ตอนที่4

ช่วงเย็นของวัน

“หมอเอิร์นจะกลับแล้วเหรอ”

“ค่ะ รุ่นพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ” จริญตาหันมาถามหมอหนุ่มรุ่นพี่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“คุณขิงเป็นเพื่อนของหมอเอิร์นใช่มั้ย”

“ค่ะ ทำไมเหรอคะ แล้วรุ่นพี่รู้จักขิงได้ยังไง”

“ผมบังเอิญเจอคุณขิงตอนที่แวะมาส่งข้าวกลางวันให้หมอเอิร์นน่ะ ถามอะไรหน่อยสิ คุณขิงมีแฟนหรือยัง”

จริญตาคลายรอยยิ้มลงทันที หญิงสาวจ้องไปที่หมอหนุ่มด้วยความหวั่นใจ การที่เขาถามแบบนี้นอกจากถูกใจเพื่อนรักของเธอแล้วจะเป็นอะไรได้

“อย่าบอกนะคะว่าขิงเป็นรักแรกพบของรุ่นพี่”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก ผมแค่อยากรู้จักคุณขิงให้มากขึ้นน่ะ แล้วตกลงเพื่อนหมอเอิร์นมีแฟนหรือยัง ถ้ามีแล้วผมก็จะได้ถอยออกมา"

“ขิงพึ่งเลิกกับแฟนเมื่ออาทิตย์ก่อนค่ะ ตอนนี้ก็ยังไม่ได้คบใคร"

“จริงเหรอ งั้น…เป็นไปได้มั้ยถ้าผมจะให้หมอเอิร์นช่วยนัดเธอให้ไปทานข้าวกับผมหน่อยวันเสาร์นี้”

“จะนัดบอดเหรอคะ”

“ก็ประมาณนั้น ช่วยผมหน่อยนะหมอเอิร์น ผมอยากทำความรู้จักกับเพื่อนของหมอเอิร์นจริงๆ”

“ค่ะ แต่ไม่รับปากนะคะว่าขิงจะไปหรือเปล่า”

“ขอบใจมาก ผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงหมอเอิร์นก็ต้องช่วยผมแน่นอน ไว้ครั้งหน้าผมจะนัดบอดให้คุณบ้างนะ” ชายหนุ่มยิ้มกว้างอย่างพอใจ ก่อนจะใช้มือแตะที่ไหล่หญิงสาวเบาๆ แล้วเดินจากไป

จริญตาหน้าเจื่อนลงในทันที หญิงสาวรู้สึกว้าวุ่นใจเป็นอย่างมาก สีหน้าแสดงความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด รุ่นพี่ที่เธอแอบชอบมาตลอดหลายปีกลับมาบอกให้เธอนัดบอดกับเพื่อนสนิทของเธอให้ซะอย่างนั้น

“ถ้าเธอโกหกไปว่าขิงมีแฟนแล้วก็จบ ทำไมคนที่เขาชอบต้องเป็นเธอด้วยนะขิง เป็นคนอื่นไม่ได้หรือไงฉันจะได้ทำใจง่ายหน่อย” หญิงสาวพึมพำความกังวลออกมา

หมอกหรือศตายุ หมอหนุ่มรุ่นพี่ที่แสนจะใจดีและอบอุ่นที่จริญตาแอบชอบมานานตั้งแต่เธอเข้าเรียนหมอปีแรก หญิงสาวตั้งใจว่าวันหนึ่งต้องบอกความรู้สึกของตัวเธอเองให้ชายหนุ่มรับรู้อย่างแน่นอน แต่พอวันนี้สิ่งที่ตั้งใจเอาไว้กลับพังไม่เป็นท่า เพราะหญิงสาวที่ชายหนุ่มรุ่นพี่ชื่นชอบกลับเป็นเพื่อนรักของเธอแทน

………………..

