Novels by พิมพ์ษร/ชรือเหริน

เห็นได้ว่าเถียนเถาฮวาก็ตระหนักถึงเหตุผลนี้เช่นกัน นางพลันกระแอมกระไอเล็กน้อย รีบเปลี่ยนคำพูดทันที“ข้าไม่เคยรักษาบุรุษที่มีอาการเช่นนี้มาก่อน...แต่ก็ใช่ว่าจะไร้หนทางไปเสียทีเดียว”“จริงหรือ! ข้ารับรองว่าหากเจ้ารักษาจนฝ่าบาทมีทายาทในเร็ววัน ฝ่าบาทและพี่ชายผู้นี้จะต้องตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม” จางจื่อรุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี แม้จะยังไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แต่อย่างไรเขาก็มีความหวังมิใช่หรือ “ได้รางวัลหรือไม่ข้าล้วนไม่ใส่ใจ ขอเพียงช่วยท่านให้หลุดพ้นจากคำครหาได้ เพียงเท่านี้ข้าก็ยินดีแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้างดงามอ่อนหวานประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้ร่างสูงรู้สึกตาพร่าไปชั่วขณะ คล้ายหัวใจจะเต้นผิดจังหวะอีกด้วย“ขอบใจเจ้ามากเถาเถา” “ระหว่างเราไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำนี้เจ้าค่ะ ข้าขอเวลาศึกษาตัวยาปรุงกำยานสักระยะ อ้อ อีกอย่างข้ามีเรื่องสำคัญต้องรบกวนท่านให้ช่วยจัดการสักหน่อย” “มีสิ่งใดอย่าได้เกรงใจ เจ้ากล่าวมาได้เลย” “ท่านมีตำแหน่งสูงถึงเพียงนี้ คงจะหาบุรษหล่อเหลาไว้ใจได้สักผู้หนึ่งให้ข้าได้กระมัง”สิ้นคำของหญิงสาว จางจื่อรุ่ยพลันมุมปากกระตุก นี่นางอยา

จางจื่อรุ่ยมองตามคนตัวเล็กที่เดินนำเข้าไปด้านใน ก่อนจะหันกลับไปสั่งควาคนขับรถม้าและคนสนิทอีกหลายประโยค จึงหมุนกายสาวเท้าตามหญิงสาวเข้าไป เรือนหลังนี้มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่หากมองจากภายนอกล้วนไม่มีสิ่งใดสะดุดตา แต่เมื่อได้เหยียบย่างเข้ามายังเรือนด้านใน ชายหนุ่มก็ต้องตกใจกับภาพทิวทัศน์เบื้องหน้า ต้นท้อที่เรียงรายสองฝั่งริมทางเดินผลิดอกบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมละมุน ยามลมราตรีพัดมาแผ่วเบาก็พาเอากลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิดปลิวร่วงหล่น กอปรกับร่างอรชรของหญิงงามที่เดินนำอยู่ด้านหน้า ยิ่งมองหัวใจของชายหนุ่มยิ่งสั่นไหว… “เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ เรือนของข้าอาจจะคับแคบไปเสียหน่อย โปรดอย่าได้ถือสา นี่น้ำชากับของว่างเจ้าค่ะ” “ขอบใจมาก ทุกอย่างล้วนดียิ่ง” ดวงตาคมกวาดไปรอบกายอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งลงเรียบร้อยแล้วจึงกล่าวธุระของตนทันที “ไม่ขอปิดบังเจ้าก็แล้วกัน ที่เข้ามาวันนี้เป็นเพราะสืบทราบมาว่าเครื่องหอมร้านเจ้าสามารถทำให้สตรีตั้งครรภ์ได้ หลายวันมานี้คิดว่าเจ้าคงได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับข้าไม่มากก็น้อยกระมัง” ชายหนุ่มเอ่ยพร้มมกับจ้องมองใบหน้างดงามของอดีตน้องสาวข้างบ้านไปพลาง เถียนเถาฮวาเห็นเขา

