ตอนที่5

ศตายุที่นั่งนิ่งอยู่นานก็อดที่จะเอ่ยแทรกขึ้นมาไม่ได้ บรรยากาศในตอนนี้ดูน่าอึดอัดจนเกินไปมาก และท่าทีของปาลิตาก็ไม่ค่อยพอใจการแสดงออกของศรากรเท่าไหร่นัก

“มีอะไรก็คุยกันดีๆ กว่านะครับ น้องครับ…ตอนนี้พี่กับขิงเรากำลังคุยกันอยู่ ถ้าน้องไม่มีอะไรงั้นช่วยออกไปก่อนได้มั้ย”

“พี่ต้องการอย่างนี้ใช่มั้ย” ศรากรหันมาถามปาลิตาบ้าง ชายหนุ่มจ้องไปที่หญิงสาวด้วยความคาดหวัง

“ใช่ นายออกไปได้แล้ว ฉันรำคาญนายจะแย่อยู่แล้ว และก็…”

“โอเค งั้นผมไปก็ได้ เมื่อกี๊ผมแค่จะบอกว่า…ผมเป็นรุ่นน้องของพี่เท่านั้น แต่ไม่คิดว่าพี่จะโมโหและไม่พอใจให้ผมขนาดนี้ งั้นเชิญพวกคุณสองคนนัดบอดกันให้สนุกแล้วกันนะครับ”

ศรากรเอ่ยสวนขึ้นมาก่อนที่ปาลิตาจะพูดจบ ชายหนุ่มตัดพ้อเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของหญิงสาวเมื่อสักครู่ ท่าทางที่ปาลิตาแสดงออกมาดูรำคาญเขามากจนเกินไปจริงๆ

ปาลิตามองตามหลังศรากรที่พึ่งเดินออกไปอย่างหวั่นใจ หรือว่าคำพูดของเธอจะดูแรงเกินไปถึงทำให้ชายหนุ่มหน้าซึมได้ขนาดนั้น

“คุณขิงมีอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เอ่ยถามหญิงสาวขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่มองตามหลังศรากรอย่างไม่ละสายตา

“อ่อ…ไม่มีค่ะ เรากินข้าวกันต่อดีกว่า อย่าถือสาเขาเลยนะคะเขายังเด็ก ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีหรอกค่ะ”

“ครับ ดูคุณขิงกับเด็กหนุ่มคนนั้นจะสนิทกันนะครับ”

“ไม่รู้จะเรียกว่าสนิทได้หรือเปล่า อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ”

หญิงสาวบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่อง เพราะถ้าพูดกันตามจริงแล้วจะเรียกว่าสนิทกับศรากรก็คงไม่ได้ ความสัมพันธ์ของเธอกับศรากรนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่เธอเองก็ไม่ได้ตั้งใจด้วย แต่พอได้เห็นศรากรทำหน้าเซื่องซึมก็อดที่จะว้าวุ่นใจไม่ได้เหมือนกัน

ช่วงค่ำของวัน

หลังจากที่ทั้งคู่ทานอาหารด้วยกันเสร็จก็พากันออกมาเดินเล่นรับลมผ่อนคลายต่อ ศตายุเหมือนที่จริญตาเพื่อนสาวของเธอบอกไว้จริงๆ เขาทั้งสุภาพ ดูอบอุ่นและเป็นคนที่น่าไว้ใจได้ อีกทั้งเรื่องหน้าตาและหน้าที่การงานก็ดูจะสมบูรณ์แบบทุกอย่างแถมอายุมากกว่าเธออีก ถ้าจะให้พูดตามตรงเขาก็เป็นชายหนุ่มในอุดมคติของเธอทุกอย่าง ติดแค่ว่าเธอไม่ได้รู้สึกชอบพอเขามากพอที่จะสานสัมพันธ์ต่อแค่นั้น

“นี่ก็มืดแล้ว ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะเดี๋ยวหมอเอิร์นจะเป็นห่วงเอา”

“ให้ผมไปส่งนะ ผมจะได้แวะทักทายหมอเอิร์นด้วย”

“ไว้ครั้งหน้าดีกว่านะคะ วันนี้ฉันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่”

“นี่คุณขิงกำลังปฏิเสธผมอยู่ใช่มั้ยครับ”

“ว้า…คุณหมอรู้ทันซะละ ขอโทษนะคะ ตอนนี้ฉันไม่อยากเปิดใจให้ใครจริงๆ ฉันเองก็พึ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมานาน ต้องใช้เวลาสักพักเพื่อรักษาแผลใจ หวังว่าคุณหมอคงเข้าใจนะคะ”