“เธอมาทำอะไรที่นี่” ศรากรเอ่ยถามเด็กสาวที่กำลังยืนยิ้มให้กับเขาอยู่ เห็นไอยลดามาถึงบ้านของเขาก็อดที่จะสงสัยไม่ได้

“ฉันมาทำมื้อเย็นให้พี่ไงคะ วันนี้พี่ไม่ได้ไปโรงเรียนอีกแล้ว ตกลงพี่เป็นอะไรกันแน่” ไอยลดาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เห็นศรากรไม่ได้ไปโรงเรียนก็เป็นกังวล

“ไม่ได้เป็นอะไรแค่ไม่อยากไป ถ้าหมดธุระก็กลับบ้านไปได้แล้ว”

“ฉันทำกับข้าวไว้เยอะเลย ให้ฉันอยู่ทานกับพี่ไม่ได้เหรอ”

“งั้นเธอก็อยู่กินก่อนค่อยกลับก็ได้ ฉันกินกับเพื่อนมาแล้ว กินเสร็จก็เก็บจานทำความสะอาดให้ด้วยแล้วกัน”

“พี่จะไม่กินจริงๆ เหรอ ฉันตั้งใจทำให้พี่เลยนะ” เด็กสาวนัยน์ตาสั่นเครือ เห็นท่าทีหมางเมินของศรากรก็ผิดหวังเป็นอย่างมาก ทั้งที่เธอตั้งใจทำเพื่อชายหนุ่มขนาดนี้

“ฉันไม่ได้ขอให้เธอทำเพื่อฉันเลยนะ ที่ฉันย้ายมาอยู่ข้างนอกเพราะไม่อยากสุงสิงกับใคร ไม่อยากให้ชีวิตวุ่นวายเธอก็รู้นี่ แล้วทำไมถึงยังตามมาหาฉันถึงที่นี่อีก”

“ฉันก็แค่อยากทำหน้าที่น้องสาวที่ดีให้พี่ การมีฉันอยู่มันทำให้ชีวิตพี่วุ่นวายขนาดนี้เลยเหรอ ก็ได้…งั้นฉันกลับก็ได้”

เด็กสาวหลั่งน้ำตาด้วยความน้อยใจ ระหว่างนั้นจรูญก็โทรเข้ามาพอดี ผู้เป็นพ่อขอให้ศรากรไปส่งไอยลดากลับบ้านหลังเสร็จธุระแล้ว คำขอของผู้เป็นพ่อไม่อาจปฏิเสธได้ ชายหนุ่มจึงรับปากว่าจะไปส่งเด็กสาวเพราะเขาเองก็ไม่อยากผิดใจกับผู้เป็นพ่อเช่นกัน

…………………

“กลับมาแล้วเหรอหมอเอิร์น ทำไมหน้าตาดูเหนื่อยๆ ล่ะ ยังเป็นแค่นักศึกษาแพทย์เองต้องทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ”

“ทำงานหนักตั้งแต่คิดจะเรียนหมอแล้วล่ะ พอดีวันนี้คนไข้เยอะน่ะ แล้วนี่ทำอะไรกินกลิ่นหอมคลุ้งไปถึงนอกบ้านเชียว”

“ต้มจืดมะระยัดไส้ ของโปรดเธอไง กลับมาก็ดีแล้วฉันมีเรื่องจะถามเธอหน่อย”

“เหรอ ใจตรงกันจัง ฉันเองก็มีเรื่องจะบอกเธอด้วย”

“เรื่องเธอเอาไว้ก่อนนะเอาเรื่องฉันก่อน ฉันอยากรู้ว่าหมอหนุ่มรุ่นพี่ที่เธอแอบชอบอยู่ใช่หมอหมอกมั้ย วันนี้ฉันไปเจอหมอหมอกด้วยความบังเอิญ ได้คุยกันนิดหน่อย พอฉันพูดถึงเธอเขาก็ออกตัวว่ารู้จักเธอดีด้วย แถมบอกว่ายังเป็นรุ่นพี่ของเธออีก สรุปคนที่เธอชอบคือคนนี้ใช่มั้ย”

“ใช่ที่ไหนล่ะ” จริญตาหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย หญิงสาวฮึดยิ้มอีกครั้งไม่อยากให้เพื่อนสาวจับสังเกตเห็น

“อ้าว…ไม่ใช่หรอกเหรอ งั้นช่างเถอะ แล้วเรื่องที่เธอจะบอกฉันคือเรื่องอะไรล่ะ”

