Novels by จางเหมี่ยวเฟิ่ง

2ปีต่อมาเสียงคลื่นสาดกระทบฝั่งสายลมเย็นโชยมาไม่มีพัก ร่างของเด็กสาวตัวน้อยกำลังเล่นก่อทรายอยู่กับน้องชายที่พึ่งจะได้สองขวบ ร่างอ้วนจ้ำม่ำของเด็กชายนั่งกลมอยู่บนกองทราย"เชนทร์อย่าโยนขึ้นแบบนั้นมันโดนพี่นะ เฮ้อ! ทำไมดื้อจังพูดไม่ฟังเลยนะเดี๋ยวพี่จะตีแล้วนะเจ้าเด็กดื้อ!" เสียงใสของเด็กสาวเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อน้องชายที่ยังไม่รู้ความมากนักกำทรายโยนใส่ตัวเธอผู้เป็นพ่อและแม่นั่งฟังอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะยิ้มขึ้นและเดินมานั่งข้างๆ "ไหนให้พ่อดูหน่อยเชนทร์หนูแกล้งพี่ข้าวหรอครับ?" รันเวย์ยื่นมือไปอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนตัก"ค่ะ น้องแกล้งหนูไม่น่ารักเลย พ่อขาดุน้องเลยค่ะ""พ่อดุไม่ได้ครับ น้องยังไม่รู้เรื่องแต่พ่อจะทำแบบนี้ เชนทร์ครับวันหลังอย่าทำแบบนี้ใส่พี่อีกนะลูกถ้าเข้าตาพี่จะเจ็บตานะรู้มั้ยครับ"เจ้าลูกชายพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าใจ "ส่วนหนูต้องสอนน้องนะคะรู้มั้ยลูก อะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้ ตอนเด็กๆ พ่อไม่ตีหนูแต่พ่อจะสอนเหมือนที่พ่อสอนน้อง สอนให้เข้าใจดีกว่าใช้กำลังนะคะ""ค่ะพ่อขา แม่ขาไปเล่นน้ำกันค่ะ""ได้สิคะ เฮียไปเล่นน้ำกันค่ะ" "ครับ ขวัญ" รันเวย์ตอบกลับก่อนจะเรียกชื่อเธอเขามองหน้าเธ

"ขอบคุณนะครับที่เข้ามาในชีวิตเฮีย ขอบคุณนะครับที่เกิดมาเป็นลูกพ่อ"ทั้งชีวิตของเขาตอนนี้มีเพียงแต่เธอและลูกครอบครัวที่แสนสุข ชีวิตที่แสนจะเรียบง่ายแต่ก็ไม่ได้ง่ายเสมอไปเขาต้องทำงานแข่งกับคนอื่นๆเสมอถึงแม้จะเป็นรองประธานก็เถอะแต่มี้พียงคนเดียวที่เขาไม่คิดจะแข่งด้วยคือพี่ชายฝาแฝดของเขาปล่อยให้โรมันเป็นประธานนั้นแหละดีแล้วหลังจากมาอยู่ห้องพักฟื้นได้สองชั่วโมงบรรดาพ่อแม่และญาติพี่น้องของรันเวย์ก็พร้อมใจกันเข้ามาเพื่อดูหน้าหลานชายคนใหม่"หน้าตาน่าเกลียดน่าชังจริงๆหลานย่า เหมือนพ่อมันอีกแล้ว เห้อ!" มินตราเอ่ยขึ้นทำให้เรียกเสียงหัวเราะภายในห้องดังขึ้นมา"แม่ครับ ผมหล่อขนาดนี้ดีแล้วที่ลูกเหมือนผม เอ๊ะ! ลูกกูเหมือนมึงได้ไงไอโรไม่สิมึงนี่ขี้เหร่ ลูกกูหน้าตาดีเหมือนกู" รันเวย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ถึงจะหน้าเหมือนกันแต่เขาต้องหล่อกว่า"ประสาทนะมึงอ่ะ นี่ก็ลูกกูนะถ้าหน้าเหมือนกู!"โรมันเอ่ยพร้อมกับจ้องหน้าน้องชายแล้วกระตุกยิ้มขึ้นมาก่อนจะปรายตาลงมามองหน้าหลานชาย หน้าเหมือนพ่อก็จริงแต่ยังมีความคล้ายคลึงกับแม่อยู่บ้าง"แหม่! เฮียโรคะอยากเป็นพ่อของลูกขวัญก็ไม่บอก""เฮียไม่ติดนะ หึ!""แต่กูติดมึงหยุดเ

ฮึบ! อื้ออ! อื้ด!"เบ่งอีกนิดค่ะคุณแม่ หายใจเข้าลึกๆนะคะ เบ่งค่ะ!" ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่กำลังไหลออกมา ริมฝีปากซีดเซียว ร่างของเธอเกร็งมากขึ้นก่อนจะเริ่มออกแรงเบ่งอีกครั้งหลังจากพักหายใจ แต่เธอก็ยังคงมีกำลังใจอยู่ข้างๆ รันเวย์กุมมือของเธอไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองภรรยาตัวน้อยและด้านล่างสลับกันเขาจดจ่อชะเง่อคอมองเขาอยากเจอลูกใจจะขาดแต่ลูกก็ไม่ออกมาสักทีจริงๆ ควรออกง่ายสินี่ปวดท้องคลอดมาตั้งแต่เที่ยงคืนตอนนี้ยังไม่โผล่ออกมาเลย "ฮึบ! อื้ดด! ฮ้า! โอ๊ย!" เสียงหวานครางออกมาเมื่อความรู้สึกปวดร้าวหน่วงอยู่ที่บริเวณช่วงเชิงกรานกำลังทวีคูณมากขึ้น "หัวโผล่แล้วค่ะ หายใจเข้าลึกๆนะคะ พร้อมแล้ว เบ่งค่ะ!""อื้ออออ!"พรวด! แอะ! แอะ! อุแว้! อุแว้!"น้องผู้ชายนะคะ เกิดเวลา เก้านาฬิกาสี่ห้านาที""หนูเก่งมากเลยเด็กดี ลูกหน้าเหมือนหนูเลยนะครับ" ฟอด! รันเวย์ก้มลงมาเอ่ยข้างหูก่อนจะกดปลายจมูกลงยังแก้มนวลที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ "หนูอยากอุ้มลูกค่ะ""รอพยาบาลทำความสะอาดก่อนนะเดี๋ยวเขาก็อุ้มมาให้"ผ่านไปได้สักพักพยาบาลก็อุ้มทารกน้อยที่ถูกห่อตัวโผล่มาเพียงใบหน้าด้วยผ้าผืนสีฟ้า รันเวย์รับมาอย่างชำนาญแน่น