“งั้นผมจะขอรอคุณได้มั้ย คุณพร้อมเมื่อไหร่เราค่อยกลับมาคุยกันก็ได้”

“อย่ารอเลยนะคะ ฉันเองก็ไม่อยากให้ความหวังใครและก็ไม่อยากให้ความหวังตัวเองด้วย แต่ถ้าคุณหมออยากจะเป็นเพื่อนกับฉัน ฉันก็จะยินดีมาก บางทีมิตรภาพของคำว่าเพื่อนอาจจะดีกว่าการเป็นแฟนก็ได้นะคะ”

“ที่คุณขิงปฏิเสธผมเกี่ยวกับผู้ชายที่เข้ามาหาคุณในร้านอาหารหรือเปล่า”

“ไม่เกี่ยวค่ะ ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น”

“ก็ได้ครับ อย่างน้อยก็ได้เป็นเพื่อนกับคุณก็ยังดี วันนี้สนุกมากเลย ขอบคุณนะครับที่ยอมออกมาเจอผม”

“เหมือนกันค่ะ งั้น…ฉันกลับก่อนนะคะ”

เมื่อกล่าวลากันเรียบร้อยต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง ปาลิตาเดินอยู่ทางฟุตบาทเพื่อจะเดินตรงไปยังจุดเรียกแท็กซี่ ไม่ทันได้เดินถึงก็ถูกศรากรคว้าข้อมือเอาไว้ ชายหนุ่มเดินจูงมือพาหญิงสาวไปยังซอกตึกที่อยู่ใกล้ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนสัญจรเท่าไหร่นัก

“ทำอะไรของนายเนี่ยปล่อยนะ”

ศรากรไม่ฟังคำคัดค้านของปาลิตา ชายหนุ่มรีบดันตัวหญิงสาวให้เข้าไปติดกำแพง มือทั้งสองข้างยันกำแพงไว้อีกทีเพื่อกันไม่ให้หญิงสาวหนีออกไปจากเขาได้ แววตาของศรากรในตอนนี้ดุดันเป็นอย่างมาก

“ผู้ชายที่พี่กินข้าวด้วยเขาเป็นใคร”

“เป็นใครแล้วเกี่ยวอะไรกับนายด้วย”

“เกี่ยวสิก็ผมชอบพี่ ถ้าจะมีผู้ชายคนอื่นเข้ามาในชีวิตพี่ผมก็ไม่พอใจทั้งนั้น”

“นายมีสิทธิ์อะไรไม่พอใจ ฉันกับนายไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

“แน่ใจนะว่าไม่ได้เป็น”

“ทำไม นายจะเอาเรื่องคืนนั้นมาขู่ฉันอีกเหรอ ก็เอาสิ…นายจะไปแจ้งความว่าฉันพรากผู้เยาว์ก็เอาเลย แต่นายคงไม่ทำแบบนั้นหรอกเพราะนายไม่ได้อายุ17จริงๆ”

“ผมไม่แจ้งความหรอก แต่ผมจะทำอย่างอื่น”

เอ่ยจบชายหนุ่มก็โน้มหน้าเพื่อจะประทับรอยจูบไปที่ปาลิตา แต่เธอเองก็ไม่ได้ยอมให้ชายหนุ่มทำแบบนั้น เธอใช้มือดันไปที่ไหล่ทั้งสองข้างของศรากรอย่างเต็มกำลัง จนเขาต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อหญิงสาวสัมผัสไปถึงบาดแผลที่ไหล่ขวาเมื่อครั้งที่เกิดอุบัติเหตุกับเขาเมื่อหลายวันก่อน

“เป็นอะไร ฉันยังไม่ได้ทำอะไรนายเลยนะ” ปาลิตาพอได้ยินเสียงร้องของศรากรก็รีบเอ่ยถามด้วยความตกใจ เห็นชายหนุ่มใช่มือกุมไปที่ไหล่ขวาก็กังวลขึ้นมาทันที

“ก็พี่ทำผมเจ็บน่ะสิ พี่ไม่รู้หรือไงว่าผมมอเตอร์ไซค์ล้มมา”

“ฉันจะไปรู้ได้ไงไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับนายตลอด24ชั่วโมงสักหน่อย ไหนขอฉันดูหน่อยสิ” ปาลิตาเข้าไปดูบาดแผลที่ไหล่ของชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง

“แต่แผลก็เหมือนจะหายแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมนายยังเจ็บอยู่อีกล่ะ”

