Short
กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์

กฎการเลี้ยงปีศาจยั่วเสน่ห์

By:  สาวน้อยสวี่สวี่เนี่ยนCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
3.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันซื้อของออนไลน์ได้อสูรหนุ่มหล่อเย็นชา แต่เขากลับส่งเสียงตลอด แถมยังจ้องฉันเงียบ ๆ ตัวก็ร้อนเป็นไฟ กลัวว่าเขาจะป่วย ฉันเลยรีบไปถามฝ่ายบริการหลังการขาย ฝั่งนั้นฟังจบก็เงียบไป ก่อนจะตอบว่า 
“คุณลูกค้า… มีความเป็นไปได้ไหมคะว่าอสูรของคุณไม่ได้ป่วย แต่แค่หิวจนอยากจูบคุณ หรือทำเรื่องร้าย ๆ อย่างอื่นน่ะค่ะ”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

“Tuhaaaaaan ... Tolong keluarkan aku dari masalah ini! Tolong keluarkan aku dari jeratan mereka semuaaa ...” Teriak Jihan ketika berada di atas motor.

Hujan mulai turun, namun, Jihan tetap mengendarai motornya dengan kecepatan tinggi. Tak di hiraukan orang-orang yang mulai menepi menghindar dari guyuran hujan, dia tetap menarik gas motor.

Guyuran hujan di kota Bogor mulai deras, Jihan tidak lagi bisa melihat dengan jelas jalan yang dia tempuh, entah seberapa jauh dan entah di mana sekarang berada pun tak tahu. Hanya saja dia mengikuti jalan yang ada di depan matanya.

“Tuhaaaann, tolong akuuuu,” teriaknya lagi dengan kepala mendongak ke atas dan mata yang terpejam.

Duuuaaarrrr!!! Tabrakan pun terjadi.

Sebuah mobil Alphard berwarna hitam yang menabrak tak peduli dengan keadaannya. Sisi mobil berada tepat di samping tubuh Jihan, namun perlahan pergi begitu saja.

Di keheningan malam hanya terdengar suara derasnya hujan, Jihan tergeletak di tepi jalan tanpa ada satu orang pun yang lewat di jalan saat itu.

Samar-samar Jihan melihat ada sorotan lampu sepeda motor yang mengarah padanya. Benar saja, motor itu berhenti namun Jihan tidak lagi sanggup untuk membuka mata.

“Astaghfirullah, Mbaaak ...” Seorang pemuda yang mengendarai sepeda motor mengangkat Jihan ke tepi jalan lalu menghubungi ambulan.

Tidak menunggu lama, sebuah mobil ambulan sampai di tempat kejadian perkara. Beberapa orang petugas mengangkat Jihan masuk ke dalam mobil lalu membawanya ke rumah sakit terdekat. Pemotor itu mengikutinya dari belakang.

Sayup-sayup Jihan mendengar pembicaraan sang pemotor dengan seorang dokter laki-laki di ruang di mana dia di rawat saat ini.

“Tidak ada luka serius, hanya saja korban merasakan panik sampai akhirnya dia pingsan,” ucap sang dokter.

“Iya. Terimakasih, Dok,” jawab pemuda itu.

Perlahan Jihan mencoba membuka mata, samar-samar dia melihat seorang pemuda berhidung bangir tengah menatap wajahnya.

Pemuda itu memberikan senyum termanis untuknya, “Alfian,” ucapnya.

Jihan hanya bisa menganggukkan kepala, semua tubuh terasa sakit akibat tubuhnya yang terpental.

“Mbak, cepat sehat, ya. Aku masih harus menempuh perjalanan jauh,” ujar pemuda berjaket kulit itu.

Jihan hanya bisa mengangguk lagi, wanita itu tak tahu lagi harus bagaimana. Seolah dia telah mengaku kalah dengan usaha yang dia lakukan untuk pergi dari kedua orang tuanya.

