Ölüme Bir Nefes Kala

"Sen ne yapıyorsun? Sana iki laf ettik diye şimdi Instagram'a bir şeyler yazıp insanları üstümüze mi salacaksın?"

Charlotte Whitmore'nin arkadaşları telefonumu elimden kaptı. Kilidini açamayınca da yere fırlattılar.

Ethan Cross parçalanmış telefonun üzerinden geçip bana soğuk bir bakış attı. Yüzü asıktı.

Acıdan gözlerimin önü karardı. Göğsümü tutarak kendimi Ethan'ın önünde diz çökmeye zorladım.

"Hiçbir şey yapmadım, Ethan. Doğuştan kalp rahatsızlığım var. Sanırım kriz geçiriyorum. Lütfen... ambulans çağır."

Ethan sonunda bir şeylerin ters gittiğini fark etti. Kaşları çatıldı, fakat daha hareket edemeden Charlotte onu kolundan çekip uzaklaştırdı.

"Ethan, nişanlın gerçekten çok düşüncesiz! Herkes terfimi kutlamak için buraya geldi ama o kıskanıyor ve benim için hazırlanan kutlamayı mahvetmeye çalışıyor.

"Amelia'nın beni hiç sevmediğini biliyordum. Aramız düzelsin diye onu da davet ettim ama kıymet bilmedi. Şimdi herkese ne kadar kötü biri olabileceğini gösteriyor. Ethan, böyle olacağını bilseydim yalnızca seni çağırırdım."

Bana küçümseyerek baktı ve "Rol yapmakta gerçekten iyisin, değil mi? Entrika çevirip sorun çıkarmak yerine bu yeteneğini oyunculukta kullansan daha iyi olur," dedi.

Nefes almak giderek zorlaşıyordu. Kesik kesik soluklarımı duyabiliyordum. Sanki göğsüme ağır bir yük çökmüş, içimde kalan son nefesi de dışarı itiyordu.

Ethan ile Charlotte birlikte büyümüşlerdi. Kendilerine ait bir arkadaş çevreleri vardı.

Biz çıkmaya başladıktan sonra Ethan hem mafya işleriyle hem de ilişkimizle o kadar meşgul olmuştu ki arkadaşlarına çok daha az vakit ayırır olmuştu.

Charlotte bundan hoşnut değildi. Ethan'la dışarı çıktığımızda sık sık davetsizce bize katılıyordu.

Bunu Ethan'a defalarca söyledim ama o hiçbir zaman ciddiye almadı.

"Charlotte benim kız kardeşim gibidir. Kafanda büyütme."

Bunu duyunca Charlotte da hemen onu destekledi.

"Amelia, sadece arkadaşlarımız senin Ethan'a uygun olup olmadığına karar verebilsin diye ikinize eşlik ediyorum. O zaten sana yeterince zaman ayırdı. Bu kadar bencil olamazsın."

Charlotte'nin sözleri, Ethan'ı seviyorsam bütün arkadaşlarını, hatta Charlotte'nin kendisini bile kabullenmek zorundaymışım gibi hissettiriyordu.

Oysa Ethan'la baş başa geçirmemiz gereken buluşmalarda bile sonunda Charlotte'nin istediği şeyleri yapıyorduk. Onun istediğini yiyor, onun seçtiği filmleri izliyorduk.

Sonunda Ethan'la her buluşmamda kendimi onunla Charlotte'nin peşinden giderken buluyordum.

En ufak bir rahatsızlık göstersem Charlotte, küçük şeyleri büyüttüğümü ve kıskançlık yaptığımı söyleyerek benimle alay ediyordu.

Bu yüzden Ethan da bana karşı giderek daha sabırsız davranmaya başlamıştı.

Düşüncelerimden sıyrılıp o ana döndüm. Charlotte acı içindeki yüzüme bakıp kendinden memnun bir ifadeyle kaşlarını kaldırdı.

"Anladım, Amelia. İlgi odağı olmaya o kadar alışmışsın ki bütün ilgiyi yine üzerine çekmeden duramıyorsun, öyle mi?