“ก่อนอื่นต้องถามเธอก่อน เธอลืมพี่ต้นได้หรือยัง ตอนนี้เธอยังรักพี่ต้นอยู่หรือเปล่า”

“ถามทำไมเหรอ แถมดูจริงจังอีกต่างหาก”

“บอกมาเถอะน่า”

“ฉันกับพี่ต้นคบกันมาตั้งนานจะให้ลืมกันในวันสองวันก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก แต่ถ้าถามว่ายังรักพี่ต้นอยู่มั้ยก็คงตอบได้ว่าไม่ ฉันไม่ได้รู้สึกโหยหาพี่ต้นเหมือนครั้งก่อนๆ ที่เราเลิกกัน” ระหว่างที่พูดถึงศิวัฒน์อยู่นั้น แต่ในความคิดของหญิงสาวกลับคิดถึงใบหน้าสดใสของศรากรขึ้นมา จนเธอเองก็เผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว

“หรือตอนนี้เธอมีคนใหม่ที่ชอบแล้ว ถึงได้ยิ้มแบบนี้”

“ฉันยิ้มที่ไหน แล้วตกลงเรื่องพี่ต้นมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เธอจะบอกฉัน”

“ก็เพราะว่าถ้าเธอยังไม่ได้คบใครฉันก็อยากให้เธอไปเจอคนคนหนึ่งหน่อย เขาเป็นรุ่นพี่ที่ฉันรู้จัก เป็นผู้ชายอบอุ่น เป็นสุภาพบุรุษ รับรองว่าเขานิสัยดีกว่าพี่ต้นร้อยเท่า ดูเธอกับรุ่นพี่ฉันก็น่าจะเข้ากันได้ดีด้วย”

“นี่กำลังนัดบอดให้ฉันเหรอ”

“อืม เธอก็ควรเปิดโอกาสให้ตัวเองไม่ใช่เหรอ ฉันยืนยันให้เธอได้ว่ารุ่นพี่คนนี้เป็นคนดีจริงๆ วันเสาร์นี้เธอลองไปเจอเขาหน่อยนะ”

“อยากให้ฉันไปจริงๆ เหรอ”

“ถามได้ ก็อยากนะสิ ไม่งั้นฉันจะพูดมากขนาดนี้ทำไม”

“โอเค ฉันไปเจอเขาก็ได้ ถ้าเธอบอกว่าเขาดีฉันก็ว่าดีเหมือนกัน”

คำตอบของปาลิตาทำให้จริญตาหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเพื่อนสาวของเธอเจอศตายุขึ้นมาและพูดถูกคอกันแล้วสานสัมพันธ์กันต่อล่ะจะทำยังไง หญิงสาวยิ่งคิดยิ่งสับสน

…………………….

ช่วงค่ำของวัน

ศรากรขับบิ๊กไบค์คู่ใจไปส่งไอยลดาที่บ้านตามคำขอของผู้เป็นพ่อ ระหว่างทางกลับชายหนุ่มก็รู้สึกได้ว่ามีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับตามมาตลอด ก่อนจะไม่ทันระวังถูกชายที่ขับมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าวใช้ขาถีบไปที่บิ๊กไบค์คันที่เขาขับอย่างไม่ทันตั้งตัว จนบิ๊กไบค์เสียหลักล้มลงข้างทางอย่างแรง ชายหนุ่มได้รับบาดเจ็บที่ไหล่ข้างขวาในทันที ส่วนมอเตอร์ไซค์คู่กรณีก็ขับหนีไปโดยไม่สนใจศรากรเลยแม้แต่น้อย

ศรากรโทรหาก้องหรือนเรศเพื่อนชายคนสนิทให้มาหายังที่เกิดเหตุ ก่อนจะถูกเพื่อนชายพาไปส่งที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดูบาดแผลจากที่ได้รับบาดเจ็บมา

“นายจะให้ฉันโทรบอกพ่อนายมั้ย”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยววุ่นวายไปเปล่าๆ”

“ฉันก็ว่างั้นแหละ แล้วเห็นหน้าคนที่ทำร้ายนายมั้ย รู้จักมันหรือเปล่า”