“แผลข้างนอกมันอาจจะหายดีแล้ว แต่ข้างในมันยังเจ็บอยู่นี่ ดูสิผมขยับไหล่ไม่ค่อยได้เลย ไม่เชื่อพี่ก็ลองจับตรงนี้ดูสิยังตึงๆ อยู่เลย”

ศรากรออดอ้อนให้ปาลิตาเข้ามาดูบาดแผลที่ไหล่ขวาอีกครั้ง ที่จริงเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บอย่างที่บอกหญิงสาวไว้เลย เขาแค่อยากอ้อนเธอก็เท่านั้น ชายหนุ่มใช้จังหวะที่หญิงสาวโน้มหน้าเข้ามาใกล้เข้าจู่โจมจูบไปที่แก้มของเธอโดยที่เธอก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ปาลิตาพอรู้ตัวว่าถูกศรากรลักหอมแก้มก็รีบใช้มือเพื่อจะฟาดไปที่ชายหนุ่ม แต่ก็ถูกชายหนุ่มปรามเอาไว้ได้ก่อน

“ผมเจ็บอยู่นะ พี่จะทำร้ายผมได้ลงคอเหรอ”

“เจ้าเล่ห์นักนะ นายนี่มัน….”

“น่ารักใช่มั้ยล่ะ”

“น่ารักกับผีสิ นี่นายโกหกฉันอีกแล้วใช่มั้ย ที่จริงนายไม่ได้เป็นอะไรเลย”

“ผมเป็นจริงๆ นะ ไม่งั้นพี่ก็ลองไปถามหมอจริญตาที่รักษาผมได้เลย ไปถามคุณหมอดูสิว่ามีประวัติผมรักษากับคุณหมอหรือเปล่า”

“หมอจริญตา นายหมายถึงหมอเอิร์นเหรอ”

“ใช่ๆ ผมได้ยินพยาบาลเรียกว่าหมอเอิร์นอยู่ อ๋อ…ที่แท้วันนั้นก็เป็นพี่สินะที่โทรไปหาหมอเอิร์น เป็นคนคนเดียวกันจริงๆ ด้วย ผมว่าเพื่อนพี่แย่แล้วล่ะ”

“ทำไมเหรอ”

“เดี๋ยวพี่ก็รู้ ว่าแต่พี่ยังไม่ได้บอกผมเลยนะว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ผมจริงจังนะ”

“เขาเป็นรุ่นพี่ของหมอเอิร์น พอดีหมอเอิร์นอยากให้ฉันรู้จักกับเขาไว้น่ะ”

“พี่ชอบเขาหรือเปล่า นอกจากเขาอายุมากกว่าผมแล้วเขามีอะไรที่ดีกว่าผมบ้าง”

“ถามทำไม” หญิงสาวหลุดขำในทันทีเมื่อได้ยินคำถามของชายหนุ่ม ท่าทีและคำพูดของศรากรในตอนนี้น่าเอ็นดูนัก

“ยังจะมาหัวเราะอีก ตอบผมมาสิว่าพี่ชอบเขาหรือเปล่า หน้าตาก็หล่อสู้ผมไม่ได้ แล้วก็….”

“ไม่ชอบ พอใจหรือยัง” หญิงสาวรีบเอ่ยสวนขึ้นมา เห็นชายหนุ่มเอาแต่เซ้าซี้ก็อดที่จะรำคาญไม่ได้

“แน่นะ” ศรากรยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยความพอใจ พอได้ยินแบบนี้ก็โล่งอกไปได้สักที

“ถึงฉันไม่ชอบเขา แต่ฉันก็ไม่ได้ชอบนายด้วยเหมือนกัน ไม่ต้องมาทำหน้าทำตาแบบนี้หรอก”

“ถ้าพี่จะชอบใครสักคน ให้คนคนนั้นเป็นผมได้มั้ย”

คำพูดและแววตาที่จริงจังของศรากรทำให้ปาลิตาใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ไหนจะสายตาที่เว้าวอนมองมาที่เธออีก หญิงสาวเองก็ไม่เข้าใจทำไมถึงรู้สึกว้าวุ่นใจกับคำพูดและสายตาของชายหนุ่มได้ขนาดนี้ และเธอเองก็ไม่สามารถทนสบตากับศรากรได้อีกต่อไป

“ฉันให้คำตอบที่นายต้องการแล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ ขิง…ให้ผมไปส่งนะ” ชายหนุ่มคว้ามือหญิงสาวเอาไว้อีกครั้ง สายตายังคงหวานเยิ้มมองไปที่ปาลิตาอย่างไม่ลดละ