พอเริ่มใกล้ถึงวันคลอดเฮียเวย์จะรีบเคลียร์งานให้เสร็จและรีบกลับมาบ้านเพื่อคอยอยู่ใกล้ๆฉัน ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านวันนี้คนในบ้านคือเกือบครบขาดเฮียโรมัน น้องมิริน แค่นั้น“พี่ขวัญเจ็บท้องมั้ยคะ” มิราเอ่ยถามฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ยังเลย แต่ก็มีเตือนๆมาบ้างแล้วล่ะ” ฉันตอบ“เห็นแบบนี้พี่ไม่อยากมีลูกเลย” พี่ควีนเอ่ย“ก็ไม่ต้องไม่แฟนซิ!” เฮียคิงเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มเล็กน้อย“คงไม่ได้ค่ะ เพราะควีนเป็นคนที่สวยและคนสวยจะไม่ยอมปิดโอกาสให้ผู้ชายเข้ามาแน่นอนค่ะ!” พี่ควีนตอบกลับด้วยท่าทางเชิด ก็สวยจริงนั่นแหละว่าไม่ได้นะ“อาควีนฉวย เหมือนหนูนะคะยุงคิง หนูจะมีแฟนหย่อๆ เหมือนอาควีน คิกๆๆๆ”“จริงหยอคะคนสวยของยุงคิงมาให้ยุงกอดหน่อยค่ะ” จบประโยคเฮียคิงสาวน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปชูแขนให้ลุงอุ้มทันที พออุ้มได้เฮียคิงก็หอมแก้มสาวน้อยฟอดใหญ่“ปู่ปู่อยากหอมแก้มคนสวยเหมือนกันค่ะ” แด๊ดโรมเอ่ย พอได้ยินแบบนั้นก็รีบบอกใก้เฮียคิงปล่อยทันที“วางหนูยงเย็วๆ อื้อ จะไปหาปู่ปู่”“อะไรกันคะเนี้ย ปู่ปู่แย่งยาดมยุงคิงได้ไง”ปากพูดแต่ก็ยอมปล่อยค่ะ ก่อนจะวางก็หอมอีกฟอดใหญ่ๆ“ปู่ปู่ขา หนูฉวยปู่ปู่หย่อ ย่าย่าก็ฉวย หนูยักทูกโคนเยยค่า ยั

อาทิตย์นึงยอมรับเลยเฮียเวย์สุดยอดมากไม่รู้ไปเอาเรียวแรงมาจากไหน จนครบหนึ่งเดือนทำบ้างพักบ้างก็ว่ากันไปเริ่มเข้าเดือนที่สองอาการแปลกๆ ก็เกิดขึ้นกับฉันเหม็นกลิ่นอาหารจากของที่ไม่เคยชอบกินกลับอยากกิน กินของเปรี้ยวๆ อยากกินแต่ต้มจืด เพลียจนต้องให้พี่เลี้ยงช่วยดูรวงข้าว ยังดีที่แม่สามีช่วยเลี้ยงพอเริ่มรู้อาการฉันก็ไปซื้อที่ตรวจมาตรวจ สรุปท้องค่ะ!!!!พอตกเย็นสิ่งที่ฉันทำตอนที่เฮียเวย์กลับมาคือวิ่งเข้าไปกอด หอม ฟอด! ฟอด!“อะไรกัน หื้ม! มากอดหอมเฮียมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ” เฮียเวย์ถามด้วยใบหน้าสงสัยนัยต์ตาหลีมองฉันพร้อมกับระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย“ก็..มีนะคะ เฮียหลับตาก่อนค่ะ” จบประโยคของฉันเฮียเวย์ก็ทำตามอย่างว่าง่าย พอเขาหลับตาฉันก็หยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเอามันยัดใส่ไปในมือของเฮียเวย์“ลืมตาค่ะ” จบตามคำบอกของฉันตาของเฮียเวย์ก็ลืมขึ้นและก้มลงไปมองในมือตัวเอง เขายกมันขึ้นมาดูชัดๆ ก่อนจะมองหน้าฉันและที่ตรวจสลับกันไปมาหลายครั้ง“ขวัญหนูไม่ได้ล้อเฮียเล่นใช่มั้ย?”“เรื่องแบบนี้จะล้อเล่นได้ยังไงกันคะ เฮียดีใจมั้ยคะ” ฉันถามออกไปเฮียเวย์ยิ้มและเข้ามากอดฉันแน่น เสียงและสีหน้าของเฮียเวย