Jihan belum sanggup membuka hati untuk yang lain karena dia memiliki kisah cinta yang kurang beruntung, cintanya di khianati di saat sedang sayang-sayangnya. Sampai detik ini memang tidak ada laki-laki yang berhasil mendapatkan hati seorang wanita yang bekerja sebagai sekretaris di salah satu perusahaan ternama di kota Bogor.

“Mbak, apa yang mbak rasakan sekarang?” Tanya Alfian.

Jihan menelan ludah, “Aku enggak tahu apa yang aku rasakan. Yang pasti aku benci dengan hidupku.”

“Mbak, ada masalah?” Tanya Alfian. Jihan tidak menjawab, hanya saja air matanya sudah tampak mengambang di kelopak mata.

“Mbak, sebesar apapun masalah itu kita harus selesaikan. Kalau kita pergi dari masalah pasti masalah itu akan terus menghantui,” ucap Alfian dengan nada datar. “Aku juga punya masalah besar, Mbak, tapi aku malah pengen hadir di masalah itu,” lanjutnya.

Jihan tertarik dengan kata-kata Alfian, wanita itu memandang wajah Alfian. Ternyata mata pemuda itu sembab yang berarti pemuda itu belum lama ini menangis dengan waktu yang lama.

Alfian menopang dagu seolah tak peduli dengan tatapan mata Jihan, pemuda itu tahu kalau Jihan pasti penasaran dengan masalahnya.

“Apa masalah kamu, Al?” Tanya Jihan. “Panggil saja Jihan, jangan mbak. Nanti terlihat tua akunya,” lanjutnya.

Alfian tertawa lepas tapi tidak bisa di pungkiri bahwa dalam hatinya saat ini tengah terluka. Pemuda itu menarik nafas panjang lalu menyandarkan punggungnya ke sandaran kursi.

“Aku akan pulang ke desa, aku akan tinggal di sana. Percuma aku merantau sudah satu tahun lamanya tapi akhirnya kekasih yang aku perjuangkan menikah dengan orang lain,” ucapnya tanpa memandang Jihan.

Setelah mendengar cerita itu, Jihan memaksakan diri untuk bangkit dan duduk di ranjang itu. Spontan Alfian membantu Jihan untuk duduk.

“Jadi, kekasih kamu itu tinggal di desa atau di kota ini?” Tanya Jihan penasaran.

“Di desa. Besok adalah hari pernikahannya maka malam ini aku harus cepat pulang ke sana supaya bisa menyaksikan ijab qobul.”

“Apa kamu akan kuat melihat orang yang kamu sayang bersanding dengan yang lain?” Selidik Jihan.

“Aku akan coba,” jawabnya dengan kepala mendongak ke atas. “Jika aku enggak kuat aku akan pulang lagi ke kota ini,” lanjutnya.

“Terus jika kamu kuat kamu akan selamanya tinggal di sana?”

Alfian mengangguk, “Supaya dia tahu kalau cintaku ini memang untuknya, bukan untuk yang lain.”

Jihan memalingkan wajah, tak bisa di cerna oleh pikirannya rencana Alfian. Tapi Jihan malah memiliki ide cemerlang.

“Aku ikut!” Ucapnya sambil tersenyum.

“Apa?” Tanya Alfian dengan mulut terperangah.

Jihan menceritakan asal usulnya, semua jalan hidup yang telah dia lalui beserta masalah yang saat ini sedang menghantuinya.

Jihan memberanikan diri memegang kedua tangan Alfian dengan tatapan penuh harap karena inilah jalan satu-satunya supaya dia masih bisa merasakan keindahan hidup.

“Kamu lucu, Jihan. Hidup kamu sudah enak, orang tua kaya raya, rumah mewah mobil ada tapi kamu malah milih pergi ke desa. Di sana kamu mau cari apa coba?” Tanya Alfian sambil cekikikan.

“Yang pasti aku mencari kehidupan yang baru, yang enggak semuanya harus dengan keinginan orang tua.”

“Terus motor kamu?”

“Itu bukan milikku tapi milik penjaga pintu gerbang di mana aku bekerja, tapi tenang, kunci mobilku sudah berada di tangannya,” ucapnya menjelaskan.