สิ้นคำเรียกขานที่ดูจะสนิทสนมของเถียนเถาฮวา จางจื่อรุ่ยที่คิดจะกล่าวคำทักทายเป็นอันต้องหยุดชะงักคำพูดติดอยู่ในลำคอ เขาพินิจหญิงงามเบื้องหน้าด้วยแววตาไม่เข้าใจ หากจำไม่ผิดตนไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับสตรีนอกเรือนมาก่อน การที่นางรู้จักชื่อของเขานั้นมิผิด แต่ทว่าการเรียกขานพี่ชายเช่นนี้ก็ดูจะสนิทสนมเกินไปหรือไม่… ราชครูหนุ่มตั้งใจจ้องมองนางอีกครั้ง ดวงหน้างดงามสะคราญโฉมเช่นนี้ หากได้ยลเพียงหนึ่งคราย่อมมิอาจลืมเลือน ดวงตากลมโตฉายประกายยินดีนั่นก็คล้ายจะคุ้นเคยขึ้นมาบ้างแล้ว ฉับพลันนั้นในสมองพลันมีภาพเด็กสาวผู้หนึ่งวาบผ่าน ดวงตาคมเหลือบมองป้ายชื่อร้านเหนือบานประตูในที่สุดก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่จะมั่นใจนัก “เจ้า…เถาเถาหรือ” “เจ้าค่ะ ข้าเอง หลายปีมานี้ท่านสบายดีหรือไม่เจ้าคะ” จางจื่อรุ่ยไม่อยากจะเชื่อสายตา เด็กสาวในวันวานยามนี้กลายเป็นโฉมสะคราญไปเสียแล้ว เถียนเถาฮวาในความทรงจำของเขานั้นผอมแห้ง สูงยังไม่ถึงเอวเขา ตามติดแจราวกับหางน้อย ๆ จางจื่อรุ่ยยังจำได้ดียามที่เขาเดินทางเข้าเมืองหลวง สาวน้อยผมแกละผู้นั้นยังร้องห่มร้องไห้จะตามมาให้ได้อยู่เลย “พี่ชายสบายดี ไม่คิดว่าจะเป็นเจ้า

“คุณหนู แต่นั่นคือราชครูจางนะเจ้าคะ เราทำเช่นนี้จะดีแล้วจริง ๆ หรือเจ้าคะ” ลี่ชุนที่เห็นผู้เป็นนายยังคงนิ่งเฉยก็ร้อนใจแทนหญิงสาวอดจะกล่าวเตือนขึ้นมาไม่ได้ เถียนเถาฮวาเห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มปลอบโยนส่งไปให้“วางใจเถอะ หากเขาอยากพบข้าจริง ๆ ย่อมต้องมีวิธีการ ไปเรียกลูกค้าคนต่อไปเข้ามาได้แล้ว” ภายนอกเถียนเถาฮวาทำเป็นไม่สนใจได้ ใครเลยจะรู้ว่ายามนี้ในใจของนางลิงโลดเพียงใด ในที่สุดเขาก็มาเสียที ทว่าหากนางให้เขาพบง่ายดายเช่นนั้น สิ่งที่ทำมาตั้งแต่ต้นก็สูญเปล่าน่ะสิ…เวลาผ่านไปราวสามชั่วยาม ร่างบางในอาภรณ์สีชมพูดอกท้อจึงหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยอาการเมื่อยล้า นางทอดสายตามองออกไปด้านนอกก็เห็นว่าผืนนภาถูกอาบย้อมไปด้วยสีหมึกเสียแล้ว“คุณหนู ให้ลงกลอนห้องปรุงกำยานเลยหรือไม่เจ้าคะ” “เอานี่ไปเก็บให้ข้าด้วยก็แล้วกัน ถ้าเสร็จแล้วเจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ” เถียนเถาฮวายื่นกล่องไม้น่านมู่ที่ด้านในเต็มไปด้วยกำยานหลากหลายตำรับไปให้ลี่ชุน เด็กสาวรับไปถือไว้อย่างเคยชินก่อนจะกล่าวคุกับณหนูของตนอีกว่า“บ่าวไปดูบัญชีรายชื่อของวันนี้แล้ว ไม่มีคนของจวนราชครูลงชื่อจองไว้เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นหรือ…” เถียนถานฮวาชะงัก

