[ love of butterfly ] ผีเสื้อสามผัว (4p)

แป๊ก! แป๊ก! เสียงปากกาถูกตีลงบนกระดาษ ใบหน้าเล็กเหม่อลอยก่อนจะถูกดึงสติกลับมา"หมวย! หมวย! อีหมวย!" เสียงเรียกของเพื่อนสนิทดังขึ้น"ว่าไงมึงจะเสียงดังทำไม อีกห่านี่! มีอะไรว่ามา""นี่ไง! พี่เจมส์นักร้องที่หล่อมากๆ บางคนก็บอกว่าเขาเจ้าชู้ ทำงานกลางคืนด้วย กูว่าไม่เหลือ!" เบลเอ่ยพร้อมกับยื่นรูปในโทรศัพท์ให้ดู "หล่อจริงว่ะ แต่มึงมาบอกกูทำไม?" หมวยเอ่ยก่อนจะถามกลับ "พี่เขาดังในโซเชียลมากๆเลยนะมึง เห็นว่าบ้านรวยมาก แต่มาทำงานแบบนี้ทำไมว่ะ?" "เออเขามาทำงานทำไมว่ะ? แล้วเราจะอยากไปเสือกเรื่องของเขาทำไมว่ะ!" "อีหมวย! มึงอ่ะ! เออกูไม่พูดแล้วไปเหอะ""ไปไหน?" "ไปหาข้าวแดก!" จบประโยคทั้งคู่ก็ลุกขึ้นเดินไปหาของกินก่อนจะกลับมาเรียน หมวยกับเบลเป็นเพื่อนสนิทกันมากที่สุด เพราะโตมาด้วยกัน เรียนที่เดียวกัน ทำอะไรก็ทำด้วยกัน ชบาจะคอยบอกให้ทั้งคู่ดูแลกันดีๆ เพราะพวกเราคือครอบครัว ชีวิตของเด็กสาวที่เติบโตมาในสถานที่กลางคืน พอโตมาก็ต้องมาทำงานกลางคืน เพื่อหาเงิน ทุกอย่างล้วนถูกลิขิตไว้หมดแล้วหลังเลิกเรียนช่วงหัวค่ำเพราะวันนี้มีโปรเจกต์ที่องทำจึงทำให้ทั้งคู่กลับมาช้า เมื่อมาถึงหน้าร้านก็พบเขากับกลุ่มชา

ติ๊ด! แกร๊ก! ประตูห้องถูกเปิดด้วยคีย์การ์ด คนตัวเล็กได้แต่เดินตามร่างสูงที่ถูกชะตาอย่างเจมส์ เธอรู้สึกชอบเขามากมันไม่สามารถอธิบายได้ รอยยิ้ม น้ำเสียง คำพูด ชวนหลงไหลไปหมด แต่ดูเข้าหาง่าย ส่วนอีกคนตั้งแต่เขาโอนเงินเข้าบัญชีให้เธอก็พูดเต๊าะเขาไม่หยุดการถูกแถะโลมจากเด็กสาวที่เขาไม่ค่อยชอบหน้า แต่ภายในใจมันกลับสั่นไหวแปลกๆ หมวยไม่ใช่เสปคเขาเลยสักนิด แต่ทำไมเวลาเห็นรอยยิ้มของเธอเขาถึงได้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก "นี่พี่เปิดห้องเพื่อไว้มีอะไรกันหรอ?" หมวยเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ดูสงสัย เธอไม่เข้าใจจริงๆ คนแบบพวกเขาเปิดห้องที่ราคาหลักพันสำหรับคืนเดียวเนี่ยนะ! "ทำไมไม่ชอบหรือไง?" เจเอ่ยก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟา "ทำไมถ้าหนูชอบพี่จะซื้อให้หรือไง!" ใบหน้าเล็กเผยรอยยิ้มที่ยียวนส่งให้คนตรงหน้า "มึงนี่กวนตีน พูดมาก ปากดีแถมยังยอกย้อนเก่งชิบผาย ใครได้เป็นเมียกูว่าชะตาขาด!" เจเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิด"คงยากอ่ะพี่! หนูคงเป็นเมียใครง่ายๆ ไม่ได้หรอก" เมื่อได้ฟังประโยคที่ชวนทิ่มใจทำให้คนตัวเล็กถึงกับเอ่ยประโยคด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก "ทำไมล่ะ! หนูก็ออกจะสวยนี่" เจมส์เอ่ยถามก่อนจะเดินลงมานั่ง