Alfian masih saja cekikikan sambil menggelengkan kepala setelah mendengar cerita demi cerita dari Jihan. Banyak sedikitnya pemuda itu kini bisa memalingkan pikirannya yang tidak harus menuju ke sang kekasih yang akan menempuh hidup baru.

Alfian mengangguk-anggukkan kepala sambil berpikir, tidak lama pemuda itu beranjak lalu meninggalkan ruangan itu begitu saja. Jihan hanya bisa memandang, pikirannya kalut jika Alfian tega meninggalkan Jihan begitu saja di rumah sakit itu.

.

.

Setelah beberapa saat kemudian, pintu terbuka dan seorang perawat perempuan masuk ke dalamnya.

“Mbak, kita buka infus, ya. Mbak sudah bisa pulang dan di tunggu di kasir oleh keluarga,” ucap perawat itu.

Sakit hati yang Jihan rasakan sama dengan di saat dia di tinggal menikah oleh sang kekasihnya dulu. Karena mau tidak mau Jihan harus pulang ke rumah, wanita itu tidak memiliki keberanian untuk mengendarai motor lagi setelah kecelakaan yang baru saja menimpanya.

Selangkah demi selangkah Jihan keluar dari kamar menuju kasir tapi dia tidak menemukan siapapun di sana. Wanita itu langsung saja keluar dari rumah sakit itu untuk pulang ke rumah. Pandangannya mengarah pada halaman rumah sakit, beberapa kendaraan roda empat berjejer di sana.

Tin!

Alangkah terkejutnya Jihan ketika melihat sebuah motor berhenti di hadapannya, bibirnya kini merekah lebar. Wanita itu berlari kecil seolah sudah lupa dengan rasa sakit yang dia derita.

Tanpa basa-basi Jihan langsung naik di jok bagian belakang dengan tangan melingkar di pinggang.

“Terimakasih, Al. Aku enggak nyangka kamu akan bawa aku ke sana,” ucapnya sambil menempelkan pipi ke punggung Alfian.

“Aku enggak akan sia-siakan kesempatan ini,” ucapnya sambil tersenyum.

“Maksudnya?” Tanya Jihan dengan nada panik.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

