Short
กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์

กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์

By:  สาวน้อยสวี่สวี่เนี่ยนCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
2.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันซื้อของออนไลน์ได้อสูรหนุ่มหล่อเย็นชา แต่เขากลับส่งเสียงตลอด แถมยังจ้องฉันเงียบ ๆ ตัวก็ร้อนเป็นไฟ กลัวว่าเขาจะป่วย ฉันเลยรีบไปถามฝ่ายบริการหลังการขาย ฝั่งนั้นฟังจบก็เงียบไป ก่อนจะตอบว่า 
“คุณลูกค้า… มีความเป็นไปได้ไหมคะว่าอสูรของคุณไม่ได้ป่วย แต่แค่หิวจนอยากจูบคุณ หรือทำเรื่องร้าย ๆ อย่างอื่นน่ะค่ะ”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

"Don't worry, Alice. As long as I'm here, Ms. Morgan will get better soon. I'll take care of both of you."

I looked up and met Christopher Hudson's eyes, which seemed filled with concern.

That was the gaze that fooled me so perfectly for five whole years in my past life and cost my mom, Bethany Morgan, her life.

Around us, the other patients and their families started cheering. "Say yes! Say yes!"

Christopher and I had grown up together. We shared an unspoken affection that lasted over a decade.

If he hadn't fallen for Jennifer Crane, a college girl he was sponsoring, we might have been married by now.

When he proposed to me in my past life, I was deeply moved. At the time, I thought I still mattered to him.

After we got married, however, I realized I had just been a pawn in his grand plan. He stayed celibate for Jennifer the entire time.

I tried everything to please him and did my best to hold that marriage together. I never expected the whole thing to be a lie from the start.

In fact, he had Mom killed just to give Jennifer a kidney. The emotional blow was too much for me. I ended up in a car crash and died just like that.

However, fate gave me another chance and sent me back to the very beginning of it all.

This time, all I wanted was to save Mom and stay far away from those two "soulmates".

Presently, I reached out a hand.

Christopher thought I was taking the check from his hand. His lips curled in triumph.

Against his expectations, I pushed it back to him the very next second. "No. Marriage shouldn't be rushed. Two people who don't love each other won't find happiness."

His smile froze. "Alice, what do you mean? I'm serious. After all these years, don't you know how I feel about you?"

"I don't need this. Take your money back. I'll figure things out on my own."

Christopher sighed and shook his head, looking heartbroken.

"Alice, why are you being so stubborn? There's nothing between me and Jennifer."

I lowered my gaze, hiding the sarcasm that hid beneath.

If there was truly nothing between them, why was he willing to murder for her? Why did he marry someone he didn't even love?

I asked coldly, "Can you stop seeing her from now on, then?"

Christopher hesitated for a moment. Just as he was about to answer, a nurse burst into the room in a panic.

"Dr. Hudson, the VIP patient is demanding to see you."

Christopher instinctively took a step toward the door, although he tried to appear calm.

"There's a patient asking for me. I'll check on them first. Think about what I said. Ms. Morgan's condition can't wait."

He rushed out without waiting for my reply.

He always cared about his image. His panicked reaction just now could only have been because of Jennifer.

In my past life, I was so worried about Mom that I never realized Jennifer was being treated in the same hospital.

I followed him quietly and stopped at the door of a VIP ward, which happened to be slightly ajar. I could see Jennifer lying on the bed inside, face pale as a sheet.

"Chris, stop worrying about me. I'm dying from kidney failure. Just let me go."

He held her carefully, his voice soft and gentle.

"Don't say that, Jennifer. I've already found a donor. Just hang on for two more days. For you, I'm willing to marry a woman I don't love and spend the rest of my life with her."

Jennifer reached up and touched his face, her eyes brimming with tears.