"Bugün ilgi odağı benim. Seni hayranların gibi alkışlayan kimse olmayınca dikkat çekmek için rol yapıyorsun."

Kutlamadaki konuklar bana küçümseyerek baktılar. Hepsi Charlotte ile Ethan'ın arkadaşlarıydı.

Beni hiçbir zaman Ethan'a layık görmemiş, bana karşı yalnızca antipati beslemişlerdi.

Bazıları perişan ve acınası hâlimi kaydetmek için telefonlarını bile çıkardı.

Ethan başından beri kayıtsızdı; sonunda sabırsızlığı yüzüne de vurdu.

"Amelia, Charlotte'yi sevmediğini biliyorum. Zaten seni ondan uzak tutmaya çalıştım. Ama onun terfi kutlaması sadece bir gün sürüyor. Birkaç saatliğine buna katlanamaz mısın?"

Göğsümdeki ağrı dayanılmaz bir hâl almıştı. Ona cevap verecek durumda bile değildim.

Dişlerim birbirine vuruyordu. Dudağımı kanatacak kadar sert ısırdım; kanın tadı bilincimi açık tutmama yardım etti. Kapıya doğru sürünmeye başladım. Dışarıda birinin bana yardım edebileceğini umuyordum.

Charlotte'nin zalim kahkahası arkamda yankılandı.

"Ne oldu? Numaran ortaya çıktı, Ethan da artık seni savunmayınca utandın ve kaçmaya mı çalışıyorsun?"

Sözleri konukları kahkahaya boğdu.

Ethan'ın yüzü daha da asıldı.

Kapıya ulaşmama ramak kala Charlotte saçlarımdan yakalayıp beni sertçe geriye çekti.

Güçsüz bedenim üst üste dizilmiş şampanya kadehlerine çarptı. Kadehler yere düşerken şampanya üstüme boca oldu.

Charlotte hâlimden zevk alarak burnunu kapattı. Yüzünde hem tiksinti hem de kendinden memnun bir ifade vardı.

"Kendine mafya patronunun nişanlısı mı diyorsun? Mağdur rolü oynamanın da bir sınırı var. Şu hâline bak, perişan ve acınası! Ethan'ı rezil ediyorsun!

"Ethan, nişanlın daha düğün olmadan sorun çıkarmaya başladı. Sonrasını bir düşün. Bugün ona ders vermek için tam fırsat."

Beni, sanki çöpten başka bir şey değilmişim gibi kırık camlarla kaplı yere fırlattı.

Ethan bana buz gibi bir bakış attı ve öfkeyle, "Amelia, yetmedi mi? Rol yapmayı bırak ve ayağa kalk!" dedi.

Bir sonraki anda donup kaldı.

Yüzüm ölü gibi bembeyazdı. Şampanya ve ter kıyafetlerimi sırılsıklam etmişti. Solgun kollarımdaki cam kesikleri ince kan izleri bırakıyordu, ama ağzımdan tek bir ses çıkmıyordu.

"Amelia acıdan çok korkar... Yoksa gerçekten..."

Ethan, feryat edecek ne enerjim ne de gücüm kaldığını bilmiyordu.

Charlotte hemen bir kutu yoğun içerikli sporcu içeceği kaptı ve hiç tereddüt etmeden zorla ağzıma döktü.

"Hava çok sıcak, üstelik kutlama açık havada. Onu sıcak çarpmış ama hâlâ yerde yatıp rol yapıyor. Soğuk bir içecek onu hemen kendine getirir!"

Bir anda gerçekten ölecekmişim gibi hissettim.

Kalbim şiddetle çarpıyordu. Omuzlarım titremeye başladı.

Nefes almaya çalışıyordum ama ciğerlerime hava ulaşmıyordu. Boğazımdan sert, kesik kesik soluklar çıkıyordu.

Konuklar bende bir terslik olduğunu görünce korkuyla geri çekildi.

"O... gerçekten ölmek üzere değil, değil mi?"

Ethan'ın gözleri büyüdü. Bütün bedeni titrerken olduğu yerde donup kaldı.