พิรฏา
พิรฏา
เรื่องนี้น่ารัก จบแฮปปี้ นานๆ จะเจอเรื่องสั้นที่ไม่ใช่แนวเลือดหมา ...
2026-04-11 21:14:04
0
0
10 Chapters
บทที่ 1
ฉันทุ่มเงินก้อนโตซื้อตัวอสูรหนุ่มจากร้านออนไลน์ในหน้ารายละเอียดสินค้าเขียนไว้ชัดเจนว่าหล่อ เท่ เย็นชา ซิกแพ็กแปดก้อน เอวคอดแบบหมาหนุ่มที่สำคัญที่สุดคือเขาอึดมากแค่คุณสมบัตินี้ก็โดนใจฉันสุด ๆ
ฉันแทบไม่ต้องคิดอะไร กดจ่ายเงินทันทีแต่เพิ่งสั่งไปได้ไม่นาน แอดมินร้านก็ทักแชตมาเอง"คุณลูกค้า อยู่ไหมคะ""หืม มีอะไรเหรอคะ”"คืออย่างนี้นะคะ อสูรที่คุณเลือก หน้าตาดีจริง แต่ค่อนข้างเย็นชา แล้วก็… เนื่องจากเข้าสู่ช่วงโตเต็มวัย พละกำลังเขาจะค่อนข้างรุนแรงนิดหนึ่ง”
“ถ้าคุณลูกค้าไม่มั่นใจ ทางร้านแนะนำให้ยกเลิก แล้วจะเปลี่ยนเป็นรุ่นนิสัยอ่อนโยนให้ค่ะ"ฉันตอบกลับไปว่า"ไม่ต้องค่ะ แบบเย็นชาแต่อึด ๆ นี่แหละที่ฉันต้องการ"พนักงานส่งข้อความอวยพรที่ชวนคิดลึกมาให้หนึ่งประโยค"ได้เลยค่ะ อสูรจะไปถึงบ้านคุณตรงเวลา ขอให้คุณลูกค้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเขาในทุก ๆ วันนะคะ”ไม่กี่วันต่อมา
อสูรหนุ่มไหล่กว้าง เอวคอด หน้าตาเย็นชา ก็มายืนเคาะประตูบ้านฉันแค่เห็นเขาแวบแรก ฉันก็เผลอเหม่อไปนิดหนึ่งอสูรขึ้นชื่อเรื่องหน้าตาดี รูปร่างงดงาม เป็นเรื่องที่มนุษย์ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว
แต่คนนี้มันหล่อเก
Read more
บทที่ 2
ลู่อังมองผ้าเช็ดจานในมือ สีหน้าฉายแววสับสน มึนงง และพังทลายไปพร้อมกัน"ใช่ไง ถ้าล้างจานไม่เป็น ก็ถูพื้น กวาดบ้าน ซักผ้า หรือทำงานบ้านอย่างอื่น เลือกทำเอาเองเลย"เขาถามกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อ "เดี๋ยวก่อน… คุณซื้อผมมา ก็เพื่อให้ทำงานบ้านเนี่ยนะ?"ฉันกะพริบตา"ใช่สิ ไม่งั้นซื้อมาทำอะไรล่ะ""……"วินาทีถัดมา เสียงครางฮึม ๆ ในลำคอของอสูรตัวนี้ ก็หยุดลงอย่างกะทันหันใช่แล้วฉันซื้อลู่อังกลับบ้าน ก็เพื่อให้เขามาทำงานบ้านให้ฉันไอเดียสุดยอดนี้ ฉันได้มาโดยบังเอิญจากบทสนทนาของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเพื่อนร่วมงานเองก็ซื้ออสูรจากออนไลน์เหมือนกัน
แล้วมักจะอวดในห้องพักพนักงานเสมอว่าอสูรที่บ้านทั้งขยัน ทั้งเชื่อฟัง ทำกับข้าว ซักผ้า ทำงานบ้านทุกอย่างให้เอง แถมทุกคืนยัง “มีความสุขจนแทบตาย”ตอนที่เพื่อนคนอื่นพากันหัวเราะแปลก ๆ คนซื่อ ๆ อย่างฉันกลับจับได้แค่คำสำคัญคำเดียวช่วยทำงานบ้านตาฉันเป็นประกายทันทีเพราะแรงงานทาสของสังคมอย่างฉัน ทำงานหนักทุกวันจนไม่มีเวลาจัดบ้าน
บ้านก็เลยรกเหมือนรูหนูฉันเครียดเรื่องนี้มานานมากดังนั้น การมีอสูรที่ทำงานบ้านเก่ง ๆ สักตัว มันคุ้มเกินคุ้มไปแล้วนี
