5 หล่อฉิบหาย

        เขมชาดาเดินเตร่มาจนถึงร้านสะดวกซื้อ แล้วเปิดมือถือ ตั้งใจจะกดโทร.หาเพื่อนในกลุ่มที่มาด้วยกัน ให้เอารถจักรยานยนต์พ่วงข้างมารับ พวกนั้นอยู่ที่ร้านอาหารนั่นแหละ ซึ่งบางคนก็อยากหาทางหนีออกมาจะตายอยู่แล้ว แต่ถูกรุ่นพี่บางคนล็อคตัวไว้

        เธอมองหน้าจอมือถือสามทุ่มกว่าแล้ว หญิงสาวถอนหายใจ และคิดว่าคืนนี้คงตัดสินใจนอนที่โรงแรมละแวกนี้ แทนบ้านพักซึ่งจัดไว้ให้

        แต่ระหว่างที่รอเพื่อน เธอเปรี้ยวปากขึ้นมา คงเพราะแอลกอฮอล์ยังไม่ถึงลิมิตของตัวเอง นอกเหนือจากนั้น เขมชาดาไม่รู้ว่า คุกกี้ที่รุ่นพี่นำมาให้พวกเธอกับเพื่อนๆ นั้นผสมกัญชา

        เขมชาดาเดินไปยังร้านสะดวกซื้อ เลือกเบียร์มาหนึ่งกระป๋อง เท่านี้คงทำให้หลับสบาย พอจ่ายตังค์เรียบร้อย จึงตัดสินใจเดินเตร่อยู่ถนนที่ติดกับสวนสาธารณะซึ่งด้านหลังเป็นโรงพยาบาลประจำอำเภอ สายลมต้นฤดูหนาวนี้เย็นสบายมาก และเธอชอบธรรมาชาติที่สุด จึงเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าห่างมาไกลจากเขตที่ผู้คนพลุ่กพล่าน ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังหนองน้ำซึ่งเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ แน่นอนว่ามันค่อนข้างลึก เปลี่ยวทั้งอันตราย

        การเดินของเธอโงนเงนอยู่สักหน่อย แถมรองเท้าก็ไม่รู้มันหายไปไหนแล้ว

        เอ๊ะ... พอเผลอตัว เดินลงไปในหนองน้ำกว้างๆ นั้น เอวของเธอถูกมืออุ่นจัดรวบไว้ได้ทัน

        หญิงสาวตกใจในวินาทีแรก เลยนิ่งค้างหลายวินาที ทว่าพอบั้นท้ายสัมผัสความนุ่มนิ่มก่อนที่มันจะพองตัว แล้วแข็ง แข็งขึ้นและร้อนจี้อย่างเร็ว เธอก็ดิ้นปัดไปมา ใจไพล่คิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นชัยชนะที่ตามมา คราวนี้คงได้ไข่แตก ไม่ก็ไอ้หนอนน้อยที่ถูไถบั้นท้ายเด้งๆ ของเธออยู่นี้ คงได้ถูกเชือดทิ้งแน่

        “ไอ้พี่วิน มึงปล่อยกูเลยนะ สัดหมาเอ๊ย”

        ขึ้นมึงขึ้นกูแบบนี้ คือไม่ต้องเคารพกันแล้วล่ะค่ะ

        และจู่ๆ มือที่ใหญ่และอุ่นจัดจับเธอพลิกตัวให้มาเผชิญหน้ากัน วินาทีที่แสงสว่างจากดวงจันทร์และแสงจากเสาไฟตกกระทบใบหน้าอีกฝ่าย และมันล้อกับแว่นตาหนาๆ ของเขา ส่งผลให้หัวใจของเขมชาดากระตุกรุนแรง

        หล่อ... หล่อฉิบหาย เธอบอกตนเองได้แค่นั้น อีกอย่างเขาทำให้เธอไม่อาจ มีโอกาสป้องกันตัว ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา

        “นักศึกษา... ออกมาทำตัวเหลวไหลคนเดียวที่นี่มันผิดกฎรู้ไหม”

        เขมชาดาไม่ได้เถียงเขา เธอได้แต่อ้าปากหวอ สับสนมึนงง และไม่รู้ว่าเขาคือใคร แต่จะว่าไปก็คุ้นหน้า ก่อนนั้นเคยเห็นแวบๆ ว่าใส่แมสกับแว่นที่เป็นเลนส์สีชา และมักนั่งอยู่ในกลุ่มของอาจารย์ ไม่ก็พวกรุ่นพี่คณะสถาปัตยกรรม นั่นคือครั้งเดียวกระมัง ที่เห็นผู้ชายที่โดดเด่นคนนี้

        “นักศึกษา...”

        เขาเรียกเขมชาดาอีกหน

        “เขียนแบบค่ะ... หนูรหัส XXXX529...คุณเป็นใครคะ”

        ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ และเอ่ยสิ่งที่ฟังแล้วทะแม่งอยู่สักหน่อย

        “ผมรู้ ตั้งแต่เห็นก้นเราเด้งไปมาไกลๆ และมั่นใจว่า ตามไม่ผิดตัวแน่”

        อีหยังวะ... เขมชาดา ช็อตฟิวส์ ผู้ชายคนนี้ตามหาเธออยู่เหรอ แล้วมาดี หรือร้าย หวังว่าคงไม่gคนเหี้ยแบบชัยชนะหรอกนะ

**********

เขมชาดาสบถ และมันไม่ได้เบาเลยเนื่องจากเธอเมา ตอนนี้คิดว่าคงต้องรีบสลัดตัวให้ห่างจากเขา แต่บทเร่าร้อน กับคนแปลกหน้าถูกมันเขียนไว้อย่างนี้ อยู่ๆ เธอแข้งขาอ่อน ไม่ทันก้าวไปไหน ก็ซุกซบอกแกร่งของคนตัวโตเสียอย่างนั้น

        อ๊ะ...กลิ่นผู้ชายเธอก็เคยสูดดม แต่ทำไมตัวเขาหอมมาก และอุ่นจัด คงไม่ใช่เพราะเธอเห็นอีกฝ่ายปุ๊บก็หลงเสน่ห์หรอกมั้ง

        “นักศึกษา...” เสียงคนตัวโตทุ้ม แหบนิดๆ เวลาเขาตั้งใจเรียกเธอแบบนี้มันทำให้ขนลุกพิกล   

        “ให้ผมไปส่งที่พักไหม...” เขาหมายถึงโรงพยาบาลส่งเสริมฯ ที่พวกเธอกับคณะมาพักกันด้านหลัง เพื่อสร้างห้องน้ำ กับห้องสมุดให้เด็กๆ ที่นี่

        เธอส่ายหน้าไปมา เอ่ยอ้อมแอ้มพอให้ได้ยินกันสองคนว่า

        “โรงแรม! หนูอยากไปโรงแรมมากกว่า”

        ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง ยามนี้อยู่ใกล้กันเกินไป เขาจึงค่อยๆ จับไหล่เธอ ดันตัวให้ห่างกันสักนิด