“ไม่เห็นน่ะ มันสวมหมวกกันน็อกไว้ แต่ที่รู้ๆ มันตั้งใจทำร้ายฉันแน่นอน ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร ยังไงก็ขอบใจนะก้องที่พามาโรงพยาบาล”

“อืม ดีนะแค่ไหล่ถลอก หมอให้นายนอนดูอาการหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับแล้วกัน”

“ไม่ได้ ฉันต้องกลับวันนี้ ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่ไปโรงเรียนอีกพ่อฉันได้แหกอกฉันแน่”

“นายจะไปได้ยังไงยังเจ็บอยู่เลย เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกน่าฉันจัดการให้แล้ว ถ้าพ่อนายถามขึ้นมาฉันให้น้องสาวนายโกหกให้แล้ว”

“นี่นายโทรหาไอซ์เหรอ”

“ก็ใช่นะสิ อย่างน้อยต้องมีสักคนในครอบครัวนายรู้เรื่องนายไม่ใช่เหรอ แต่เหมือนน้องสาวนายจะตกใจมากนะตอนรู้เรื่องนาย ถ้าฉันไม่ห้ามไว้คงได้มาหานายถึงที่นี่แล้ว”

“นายทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย กลับไปเลยนะ…ฉันไม่อยากเห็นหน้านายแล้ว”

“ไปก็ได้ว่ะ รู้งี้ไม่ช่วยนายก็ดีหรอก” เพื่อนหนุ่มตัดพ้อเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าหงิกหน้างอใส่ แล้วเดินออกจากห้องพักฟื้นไปอย่างไม่สบอารมณ์

…………………….

เช้าวันต่อมา

“คุณหมอคนสวย ผมจะออกจากโรงพยาบาลได้หรือยังครับ”

ศรากรยิ้มหวานทำตาปริบๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนต่อจริญตาที่เข้ามาตรวจอาการบาดเจ็บของเขา ตอนนี้ชายหนุ่มอยากจะกลับบ้านเต็มทนแล้ว

“ก็กลับได้นะ อาการบาดเจ็บไม่ได้เป็นอะไรมาก เดี๋ยวหมอสั่งยาให้ก็กลับบ้านได้เลย”

ระหว่างนั้นก็มีสายของปาลิตาโทรเข้ามาหาจริญตาพอดี ศรากรเองพอได้ยินชื่อปลายสายที่จริญตาเอ่ยถึงก็ให้ความสนใจเป็นอย่างมาก เขาอยากรู้เหมือนกันว่าคนในสายใช่คนเดียวกันที่เขารู้จักหรือเปล่า เพราะถ้าใช่ก็คงเป็นความบังเอิญที่คิดไม่ถึงจริงๆ

“หมอครับ คนที่หมอคุยด้วยเมื่อกี๊ชื่อขิงเหรอ”

“ใช่ มีอะไรหรือเปล่า”

“ผมก็รู้จักผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อขิงเหมือนกัน ไม่แน่ขิงของผมกับขิงเพื่อนหมออาจจะเป็นคนคนเดียวกันก็ได้”

“ในประเทศไทยมีคนชื่อขิงเป็นร้อยเป็นพันไม่มีทางจะบังเอิญเป็นขิงคนเดียวกันได้หรอก และเพื่อนของฉันก็คงไม่รู้จักเด็กหนุ่มหน้าละอ่อนอย่างเธอแน่นอน เพราะถ้ารู้จักฉันก็ต้องรู้จักด้วย เอาเป็นว่าถ้าเป็นขิงคนเดียวกันฉันจะยอมลาออกจากการเป็นหมอเลย”

“คุณหมอพูดแล้วนะ งั้นผมจะภาวนาให้เป็นขิงคนเดียวกัน ผมอยากเห็นหมอลาออกน่ะ”

“เด็กบ้านี่!” จริญตาหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินคำพูดหยอกล้อของชายหนุ่ม แต่เธอเองก็มั่นใจว่าคนที่ชายหนุ่มพูดถึงไม่ใช่ปาลิตาเพื่อนสาวของเธออย่างแน่นอน เพราะมันคงไม่มีเรื่องบังเอิญขนาดนั้น

………………….

