Beklenemeyen Geri Dönüş

"Demir Bey, önümüzdeki ay yurt dışına eğitime gidiyorum. İşte istifa dilekçem."

Demir şaşkınlıkla bana baktı. "Nasıl yani, bu kadar ani mi?"

Önceden hazırladığım bahaneyi sundum. "Çocuğumun babası Mercan Adası'nda. Oğlumu da alıp gideceğim, ailecek birleşeceğiz."

"İyi olur aslında. Burada tek başına çocuk büyütmek çok zor, biz seni hep bekar anne sanıyorduk."

Gülümsedim. Eskiden değildim, ama yakında öyle olacaktım.

Kapıdan çıkar çıkmaz karşıdan gelen Kaya Beyaz ve İpek Kurt'la burun buruna geldim. Kaya benim patronumdu, ama ondan da öte, çocuğumun babasıydı. Yedi yıl önce, onun özel sekreteriydim. Bir gece içkinin yol açtığı bir anlık boşlukta, bir çocuğumuz oldu. Bu yıl, gizli evliliğimizin altıncı yılıydı. Aynı zamanda, oğlumuzun ona "baba" demesine izin vermediği altıncı yıl.

Kaya'nın adımları çok ağırdı, sanki yanındaki kadına bilerek uyum sağlıyordu. İpek bir elinde raporları tutmuş, diğer eliyle Kaya'nın ceketinin eteğini yakalamıştı. Tatlılıkları göz alıcıydı.

Omuz omuza geçtikleri o an kalbim bir an duracak gibi oldu, yine de kendimi tutamayıp seslendim. "Kaya..."

Adamın adımları durdu, ifadesi taş gibiydi. "Defne Hanım."

Mesafeli ve resmî hitabı, bir uyarı taşıyordu sanki. Bana burasının şirket olduğunu, bizim sadece ast ve üst olduğumuzu hatırlatıyordu. Söylemek istediğini anlamış, içimdeki her şeyi birer birer susturmuştum.

"Kaya Bey."

Kaya kısaca onaylayıp adımlarını hiç kesmeden ilerledi, yanımdan bir yabancıymışım gibi geçti. Buruk bir gülümsemeyle, aslında söyleyeceğim istifa haberini yuttum. Zaten umursamazdı ki.

Telefon ekranım parladı. Oğlum akıllı saatinden mesaj göndermişti: "Anne, babam dönüp doğum günümü kutlayacak mı?"

Olduğum yerde kaldım, istemsizce arkamı döndüm. Kaya'nın başını eğip İpek'le büyük bir şefkatle konuştuğunu gördüm. Biri yaklaştığında, onu hiç düşünmeden korumak için kollarına aldı; gözlerinde gizleyemediği bir sevecenlik vardı.

İçimdeki acıyı bastırarak Kaya'ya yine bir mesaj attım: "Bugün oğlumuzun doğum günü, akşam müsait misin?"

Koridordan baktığımda Kaya'nın telefonu eline aldığını gördüm. Üç saniye geçmeden geri bıraktı, yüzünde en ufak bir ifade yoktu. Cevap gelmeyen mesaj ekranına bakarken acı acı gülümsedim. Defne, hâlâ kendine gelemedin mi? Isıtılamayacak bir kalp olduğunu bile bile neyi bekliyorsun hâlâ?

Telefonu cebime koyup derin bir nefes aldım ve yürümeye devam ettim. Kaya, çok yakında özgürsün.

***

Şirketten çıkıp doğrudan anaokuluna, oğlumu almaya gittim.

Beni gören oğlumun ilk sözü şu oldu. "Anne, bugün benim doğum günüm."

İkinci sözü. "Anne, babam gelip benimle kutlayacak mı?"

Gelip geçen insanların arasında, gözlerim bir anda doldu.

"Baban..." Tam cümlemi bitirememiştim ki telefonuma bir mesaj düştü. Kaya sonunda cevap vermişti.

"Müsaitim, eve geliyorum."

Yüreğimi ani bir sevinç doldurdu, heyecanla onayladım. "Mert, merak etme, baban eve gelecek."

Oğlum ellerini çırpıp sevinçle kucağıma atıldı. Altı yıl içinde Kaya ilk kez oğlumuzun doğum gününe katılmayı kabul ediyordu.

Akşam bir sürü yemek hazırladım, oğlum da ödevini erkenden bitirdi. Bir saat, iki saat, üç saat derken... Telefonumdan endişeli mesajlar yağdırdım durdum. Ama her zamanki gibi, bir yanıt gelmedi.

Oğlum bir şeyleri anlamış gibiydi, çekinerek bana baktı. "Anne, babam çok mu yoğun?"

Kalbime bir sızı saplandı. Açıklamak istedim, ama ağzımdan tek bir kelime çıkmadı. Sonunda tek söyleyebildiğim şuydu. "Önemli değil, anne hep seninle olacak."

Oğlum üstelemedi, usulca doğum günü şapkasını aldı. "Anne, bunu bana takar mısın?"

Başımı salladım, tam uzanacakken gözüm istemsizce İpek'in sosyal medyadaki paylaşımına kaydı.

"Bugün çok güzeldi, bugünü çok sevdim."