อ๊ะๆๆ อ๊อย! อื้อ! อ๊าส์! อื้อๆๆ อ๊อยๆๆ อื้มส์! เสียงครางประสานกัน ก่อนที่จะหายไปพร้อมกับรสจูบที่ร้อนระอุพั่บๆๆๆๆๆๆๆ ปั่กๆๆๆๆๆๆๆๆ“อ๊อย! จะ..เสร็จ อื้อ! เฮีย…อ๊อย!” เสียงครางหวานดังขึ้นพร้อมกับเอวที่เริ่มออกแรงกระหน่ำ“พร้อมกันนะ อ๊าส์!” เสียงหนาทุ้มเอ่ยก่อนจะกระแทกสวนขึ้นมาทันควัน เอวหนากระแทกกระทั้นใส่รูสวยไม่ยั้งความเร็วถี่รัวทำเอาความรู้สึกอัดแน่นเริ่มจะทะลุออกมา หัวสมองขาวโพลน สายตาเลือนลอย มือเล็กจิกแน่นลงยังไหล่แกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านปั่กๆๆๆๆๆๆ ตั่บๆๆๆๆๆๆๆๆ ปั่บ! ปั่บ! ปึ่ก! เสียงรัวเอวก่อนจะชะลอเน้นความหนักแน่นพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่ถูกพ้นใส่ไปยังมดลูก ร่างทั้งสองกระตุกเกร็งกอดรัดกันแน่นก่อนจะคลายลงพร้อมกับเสียงหายใจหอบเหนื่อย เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวของพวกเขาทั้งคู่แม้ในห้องจะเปิดแอร์ก็ตาม“ขออีกรอบนะคะ” จบประโยคร่างเล็กก็ถูกจับคว่ำหน้าลง สะโพกถูกยกเชิดขึ้นขาวเรียวถูกแยกออกก่อนที่เอ็นแข็งจะใส่เข้าไปในรูสวยอีกครั้ง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะสั่นคลอนตามแรงกระแทกที่ถูกส่งเข้ามาอีกครั้ง มือหนาคว้ารั้งแขนเรียวขึ้นมาก่อนจะจับรั้งร่างเล็กเข้ามาหาตัวเขา ใบหน้าเล็กหันข้างก่อนที่ริม

เก้าเดือนต่อมาทารกน้อยเพศหญิงหน้าตาลูกเสี้ยวที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับผู้เป็นพ่อ ปากเล็กอมชมพู ขนตางอนดำ ผิวขาวนวลเหมือนแม่ ภาพตรงหน้าคือวันที่พวกเขามีความสุขที่สุด ใบหน้าหวานซีดจะยิ้มพร้อมน้ำตาแห่งความสุขสายตาเล็กเหลือบไปมองใบหน้าจิ้มลิ้มทั้งสองที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆ เธอดวงตาเล็กมองดูน้องสาวของพวกเขาด้วยรอยยิ้มบาง "เจ็บแผลไหมคะ?" อาร์เดนเอ่ยถามภรรยาตัวน้อย "ไม่ค่ะ หนูขอตั้งชื่อลูกได้ไหม?" เธอตอบก่อนจะเอ่ยถามเขา อาร์เดนพยักหน้าและผ่ายยิ้มเธอ "ได้สิคะแล้วหนูตั้งชื่อลูกว่าอะไรล่ะ?" อาร์เดนถามต่อ "พี่ชายไอดิน พี่สาวไอด้า ส่วนน้องสาวคนเล็กชื่อไอเดียค่ะ!"เธอเอ่ยชื่อลูกออกมาทีละคนก่อนผ่ายยิ้มกว้างออกมา "ชื่อเพราะดีค่ะ ไอเดีย มีความคิดที่สร้างสรรค์ พี่ชอบนะคะ"ไนท์เอ่ยก่อนจะลูบผมยาวด้วยความอ่อนโยน "ไอด้า ไอดิน มากับพ่อก่อนนะครับเดี๋ยวพ่อพาไปซื้อขนม"จบประโยคร่างสูงก็เดินมาหยุดข้างเตียง ใบหน้าหล่อยื่นมากดจูบลงยังหน้าผากเล็กเบาๆ ก่อนจะอุ้มลูกสาวและลูกชายเดินออกไปตามด้วยไนท์ "หนูพักก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่ดูลูกให้"เสียงเข้มนุ่มเอ่ยบอกกับคนตัวเล็กก่อนจะเข้าไปนั่งที่เก้าอี้

มือหนาของอาร์เดนยื่นมาลูบไล้ขาเรียวจากด้านหลัง ปากหยักโค้งกดจูบลงยังต้นคอขาวเนียน ริมฝีปากนุ่มถูกปิดประกบด้วยกลีบปากหนาของโซ่ เต้าอวบถูกลิ้นสากของไนท์ละเลงเลียตวัดชกชิมความหวานจากยอดจุกสีชมพู มือหนายกบีบเคล้นคลึงเต้าสวยช่วยด้วย ขาเรียวถูกแยกออกโดยมือหนาของคนด้านหน้า นิ้วเรียวแหวกชั้นในลายลูกไม้เพื่อผ่านเข้าไปยังโหนกนูนกลีบสวย รูแคบสีหวานกำลังถูกบุกรุกอย่างบ้าคลั่งด้วยน้ำมือของโซ่ อื้อ! อ๊าส์! จ๊วบ! จุ๊บ! "พี่โซ่ อ๊ะ! อื้มส์! สะ เสียวค่ะ เธอขาอย่า ละ เลีย หะ หู หนู มันเสียว! พะ พี่ไนท์ขา อ๊อย! อย่าดูดระ แรง อ๊ะ!" ร่างเล็กบิดเร่าไปมาเมื่อความเสียวตีขึ้น ปากเล็กขบกัดแน่น ก่อนจะอ้าออกเพื่อเปล่งเสียงคราง ลิ้นสากแทรกเข้าไปทันทีที่เธออ้าปากกว้าง ลิ้นทั้งคู่กวัดเลียเกี่ยวพันกัน กลีบปากดูดดึงกันไปมาจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ ขาเรียวถูกยกตั้งฉากขึ้นบนโต๊ะทั้งสองข้างมือหนาของอาร์เดนอ้อมสอดเข้ามาคล้องใต้ขาพับเล็กของเธอเพื่อเป็นที่ยึดและช่วยแยกขาออกจากกันมากขึ้น พรึ่บ! กางเกงสแลคของชายหนุ่มด้านหน้าทั้งสองถูกถอดลงมากองที่พื้นโดยเจ้าของลำใหญ่สองท่อนแทรกเข้ามายังรูแคบที่แฉะเยิ้มไปด้วยน้ำใคร

