บทที่2 secret love ความรักที่ต้องซ่อนไว้(มิกกี้)

“ปล่อยไปเถอะมิกกี้งอแงไปแบบนั้นแหละไม่ได้อะไรหรอก” พายุพูดแล้วก็ยิ้มไม่ได้อะไร ได้แต่นึกเอ็นดู

ด้านมิกกี้

ขับรถออกมาอย่างรู้สึกอารมณ์เสีย พวกพี่บ้า บนเรือเนี่ยนะ ปาร์ตี้กับสาวสวย อนาจารชะมัด เป็นหมอไม่ใช่เหรอ ในหัวมีแต่เรื่องพวกนั้นรึไง ปาร์ตี้ก็แปลว่าคงหลายคนด้วยสินะ โอ๊ย! จะบ้าไม่อยากจะคิดเลย ผ่านไปกี่ปีพี่ไทเกอร์ก็ยังเหมือนเดิมสินะ เจ้าชู้ ผู้หญิงเยอะ แต่ไม่เห็นจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับใครสักคนเลย ทำไมกันนะ

ด้านไทเกอร์

เขานั่งจิบไวน์กับน้องๆ แต่ใจกลับคิดถึงคนตัวเล็กที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้ คิดถึงคำพูดของเธอ ที่บอกว่าไม่ได้ชอบเขาแล้ว โตขึ้นสเปกก็เปลี่ยน มิกกี้พูดจริงรึเปล่า เขาไม่ได้อะไรถ้าเธอแค่เปลี่ยนความคิด แต่ความเป็นพี่น้องยังเป็นเหมือนเดิม แต่ที่ผ่านมามิกกี้เปลี่ยนไปมากแค่กับเขา เธอห่างเหินจนรู้สึกใจหาย เขาแอบเศร้าทุกครั้งที่เจอกัน ที่เธอมักจะแค่ทักทายตามมารยาท มันเหมือนขาดอะไรไปอย่างบอกไม่ถูก

เขาอยากให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม เป็นน้องที่เอาแต่ใจ ที่เรียกร้องให้เขาคอยตามใจเหมือนเมื่อก่อน เขาพร้อมจะทำหน้าที่พี่ชายให้เธอทุกอย่าง ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนไป ไทเกอร์ได้แต่คิดวนไปวนมาเรื่องมิกกี้

สามปีก่อน

“ลุงเลโอพี่ไทเกอร์อยู่ไหมคะ”

“อยู่นะ น่าจะอยู่บนห้อง มิกกี้มีอะไรรึเปล่าลูก”

“หนูมีเรื่องจะคุยกับพี่ไทเกอร์ เป็นการส่วนตัวหน่อยค่ะลุงเลโอ”

เลโอหัวเราะ “งั้นเหรอ โอเคงั้นหนูต้องไปเคาะห้องเรียกพี่เขาเอาเองนะ หลับอยู่รึเปล่าไม่รู้”

“ได้ค่ะ งั้นขออนุญาตนะคะ”

เลโอยิ้มพยักหน้าอนุญาตลูกสาวของเพื่อนรัก

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

“พี่ไทเกอร์คะ มิกกี้เข้าไปได้ไหมคะ”

“อืม!” ไทเกอร์งัวเงียตอบ

แกร่ก!

คนตัวเล็กเปิดประตูเบาๆ เดินเข้ามา มองคนตัวโตที่นอนอยู่บนเตียง มิกกี้ยิ้มเดินไปนั่งลงบนเตียงใกล้ๆ เขา

“พี่หลับเหรอ” ก้มลงไปกระซิบถามใกล้ๆ

“อืม! พี่ง่วงเรามีอะไร”

“อาทิตย์หน้าหนูจะไปอเมริกาแล้วนะคะ”

“อืม! พี่รู้แล้ว” ไทเกอร์หลับตาตอบรับด้วยน้ำเสียงงัวเงียเหมือนเดิม

“พี่ไทเกอร์แล้วพี่จะคิดถึงหนูรึเปล่า”

“ก็คงมีบ้าง”

“อะไรกัน ก็คงมีบ้างได้ยังไง พี่ต้องคิดถึงหนูทุกวันสิ ไม่สิต้องคิดถึงตลอดเวลาเลยด้วย” มิกกี้พูดน้ำเสียงงอแงใส่คนพี่ที่ยังคงนอนหลับตานิ่ง

“โอเคพี่จะคิดถึงเราทุกวันเลย พอใจไหม” ไทเกอร์ปรือตามองคนตัวเล็กที่วอแวเขาไม่เลิก

“ไม่เอา พี่ดูไม่เต็มใจ มิกกี้ไปนานมากเลยนะ พี่ต้องเหงามากแน่ๆ”

“ไม่เป็นไรพี่พายุกับพี่สายฟ้าใกล้จะกลับมาแล้ว พี่อยู่ได้”

“ชิ! ชวนกันเที่ยวนะสิไม่ว่า หนูไม่อยู่ไม่มีใครฟ้องลุงเจลุงเดน พี่คงสบายใจกันมากสินะ”

