4 คืนแซ่บ (ต่อ)

         และรุ่นพี่ก็บังคับให้เธอมากินอาหารที่ร้านดังกล่าว แถมยังคะยั้นคะยอให้เพื่อนผู้ชายกินเหล้าจนเมาหัวทิ่ม ส่วนเธอ... คอแข็งอยู่สักหน่อย แต่เมื่อครู่ มีใครบางคนแอบผสมเหล้าหนักเกินไป นอกจากนั้นเธอยังรู้สึกว่าในเหล้าที่ดื่มไปอึกใหญ่ อาจมีบางสิ่งผสมอยู่ ด้วยเหตุนี้เขมชาดาจึงแยกตัวออกมา เพื่อล้างหน้าและพยายามทำให้ตัวเองสร่างเมา

        “ไม่ค่ะ อีกอย่างพี่วินไม่ใช่พี่รหัสเขียน และขอเถอะ อย่าทำให้มันต้องอึดอัดทั้งสองฝ่ายเลย แต่ถ้าอดไม่ไหว อยากระบายเรื่องอย่างนั้น เขียนแนะนำว่า ไปซื้อกินดีกว่า”

        “เขียนแบบกำลังเขินใช่ไหม พี่รู้... สาวๆ สนใจพี่มาก แต่พี่พอเห็นเขียนแบบปุ๊บ หัวใจมันก็บอกว่า เขียนแบบต้องเป็นเมียพี่ และอนาคตคงไม่พ้นแม่ของลูก”

        เมื่อเขาพูดแบบนั้น สถานการณ์ชวนให้น่ากลัวกว่าเดิม นอกจากชัยชนะจะเป็นคนที่ทางบ้านฐานะดี เขายังมีเพื่อนฝูงที่เป็นแขนขาให้มาก ดังนั้นการที่เขมชาดาถูกต้อนเขามุมแบบนี้ เธอก็เลยแทบจะวิ่งกลับเข้าไปในร้านไม่ได้ และเรียกว่าจนมุมคงไม่ผิดไปจากนั้น อีกอย่างเธอคงไม่รู้ว่า ชัยชนะให้คนวางยาเธอ ก่อนหน้านั้น เขาก็เตรียมคุกกี้ผสมกัญชาไว้ด้วย ซึ่งหลายคนได้กินไปแล้ว รวมถึงเขมชาดา

        “โทษที เขียนไม่เหมือนคนอื่น อีกอย่าง... เห็นหน้าใส ๆ แบบนี้ แต่เอ่อ... เขียนมีผัวแล้ว และผัวขี้หึงฉิบหายเลย เขาไม่ชอบให้ยุ่งกับคนอื่น”

        ปกติเธอก็ปากเสีย และชอบโวยวาย พอมันหงุดหงิดหนัก เลยพูดโพล่งออกไปโดยลืมรักษาภาพพจน์ของตนเอง

        ส่วนผัวที่ว่านั้น เอ่อ... จะมีได้ไง เธอยังบริสุทธิ์ทุกส่วน แม้แต่ปลายนิ้วโป้งเท้าก็ยังไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนจับ

        “เฮอะ... แต่ตอนนี้ เขียนแบบอยู่กับพี่วิน ผัวอะไรนั่นเก็บไว้ที่บ้านเถอะครับ และไอ้นั่นคงขี่ม้าสามศอก มาหาเขียนแบบไม่ทันหรอก ให้พี่เอาสักยกสองยก น้ำแตกเมื่อไหร่ ค่อยให้ผัวล้างเนื้อ ล้างตัวให้ อย่างนั้นก็คงดีใช่ไหม”

        ชัยชนะโมโหเลยพูดจาน่าเกลียดมาก และเขาดื่มไปเยอะจึงไม่มีสติเท่าไหร่ คราวนี้เลยถือวิสาสะ ก้าวเข้ามาใกล้เขมชาดา และด้วยความที่เธอมือเท้าไว ทั้งยังต้องการป้องกันตัว แม้จะดื่มไปพอสมควร แต่เธอไม่ใช่คนบอบบาง แล้วตอนนี้ก็มีแรงล้นเหลือ