"No, Chris. Don't sacrifice yourself like this for me. I want you to be happy. It doesn't matter even if I die."
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
บทที่ 1
ฉันทุ่มเงินก้อนโตซื้อตัวอสูรหนุ่มจากร้านออนไลน์ในหน้ารายละเอียดสินค้าเขียนไว้ชัดเจนว่าหล่อ เท่ เย็นชา ซิกแพ็กแปดก้อน เอวคอดแบบหมาหนุ่มที่สำคัญที่สุดคือเขาอึดมากแค่คุณสมบัตินี้ก็โดนใจฉันสุด ๆ
ฉันแทบไม่ต้องคิดอะไร กดจ่ายเงินทันทีแต่เพิ่งสั่งไปได้ไม่นาน แอดมินร้านก็ทักแชตมาเอง"คุณลูกค้า อยู่ไหมคะ""หืม มีอะไรเหรอคะ”"คืออย่างนี้นะคะ อสูรที่คุณเลือก หน้าตาดีจริง แต่ค่อนข้างเย็นชา แล้วก็… เนื่องจากเข้าสู่ช่วงโตเต็มวัย พละกำลังเขาจะค่อนข้างรุนแรงนิดหนึ่ง”
“ถ้าคุณลูกค้าไม่มั่นใจ ทางร้านแนะนำให้ยกเลิก แล้วจะเปลี่ยนเป็นรุ่นนิสัยอ่อนโยนให้ค่ะ"ฉันตอบกลับไปว่า"ไม่ต้องค่ะ แบบเย็นชาแต่อึด ๆ นี่แหละที่ฉันต้องการ"พนักงานส่งข้อความอวยพรที่ชวนคิดลึกมาให้หนึ่งประโยค"ได้เลยค่ะ อสูรจะไปถึงบ้านคุณตรงเวลา ขอให้คุณลูกค้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเขาในทุก ๆ วันนะคะ”ไม่กี่วันต่อมา
อสูรหนุ่มไหล่กว้าง เอวคอด หน้าตาเย็นชา ก็มายืนเคาะประตูบ้านฉันแค่เห็นเขาแวบแรก ฉันก็เผลอเหม่อไปนิดหนึ่งอสูรขึ้นชื่อเรื่องหน้าตาดี รูปร่างงดงาม เป็นเรื่องที่มนุษย์ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว
แต่คนนี้มันหล่อเก
Read more
บทที่ 2
ลู่อังมองผ้าเช็ดจานในมือ สีหน้าฉายแววสับสน มึนงง และพังทลายไปพร้อมกัน"ใช่ไง ถ้าล้างจานไม่เป็น ก็ถูพื้น กวาดบ้าน ซักผ้า หรือทำงานบ้านอย่างอื่น เลือกทำเอาเองเลย"เขาถามกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อ "เดี๋ยวก่อน… คุณซื้อผมมา ก็เพื่อให้ทำงานบ้านเนี่ยนะ?"ฉันกะพริบตา"ใช่สิ ไม่งั้นซื้อมาทำอะไรล่ะ""……"วินาทีถัดมา เสียงครางฮึม ๆ ในลำคอของอสูรตัวนี้ ก็หยุดลงอย่างกะทันหันใช่แล้วฉันซื้อลู่อังกลับบ้าน ก็เพื่อให้เขามาทำงานบ้านให้ฉันไอเดียสุดยอดนี้ ฉันได้มาโดยบังเอิญจากบทสนทนาของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเพื่อนร่วมงานเองก็ซื้ออสูรจากออนไลน์เหมือนกัน
แล้วมักจะอวดในห้องพักพนักงานเสมอว่าอสูรที่บ้านทั้งขยัน ทั้งเชื่อฟัง ทำกับข้าว ซักผ้า ทำงานบ้านทุกอย่างให้เอง แถมทุกคืนยัง “มีความสุขจนแทบตาย”ตอนที่เพื่อนคนอื่นพากันหัวเราะแปลก ๆ คนซื่อ ๆ อย่างฉันกลับจับได้แค่คำสำคัญคำเดียวช่วยทำงานบ้านตาฉันเป็นประกายทันทีเพราะแรงงานทาสของสังคมอย่างฉัน ทำงานหนักทุกวันจนไม่มีเวลาจัดบ้าน