หลายวันผ่านไป ช่วงบ่ายของวัน

ปาลิตาแต่งตัวออกจากบ้านเพื่อไปยังร้านอาหารที่จริญตานัดบอดกับชายหนุ่มรุ่นพี่ให้เธอเอาไว้ พอมาถึงหญิงสาวถึงรู้ว่าเป็นศตายุหมอหนุ่มที่เธอเคยเจอเมื่อหลายวันก่อนที่โรงพยาบาล

“ไม่คิดว่ารุ่นพี่ของหมอเอิร์นจะเป็นคุณหมอหมอกนี่เอง”

“ทำไมเหรอครับ หรือว่าคุณขิงผิดหวังที่เป็นผม”

“เปล่าค่ะ กลับรู้สึกดีมากกว่า อย่างน้อยฉันก็เคยเจอหมอแล้วจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดด้วย หมอกับหมอเอิร์นนี่สนิทกันมากเลยใช่มั้ยคะ หมอเอิร์นถึงได้ไว้ใจให้ฉันออกมานัดบอดกับหมอแบบนี้”

“ก็สนิทกันครับ ผมรู้จักกับหมอเอิร์นตั้งแต่เธอเข้าเรียนปีหนึ่ง บ่อยครั้งที่พวกเราออกไปสังสรรค์กัน หลายปีที่รู้จักกันเลยทำให้หมอเอิร์นไว้ใจในตัวผมมั้งครับ เลยอยากแนะนำให้คุณรู้จักผม”

“อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเราสั่งอาหารกันเลยมั้ยคะ จะได้กินไปด้วยคุยไปด้วย”

“ได้สิครับ”

ระหว่างที่ทั้งสองนั่งทานอาหารและคุยกันอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้นก็มีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองทั้งคู่อยู่ ศรากรเห็นปาลิตาเดินเข้ามาในร้านอาหารเลยเดินตามหญิงสาวมา และเลือกนั่งอยู่อีกมุมที่สามารถมองเห็นหญิงสาวได้อย่างชัดเจน แต่พอรู้ว่าหญิงสาวออกมาเจอผู้ชายก็ทำให้ชายหนุ่มไม่สบอารมณ์ในทันที และเขาก็จะไม่เปิดโอกาสให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้อีกแล้ว

“ขอนั่งด้วยคนนะครับ” ศรากรเดินเข้าไปยังโต๊ะของคนทั้งคู่ ชายหนุ่มลากเก้าอี้ที่อยู่โต๊ะข้างๆ เข้ามานั่งเบียดใกล้กับปาลิตาที่นั่งอยู่ แววตาและรอยยิ้มของศรากรช่างทะเล้นนัก

“นายมาได้ยังไง” ปาลิตาเอ่ยถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นศรากรปรากฏตัวต่อหน้าในเวลานี้ ยิ่งท่าทางของชายหนุ่มที่แสดงออกมาดูจะเกินไปสักหน่อย เขาควรรู้จักมารยาทมากกว่านี้ในเมื่อเธอไม่ได้อยู่แค่คนเดียว

“ผมก็มาหาพี่นะสิ ไม่เจอกันหลายวัน พี่คิดถึงผมบ้างมั้ย” ศรากรยิ้มหวาน สายตามองไปที่ปาลิตาอย่างเว้าวอน

“นายไม่เห็นเหรอว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ออกไปได้แล้ว”

“ทำไมล่ะ หรือว่าพี่ชายสุดหล่อคนนี้เป็นแฟนใหม่ของพี่ กลัวเขาจะไม่พอใจหรือไง”

“จะเป็นหรือไม่เป็นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย”

“เกี่ยวสิ ก็เพราะว่าผม….”

“หยุดนะ!”

ปาลิตารีบใช้มือปิดปากศรากรเอาไว้ หญิงสาวกลัวว่าชายหนุ่มจะพูดถึงเรื่องคืนนั้นอีก ศตายุเองที่นั่งอยู่เงียบๆ มานานก็พอมองออกว่าศรากรกำลังแสดงความหึงหวงต่อปาลิตาอยู่