Read more
บทที่ 3
ลมหายใจของเขาสะดุดเล็กน้อยเขาเรียกชื่อฉัน น้ำเสียงแหบต่ำ"ซ่งอวี๋…"ตอนที่เขากำลังจะยกแขนขึ้นมากอดฉัน คนที่ไม่ทันสังเกตความผิดปกติอย่างฉันกลับถอยออกมาแล้ว ยังอุตส่าห์ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เขาอย่างเป็นห่วงเผลอคลุมทั้งแขนที่กำลังจะยกขึ้นและหางที่ขยับซนไม่หยุดของเขาเข้าไปด้วยกลัวว่าเขาจะหนาว ฉันยังทำหน้าจริงจัง แกล้งดุเขาอีก"เชื่อฟังหน่อย อย่าขยับมั่ว ๆ แล้วก็ห้ามเตะผ้าห่มด้วยนะ""……"ลู่อังหลับตาลง สีหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยากกับชีวิตหลังปิดไฟ ฉันหันหลังให้อสูร นอนตะแคงลงแล้วหยิบมือถือขึ้นมา เปิดแชตฝ่ายบริการหลังการขายด้วยหัวใจหนักอึ้ง"สวัสดีค่ะ ดิฉันรู้สึกว่าอสูรของดิฉันเหมือนจะไม่ค่อยปกติ"แอดมินตอบกลับมา "คุณลูกค้า หากพบปัญหาพื้นฐานระหว่างการเลี้ยงดู สามารถเปิดอ่าน 'คู่มือการเลี้ยงอสูร' ได้นะคะ”"อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ดิฉันลืมส่งคู่มือให้คุณลูกค้าไป"ฉันถอนหายก่อนจะใจพิมพ์ตอบ"ไม่เป็นไรค่ะ แต่รู้สึกว่าคู่มือก็คงช่วยอะไรไม่ได้เพราะดิฉันสงสัยว่าอสูรน่าจะป่วยแล้วน่าจะป่วยค่อนข้างหนักด้วย"แอดมินเริ่มกังวล "ขอรายละเอียดอาการของอสูรได้ไหมคะ?""เขาส่งเสียงตลอด ตัวก็ร้อน แล้วก็มอ
Read more
บทที่ 4
ลู่อังมุดเข้ามาในผ้าห่มของฉันทันทีแบบไม่รีรอไม่รู้เหมือนกันว่าเขาถอดเสื้อออกไปตั้งแต่ตอนไหน
ซิกแพ็กแปดก้อน เอวคอดแบบหมาหนุ่ม แทบทำให้สายตาของฉันตาบอดเขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอาแก้มแนบเบา ๆ กับปลายผมที่ยุ่ง ๆ บนหมอนของฉันจากนั้นก็ชายตามองฉันตรง ๆสายตากวาดตั้งแต่คิ้วลงมาถึงริมฝีปากหนักแน่นและหิวกระหาย……ต่อให้เป็นคนที่ความรู้สึกช้าขนาดฉัน ตอนนี้ก็ยังรับรู้ได้ว่า สิ่งที่นอนอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่หมาเชื่อง ๆ อีกต่อไปแต่มันคือหมาป่าที่เต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักล่าเพียงแต่เพราะยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ เขาเลยไม่กล้าขยับเกินเส้นฉันไอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขอโทษเขาอย่างเขิน ๆ"ลู่อัง ขอโทษนะ ฉันไม่เคยเลี้ยงอสูรมาก่อนเลย ไม่รู้เรื่องลักษณะทางร่างกายของพวกคุณเลยจริง ๆ โดยเฉพาะเรื่อง… ความหิวแบบนั้น ฉันนึกว่าพวกคุณเป็นแค่เพื่อนที่ช่วยมนุษย์ทำงานบ้าน"“ไม่เป็นไร ผมชอบทำงานบ้านให้คุณ"ระหว่างพูด เสียงครางในลำคอเขาก็ดังขึ้นกว่าเดิม
ถี่และเร่งเร้ามากขึ้นฉันกลืนน้ำลายอย่างประหม่า นึกถึงคำแนะนำข้อแรกในคู่มือที่เพิ่งอ่านมา“เมื่ออสูรรู้สึกหิว เจ้าของสามารถเข้าไปใกล้ และให้พวกเขากอดได้