บ้านก็เลยรกเหมือนรูหนูฉันเครียดเรื่องนี้มานานมากดังนั้น การมีอสูรที่ทำงานบ้านเก่ง ๆ สักตัว มันคุ้มเกินคุ้มไปแล้วนี
Read more
บทที่ 3
ลมหายใจของเขาสะดุดเล็กน้อยเขาเรียกชื่อฉัน น้ำเสียงแหบต่ำ"ซ่งอวี๋…"ตอนที่เขากำลังจะยกแขนขึ้นมากอดฉัน คนที่ไม่ทันสังเกตความผิดปกติอย่างฉันกลับถอยออกมาแล้ว ยังอุตส่าห์ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เขาอย่างเป็นห่วงเผลอคลุมทั้งแขนที่กำลังจะยกขึ้นและหางที่ขยับซนไม่หยุดของเขาเข้าไปด้วยกลัวว่าเขาจะหนาว ฉันยังทำหน้าจริงจัง แกล้งดุเขาอีก"เชื่อฟังหน่อย อย่าขยับมั่ว ๆ แล้วก็ห้ามเตะผ้าห่มด้วยนะ""……"ลู่อังหลับตาลง สีหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยากกับชีวิตหลังปิดไฟ ฉันหันหลังให้อสูร นอนตะแคงลงแล้วหยิบมือถือขึ้นมา เปิดแชตฝ่ายบริการหลังการขายด้วยหัวใจหนักอึ้ง"สวัสดีค่ะ ดิฉันรู้สึกว่าอสูรของดิฉันเหมือนจะไม่ค่อยปกติ"แอดมินตอบกลับมา "คุณลูกค้า หากพบปัญหาพื้นฐานระหว่างการเลี้ยงดู สามารถเปิดอ่าน 'คู่มือการเลี้ยงอสูร' ได้นะคะ”"อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ดิฉันลืมส่งคู่มือให้คุณลูกค้าไป"ฉันถอนหายก่อนจะใจพิมพ์ตอบ"ไม่เป็นไรค่ะ แต่รู้สึกว่าคู่มือก็คงช่วยอะไรไม่ได้เพราะดิฉันสงสัยว่าอสูรน่าจะป่วยแล้วน่าจะป่วยค่อนข้างหนักด้วย"แอดมินเริ่มกังวล "ขอรายละเอียดอาการของอสูรได้ไหมคะ?""เขาส่งเสียงตลอด ตัวก็ร้อน แล้วก็มอ
Read more
บทที่ 4
ลู่อังมุดเข้ามาในผ้าห่มของฉันทันทีแบบไม่รีรอไม่รู้เหมือนกันว่าเขาถอดเสื้อออกไปตั้งแต่ตอนไหน
ซิกแพ็กแปดก้อน เอวคอดแบบหมาหนุ่ม แทบทำให้สายตาของฉันตาบอดเขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอาแก้มแนบเบา ๆ กับปลายผมที่ยุ่ง ๆ บนหมอนของฉันจากนั้นก็ชายตามองฉันตรง ๆสายตากวาดตั้งแต่คิ้วลงมาถึงริมฝีปากหนักแน่นและหิวกระหาย……ต่อให้เป็นคนที่ความรู้สึกช้าขนาดฉัน ตอนนี้ก็ยังรับรู้ได้ว่า สิ่งที่นอนอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่หมาเชื่อง ๆ อีกต่อไปแต่มันคือหมาป่าที่เต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักล่าเพียงแต่เพราะยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ เขาเลยไม่กล้าขยับเกินเส้นฉันไอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขอโทษเขาอย่างเขิน ๆ"ลู่อัง ขอโทษนะ ฉันไม่เคยเลี้ยงอสูรมาก่อนเลย ไม่รู้เรื่องลักษณะทางร่างกายของพวกคุณเลยจริง ๆ โดยเฉพาะเรื่อง… ความหิวแบบนั้น ฉันนึกว่าพวกคุณเป็นแค่เพื่อนที่ช่วยมนุษย์ทำงานบ้าน"“ไม่เป็นไร ผมชอบทำงานบ้านให้คุณ"ระหว่างพูด เสียงครางในลำคอเขาก็ดังขึ้นกว่าเดิม