“เจ้าเด็กบ้า ฉันอายุมากกว่านายนะจะมาเรียกชื่อเฉยๆ ได้ไง”

“ก็ฝึกไว้ เผื่อว่าตอนเป็นแฟนกันจะได้ใช้ไง บางทีพี่อาจจะไม่อยากให้ผมเรียกว่าพี่ก็ได้นี่”

“ใครจะเป็นแฟนกับนาย ฝันไปเถอะ” หญิงสาวยิ้มเขินออกมาก่อนจะเดินนำหน้าไปก่อน ศรากรเองก็ไม่รีรอ ชายหนุ่มรีบตามหญิงสาวไปในทันที

ใช้เวลาสักพักปาลิตาก็กลับมาถึงบ้านโดยมีศรากรมาส่ง พอเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นจริญตานั่งรออยู่ หญิงสาวจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เพื่อนสาวของเธอ

“กลับมาแล้วเหรอ แล้วทำไมไม่ให้หมอหมอกเข้ามาในบ้านก่อนล่ะ เมื่อกี๊เขามาส่งเธอไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ใช่หมอหมอกหรอกที่มาส่ง”

“ทำไมเป็นงั้นไป ถ้าไม่ใช่หมอหมอกแล้วเป็นใคร”

“เป็นใครก็ไม่สำคัญหรอกน่า คือฉันกับคุณหมอตกลงแล้วว่าจะเป็นแค่เพื่อนกันน่ะ”

“ว่าไงนะ หรือว่าหมอทำอะไรให้เธอไม่พอใจ”

“เปล่า คุณหมอเป็นคนดีอย่างที่เธอพูดเอาไว้นั่นแหละ แต่ฉันจะไปคบกับผู้ชายที่เพื่อนรักเพียงคนเดียวของฉันชอบได้ยังไง”

“เธอพูดอะไร ใครชอบใครไม่เห็นเข้าใจเลย” จริญตาเบือนหน้านี้ ดูเหมือนว่าตอนนี้เพื่อนสาวของเธอจะรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอเสียแล้ว

“เอิร์น ทำไมฉันจะดูไม่ออกว่ารุ่นพี่ที่เธอชอบคือหมอหมอก อาการเธอชัดขนาดนั้น ชอบเขาแล้วทำไมถึงชงเขาให้ฉันล่ะ”

“ก็เขาชอบเธอนี่ ขิง…เธอไม่ต้องปฏิเสธเขาเพื่อฉันหรอกนะ ถ้ารักครั้งนี้มันทำให้เธอมีความสุข ฉันจะดีใจกับเธอมากจริงๆ”

“ฉันจะมีความสุขได้ยังไงเมื่อเพื่อนรักของฉันหน้าบูดหน้าบึ้งขนาดนี้” หญิงสาวหยิกแก้มจริญตาเพื่อหยอกเย้า

“ฉันจริงจังนะ ยังจะมาเล่นอีก”

“ฉันก็จริงจัง ก็ฉันไม่ได้รู้สึกชอบเขานี่ ถ้าไม่ชอบก็สานสัมพันธ์ต่อไม่ได้ และที่ฉันยอมไปหาเขาก็แค่จะหยอกเธอเล่น ก็เธอนะสิชงเขาให้ฉันอยู่นั่นแหละ เธอก็เหมือนกัน ถ้าชอบเขาขนาดนี้ก็ควรจะบอกเขาได้แล้ว”

“พูดไปเรื่อย ฉันชอบเขามากขนาดนั้นที่ไหน”

สองสาวเอ่ยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ปาลิตาเองก็มีความสุขมากที่ได้อยู่กับเพื่อนรักของเธอเช่นนี้ หญิงสาวก็หวังแค่ว่าไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่ความเป็นเพื่อนของพวกเธอสองคนหนักแน่นแบบนี้ตลอดไปก็พอใจแล้ว

………………

ศรากรพอกลับมาถึงบ้านหลังจากส่งปาลิตาเรียบร้อยก็ได้รับสายจากนเรศ เพื่อนชายของเขาโทรมาแจ้งข่าวเรื่องที่ตามสืบว่าใครเป็นคนทำร้ายเขาเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้รู้ตัวคนทำแล้ว ได้เวลาที่ชายหนุ่มจะคิดบัญชีคืน ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร เขาจะไม่มีทางปล่อยไปอย่างแน่นอน

“ขอบใจมากนะก้อง เดี๋ยวหลังจากนี้ฉันจัดการเอง” ศรากรแสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ รอยยิ้มของชายหนุ่มที่เผยออกมานั้นดูน่ากลัวอยู่มากทีเดียว