“มีข่าวอันใด เจ้าพูดมาให้กระจ่าง” ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมลงถนัดตาเมื่อเห็นคนข้างกายเสียกิริยา ทว่าตงจื้อกลับไม่รอช้ารีบกล่าวออกมาในคราวเดียว “คนเฝ้าประตูจวนสืบข่าวจากชาวบ้านระแวกนี้ได้ความมาว่า ที่ตรอกซานฮวามีร้านเครื่องหอมมาเปิดใหม่ แต่เครื่องหอมภายในร้าน หาใช่เครื่องหอมธรรมดาขอรับ” “มิใช่เครื่องหอมธรรมดา เจ้าหมายถึง…เครื่องหอมนั้นทำให้คนมีบุตรหรือ!” ดวงตาคมดุจเหยี่ยวมีประกายความหวังพาดผ่านก่อนจะเลือนหายไปในเวลาต่อมา ขนาดหมอหลวงยังไม่สามารถรักษาอาการประหลาดของฮ่องเต้ได้ เขาอย่าเพิ่งตั้งความหวังไว้สูงจะดีกว่า “เป็นเครื่องหอมที่ทำให้มีบุตรจริง ๆ ขอรับ แต่เป็นกำยานสำหรับสตรี บ่าวไม่แน่ใจว่าจะมีกำยานรักษาโรคของบุรุษหรือไม่” “สืบมาแน่ชัดแล้วใช่หรือไม่ มิใช่พวกนักต้มตุ๋นกระมัง” จางจื่อรุ่ยถามเพื่อความมั่นใจหากแต่ร่างกายไวกว่าความคิด เขาพูดพลางเดินนำคนข้างกายไปทางรถม้าหน้าประตูจวนทันที ใช่นักต้มตุ๋นหรือไม่ไปเยือนสักครั้งก็กระจ่างแล้วไม่ใช่หรือ “ไปตรอกซานฮวา” “ขอรับนายท่าน” สารถีขับรถม้าควบทะยานไปทางที่ผู้เป็นนายบอกอย่างรวดรเร็ว ยิ่งใกล้ถึงตรอกซานฮวามากเท่าใด การสัญจรก็ยิ

ตลอดการประชุมเช้าในราชสำนัก เจ้าของตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ ไม่เอ่ยวาจาใดแม้เพียงครึ่งคำ ใบหน้าหล่อเหลาฉายประกายเย็นชา ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายไม่น่าเข้าใกล้ แม้ขุนนางที่เคยมีไมตรีต่อกันยังไม่กล้ากล่าวทักทายภูเขาน้ำแข็งลูกนี้ ครั้นการประชุมเช้าจบลงชายหนุ่มก็ออกจากพระราชวังตรงกลับจวนของตนเองทันที“นายท่าน น้ำชากับของว่างเจ้าค่ะ” “อืม” เสียงทุ้มขานรับคำ ทว่าสายตาไม่ได้ละไปจากหนังสือราชการเบื้องหน้า มือหนาพลิกหน้ากระดาษไปสองสามที หัวคิ้วพลันขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อรับรู้ได้ว่าในห้องตำราของตนยังมีคนอยู่“เหตุใดยังไม่ออกไปอีก” “บ่าวเห็นว่านายท่านขยับไหล่อยู่หลายครา ให้บ่าวนวดให้ดีหรือไม่เจ้าคะ” ร่างอวบอัดตอบด้วยน้ำเสียงหยดย้อยพลางขยับกายบิดสะโพกเข้ามาใกล้เสียจนได้กลิ่นเครื่องหอมฉุนจมูก จางจื่อรุ่ยสำรวจการแต่งกายของสาวใช้ผู้นี้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้านางจัดว่างามอยู่หลายส่วน แต่ที่สะดุดตาที่สุดเห็นจะเป็นก้อนเนื้ออวบอิ่มที่ถูกสายรัดอกขับเน้นให้นูนเด่น ชายหนุ่มใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านี่คือสาวใช้อุ่นเตียงที่ไต้เท้าผู้หนึ่งมอบให้ เขาเคยใช้งานไปเพียงคร