ประเทศไทย โรงแรมหรูระดับห้าดาวภายในห้องจัดเลี้ยงที่มีแขกเหรื่อมากมายทยอยกันเดินเข้ามาภายในงานที่ถูกประดับด้วยดอกไม้สีสวยตระการตา รูปถ่ายพรีเวดดิ้งที่ตั้งเรียงตามทางเดิน แสงไฟสลัวกับพื้นฉากที่ถูกจัดให้ดูเข้ากับงาน เสียงดนตรีที่บรรเลงออกมาด้วยความไพเราะ ใบหน้ายิ้มแย้มของผู้เป็นพ่อและแม่ทั้งสองฝ่ายที่ยืนต้อนรับแขกมาเกือบครึ่งชั่วโมงแต่พวกเขากลับไม่มีความเหนื่อยล้าเลยสักนิดเมื่อเห็นใบหน้าที่มีความสุขของบ่าวสาว วันที่พวกเขามีความสุขที่สุดคือวันที่ได้เห็นลูกมีครอบครัวที่ดีและคู่ครองที่ดี "พ่อคะแม่คะถ้าเหนื่อยไปพักก่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวทางนี้หนูจัดการเองค่ะ"เสียงหวานของลูกสาวเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อและแม่ "ไม่เป็นไรค่ะ แม่ไหวค่ะหนูไม่ต้องห่วงแม่กับพ่อนะคะ"มินตราเอ่ยบอกลูกสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ใช่ลูก น้องเดลลูกมองดูรอบๆสิทุกคนไม่มีใครเหนื่อยหรือพักเลยนะ พวกคุณพ่อ พี่ๆของลูก วันสำคัญของเดลทุกคนช่วยเต็มที่ หนูไม่ต้องกังวลหรือกลัวว่าทุกคนจะเหนื่อยนะคะ ทุกคนเต็มใจทำเพื่อหนูนะลูก" แทนเอ่ยร่ายประโยคซึ้งกับลูกสาว รอยยิ้มที่อบอุ่นของพ่อเผยให้เห็น รอยยิ้มแห่งความประทับใจและรู้สึกขอบคุณทุกคนที่รักและ

ลิ้นเล็กตวัดเลียปลายหัวหยักทั้งสอง โดยใช้มือชักรูดเอ็นแกร่งไปพร้อมๆกัน เอวบางค่อยๆยกถี่ลอยเมื่อความเสียวแล่นเข้ามามากขึ้น ปากบางครอบงำหัวลำใหญ่ก่อนจะโยกศีรษะเล็กรูดตามลำ มือหนาทั้งสองลูบคลำบีบเคล้นเต้าอวบ สายตาที่มองร่างเล็กอย่างคลั่งใคร่ของทั้งคู่มองการกระทำของเธอไม่ละสายตา ลำใหญ่ที่ผลุบเข้าออกจากกลีบปากบางสลับกันไปมา ลิ้นสากรัวตวัดในรูแคบถี่ๆ เพื่อรับชิมรสชาติความหวาน นิ้วร้ายบดขยี้ปุ่มเสียวกระสันไม่หยุด หน้าท้องอวบเกร็งเมื่อความเสียวซ่านทำให้ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนระทวย ก่อนที่ใบหน้าหวานจะถูกพรมจูบเมื่อสองหนุ่มล้มนั่งประกบข้างแทน ปากหนาทั้งสองไล่จูบ ดูดขบเม้มตามริมฝีปาก ลำคอขาว และอกอวบ "อ๊าส์! อ๊ะ! อ๊อย! สะ เสียว พะ พี่โซ่! ดะ เดลเสียว อื้มส์!" เสียงครางหวานดังออกมาจากคนตัวเล็กที่ถูกรายล้อมไปด้วยสัมผัสที่ชวนขนลุกซู่ ไม่นานร่างเล็กก็เริ่มกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำสีใสไหลเยิ้มออกมา "เสร็จแล้วหรอคะ หื้ม! อื้มส์ หวานจัง!" เสียงแหบพร่าของโซ่เอ่ยก่อนจะก้มลงไปดูดเลียน้ำใคร่ที่ร่องกลีบชมพู "อ๊อย! แบบนี้มันเสียว อื้อ! ไม่ไหวแล้วค่ะ อื้มส์" ปากเล็กถูกกัดดึงด้วยกลับปากหนาของไนท์ สายตาอ้

"พี่โซ่ พี่ไนท์!" เสียงหวานเอ่ยชื่อของเขาทั้งสองก่อนจะผ่ายยิ้มออกมาเล็กน้อย เท้าหนักของสองหนุ่มสาวเข้ามาใกล้ร่างบางก่อนจะสวมกอดแน่น "พี่คิดถึงหนูจัง! คิดถึงมากๆเลยรู้ไหม?"ไนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา"คิดถึงมากๆ มากจริงๆ"โซ่เอ่ยพร้อมน้ำตาที่หยดลงมา ปากเล็กคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะมองร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล อาร์เดนส่งยิ้มกลับมาให้เธอบางๆ เขาไม่ได้หึง เขาไม่ได้หวงหากเป็นพวกเขา แต่กับผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่พวกเขามันไม่แน่ ไม่นานนักพวกเขาก็ปล่อยเธอและกดจูบลงมายังหน้าผากมนเบาก่อนจะเดินไปยังเด็กน้อยทั้งสอง"โตไวจังเลยคนสวย ยิ่งโตหนูยิ่งสวยเหมือนแม่เลยนะ พ่อคิดถึงหนูมากเลยนะคะ""ว่าไงครับคนหล่อ พ่อมาหาแล้วนะ ขอกอดหน่อย หือ! ทำไมเนื้อเยอะแบบนี้ครับเนี้ย"เสียงหยอกล้อของคู่พ่อลูกที่ดูสนิทกันไวมากโดยที่เด็กทั้งสองไม่มีทีท่าว่าจะกลัวเลยสักนิดแถมยังยอมให้กอดให้หอมง่ายๆ "ปา ปะ!"เสียงเล็กของเด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยเรียกอาร์เดนก่อนจะวิ่งไปหา โดยที่เขารออุ้มเธออยู่ "ป่อ ป่อ!"เด็กน้อยเอ่ยก่อนจะใช้นิ้มสั้นชี้ไปทางโซ่"พ่อพ่อของหนูไงคะไอด้า ปะป๊าพามาหาแล้วนะ ต่อไปเราก็จะอยู่ด้วยกันนะคะ"อาร์เดนเอ่ยด้วยเสียงเล็กเสียงน้อ