ถี่และเร่งเร้ามากขึ้นฉันกลืนน้ำลายอย่างประหม่า นึกถึงคำแนะนำข้อแรกในคู่มือที่เพิ่งอ่านมา“เมื่ออสูรรู้สึกหิว เจ้าของสามารถเข้าไปใกล้ และให้พวกเขากอดได้
Read more
บทที่ 5
ผลลัพธ์ของการตามใจอสูร ก็คือปากของฉันบวมเป่ง ลิ้นยังแตกเป็นแผลเล็ก ๆ อีกด้วยยังไม่ทันพูดก็เจ็บแล้วส่วนตัวการที่ก่อเหตุ กำลังถือถุงน้ำแข็งมาประคบให้ฉันอย่างใจเย็นลู่อังที่ได้กินอิ่มดื่มอิ่มแล้ว กลับไปเป็นอสูรหน้าตาเย็นชา พูดน้อยเหมือนเดิม"เจ็บไหม""ไม่เจ็บ"ฉันหน้าแดง ส่ายหัวเบา ๆ มือยังแอบบีบหางเขาเล่นอยู่เพราะเอาเข้าจริง คนหน้าด้านอย่างฉัน เมื่อกี้ก็จูบเพลินเหมือนกันอสูรก็คืออสูรจริง ๆ เก่งเรื่องทำให้มนุษย์ขาดสติสุด ๆยั่วยวน สะกดใจทำให้คนอยากทิ้งทุกอย่าง แล้วคิดแค่ว่าอยากกอด อยากจูบ อยากเล่นกับพวกเขานึกถึงภาพชวนใจเต้นเมื่อครู่นี้ ฉันก็ไอเบา ๆ พยายามเรียกสติกลับมาต้องจริงจังหน่อยแล้วไม่งั้นฉันกลัวตัวเองจะเผลอทำตัวเป็นอันธพาล“ลู่อัง พวกอสูรเนี่ย ถ้ารู้สึกหิว… เอ่อ หมายถึงหิวแบบนั้น จำเป็นต้องทำเรื่องใกล้ชิดกับเจ้าของถึงจะกลับมาเป็นปกติทุกครั้งเลยเหรอ"ลู่อังพยักหน้า"ครับ"“แล้วกับเจ้าของคนก่อน นายก็ทำแบบนี้เหมือนกันเหรอ""ไม่ครับ"ลู่อังอธิบาย “ผมไม่มีเจ้าของคนก่อน ผมมีแค่คุณคนเดียว"ฉันตกใจนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจได้“ก็จริง ใครซื้ออสูรอย่างนายไปจะอยากคืนไ
Read more
บทที่ 6
แน่นอนว่าไม่มีทางทิ้งเขาอยู่แล้วถ้าจะเปรียบลู่อังเป็นสัตว์สักชนิด เขาก็เหมือนแมวลายสลิดในโลกแมวทั้งเย็นชา ทั้งมีความคิดเป็นของตัวเอง ต่อให้ไม่ทิ้งเขา เขาก็อาจเป็นฝ่ายทิ้งฉันก่อนด้วยซ้ำเพราะมนุษย์ธรรมดา หน้าตาเฉย ๆ กระเป๋าแห้งอย่างฉันที่ได้มีอสูรหน้าตาดีขนาดนี้อยู่เป็นเพื่อนก็ถือว่าโชคดีมากแล้วเช้าวันถัดมา ก่อนออกไปทำงาน ฉันดันรู้สึกไม่อยากจากรังรักเลยสักนิดก่อนหน้านี้ ฉันอาจจะมองลู่อังเป็นแค่เพื่อนร่วมบ้านที่ช่วยทำงานบ้านแต่พอเมื่อคืนได้จูบกันความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไปโดยปริยายมีอะไรบางอย่างที่คล้ายความหวงแหนเพิ่มเข้ามา"ลู่อัง ช่วงนี้ข้างนอกดูวุ่นวายนิดหน่อย อย่าออกไปมั่ว ๆ นะ อสูรที่หล่อขนาดนี้ ถ้าโดนมนุษย์เลว ๆ จับไปขายต่อฉันไม่มีเงินซื้อคืนแล้วนะ""ครับ"“เรื่องกับข้าว ฉันจะซื้อกลับมาเองหรือไม่ก็ไปซื้อพร้อมกัน""ครับ"ลู่อังตอบรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในลำคอกลับยังมีเสียงครืด ๆ ดังไม่หยุดฮึ่ม… ฮึ่ม…เขาก้มตา ทำท่าตั้งใจช่วยฉันจัดผ้าพันคออย่างจริงจังเหมือนกำลังฟังฉันบ่นอยู่แต่ฉันที่อ่านคู่มือมาหมดแล้ว ตอนนี้สติปัญญาอยู่ในจุดสูงสุด ฉันไม่ซื่อบื้ออีกต่อไปฉันจับ
