กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์

ฉันทุ่มเงินก้อนโตซื้อตัวอสูรหนุ่มจากร้านออนไลน์

ในหน้ารายละเอียดสินค้าเขียนไว้ชัดเจนว่าหล่อ เท่ เย็นชา ซิกแพ็กแปดก้อน เอวคอดแบบหมาหนุ่ม

ที่สำคัญที่สุดคือ

เขาอึดมาก

แค่คุณสมบัตินี้ก็โดนใจฉันสุด ๆ

ฉันแทบไม่ต้องคิดอะไร กดจ่ายเงินทันที

แต่เพิ่งสั่งไปได้ไม่นาน แอดมินร้านก็ทักแชตมาเอง

"คุณลูกค้า อยู่ไหมคะ"

"หืม มีอะไรเหรอคะ”

"คืออย่างนี้นะคะ อสูรที่คุณเลือก หน้าตาดีจริง แต่ค่อนข้างเย็นชา แล้วก็… เนื่องจากเข้าสู่ช่วงโตเต็มวัย พละกำลังเขาจะค่อนข้างรุนแรงนิดหนึ่ง”

“ถ้าคุณลูกค้าไม่มั่นใจ ทางร้านแนะนำให้ยกเลิก แล้วจะเปลี่ยนเป็นรุ่นนิสัยอ่อนโยนให้ค่ะ"

ฉันตอบกลับไปว่า

"ไม่ต้องค่ะ แบบเย็นชาแต่อึด ๆ นี่แหละที่ฉันต้องการ"

พนักงานส่งข้อความอวยพรที่ชวนคิดลึกมาให้หนึ่งประโยค

"ได้เลยค่ะ อสูรจะไปถึงบ้านคุณตรงเวลา ขอให้คุณลูกค้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเขาในทุก ๆ วันนะคะ”

ไม่กี่วันต่อมา

อสูรหนุ่มไหล่กว้าง เอวคอด หน้าตาเย็นชา ก็มายืนเคาะประตูบ้านฉัน

แค่เห็นเขาแวบแรก ฉันก็เผลอเหม่อไปนิดหนึ่ง

อสูรขึ้นชื่อเรื่องหน้าตาดี รูปร่างงดงาม เป็นเรื่องที่มนุษย์ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว

แต่คนนี้มันหล่อเกินไปหน่อยไหม

ไม่รู้ล่ะ นี่มันดูเหมือนคุณชายผู้ดีเย็นชาที่คิดหลงผิดถึงได้มาทำงานแบบนี้ชัด ๆ

"นายท่าน"

เขาเรียกฉันก่อน น้ำเสียงเรียบเย็น

แต่กลับเหมือนแปรงขนนุ่ม ๆ ที่ปัดผ่านหู ทำเอาชาไปทั้งข้าง

ฉันรีบโบกมือเขิน ๆ

"มะ…ไม่ต้องเรียกนายท่านก็ได้ เรียกฉันว่าซ่งอวี๋ก็พอ แล้วนายมีชื่อไหม"

"ผมชื่อลู่อัง"

พูดจบ ลู่อังก็ยื่นหางของตัวเองมาตรงหน้าฉัน

หางเรียวยาว ปลายเป็นรูปหัวใจเล็ก ๆ

สวยมาก

"ตามกฎ คุณต้องจับหางของผมก่อน ถึงจะถือว่ารับสินค้าเรียบร้อย"

"อ๋อ ๆ ได้เลย"

ฉันรีบคว้าหางเขาไว้

สัมผัสมันลื่น นุ่ม มือรู้สึกดี เหมือนของเล่นอะไรสักอย่าง

เผลอไม่ได้ ฉันบีบมันเบา ๆ

"อืม…"

ลู่อังครางเสียงต่ำออกมาทันที

ฉันตกใจ นึกว่าตัวเองเผลอบีบแรงเกินไป รีบปล่อยแล้วขอโทษ

"ขอโทษนะ เจ็บหรือเปล่า"

ลู่อังก้มมองฉัน พลางมีลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ในลำคอมีเสียงครางแผ่ว ๆ ดังออกมา ครืด…ครืด…

"ไม่เจ็บ แค่ผมตั้งตัวไม่ทัน"

"งั้นก็ดีแล้ว ๆ"

ฉันเข้าใจว่าเขาแค่ตื่นเต้น เลยรีบปลอบ

"ไม่ต้องเครียดนะ เดี๋ยวก็ชินเอง อีกเดี๋ยวคุณต้องใช้แรงเยอะเลย"

"ถ้าคุณต้องการ ตอนนี้ก็เริ่มได้เลยครับ"

"ตอนนี้เหรอ"

ฉันลังเลนิดหนึ่ง

"อืม… ก็ได้"

"ครับ"

เสียงครางในลำคอเขาดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

ฉันยกมือจับแขนเขา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ทำไมยังดูตื่นเต้นขนาดนี้ล่ะ"

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวทำไปทำมาก็ชินเอง ตามฉันมาก่อน"

เขาเดินตามฉันไปที่ห้องครัวอย่างเชื่อฟัง

แล้วก็ชะงัก

"…ในครัวเหรอ"

"ก็ครัวน่ะสิ เป็นอะไร หรืออยากเริ่มจากห้องนอน"

ฉันถามด้วยความหวังดี

สายตาเขาทั้งหนักแน่นทั้งร้อนผ่าว

"…ครัวก็ได้ครับ"

ฉันพยักหน้า ก่อนจะหันหลัง

แล้วภายใต้สายตาที่จ้องเขม็งของเขา ฉันก็ยัดผ้าเช็ดจานผืนใหม่เอี่ยมใส่มือเขา

พร้อมพูดอย่างอ่อนโยนว่า

"เอาล่ะ ลู่อัง วันนี้รบกวนอสูรที่ทั้งอึดทั้งเก่งอย่างคุณ ช่วยทำงานบ้านให้ฉันหน่อยนะ ล้างจานเป็นไหม"

"…ล้าง…ล้างจานเหรอ"