ภาคภูมิกล่าวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่คนทั้งสองที่เหลือต่างสบตากันอย่างหวาด ๆ ก็แค่ส่งคนไปซ้อมแต่ยังไม่ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วน่ะหรือ! “เอ่อ เออดี ๆ คุณภาคทำถูกแล้ว คนเลว ๆ ใช้กฎหมายไม่ได้หรอก มันไม่รุนแรงพอ ต้องเจอแบบนี้แหละลูก” “แล้วสรุป คุณตุลาจะอนุญาตให้ผมกับเพียงรักกันได้หรือยังครับ ผมถือโอกาสนี้ขอลูกสาวคุณอย่างเป็นทางการเลยแล้วกัน” “ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ” ตุลาจ้องดวงตาคนอ่อนกว่าอย่างไม่ลดละ ถึงเขาจะเกรงใจอีกฝ่ายมากแค่ไหน ทว่าเรื่องของเพียงออเป็นข้อยกเว้น เขาแค่อยากจะรู้ว่าถ้าเกิดตัวเองดึงดันจะขัดขวาง ภาคภูมิจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร “ผมก็จะทำทุกอย่างจนกว่าคุณจะยอมนั่นแหละครับ ผมรักลูกสาวคุณจริง ๆ ถ้าไม่ได้แต่งกับเธอ ผมก็ไม่คิดจะแต่งกับใคร” “คุณภาค...” เพียงออน้ำตารื้น มันอาจจะเป็นประโยคง่าย ๆ ทว่ากลับมีน้ำหนักในใจเธอเหลือเกิน ไม่ว่าจะกี่ปี ผู้ชายคนนี้ก็ยังเป็นคนเดียวที่ทำหัวใจเธอเต้นแรงได้ขนาดนี้ “เอาละ ๆ น้องเพียงไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ลูกคิดว่าพ่อจะขัดขวางความสุขของลูกได

ในเมื่อบิดาเธอกล้าถาม เธอก็กล้าตอบ แต่คนฟังถึงกับหงุดหงิดในคำตอบของลูกสาวตัวเอง ห่างกันแค่สามวันทำมาเป็นหมดอาลัยตายอยากมันน่านักนะ “ไม่คิดถึงพ่องั้นสิ หายไปเป็นเดือน ไม่อยากอยู่กับพ่อหรือไง” “คุณพ่อคะ เพียงก็ไม่ได้จะไปอยู่กับคุณภาค เพียงแค่อยากเจอหน้าเขาบ้าง คุณพ่อขังเพียงไว้แบบนี้เหมือนนักโทษเลยน้า” “พ่อแค่อยากแกล้งไอ้หนุ่มนั่น ไม่สิ ถ้านับตามอายุก็ห่างจากพ่อไม่ถึงยี่สิปีด้วยซ้ำ” เขานึกเจ็บใจก็ตรงนี้ ลูกสาวสวยปานนี้กลับไปคว้าคนที่ห่างกันถึงเก้าปีอย่างนั้น อีกอย่างภาคภูมิก็คนอันตราย คู่อริทางธุรกิจก็มากมาย “คุณพ่อจะเอาอายุมาเป็นตัวชี้วัดความรักของเพียงกับคุณภาคหรือคะ” “อะ เอ่อ ก็เปล่า พ่อก็แค่...” “หวงเพียง ใช่ไหม เพียงพูดถูกไหม” ตุลาได้ฟังก็ทำได้แค่พยักหน้า เพียงออเผยรอยยิ้มหยอกเย้าออกมาทันที “เพียงคิดไว้อยู่แล้ว” ตาแก่ใจดีของเขาน่ะหรือจะโกรธ ก็แค่ไม่อยากให้ลูกอยู่ห่างตัวเท่านั้นแหละ “ทำไมคะ กลัวเหงาเหรอ แต่เพียงได้ข่าวมาว่าคุณพ่ออยู่นู่นก็ไม่เหงานี่นา” ตุลาสะดุ้งเ

