาวที่ยังคงมีน้ำสีใสหล่อเลี้ยงอยู่ภายใน เพียงออรู้สึกเสียดเสียวจนเธอต้องกรีดร้องออกมาเสียงดัง ไม่ต่างจากคนที่เพิ่งจะสอดใส่เข้าไป “อ่า แน่นจังเพียง ทำไมแน่นแบบนี้” ความคับแน่นบีบรัดเป็นจังหวะ เมื่อร่างสูงค่อย ๆ เริ่มขยับกายเข้าออกเนิบนาบ ร่างบางที่นอนระทดระทวยอ้าปากคราญครางผวาเฮือก กอดกระชับแผ่นหลังกว้างพลางจิกเล็บลงไปเต็มแรง “ซี้ด...อึก อย่ารัดแน่นครับ ผ่อนคลายนะ” “อ๊ะ คุณภาคขา เพียงอึดอัดจังเลย” เสียงร้องกระเส่าซ่าน แทรกลึกเข้าไปในสมองคนโดนยาให้ยั้งกายไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เขาตอกกายลึกสุดก่อนจะถอนออกมาเกือบสุดให้สะโพกบางได้ร่อนตามมา และกระแทกแรงทั้งหมดเข้าไปสัมผัสผนังนุ่มภายในเน้น ๆ “อ่า ดีไหม ดีไหมครับเมีย” เพียงออไม่ตอบ เธอทำได้เพียงร้องครวญคราง น้ำตาเม็ดใสไหลปริ่มหางตาเกิดจากความกระสันซ่านที่ถูกเติมเต็ม นี่เป็นครั้งแรกที่อารมณ์ของภาคภูมิดูดิบเถื่อนและร้อนแรงขนาดนี้