Read more
บทที่ 7
ลู่อังหล่อขนาดนี้ ฉันจะใจร้ายให้เขามาลำบากอยู่กับฉันได้ยังไง
เงินจ๋า
ช่วยเข้ามาหน่อย ขอแบบก้อนโต ๆ เลยฉันพึมพำเรื่องความรวยไปตลอดทางจนกลับถึงบ้าน แต่กลับพบว่าบ้านไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิทไปหมด?อสูรของฉันออกไปซื้อของเหรอ?ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วเหรอ ว่าจะให้อยู่บ้านดี ๆ ไม่ออกไปมั่วซั่วฉันหันตัวจะไปตลาดหน้าหมู่บ้านเพื่อหาคน แต่พอหันกลับมา ก็พอดีกับที่ลู่อังกำลังเดินขึ้นบันไดมาพอเขาเห็นฉัน สีหน้าก็ดูแปลกไปเล็กน้อย"กลับมาแล้วเหรอ?"ฉันพยักหน้า ถามไปตามปกติ "ไปไหนมา ทำไมไม่อยู่บ้านล่ะ?""ผมออกไปซื้อของ""อ้าว แล้วของล่ะ?"ฉันมองอสูรที่มือว่างเปล่าอย่างสงสัยลู่อังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอโทษ
"ขอโทษครับ เดี๋ยวผมออกไปซื้อใหม่"พูดจบเขาก็หันหลังจะออกไป ฉันรีบคว้ามือเขาไว้ พูดเสียงอ่อน
"ไม่ต้องไปแล้ว บ้านเรายังมีของเยอะ""ครับ งั้นผมไปทำอาหาร"เขาเปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินเข้าครัวไปทำกับข้าวแปลกนะก่อนหน้านี้แค่ฉันกลับถึงบ้าน เขาก็จะส่งเสียงครางไม่หยุดแล้ว
แต่คืนนี้กลับไม่ส่งเสียงเลยสักนิด แถมตอนหั่นผักยังเหม่อลอยหางสวย ๆ ที่เคยแกว่งไปมา คอยยั่วฉันตลอด ตอนนี้กลับตก
Read more
บทที่ 8
"ได้ครับ"ลู่อังเชื่อฟัง ถอดเสื้อออกอย่างว่าง่าย ภายใต้แสงไฟสีเหลืองอุ่นในห้องนอน รูปร่างดี ๆ ก็ถูกส่องจนเห็นชัดทุกส่วนซิกซ์แพ็กแปดก้อน เอวงาม เส้นช่วงสะโพก ไล่ลงไปยังส่วนลับของกางเกงนอนฉันกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง หัวใจเต้นดังสนั่น
เสียงดังจนแซงเสียงครางของลู่อังไปแล้ว"ถอดเสร็จแล้ว"“กะ...กางเกงก็ถอดด้วยสิ อสูรที่ดีต้องรู้หน้าที่ของตัวเอง เข้าใจไหม""ซ่งอวี๋"เขาไม่ขยับ แต่กลับเงยตามองฉันตรง ๆ
จากนั้นก็ดึงมือฉันไปวางบนเชือกผูกกางเกง“คุณช่วยผมถอด เพราะทุกอย่างของผม เป็นของคุณ""นายท่าน"คำเรียกที่แฝงความยอมจำนนนี้ ทำเอาฉันขาอ่อนแทบทรุดฉันยื่นมือออกไปอย่างสั่น ๆ……ค่ำคืนอันเร่าร้อนโชคดีที่วันถัดมาเป็นวันเสาร์ ฉันเลยไม่ต้องกลัวตื่นไม่ไหวแล้วโดนหักเบี้ยขยันแต่พอฉันลืมตาขึ้นมา ลู่อังก็ไม่อยู่แล้วอาหารเช้าถูกเตรียมไว้เรียบร้อย เสื้อผ้าก็พับไว้แล้วฉันลูบริมฝีปากที่ยังมีรอยกัด ใจมันว่างโหวงอย่างบอกไม่ถูกฉันใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยอยู่บ้านสองวัน จากนั้นก็กลับไปเป็นแรงงานทาสที่เข้าออกงานตรงเวลา เพื่อเงินเบี้ยขยันสองร้อยบาทชีวิตเรียบ ๆ และเฮงซวยแค่บางครั้งที่บังเอิญเห