        ผลั๊วะ เสียงดังหนักๆ มันตามมาด้วยภาพที่น่าชมทีเดียว

        เท้าข้างหนึ่งของเธอยกสูง แล้วถีบเข้าที่กลางหน้าอกของชัยชนะ และมันหนักพอทำให้เขาล้มก้นจ้ำเบ้า

        ฉิบหาย ฉิบหายจริงๆ เธอกำลังทำเรื่องใหญ่เข้าแล้ว หัวอีกฝ่ายไปฟาดเข้าขอบกระถางตนไม้ด้วย แตกไหมนั่น เธอไม่อยากรู้หรอก แต่ขออย่าให้เป็นฆาตกรรมฆ่าไอ้ตี๋หิดคนนี้ก็พอ

        กว่าชัยชนะจะลุกขึ้นได้ เกือบหนึ่งนาทีเต็มๆ เขาเจ็บจุก ทั้งอับอาย ใครจะคาดคิด นังหมวยที่ดูหวานน่ารัก จะดุเด็ดเผ็ดมัน และกล้าทำเขารุนแรงถึงเพียงนี้ ชายหนุ่มชี้มือชี้ไม้ แล้วโวยวายว่า

        “อีเขียนแบบ มึง... มึง กล้าทำร้ายกูเหรอ เฮอะ ขอให้ผัวมึงตายด้าน ขอให้มึง... ผัวมึงเป็นมะเขือเผา ทั้งเหี่ยว และอ่อนพ่นน้ำไม่ได้ คิดว่าสวยเลือกได้หรือยังไงห๊า ให้ดีก็นมใหญ่เท่าลูกมะพร้าว และก้นเด้งชวนให้กูฟาดเล่นก็เท่านั้นแหละ ส่วนหน้าตาเหรอ กูบอกตรงๆ คิ้วก็บาง ปากบวมๆ จมูกไม่รู้จะโด่งไปไหน อีผีจีน มึง... มึงต้องโดนกูสั่งสอน”

        ชัยชนะเผยธาตุแท้ออกมา ไอ้นี่มันหน้าตัวเมียชัดๆ แถมปากโคตรเสีย เธอไม่สวยพอจะเป็นดาวมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ใช่ไก่กานะโว้ย งามพอตัว...แน่นอนไอ้หอกหัก  

        “ไอ้เวรวิน หยุดนะ ถ้าพูดเชี่ยๆ แบบนี้ เป็นรุ่นพี่ อีเขียนแบบก็จะไม่ขอไว้หน้า”

        เธอด่าเขากลับ จากนั้นก็คว้าเอากระเป๋าของตน แล้วออกไปจากร้านอาหารโดยปิดมือถือ เพราะทั้งหงุดหงิด เซ็งและไม่อยากคุยกับหมาตัวไหนอีก

        เขมชาดาเสียใจช่วงเวลาเฮงซวยของชีวิตมันเป็นแบบนี้เองหรอกหรือ ยามนี้ต้องการกลับมหาวิทยาลัย ไม่ก็ไปพักใจที่บ้านเกิดสักพัก แต่คิดไปคิดมา ตอนนี้ คงไม่เหมาะที่จะกลับไปพบหน้าเตี่ยกับน้องชาย (แม่หญิงสาวเสียแล้ว) ถึงโลกนี้มันกว้างมาก แต่สำหรับเธอก็เหมือนมีตัวคนเดียวเสมอมา ทั้งหมดคงเริ่มตั้งแต่อากงจากไป (ปู่)

        เชี่ยๆ ความฉิบหายเป็นอย่างนี้ เธอไม่โทษใครหรอกที่เกิดมาเป็นลูกสาวคนโต ต้องดูแลน้องๆ ช่วยเตี่ย และเธอก็ดัน ชอบสร้างภาพเป็นคนเก่ง แถมอวดดีนิดๆ แล้วก็แข็งกร้าวด้วย ดังนั้น จึงกลายเป็นผู้หญิงที่ห้าวข้างนอกแต่โคตรเปราะบางในความรู้สึก