1ปีต่อมา อเมริกา "เราจะไปไหนกันต่อว่ะไนท์?"โซ่เอ่ยถามเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ทั้งคู่ได้ลาสิขากันเป็นที่เรียบร้อยการอยู่ในรูปแบบของธรรมะทำให้พวกเขาได้เข้าใจได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างในการดำรงชีวิต อารมณ์ที่เคยเป็นคนใจร้อนตอนนี้กลับเย็นลง ทั้งคู่เปลี่ยนกันไปมากจากเมื่อก่อนและสิ่งที่พวกเขารอคอยวันนี้ก็มาถึง "คุณอาร์เดนเคยให้เบอร์โทรกูไว้ก่อนจะกลับ กูยังเก็บไว้อยู่ รอแป๊บนะ!"จบประโยคไนท์ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเพื่อติดต่อไปยังบุคคลที่เขาเอ่ยชื่อขึ้นมา "สวัสดีครับคุณอาร์เดน ผมไนท์นะครับ" (ครับผม ว่ายังไงบ้างครับ) "ตอนนี้พวกผมสึกมาแล้วนะครับ ตอนนี้พวกผมถึงอเมริกาแล้วนะครับ คุณอาร์เดนว่างไหมครับ?" (มาแล้วหรอครับ น่าจะโทรมาบอกผมก่อนล่วงหน้า พวกคุณได้ไม่ต้องรอนาน เดี๋ยวผมไปรับนะครับ) จบการสนทนาของทั้งคู่สายก็ถูกตัดไป "ไปรอคุณอาร์เดนหน้าสนามบินกัน!"โซ่พยักหน้าตอบรับก่อนจะพากันเดินออกไปยืนรออยู่หน้าสนามบิน ร่างสูงโปร่ง รูปร่างหน้าตาผิวพรรณเป็นที่จับตามองของบรรดาสาวๆที่เดินผ่านไปมา พวกเขามีเพียงส่งยิ้มกลับไปเพื่อเป็นมารยาท "เก๊กใหญ่เลยนะมึง!"โซ่เอ่ยแซวเพื่อนสนิท "นิดนึงป่ะล่ะ มึงรู้ไห

ฮึบ! อื้ออ! อื้ด! "เบ่งอีกนิดค่ะคุณแม่ หายใจเข้าลึกๆนะคะ เบ่งค่ะ!" ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่กำลังไหลออกมา ริมฝีปากซีดเซียว ร่างของเธอเกร็งมากขึ้นก่อนจะเริ่มออกแรงเบ่งอีกครั้งหลังจากพักหายใจ แต่เธอก็ยังคงมีกำลังใจอยู่ข้างๆ รันเวย์กุมมือของเธอไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองภรรยาตัวน้อยและด้านล่างสลับกันเขาจดจ่อชะเง่อคอมองเขาอยากเจอลูกใจจะขาดแต่ลูกก็ไม่ออกมาสักทีจริงๆ ควรออกง่ายสินี่ปวดท้องคลอดมาตั้งแต่เที่ยงคืนตอนนี้ยังไม่โผล่ออกมาเลย "ฮึบ! อื้ดด! ฮ้า! โอ๊ย!" เสียงหวานครางออกมาเมื่อความรู้สึกปวดร้าวหน่วงอยู่ที่บริเวณช่วงเชิงกรานกำลังทวีคูณมากขึ้น "หัวโผล่แล้วค่ะ หายใจเข้าลึกๆนะคะ พร้อมแล้ว เบ่งค่ะ!" "อื้ออออ!" พรวด! แอะ! แอะ! อุแว้! อุแว้! "น้องผู้ชายนะคะ เกิดเวลา เก้านาฬิกาสี่ห้านาที" "หนูเก่งมากเลยเด็กดี ลูกหน้าเหมือนหนูเลยนะครับ" ฟอด! รันเวย์ก้มลงมาเอ่ยข้างหูก่อนจะกดปลายจมูกลงยังแก้มนวลที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ "หนูอยากอุ้มลูกค่ะ" "รอพยาบาลทำความสะอาดก่อนนะเดี๋ยวเขาก็อุ้มมาให้" ผ่านไปได้สักพักพยาบาลก็อุ้มทารกน้อยที่ถูกห่อตัวโผล่มาเพียงใบหน้าด้วยผ้าผืนสีฟ้า รั

อาทิตย์นึงยอมรับเลยเฮียเวย์สุดยอดมากไม่รู้ไปเอาเรียวแรงมาจากไหน จนครบหนึ่งเดือนทำบ้างพักบ้างก็ว่ากันไปเริ่มเข้าเดือนที่สองอาการแปลกๆ ก็เกิดขึ้นกับฉันเหม็นกลิ่นอาหารจากของที่ไม่เคยชอบกินกลับอยากกิน กินของเปรี้ยวๆ อยากกินแต่ต้มจืด เพลียจนต้องให้พี่เลี้ยงช่วยดูรวงข้าว ยังดีที่แม่สามีช่วยเลี้ยงพอเริ่มรู้อาการฉันก็ไปซื้อที่ตรวจมาตรวจ สรุปท้องค่ะ!!!! พอตกเย็นสิ่งที่ฉันทำตอนที่เฮียเวย์กลับมาคือวิ่งเข้าไปกอด หอม ฟอด! ฟอด! “อะไรกัน หื้ม! มากอดหอมเฮียมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ” เฮียเวย์ถามด้วยใบหน้าสงสัยนัยต์ตาหลีมองฉันพร้อมกับระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย “ก็..มีนะคะ เฮียหลับตาก่อนค่ะ” จบประโยคของฉันเฮียเวย์ก็ทำตามอย่างว่าง่าย พอเขาหลับตาฉันก็หยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเอามันยัดใส่ไปในมือของเฮียเวย์ “ลืมตาค่ะ” จบตามคำบอกของฉันตาของเฮียเวย์ก็ลืมขึ้นและก้มลงไปมองในมือตัวเอง เขายกมันขึ้นมาดูชัดๆ ก่อนจะมองหน้าฉันและที่ตรวจสลับกันไปมาหลายครั้ง “ขวัญหนูไม่ได้ล้อเฮียเล่นใช่มั้ย?” “เรื่องแบบนี้จะล้อเล่นได้ยังไงกันคะ เฮียดีใจมั้ยคะ” ฉันถามออกไปเฮียเวย์ยิ้มและเข้ามากอดฉันแน่น เสียงและสีหน