ตั้งแต่วันนั้นที่ตื่นขึ้นมาก็ไร้วี่แววพวกเขามีเพียงกระดาษโน๊ตแปะไว้ให้ดูต่างหน้ากับเงินที่โอนเข้ามา ร่างกายที่บอบช้ำของเธอกว่าจะดีขึ้นก็เกือบอาทิตย์ แต่ก็แปลกมากที่ใจของเธอกลับรู้สึกแปลกๆ มันมีแต่ภาพใบหน้ารอยยิ้มของพวกเขาลอยเข้ามาในหัวแทบทุกวัน และพวกเขาก็เงียบไปซะจนใจหาย "หมวยเป็นไร?" เบลเอ่ยถามเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูซึมๆของเพื่อนสนิท"เบลเราคิดถึงถึงพวกเขาว่ะ!" ประโยคของหมวยทำเบลเงียบไปอีกคน ไม่ใช่มีแค่หมวยแต่เธอก็เช่นกัน พวกเขาทำใจของเธอสั่นไหว ความรักที่เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผล แล้วต่อไปพวกเธอจะทำอย่างไร "พวกเราฝ่ายเดียวหรอ ทำไมถึงต้องเป็นพวกเรานะที่คิดถึงแต่พวกเขา!" หมวยเอ่ยก่อนจะฟุ้บหน้าลงไปกับโต๊ะ "แกชอบพวกเขาหรอเบล?" หมวยเอ่ยถาม"เราก็ไม่ต่างจากแกหรอก" เบลตอบกลับ"เฮ้อ!" เสียงถอนหายใจของทั้งคู่ดังขึ้นมาพร้อมกัน "นี่ๆ แกสองคนอ่ะ คืนนี้รุ่นพี่เลี้ยงสายรหัสไปไหม?"เสียงเข้มของเพื่อนรุ่นเดียวกันเอ่ยถาม"ไปไหมเบล?" หมวยหันมาถามเพื่อนสนิท"ไปดิ อยากปลดปล่อยพอดีเครียดไม่มีอารมณ์รับแขก!" เบลตอบกลับ อารมณ์แบบนี้แทบจะไม่อยากเจอหน้าผู้ชายคนไหนนอกเสียจาก...พวกเขาเมื่อถึงเวลานัดทั้งคู่ก็มาถ

ฟุ่บ! ร่างเล็กถูกผลักลงไปยังโซฟาหนังสีดำ ใบหน้าเล็กแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจสักเท่าไหร่"อะไรของพี่เนี้ย! คิดจะลากใครไปไหนมาไหนตามใจตัวเองยังไงก็ได้หรอ!" เสียงเล็กโวยวายด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจนัก"เออ! กูไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษที่จะได้อ่อนโยน กูชอบฉุดกระชากจบไหม!" เจเอ่ยก่อนจะลงไปนั่ทิ้งตัวข้างๆเธอ"พวกพี่ขอโทษนะแต่การที่หนูอยู่ใกล้ๆมันดีกว่า พี่เป็นห่วงนะถึงทำแบบนี้ ตอนนี้รอบด้านอันตรายกว่าที่หนูคิด!" เจมส์เอ่ยก่อนจะลงมานั่งประกบข้างเธออีกคน มือหนาของเขายื่นไปลูบศีรษะเล็กเบาๆด้วยความอ่อนโยน"พวกพี่เป็นใครกันแน่!" หมวยถามด้วยใบหน้าสงสัย คิ้วเรียวขมวด"เป็นใครตอนนี้ไม่สำคัญ ขอแค่หนูเชื่อฟังพี่ยอมทุกอย่าง!" เจมส์เอ่ยก่อนจะยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้แก้มนวล ปลายจมูกของเขาเกลี่ยไปมาเพื่อสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ"แค่เธอบอกมาพวกเราพร้อมจะทำให้ อยากได้แค่ขอ" เสียงทุ้มแผ่วกระซิบข้างใบหู มือหนาลูบไล้ขาวเนียนก่อนจะกดปลายจมูกคมลงยังซอกคอขาว"พวกพี่อย่ามาหลอกหนู อื้อ!" จบประโยคปากเล็กก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากหนาของเจมส์ เขาขบเม้มกลีบปากอย่างกระหาย เนื้อปากที่นุ่มถูกดูดดึงจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ!"ไม่ได้หลอก ทั้งหมดล้วน

อาทิตย์ต่อมาร่างบางที่อยู่ในอาการเหม่อลอยเดินไปนั่งข้างๆเพื่อนสาวคนสนิทที่มีท่าทางอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอนทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พวกเขาให้มาเรียนได้แต่ต้องให้คนรถขับมาส่ง ถ้าจะไปเที่ยวให้ไปเฉพาะที่พวกเขาอนุญาติเท่านั้น! "สภาพเราไม่ต่างกันเลย!" หมวยเอ่ยพรางหยิบสิ่งของออกมาจากกระเป๋า "อืม! เหมือนอยู่ในขุกเลยว่ะ แทบไม่ให้ไปไหนแต่บอกให้ขอจะพาไป พอบอกก็ไม่ให้ไปประสาท!" เบลกึ่งบ่นกึ่งด่าออกมา "เออวันนี้เรากลับไปหาแม่ใหญ่ไหม?" หมวยเอ่ยชวนใบหน้าหวานทั้งสองหลุดยิ้มออกมาอย่างดีใจ "แต่...คนของพวกเขาต้องเฝ้าอยู่แน่เลย เราจะไปยังไง?" สีหน้ากังวลของเบลแสดงออกมาชัดเจน"เรามีเพื่อนไว้ทำไมล่ะ!" หมวยเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่กรุ่มกริ่มก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลัง"มองอะไรของเธอ?" เสียงเข้มเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่สงสัย คิ้วหนาเลิกสูงขึ้น"สามีขาช่วยอะไรเมียๆหน่อยสิ!" เสียงหวานเอ่ยก่อนจะกระพริบตาปิ๊งๆใส่เขา "อะไรอีกล่ะครับคุณเมียหนึ่ง!" ชายหนุ่มเอ่ยกลับด้วยน้ำเสียงหวานชื่น"ไปส่งที่ร้านหน่อยได้ไหม?" หมวยตอบพร้อมกับยิ้มหวานจนตาหยี่"ได้ดิ แล้วเมียสองล่ะเงียบเชียว!" ประโยคตกลงทำ