Bölüm 2

"Amelia, neyin var?"

Ethan endişeyle bana baktı. Kalabalığı yararak ilerledi. "Çekilin! Yoldan çekilin!"

Charlotte gülümseyerek öne çıktı ve yolunu kesti. Telefonunu kaldırıp Ethan'ın beni görmesini engelledi.

"Amelia, sıradaki rolünde kalp rahatsızlığı olan bir başkahramanı mı canlandırıyorsun? Rolünün bu kadar gerçekçi görünmesine şaşmamalı! Gerçekten herkesi kandırdın. Oyunculuğun... etkileyici."

Ethan, Charlotte'nin telefonundaki fragmana bir göz attı. Yüzündeki endişenin yerini öfke aldı.

"Amelia, burası Charlotte'nin kutlaması, senin kişisel gösterin değil. Kalk, yoksa..."

Acıdan devamını duyamadım. Yüzüm ıstırapla kasıldı.

Charlotte konuşunca konuklar rahatladı. Ben yerde kıvrılmış yatarken bana tiksintiyle baktılar.

"Hiç değişmemiş! Ethan, ona bir ders ver. Sen mafya patronusun. Kutlamamı mahvedip seni rezil etmesine nasıl izin verirsin?"

Ethan hiçbir şey söylemedi. Bakışları buz kesti.

Bunu gören Charlotte'nin arkadaşları saçlarımdan tutup başımı zorla kaldırdılar.

"İyi dinle, bugün yıldız Charlotte. Hoşuna gitse de gitmese de özür dileyecek ve onun şerefine kadeh kaldıracaksın."

Ethan bir garsondan bir bardak sert viski aldı ve bana uzattı.

"Kalk ve Charlotte'nin şerefine kadeh kaldır! Bugün yaptığın aptallığı görmezden geleceğim."

Acıdan gözyaşlarım yanaklarımdan süzüldü. Ethan'ın soğuk, merhametsiz yüzüne baktım ve kendimi zorlayıp "Hayır," dedim.

Charlotte şampanyasını bitirip bana küçümseyerek baktı.

"Amelia, ben içkimi çoktan bitirdim. Gerçekten ne kadar dar görüşlüsün. Zavallı Ethan! Seni hep savunmaya çalışıyor.

"Rol yapmayı bu kadar seviyorsan sana yardım edeceğim."

Charlotte viskiyi kaptı. Arkadaşları ne istediğini hemen anladı. Çenemi zorla açıp burnumu sıktılar.

"Hayır..."

Çırpındım. Viskiyi ağzıma dökmelerini çaresizce seyretmekten başka bir şey yapamıyordum.

Kalbim buna dayanamıyordu. Keskin bir ağrı ve boğucu bir baskı bütün bedenime yayıldı.

Gözlerim faltaşı gibi açıldı, göğsümü kavradım. İçgüdüsel olarak yardım istemek için Ethan'a uzandım.

"Yardım... yardım et... kalbim..."

Ethan uzattığım elimi sert bir vuruşla itti. Hiç merhamet göstermedi.

"Rol yapmayı bırak, Amelia! Alt tarafı bir bardak viski! Sana zarar veremez.

"Seni çok uzun zamandır tanıyorum ve kalp rahatsızlığından bir kez bile söz ettiğini duymadım. Seni sevdiğim için sustum. Sana bir şans vermek istedim ama beni hayal kırıklığına uğrattın."

Çaresizlik içinde gözlerimi kapattım.

Üç yıl önce oyuncu olma hayalimin peşinden gitmek için evden kaçmıştım. Bir gün sokak serserileri beni köşeye sıkıştırmış, Ethan da bir kahraman gibi ortaya çıkıp beni kurtarmıştı.

İlk görüşte birbirimize âşık olmuş, kısa sürede yakınlaşmıştık. Soğuk ve mesafeli görünen Ethan'ın anne ve babasını ani hastalıklar yüzünden kaybettiğini öğrenmiştim. Aynı korkuyu ve endişeyi yeniden yaşamasın diye kendi rahatsızlığımı ondan saklamaya karar vermiştim.

İyi niyetle verdiğim bu kararın bir gün hayatıma mal olacak şeye dönüşeceğini hiç düşünmemiştim.

Ethan tiksintiyle arkasını döndü ve bir daha yüzüme bakmadı.

Ethan arkasını dönünce Charlotte daha da küstahlaştı. Saçlarımı daha sert çekti, bir kaşını kaldırdı ve yüzümdeki acıyla çaresizliği seyredebilmek için sivri tırnaklarıyla gözlerimi zorla açık tuttu.

"N-Neden... Neden bana bunu yapıyorsun?"

Kan çanağına dönmüş gözlerim zorla açık tutulurken karşımdaki zalim kadına bakmak zorunda kaldım.

Charlotte şampanyasından bir yudum alıp kendinden memnun bir ifadeyle perişan yüzüme doğru eğildi. Kötücül bir gülümsemeyle fısıldadı: "Sen ona layık değilsin.

"Ethan yakışıklı, zengin ve Rolling Stones örgütünün patronu. On bir yıl boyunca onun kalbini kazanmaya çalıştım ama başaramadım. Senin gibi lağımdan sürünerek çıkmış pis bir fare onu nasıl hak edebilir?"

Beni yere fırlattı.

"Pis... bir fare mi?" diye düşündüm.

Dudaklarımda soğuk, acı bir gülümseme belirdi.

Babam, evden ayrıldıktan sonra böyle aşağılandığımı ve eziyet gördüğümü bilse kim bilir ne kadar kahrolurdu.

Ne yazık ki babamı bir daha göremeyecektim.

Bilincim yavaş yavaş bulanıyordu. Her şeyi bulanık görüyordum ama garsonun ayaklarının yakınına düşürdüğüm ilaç kesesini seçebildim. İçinde hâlâ biraz acil durum ilacı vardı.

Hayatta kalma isteği bedenimin her zerresini harekete geçirdi.

"Birkaç adım daha..." diye düşündüm. "Sadece birkaç adım daha..." diye geçirdim içimden.

Keseye ulaşabileceğimi düşünüyordum. Ulaşamasam bile bu çabamın garsonun dikkatini çekmesini umuyordum. Belki insafa gelir, ilacı bana verirdi de en azından babamı bir kez daha görebilme şansım olurdu.

Dişlerimi sıktım ve bütün gücümle ileri doğru süründüm.