“หนูขึ้นให้มั้ยคะ” ฉันถามก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นเฮียเวย์ค่อยๆ ขยับตัวออก พอได้ที่ฉันก็ขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักเฮียเวย์ทันที มือเล็กลูบไล้อกแกร่งสายตายั่วยวนจดจ้องเข้าไปในแววตาคมเข้ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะพุ่งเข้าไปประกบจูบทับลงยังฝีปากหนาทันที เรียวปากทั้งคู่กำลังขบดูดกันจนเกิดเสียงดัง มือหน้าบีบขยำสะโพกกลมกลึ่ง ลิ้นทั้งสองเกี่ยวพันกันอยู่สักพัก ชุดนอนบางเฉียบถูกถอดออกด้วยฝีมือของเจ้าตัว หน้าอกอวบตึงถูกปากหนาครอบงำดูดดึง เรียวลิ้นหนาตวัดเลียจุกสวยมืออีกข้างก็ไล่บีบขย้ำเต้าอวบที่ยังว่าง อ๊าส์! อื้ม! จ๊วบ! “เฮียขา อื้อ! หนูไม่ไหวแล้ว อื้ม!” เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับครางกระเส่าใบหน้าหวานเงยขึ้นรับสัมผัสความเสียว มือหนาเลื่อนลงมายังกลีบสวยก่อนที่นิ้วยาวจะแทรกเข้าไปยังร่องกลีบ ปลายนิ้วตวัดเม็ดเสียวพร้อมกับสอดแทรกนิ้วทั้งสองเข้าไปยังรูที่กำลังขมิบตอดถี่ๆ “หนูกำลังทำเฮียคลั่งนะ หืม!” เขาเอ่ยหลังจากปล่อยปากออกจากเต้าอวบ พร้อมกับสายตาที่จดจ้องใบหน้าเรียวอย่างหลงใหล แจ๊ะๆๆๆ พั่บๆๆๆๆ เสียงกระทบของเนื้อที่ดังขึ้นเมื่อมือหนาเริ่มขยับรัวใส่ไม่ยั้ง อ๊าส์! อ๊ะๆๆ อ๊อย! ซี๊ด! อ๊ะๆๆๆ “พะ..พอแล้วค่ะ อ๊ะ! ฮะ เฮี

อื้อ! เฮ้อ! อ๊อย! อื้อ! เบ่งนะคะ! เบ่งค่ะ! อื้ด! อุแว้! อุแว้! “ทารกเพศหญิง คลอดเวลา เก้านาฬิกายี่สิบห้านาที ค่ะ” เสียงพยาบาลเอ่ยขึ้น ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดไป การคลอดลูกสำหรับฉันมันเป็นอะไรที่สุดยอดมาก เจ็บสุดๆ แต่พอได้เห็นหน้าลูกฉันกลับลืมความเจ็บปวดทั้งหมดไปทันที การคลอดลูกครั้งแรกของฉันมีเฮียเวย์คอยอยู่ข้างๆ มือของเขากุมจับฉันไว้แน่น รอยยิ้มของฉันและเฮียเวย์เผยขึ้นพร้อมกัน ไม่นานฉันก็ถูกพาออกมาอยู่ที่ห้องพักฟื้น ภายในห้องคือเต็มไปด้วยของตกแต่งและแสดงความยินดี ครอบครัวเฮียมากันพร้อมหน้าพร้อมตา คุณปู่กับคุณย่าก็มาพวกท่านยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คุณแม่และบรรดาพ่อๆก็มาพร้อมกัน น้องชาย น้องสาวเฮียน้องเขยมาครบ ครอบครัวเฮียเป็นครอบครัวใหญ่มากและอบอุ่นที่สุด “หน้าตาเหมือนเหมือนเฮียเวย์มากเลยค่ะคุณแม่ แต่จมูกกลับได้พี่ขวัญมาเต็มๆ เลยค่ะ” ควีนเอ่ยพร้อมกับยื่นมือใช้นิ้วเขี่ยจมูกน้อยๆของลูกฉัน “ใช่ค่ะ ทำไมหลานรินถึงได้น่าฟัดขนาดนี้คะ หนูขอตั้งชื่อหลานได้มั้ยคะ” มิรินเอ่ยก่อนจะมองหลานสาวด้วยสายตาที่เอ็นดู “เรานี่นะแทนที่จะให้พ่อแม่เขาตั้งให้” แม่มินเอ่ยบอกกับมิรินก่อนจะส่ายหน้าพรางยิ้มออกมา

เฮ้อ! เสียงถอนหายใจของคุณเพื่อนสุดที่รักดังออกมาถี่ๆ ฉันกับหลินถึงกับต้องหันหน้ามองกันทันทีด้วยสีหน้าที่บ่งบอกได้ว่า อีนี่มันเป็นอะไร?“เป็นอะไรของมึงเนี้ย ถอนหายใจอยู่นั่นแหละ” หลินเอ่ยถาม“นั่นดิ! มึงมีอะไรบอกพวกกูได้นะ” ฉันเอ่ย“ขอบคุณนะพวกมึง คือ…เมื่อคืนกูไปเจอเฮียโรมา แล้วพวกเราก็นั่งดื่มด้วยกันใช่ม่ะ แล้วพอกูเริ่มได้ที่นิดๆ เฮียก็อาสาจะไปส่งกูที่บ้าน แล้วตอนที่อยู่ในรถกูก็…ก็…หน้าด้านพรวดพลาดไปจูบเฮีย กูคิดว่าเฮียจะผลักออกแต่เปล่าเลยมึง เฮียดันจูบตอบแถมตอนนั้นเฮียก็โคตรจะเร่าร้อน จูบมันดุดัน แต่ก็อ่อนโยนในเวลาเดียวกัน จนเรา…เรา….มีอะไรกัน” ปิงปองมันเงียบไปจนฉันต้องถามต่อ“แล้วมึงจะคิดมากทำไมว่ะ?”“นั่นดิ มึงควรจะดีใจป่ะ ที่เสียตัวให้กับคนที่ชอบอ่ะ!” หลินเอ่ย“ก็ใช่! แต่เฮียบอกกับกูไว้ว่า”‘เรื่องคืนนี้มันเป็นเพราะเราเมาทั้งคู่ อย่าคิดมากล่ะเพราะเฮียไม่อยากมีพันธะกับใคร ต่างฝ่ายต่างได้ แฟร์ๆ’“ไอเฮีย! ทำไมเป็นงั้นว่ะ กูว่าเฮียไม่น่าเป็นแบบนี้ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่เลย แล้วมึงตอบกลับไปว่าอะไร?” ฉันพูดออกมาด้วยความรู้สึกที่ว่า มันต้องไม่เป็นแบบนี้! มันควรจะดีกว่านี้‘ปิงก็เหมือนก