Read more
บทที่ 9
……?สีหน้าฉันสะดุ้งวาบ ในพริบตาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ถ้าลู่อังฟื้นความจำแล้ว รู้สึกว่าการที่ต้องมาช่วยฉันซักถุงเท้า ซักกางเกงใน แถมยังต้องทำงานบ้านสารพัด เป็นเรื่องน่าอับอาย งั้นเขาจะมาหาเรื่องเอาคืนฉันไหมคำตอบคือใช่มีโอกาสสูงมากที่เขาจะสับปลานอนนิ่งอย่างฉันเป็นเนื้อบด เอาไปให้หมากินเพื่อระบายโทสะฉันรีบติดต่อเจ้าของห้องเช่าทันทีรออะไรอยู่ล่ะย้ายออกหนีสิไม่งั้นจะรอให้ลู่อังมากัดตายเหรอฉันแทบคลานหนีออกมาจากรังหมาเดิมของตัวเองโชคดีที่ตอนลู่อังอยู่บ้านฉัน ฉันเอาแต่ใช้เขาทำงานบ้านหรือไม่ก็คลุกคลีอยู่กับเขา ไม่เคยบอกเขาเลยว่าฉันทำงานอยู่ที่ไหนดังนั้นช่วงแรก เขาน่าจะยังหาตัวฉันไม่เจอหลังจากเอาชีวิตรอดมาได้ระยะหนึ่ง ก็ยังไม่มีใครมาหาเรื่องหัวใจที่แขวนอยู่กลางอากาศของฉันถึงค่อย ๆ วางลงหรือว่าฉันจะคิดมากไปเองลู่อังเป็นอสูรระดับสูง ฐานะยังสูงกว่ามนุษย์หลายคน คงไม่ถึงกับมารังแกมนุษย์ธรรมดาอย่างฉันหรอกแกล้งฉันไปก็ไม่มีอะไรน่าภูมิใจอีกอย่าง เขาฟื้นความจำแล้ว บางทีอาจลืมฉันไปนานแล้วก็ได้ความเป็นไปได้ข้อนี้กลับทำให้ใจฉันอึดอัดและจี๊ดหัวใจหลายวันติดกัน ฉันซ
Read more
บทที่ 10
ตอนนี้เขาจ้องมองฉันราวกับผีผู้ชายในที่มืด สายตาไม่ยอมละไปไหน"ซ่งอวี๋ เธอกล้าทิ้งฉันเหรอ?"จบแล้วโดนจับได้แล้วฉันรีบคิดจะปิดประตูแกล้งทำเป็นเดินละเมอ แต่ลู่อังก็ยกเท้าเดินเข้ามาแล้วเขาแทบไม่ต้องออกแรง ก็อัดฉันชิดกำแพงได้"จะหนีไปไหน?
"ทิ้งฉันก็แล้ว ยังกล้าซื้ออสูรตัวอื่นอีก?
"ซ่งอวี๋ ตอนที่ฉันจากไป ฉันน่าใช้โซ่ล่ามเจ้าของใจดำแบบเธอแล้วลากไปด้วยตั้งแต่แรก"เขาข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา มือข้างหนึ่งบีบที่คอฉันเหมือนกำลังกะความยาวโซ่ที่จะใช้ล่ามฉันแต่ว่า……ครืด…ครืด……เสียงหายใจครางต่ำ ๆ แทรกอยู่ในคำข่มขู่อันดุดันของอสูรยาวนานและคุ้นเคย!ฉันที่กำลังทำหน้าจะคุกเข่าขอชีวิต เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อเขาส่งเสียงดังในลำคอแล้ว แปลว่าเขาหิวและก็แปลว่า เขาอยากจูบฉัน กอดฉันหรือแม้แต่ทำอย่างอื่นงั้นก็หมายความว่า เขาไม่ได้คิดจะมาแก้แค้นฉันความกลัวหายวับไปในทันที ฉันแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่"งั้นเธอไม่จูบฉันให้เสร็จก่อน แล้วค่อยมาด่าดีไหม""……"ลู่อังที่โดนจับไต๋ได้ สีหน้าดำทะมึนอย่างอึดอัด เขากระแอมเบา ๆ"ใครจะไปอยากจูบเธอ?""แต่นายส่งเสียงดังในลำคอแล้วนะ ฉันเป็
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status