ชายหนุ่มในชุดสูทเต็มยศ นั่งมองเอกสารตรงหน้าด้วยแววตาเหม่อลอย เลขาส่วนตัวที่เพิ่งเดินหอบแฟ้มเอกสารเข้ามาให้เจ้านายก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ “ท่านครับ ท่าน!” “ฮะ มีอะไรทิว” ภาคภูมิหลุดออกจากห้วงภวังค์ ทันทีเมื่อรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของใครอีกคนหนึ่ง ดวงตาคมตวัดมองเลขาหนุ่มอย่างไม่สบอารมณ์จนคนถูกมองสะดุ้งเบา ๆ “ผมเห็นท่านนั่งเหม่อ ก็เลยลองเรียกดูน่ะครับ ท่านมีอะไรให้ผมช่วยบอกได้นะครับ” “ขอบใจ แต่แกช่วยฉันไม่ได้หรอก” ภาคภูมิจะพูดออกไปอย่างไรว่าเมียไม่ยอมกลับบ้าน ตั้งแต่ว่าที่พ่อตากลับมาจากออกกองก็ไม่ยอมให้ลูกสาวออกมาเจอเขาเลยสักนาทีเดียว! “หรือว่า...เรื่องคุณเพียงออหรือครับ” “แกรู้ได้อย่างไร” ทิวเขาทอดถอนหายใจออกมายืดยาว เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร มีเรื่องไหนบ้างที่ทำให้เจ้านายของเขาอาการเป็นแบบนี้ได้บ้างนอกเสียจากหญิงสาวคนนั้น “เดาไม่ยากครับ แต่ที่ผมเดาไม่ได้คือ คุณเพียงทำอะไร ท่านถึงมีสภาพ เอ่อ มีอาการแบบนี้” “ตั้งแต่พ่อเขากลับมา ฉันยังไม่เจอหน้าเพียงอีกเลย จะสา

เธอไม่คิดจะเร่งเร้าให้ภาคภูมิทำอะไรให้มันถูกต้องตอนนี้ เธอรู้ดีว่าเรื่องภายในของบริษัทคนรักยังไม่เรียบร้อยดี ทว่าภาคภูมิกลับไม่คิดเช่นนั้น “ฮัลโหล ทิวเขา ได้เวลาปิดฉากความแค้นแล้ว” หญิงสาวตาเบิกโพลงเมื่อเห็นมือหนาคว้าโทรศัพท์มาต่อสายลูกน้อง คำพูดเหล่านั้นไม่ได้หมายถึงเขาจะสะสางเรื่องทั้งหมดให้เสร็จในวันนี้พรุ่งนี้ใช่ไหม... “เอ่อ คุณภาคคะ” “ฮื้ม? สงสัยอะไรหรือครับ” เพียงอออ้าปากพะงาบ ๆ หมดคำจะพูดเมื่อสบเข้ากับดวงตาวาววับเอาจริงเอาจังของคนตัวโต ยิ่งจ้องลึกเข้าไปยิ่งรู้สึกราวกับมีเปลวเพลิงไหวระริกอยู่ในนั้น เธอได้แต่นึกไว้อาลัยให้ธาดาล่วงหน้าไปเลยก็แล้วกัน... “ไฮโซหนุ่มอนาคตไกล ผู้ต้องหาคดีฟอกเงินรายใหญ่พร้อมหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุด เกี่ยวพันคดีเลี่ยงภาษี ภายหลังสืบทราบว่ามีการค้าประเวณีโดยใช้งานมอเตอร์โชว์บังหน้า โอ้โห ทำไมคดีเยอะจังคะ” เพียงอออ้าปากหวอ ตกใจไม่น้อยกับการกระทำของคู่แค้นของตระกูลพิพัฒนทรัพย์ก่อนหน้านี้ก็ทราบอยู่หรอกว่าบิดาของธาดาทำอะไรไว้บ้าง แต่ไม่คิดว่าลูกจะเจริญรอยตามขนาดนี้ “ม

ตกบ่ายของอีกวันเพียงออลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งตรงช่วงเอว ก่อนจะสงสัยได้ไม่นานสัมผัสหนัก ๆ ที่แก้มกลับเรียกความสนใจจากเธอไปได้เสียก่อน “อื้อ พอแล้วค่ะ เพียงเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” “หึ ๆ คนเหนื่อยต้องเป็นผมหรือเปล่าที่รัก” พอภาคภูมิพูดมาแบบนี้ ภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนเมื่อคืนก็ไหลวนกลับมาราวกับเขื่อนแตก พาเอาใบหน้าหวานใสเห่อร้อนลามเลียไปถึงใบหู “คุณภาคแกล้งเพียงอีกแล้วนะคะ” ภาคภูมิมองคนที่ต่อว่าตัวเองพลันนึกเอ็นดูใบหน้าแดง ๆ นั้น จึงอดไม่ได้ที่จะกอดกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดกว่าเก่า กระซิบชิดใบหูขาวหยอกเย้าไปอีกหนึ่งประโยค “ผมพูดผิดไปนิดนึง คุณเองก็เหนื่อย ร้องเสียงดังตลอดคืน หิวน้ำแย่แล้ว โอ๊ะ! เพียงครับ” เพียงออบิดเอวเขาไปหนึ่งที อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เขากล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างไร ไม่คิดว่าเธอจะเขินอายบ้างหรือ “เงียบไปเลยค่ะ มาพูดเรื่องเมื่อคืนดีกว่า ทำไมคุณถึงมีสภาพเป็นแบบนั้น” “เรื่องมันยาวมาก ผมจะเริ่มจากตรงไหนดี” ชายหนุ่มยกแขนเท้าศีรษะมองดวงตากลมใสที่ม

“ผมขอเข้าไปเลยนะครับ ทนไม่ไหวแล้ว” “อะ ค่ะ คุณภาค อ๊ะ!” ท่อนเนื้อแข็งแกร่งกลางกายใหญ่โตถูกสอดเข้าไปภายในร่องสาวที่ยังคงมีน้ำสีใสหล่อเลี้ยงอยู่ภายใน เพียงออรู้สึกเสียดเสียวจนเธอต้องกรีดร้องออกมาเสียงดัง ไม่ต่างจากคนที่เพิ่งจะสอดใส่เข้าไป “อ่า แน่นจังเพียง ทำไมแน่นแบบนี้” ความคับแน่นบีบรัดเป็นจังหวะ เมื่อร่างสูงค่อย ๆ เริ่มขยับกายเข้าออกเนิบนาบ ร่างบางที่นอนระทดระทวยอ้าปากคราญครางผวาเฮือก กอดกระชับแผ่นหลังกว้างพลางจิกเล็บลงไปเต็มแรง “ซี้ด...อึก อย่ารัดแน่นครับ ผ่อนคลายนะ” “อ๊ะ คุณภาคขา เพียงอึดอัดจังเลย” เสียงร้องกระเส่าซ่าน แทรกลึกเข้าไปในสมองคนโดนยาให้ยั้งกายไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เขาตอกกายลึกสุดก่อนจะถอนออกมาเกือบสุดให้สะโพกบางได้ร่อนตามมา และกระแทกแรงทั้งหมดเข้าไปสัมผัสผนังนุ่มภายในเน้น ๆ “อ่า ดีไหม ดีไหมครับเมีย” เพียงออไม่ตอบ เธอทำได้เพียงร้องครวญคราง น้ำตาเม็ดใสไหลปริ่มหางตาเกิดจากความกระสันซ่านที่ถูกเติมเต็ม นี่เป็นครั้งแรกที่อารมณ์ของภาคภูมิดูดิบเถื่อนและร้อนแรงขนาดนี้