ห้าเดือนของฉันที่ตอนนี้กำลังอุ้มท้องยิ่งมองตัวเองในกระจกฉันก็รู้สึกกังวลใจแปลกๆ มันกลัวไปหมด เอาจริงๆ คนสวยๆอย่างฉันทำไมถึงได้กลัวอะไรง่ายขนาดนี้นะ กลัวว่าเขาจะเบื่อ กลัวว่าเขาไม่โอเคกับรูปร่าง กลัวว่าเขาจะมีคนอื่นทั้งที่ก่อนหน้ามันก็ไม่ได้หนักขนาดนี้ แถมยังกังวลเรื่องลูก ถ้าเขาเกิดมาฉันจะเลี้ยงเขาดีมั้ยนะ ฉันจะเป็นแม่ที่ดีได้มั้ยนะ “เป็นอะไรไปหน้าเหมือนหมาเบื่อข้าว!” ห๊ะ! นี่คือประโยคทักทายจากพี่ผัวงั้นหรอ น่าตบด้วยปากกระฉากด้วยลิ้น แฮร่ๆๆ “เฮีย! ขวัญไม่ตลก ปากดีเดี๋ยวจับทำผัวอีกคนซะนี่!” “หึ! ปากดี เครียดอะไรว่ามา” เฮียถามก่อนจะนั่งลงยังโซฟาด้านข้าง “ว่าแต่เฮียไม่ทำงานหรอ” ใช่สงสัยมาก เฮียอยู่นี่แต่สามีฉันออกไปทำงาน“วันนี้หยุดเลยให้เวย์ทำงานแทน ทำไมคิดถึงมันหรือไง?”“ถามมาได้ ผัวหนูนี่ยังไงก็ต้องคิดถึงมั้ยล่ะ”“เดี๋ยวนี้ไม่มีเลยนะค่ะ คะเนี้ย!” “แหม่! พี่ผัวน้องเมีย ญาติกันสนิทกันไม่ต้องมีมารยาทเยอะ” เฮียส่ายหน้าไปมาคงจะแบบช่างมึงเหอะประมาณนั้น“มีเรื่องอะไรว่ามา”“หนูแค่กลัว กังวล เครียดมันบอกไม่ถูกกลัวผัวจะไม่รัก กลัวผัวเบื่อ กลัวลูกออกมาจะเลี้ยงลูกได้มั้ย จะเลี้ยงดีมั้ย ทำไม

หลังจากคืนนั้นที่ฉันทำแบบนั้นไปกับคุณหมอก็รีบเดินหนีฉันทันที ไม่ใช่ว่าเขาเกลียดฉันไปแล้วนะ ม้ายยย!!! ฮือออ!! แต่ฉันไม่ล้มเลิกความพยายามหรอกนะ ก็เขาพูดเอาว่ายังไม่มีใครแสดงว่ายังโสดงั้นก็คงต้องเดินหน้าต่อสินะ"นั่งยิ้มทั้งวันไปเป็นอะไรไปเนี้ยควีน?"หญิงเอ่ยถาม"เป็นคนสวย!"จบฉันก็เดินนำทั้งคู่ออกมาทันที โลกของฉันมันสดใสจริงๆ "ตั้งแต่คืนนั้นมันก็ยิ้มไม่หยุดเลย เหงือกแห้งแล้วมั้ง!"เอมเอ่ยคุยกับหญิงก่อนทั้งคู่จะหลุดขำออกมามันก็จริงอย่างที่พูดเพื่อนของพวกเธอดูแปลกไปจริงๆชีวิตฉันวนเวียนเรียนสอบ จบปุ๊บได้ทำงานปั๊บแต่......มันไม่เหมือนที่ฉันคิดเลยสักนิด!แผนกโรคหัวใจCCU"น้องควีนอย่าลืมฉีดยาให้คนไข้ด้วยล่ะ" หัวหน้าพยาบาลเอ่ยบอกด้วยใบหน้าที่วาดยิ้ม"ค่ะ พี่นุช" จบฉันก็รีบเดินไปเตรียมของก่อนจะเข็นอุปกรณ์ที่เตรียมตรงไปยังห้องพักฟื้นผู้ป่วย"เป็นยังไงบ้างคะคุณลุง เดี๋ยววันนี้ฉีดยาสักหน่อยนะคะ" ฉันเอ่ยบอกกับคุณลุงที่นอนยิ้มอยู่บนเตียง ลุงป่วยด้วยโรคลิ้นหัวใจรั่วพึ่งแอดมิทเมื่อสามวันก่อนอาการไม่ค่อยสู้ดีนักแต่ใบหน้าคุณลุงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม"ครับผม แต่ลุงขอเข็มเล็กๆนะหนู หมอมาทีไรเข็มใหญ่ทุกที ลุงเจ็

