เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7
บทล่าสุด
กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์ บทที่ 10
ตอนนี้เขาจ้องมองฉันราวกับผีผู้ชายในที่มืด สายตาไม่ยอมละไปไหน"ซ่งอวี๋ เธอกล้าทิ้งฉันเหรอ?"จบแล้วโดนจับได้แล้วฉันรีบคิดจะปิดประตูแกล้งทำเป็นเดินละเมอ แต่ลู่อังก็ยกเท้าเดินเข้ามาแล้วเขาแทบไม่ต้องออกแรง ก็อัดฉันชิดกำแพงได้"จะหนีไปไหน? "ทิ้งฉันก็แล้ว ยังกล้าซื้ออสูรตัวอื่นอีก? "ซ่งอวี๋ ตอนที่ฉันจากไป ฉันน่าใช้โซ่ล่ามเจ้าของใจดำแบบเธอแล้วลากไปด้วยตั้งแต่แรก"เขาข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา มือข้างหนึ่งบีบที่คอฉันเหมือนกำลังกะความยาวโซ่ที่จะใช้ล่ามฉันแต่ว่า……ครืด…ครืด……เสียงหายใจครางต่ำ ๆ แทรกอยู่ในคำข่มขู่อันดุดันของอสูรยาวนานและคุ้นเคย!ฉันที่กำลังทำหน้าจะคุกเข่าขอชีวิต เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อเขาส่งเสียงดังในลำคอแล้ว แปลว่าเขาหิวและก็แปลว่า เขาอยากจูบฉัน กอดฉันหรือแม้แต่ทำอย่างอื่นงั้นก็หมายความว่า เขาไม่ได้คิดจะมาแก้แค้นฉันความกลัวหายวับไปในทันที ฉันแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่"งั้นเธอไม่จูบฉันให้เสร็จก่อน แล้วค่อยมาด่าดีไหม""……"ลู่อังที่โดนจับไต๋ได้ สีหน้าดำทะมึนอย่างอึดอัด เขากระแอมเบา ๆ"ใครจะไปอยากจูบเธอ?""แต่นายส่งเสียงดังในลำคอแล้วนะ ฉันเป็
กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์ บทที่ 9
……?สีหน้าฉันสะดุ้งวาบ ในพริบตาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ถ้าลู่อังฟื้นความจำแล้ว รู้สึกว่าการที่ต้องมาช่วยฉันซักถุงเท้า ซักกางเกงใน แถมยังต้องทำงานบ้านสารพัด เป็นเรื่องน่าอับอาย งั้นเขาจะมาหาเรื่องเอาคืนฉันไหมคำตอบคือใช่มีโอกาสสูงมากที่เขาจะสับปลานอนนิ่งอย่างฉันเป็นเนื้อบด เอาไปให้หมากินเพื่อระบายโทสะฉันรีบติดต่อเจ้าของห้องเช่าทันทีรออะไรอยู่ล่ะย้ายออกหนีสิไม่งั้นจะรอให้ลู่อังมากัดตายเหรอฉันแทบคลานหนีออกมาจากรังหมาเดิมของตัวเองโชคดีที่ตอนลู่อังอยู่บ้านฉัน ฉันเอาแต่ใช้เขาทำงานบ้านหรือไม่ก็คลุกคลีอยู่กับเขา ไม่เคยบอกเขาเลยว่าฉันทำงานอยู่ที่ไหนดังนั้นช่วงแรก เขาน่าจะยังหาตัวฉันไม่เจอหลังจากเอาชีวิตรอดมาได้ระยะหนึ่ง ก็ยังไม่มีใครมาหาเรื่องหัวใจที่แขวนอยู่กลางอากาศของฉันถึงค่อย ๆ วางลงหรือว่าฉันจะคิดมากไปเองลู่อังเป็นอสูรระดับสูง ฐานะยังสูงกว่ามนุษย์หลายคน คงไม่ถึงกับมารังแกมนุษย์ธรรมดาอย่างฉันหรอกแกล้งฉันไปก็ไม่มีอะไรน่าภูมิใจอีกอย่าง เขาฟื้นความจำแล้ว บางทีอาจลืมฉันไปนานแล้วก็ได้ความเป็นไปได้ข้อนี้กลับทำให้ใจฉันอึดอัดและจี๊ดหัวใจหลายวันติดกัน ฉันซ
กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์ บทที่ 8
"ได้ครับ"ลู่อังเชื่อฟัง ถอดเสื้อออกอย่างว่าง่าย ภายใต้แสงไฟสีเหลืองอุ่นในห้องนอน รูปร่างดี ๆ ก็ถูกส่องจนเห็นชัดทุกส่วนซิกซ์แพ็กแปดก้อน เอวงาม เส้นช่วงสะโพก ไล่ลงไปยังส่วนลับของกางเกงนอนฉันกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง หัวใจเต้นดังสนั่น เสียงดังจนแซงเสียงครางของลู่อังไปแล้ว"ถอดเสร็จแล้ว"“กะ...กางเกงก็ถอดด้วยสิ อสูรที่ดีต้องรู้หน้าที่ของตัวเอง เข้าใจไหม""ซ่งอวี๋"เขาไม่ขยับ แต่กลับเงยตามองฉันตรง ๆ จากนั้นก็ดึงมือฉันไปวางบนเชือกผูกกางเกง“คุณช่วยผมถอด เพราะทุกอย่างของผม เป็นของคุณ""นายท่าน"คำเรียกที่แฝงความยอมจำนนนี้ ทำเอาฉันขาอ่อนแทบทรุดฉันยื่นมือออกไปอย่างสั่น ๆ……ค่ำคืนอันเร่าร้อนโชคดีที่วันถัดมาเป็นวันเสาร์ ฉันเลยไม่ต้องกลัวตื่นไม่ไหวแล้วโดนหักเบี้ยขยันแต่พอฉันลืมตาขึ้นมา ลู่อังก็ไม่อยู่แล้วอาหารเช้าถูกเตรียมไว้เรียบร้อย เสื้อผ้าก็พับไว้แล้วฉันลูบริมฝีปากที่ยังมีรอยกัด ใจมันว่างโหวงอย่างบอกไม่ถูกฉันใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยอยู่บ้านสองวัน จากนั้นก็กลับไปเป็นแรงงานทาสที่เข้าออกงานตรงเวลา เพื่อเงินเบี้ยขยันสองร้อยบาทชีวิตเรียบ ๆ และเฮงซวยแค่บางครั้งที่บังเอิญเห
กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์ บทที่ 7
ลู่อังหล่อขนาดนี้ ฉันจะใจร้ายให้เขามาลำบากอยู่กับฉันได้ยังไง เงินจ๋า ช่วยเข้ามาหน่อย ขอแบบก้อนโต ๆ เลยฉันพึมพำเรื่องความรวยไปตลอดทางจนกลับถึงบ้าน แต่กลับพบว่าบ้านไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิทไปหมด?อสูรของฉันออกไปซื้อของเหรอ?ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วเหรอ ว่าจะให้อยู่บ้านดี ๆ ไม่ออกไปมั่วซั่วฉันหันตัวจะไปตลาดหน้าหมู่บ้านเพื่อหาคน แต่พอหันกลับมา ก็พอดีกับที่ลู่อังกำลังเดินขึ้นบันไดมาพอเขาเห็นฉัน สีหน้าก็ดูแปลกไปเล็กน้อย"กลับมาแล้วเหรอ?"ฉันพยักหน้า ถามไปตามปกติ "ไปไหนมา ทำไมไม่อยู่บ้านล่ะ?""ผมออกไปซื้อของ""อ้าว แล้วของล่ะ?"ฉันมองอสูรที่มือว่างเปล่าอย่างสงสัยลู่อังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอโทษ "ขอโทษครับ เดี๋ยวผมออกไปซื้อใหม่"พูดจบเขาก็หันหลังจะออกไป ฉันรีบคว้ามือเขาไว้ พูดเสียงอ่อน "ไม่ต้องไปแล้ว บ้านเรายังมีของเยอะ""ครับ งั้นผมไปทำอาหาร"เขาเปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินเข้าครัวไปทำกับข้าวแปลกนะก่อนหน้านี้แค่ฉันกลับถึงบ้าน เขาก็จะส่งเสียงครางไม่หยุดแล้ว แต่คืนนี้กลับไม่ส่งเสียงเลยสักนิด แถมตอนหั่นผักยังเหม่อลอยหางสวย ๆ ที่เคยแกว่งไปมา คอยยั่วฉันตลอด ตอนนี้กลับตก
กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์ บทที่ 6
แน่นอนว่าไม่มีทางทิ้งเขาอยู่แล้วถ้าจะเปรียบลู่อังเป็นสัตว์สักชนิด เขาก็เหมือนแมวลายสลิดในโลกแมวทั้งเย็นชา ทั้งมีความคิดเป็นของตัวเอง ต่อให้ไม่ทิ้งเขา เขาก็อาจเป็นฝ่ายทิ้งฉันก่อนด้วยซ้ำเพราะมนุษย์ธรรมดา หน้าตาเฉย ๆ กระเป๋าแห้งอย่างฉันที่ได้มีอสูรหน้าตาดีขนาดนี้อยู่เป็นเพื่อนก็ถือว่าโชคดีมากแล้วเช้าวันถัดมา ก่อนออกไปทำงาน ฉันดันรู้สึกไม่อยากจากรังรักเลยสักนิดก่อนหน้านี้ ฉันอาจจะมองลู่อังเป็นแค่เพื่อนร่วมบ้านที่ช่วยทำงานบ้านแต่พอเมื่อคืนได้จูบกันความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไปโดยปริยายมีอะไรบางอย่างที่คล้ายความหวงแหนเพิ่มเข้ามา"ลู่อัง ช่วงนี้ข้างนอกดูวุ่นวายนิดหน่อย อย่าออกไปมั่ว ๆ นะ อสูรที่หล่อขนาดนี้ ถ้าโดนมนุษย์เลว ๆ จับไปขายต่อฉันไม่มีเงินซื้อคืนแล้วนะ""ครับ"“เรื่องกับข้าว ฉันจะซื้อกลับมาเองหรือไม่ก็ไปซื้อพร้อมกัน""ครับ"ลู่อังตอบรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในลำคอกลับยังมีเสียงครืด ๆ ดังไม่หยุดฮึ่ม… ฮึ่ม…เขาก้มตา ทำท่าตั้งใจช่วยฉันจัดผ้าพันคออย่างจริงจังเหมือนกำลังฟังฉันบ่นอยู่แต่ฉันที่อ่านคู่มือมาหมดแล้ว ตอนนี้สติปัญญาอยู่ในจุดสูงสุด ฉันไม่ซื่อบื้ออีกต่อไปฉันจับ
กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์ บทที่ 5
ผลลัพธ์ของการตามใจอสูร ก็คือปากของฉันบวมเป่ง ลิ้นยังแตกเป็นแผลเล็ก ๆ อีกด้วยยังไม่ทันพูดก็เจ็บแล้วส่วนตัวการที่ก่อเหตุ กำลังถือถุงน้ำแข็งมาประคบให้ฉันอย่างใจเย็นลู่อังที่ได้กินอิ่มดื่มอิ่มแล้ว กลับไปเป็นอสูรหน้าตาเย็นชา พูดน้อยเหมือนเดิม"เจ็บไหม""ไม่เจ็บ"ฉันหน้าแดง ส่ายหัวเบา ๆ มือยังแอบบีบหางเขาเล่นอยู่เพราะเอาเข้าจริง คนหน้าด้านอย่างฉัน เมื่อกี้ก็จูบเพลินเหมือนกันอสูรก็คืออสูรจริง ๆ เก่งเรื่องทำให้มนุษย์ขาดสติสุด ๆยั่วยวน สะกดใจทำให้คนอยากทิ้งทุกอย่าง แล้วคิดแค่ว่าอยากกอด อยากจูบ อยากเล่นกับพวกเขานึกถึงภาพชวนใจเต้นเมื่อครู่นี้ ฉันก็ไอเบา ๆ พยายามเรียกสติกลับมาต้องจริงจังหน่อยแล้วไม่งั้นฉันกลัวตัวเองจะเผลอทำตัวเป็นอันธพาล“ลู่อัง พวกอสูรเนี่ย ถ้ารู้สึกหิว… เอ่อ หมายถึงหิวแบบนั้น จำเป็นต้องทำเรื่องใกล้ชิดกับเจ้าของถึงจะกลับมาเป็นปกติทุกครั้งเลยเหรอ"ลู่อังพยักหน้า"ครับ"“แล้วกับเจ้าของคนก่อน นายก็ทำแบบนี้เหมือนกันเหรอ""ไม่ครับ"ลู่อังอธิบาย “ผมไม่มีเจ้าของคนก่อน ผมมีแค่คุณคนเดียว"ฉันตกใจนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจได้“ก็จริง ใครซื้ออสูรอย่างนายไปจะอยากคืนไ