“หึ! ก็คงใช่”

“ไม่อยากคุยด้วยแล้ว”

“มิกกี้มีอะไร เราจะมาพูดอะไรถึงได้มาปลุกพี่”

“ก็แค่อยากให้พี่คิดถึง….แล้วก็….อยากให้เราตกลงเป็นแฟนกัน ก่อนที่หนูจะไปเรียนต่อ เพราะหนูไม่อยากให้พี่มีคนอื่น ส่วนหนูพี่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูจะไม่มองใครเลยนอกจากพี่ไทเกอร์ สัญญาเลยค่ะ” มิกกี้ชูนิ้วก้อยแล้วก็เอาไปเกี่ยวก้อยทำสัญญากับเขา

ไทเกอร์ถึงกับหลับตานิ่ง และเงียบไม่ตอบอะไร

“พี่ไทเกอร์เงียบคือแปลว่าตกลงนะคะ เราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหมคะ” มิกกี้โผเข้าไปกอดซบแก้มลงบนหน้าอกแกร่ง แขนเรียวตวัดกอดลำตัวหนาไว้แน่น

“เดี๋ยวมิกกี้ ทำอะไร พี่ไม่ได้ตกลงอะไร เราเป็นน้องจะมาเป็นแฟนได้ยังไง”

“เราไม่ได้เป็นพี่น้องจริงๆ กันสักหน่อย แล้วหนูก็ชอบพี่ ส่วนพี่ก็ชอบหนู ทำไมเราจะเป็นแฟนกันไม่ได้ละคะ”

“ไม่ได้มิกกี้ พี่คิดกับเราแค่น้อง พี่รักเราเหมือนน้องทุกคน มินนี่ มาโก้ สายฟ้า พายุ รักแบบนั้น แค่น้อง”

“พี่มีแฟนแล้วงั้นเหรอคะ” มิกกี้ดันตัวเองออกจากแผงอกกว้าง เพื่ออยากมองสบตาเขา

“ไม่มี”

“งั้นอีกสามปี เรามาเป็นแฟนกันได้ไหมคะ ช่วงสามปีที่หนูไม่อยู่ พี่มีแฟนได้ตามสบายเลยหนูจะไม่โกรธ แต่พอหนูกลับมา เรามาเป็นแฟนกันได้ไหมคะพี่ไทเกอร์” มิกกี้คิดว่าถ้าลองให้เขาคบคนอื่นไปก่อนก็ได้ ฉันไม่สนหรอก ขอแค่พอฉันกลับมาเขาพร้อมเป็นแฟนกับฉันก็พอ

“ไม่ได้มิกกี้”

“ทำไมถึงปฏิเสธอีกแล้ว หนูยอมพี่ทุกทางเลยนะคะ”

“พี่พูดไปแล้วรักเราแค่น้องสาว”

“งั้นก็แล้วแต่พี่ ปฏิเสธกันขนาดนี้หนูก็จะไม่ฝืน หนูจะเลิกชอบพี่ตั้งแต่วันนี้เหมือนกัน คอยดูเถอะพี่ไม่มีทางมีแฟนสวยกว่าหนูหรอก” มิกกี้ขยับตัวลงจากเตียง

หมับ!

ไทเกอร์จับแขนเรียวไว้ “มิกกี้อย่าโกรธพี่”

“หนูจะไม่โกรธ แต่จะไม่เหมือนเดิมกับพี่อีก ต่อไปพี่จะมีน้องสาวแค่คนเดียวคือมินนี่ ส่วนพี่กับหนูเราเป็นแค่คนอื่นของกันและกัน”

“ไม่เอาสิมิกกี้ พี่ไม่อยากให้เราคิดแบบนั้น เราก็เป็นเหมือนเดิมสิ พี่ก็จะดูแลเราเหมือนที่ทำมาตลอด ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยมิกกี้” ไทเกอร์พยายามอธิบายน้องอย่างใจเย็น

“ไม่ค่ะ พี่ก็เหมือนเดิมของพี่ไปคนเดียวสิคะ ส่วนหนูคงกลับไปเป็นแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว พี่ก็รู้ว่าหนูซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองมาตลอด ชอบก็บอกว่าชอบ แล้วถ้าไม่ขึ้นมา ก็คือไม่” มิกกี้ดึงแขนออกจากมือเขา

“มิกกี้เรายังเด็ก กลับไปทบทวนสิ่งที่พี่พูด เดี๋ยวเราก็เข้าใจเอง เรายังมีเวลาให้คิดอีกเยอะ พี่จะอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน”

มิกกี้นิ่งฟังแล้วก็ลุกจากเตียง เดินออกไปจากห้องเขา รีบเดินลงมาชั้นล่าง “ลุงเลโอคะ”

“หืม! ว่าไงลูกพี่ไทเกอร์ตื่นรึเปล่า”

“ตื่นค่ะ หนูคุยกับพี่ไทเกอร์แล้วค่ะลุงเลโอ พี่เขาไม่ตกลงนะคะ ลูกสะใภ้ลุงเลโอคงไม่ใช่หนูแล้วละคะ”