ตอนนี้ฉันเข้าเรียนได้สองเดือนแล้วในแต่ละวันมันก็ไม่ได้ง่ายเลยสำหรับฉัน แต่ถ้าทำไม่เป็นก็แค่ฝึกฝนกับมันการเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสี่ของฉันทั้งเรียน ทั้งลงปฏิบัติงานขึ้นวอร์ดเปลี่ยนวอร์ดไปเรื่อยแทบไม่มีเวลาอ่านหนังสือแต่ก็ได้ป๋าแทนช่วยสรุปทุกอย่างให้อ่านได้เข้าใจง่าย พ่อคิม แด๊ดโรมก็ช่วยหาสรุปการสอบมาให้ทั้งที่ตัวเองเรียนหมอมาน่ารักที่สุดปีสุดท้ายที่เรียนของฉันกว่าจะผ่านมาได้มันก็ไม่ง่ายเลย เครียดด้วยกลัวเวลาเข้าทำงานจริงๆจะรับมือได้ดีเหมือนตอนฝึกปฏิบัติมั้ย ที่ทำงานจะโอเคมั้ย มันจะเหนื่อยกว่าตอนฝึกมั้ย แต่ในเมื่อเลือกแล้วไม่มีถอยค่ะวันนี้เลยเลือกมาดื่มแก้เครียดสักหน่อย"ควีนนีคือแกจริงดิ ตอนเรียนกับตอนเที่ยวต่างกันมาก" หญิงเพื่อนสนิทเอ่ยถามเมื่อเห็นชุดที่ฉันใส่"มันก็ต้องมีบ้างแหละคุณหนูแบบมันจะแต่งตัวซอมซ่อมาเที่ยวหรอ" เอมเอ่ยก่อนที่จะพากันหัวเราะ"มันเหนื่อยนะนี่แค่เรียนเองยังมีเวลาเที่ยวอยู่บ้างถ้าทำงานจริงๆ คงมีเวลาน้อยงั้นวันนี้เต็มที่ไปเลย วู้ว!" ฉันเอ่ยพร้อมกับพากันเดินเข้าไปในผับแห่งหนึ่งพอเข้ามาถึงเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มแถมคนยังเยอะมากด้วยแต่ฉันจองไว้ก่อนแล้วสบายหน่อยโซนวีไอพ

หลังจากที่ฉันได้บอกกับพ่อแม่ไปแล้วก็เหมือนจะไม่มีใครเชื่อว่าฉันจะอยากเรียนพยาบาลจริงๆ แต่ถ้าให้พูดถึงเรื่องที่ว่า แค่ฉันชอบหมอก็จะเรียนพยาบาลเลยหรอ มันก็ส่วนหนึ่งแต่อีกส่วนหนึ่งคือคุณย่าขอเพราะฉันดูแลเวลาทุกคนในบ้านไม่สบาย ฉันคือคนที่คอยช่วยคุณแม่ทำหน้าที่ต่างๆ พวกเฮีย น้องสาว ตัวร้อนก็ฉันคอยเช็ดตัว หายาให้หรือฉันจะชอบงานพยาบาลจริงๆ ก็ยังไม่รู้แต่ยิ่งรู้ว่าคุณหมอเป็นคนใจดี ช่วยเหลือคนอื่น ดูแลรักษาคนไข้เป็นสิ่งที่เขาเลือกอันดับแรกในระหว่างที่ฉันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องนอนของตัวเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดของคุณแม่"แม่เข้าไปนะลูก" แม่เอ่ยพร้อมกับเปิดประตูเข้ามาในมือถือแก้วนมเดินตรงมาหาฉันก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ลงมานะข้างๆ"ดื่มนมก่อนสิลูก"แก้วนมอุ่นๆ ถูกยื่นส่งมาให้ฉัน"ขอบคุณค่ะ" ฉันเอ่ยขอบคุณก่อนจะรับมาดื่ม"แม่ถามจริงๆ นะลูก หนูอยากเรียนเป็นพยาบาลจริงๆ หรอคะ""จริงค่ะ หนูคิดดีแล้ว""ลูกเนี่ยนะจะเป็นพยาบาล แค่เห็นเข็มก็ร้องลั่นแล้ว!""แม่คะ!!! นั่นแต่ตอนเด็กๆของหนู ตอนนี้หนูโตแล้วนะคะ แค่เข็มถึงจะแหลมจิ้มแขนเจ็บแต่หนูทนได้ค่ะ!"ฉันเอ่ยตอบแม่กลับไปก่อนจะส่งยิ้มให้

แคร๊ก! แคร๊ก! คลืด~"ผู้ป่วยมีอาการแน่นหน้าอก แต่ยังมีสติค่ะเราได้ทำการให้ออกซิเจนและปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาก่อนแล้วค่ะ"เสียงของพยาบาลสาวผู้ชำนาญเอ่ยร่ายประโยคยาวให้กับแพทย์เฉพาะทาง เขาพยักหน้ารับและรีบเดินตามทันที สายตาคู่คมเหลือลงไปเห็นเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายใบหน้าเปื้อนน้ำตาเธอเกาะเตียงเข็นผู้ป่วย"คุณย่าขา อย่าเป็นอะไรนะคะคุณพ่อกำลังมาค่ะ ฮึก! คุณย่าต้องอดทนนะคะ ฮึกๆ" เธอร้องสะอื้นพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเล็กกอบกุมมือเหี่ยวย่นด้วยแรงที่บีบแน่น คุณย่าเป็นคนที่ใจดีกับเธอมาก ตั้งแต่เล็กจนโตคุณย่าจะตามใจเธอมากกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ หลานสาวคนเดียวจะไม่ให้รักได้ยังไงเขามองเธอสลับกับคนป่วยก่อนที่เตียงจะถูกเข็นเข้าไปยังห้องผ่าให้รออยู่ด้านนอก ร่างเล็กสั่นเทาเธอกลัว กลัวว่าจะเสียย่าอันเป็นที่รักไป เธอกลัวจนทำอะไรไม่ถูกจนกระทั่งมือหนาของใครคนหนึ่งมาแต่ลงที่ไหล่ของเธอ ใบหน้าหวานที่เปื้อนเต็มไปด้วยคราบน้ำตาค่อยๆ เงยขึ้นมามองร่างสูงตรงหน้า"อย่ากลัวไปเลยนะ ย่าของหนูต้องปลอดภัย ฉันจะช่วยย่าของหนูเองรอนะ รอตรงนี้รอฉันออกมาบอกหนู" จบประโยครอยยิ้มแสนอบอุ่นก็เผยขึ้นบนใบหน้า มือหนายื่น