Read more
บทที่ 5
ผลลัพธ์ของการตามใจอสูร ก็คือปากของฉันบวมเป่ง ลิ้นยังแตกเป็นแผลเล็ก ๆ อีกด้วยยังไม่ทันพูดก็เจ็บแล้วส่วนตัวการที่ก่อเหตุ กำลังถือถุงน้ำแข็งมาประคบให้ฉันอย่างใจเย็นลู่อังที่ได้กินอิ่มดื่มอิ่มแล้ว กลับไปเป็นอสูรหน้าตาเย็นชา พูดน้อยเหมือนเดิม"เจ็บไหม""ไม่เจ็บ"ฉันหน้าแดง ส่ายหัวเบา ๆ มือยังแอบบีบหางเขาเล่นอยู่เพราะเอาเข้าจริง คนหน้าด้านอย่างฉัน เมื่อกี้ก็จูบเพลินเหมือนกันอสูรก็คืออสูรจริง ๆ เก่งเรื่องทำให้มนุษย์ขาดสติสุด ๆยั่วยวน สะกดใจทำให้คนอยากทิ้งทุกอย่าง แล้วคิดแค่ว่าอยากกอด อยากจูบ อยากเล่นกับพวกเขานึกถึงภาพชวนใจเต้นเมื่อครู่นี้ ฉันก็ไอเบา ๆ พยายามเรียกสติกลับมาต้องจริงจังหน่อยแล้วไม่งั้นฉันกลัวตัวเองจะเผลอทำตัวเป็นอันธพาล“ลู่อัง พวกอสูรเนี่ย ถ้ารู้สึกหิว… เอ่อ หมายถึงหิวแบบนั้น จำเป็นต้องทำเรื่องใกล้ชิดกับเจ้าของถึงจะกลับมาเป็นปกติทุกครั้งเลยเหรอ"ลู่อังพยักหน้า"ครับ"“แล้วกับเจ้าของคนก่อน นายก็ทำแบบนี้เหมือนกันเหรอ""ไม่ครับ"ลู่อังอธิบาย “ผมไม่มีเจ้าของคนก่อน ผมมีแค่คุณคนเดียว"ฉันตกใจนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจได้“ก็จริง ใครซื้ออสูรอย่างนายไปจะอยากคืนไ
Read more
บทที่ 6
แน่นอนว่าไม่มีทางทิ้งเขาอยู่แล้วถ้าจะเปรียบลู่อังเป็นสัตว์สักชนิด เขาก็เหมือนแมวลายสลิดในโลกแมวทั้งเย็นชา ทั้งมีความคิดเป็นของตัวเอง ต่อให้ไม่ทิ้งเขา เขาก็อาจเป็นฝ่ายทิ้งฉันก่อนด้วยซ้ำเพราะมนุษย์ธรรมดา หน้าตาเฉย ๆ กระเป๋าแห้งอย่างฉันที่ได้มีอสูรหน้าตาดีขนาดนี้อยู่เป็นเพื่อนก็ถือว่าโชคดีมากแล้วเช้าวันถัดมา ก่อนออกไปทำงาน ฉันดันรู้สึกไม่อยากจากรังรักเลยสักนิดก่อนหน้านี้ ฉันอาจจะมองลู่อังเป็นแค่เพื่อนร่วมบ้านที่ช่วยทำงานบ้านแต่พอเมื่อคืนได้จูบกันความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไปโดยปริยายมีอะไรบางอย่างที่คล้ายความหวงแหนเพิ่มเข้ามา"ลู่อัง ช่วงนี้ข้างนอกดูวุ่นวายนิดหน่อย อย่าออกไปมั่ว ๆ นะ อสูรที่หล่อขนาดนี้ ถ้าโดนมนุษย์เลว ๆ จับไปขายต่อฉันไม่มีเงินซื้อคืนแล้วนะ""ครับ"“เรื่องกับข้าว ฉันจะซื้อกลับมาเองหรือไม่ก็ไปซื้อพร้อมกัน""ครับ"ลู่อังตอบรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในลำคอกลับยังมีเสียงครืด ๆ ดังไม่หยุดฮึ่ม… ฮึ่ม…เขาก้มตา ทำท่าตั้งใจช่วยฉันจัดผ้าพันคออย่างจริงจังเหมือนกำลังฟังฉันบ่นอยู่แต่ฉันที่อ่านคู่มือมาหมดแล้ว ตอนนี้สติปัญญาอยู่ในจุดสูงสุด ฉันไม่ซื่อบื้ออีกต่อไปฉันจับ
Read more
บทที่ 7
ลู่อังหล่อขนาดนี้ ฉันจะใจร้ายให้เขามาลำบากอยู่กับฉันได้ยังไง
เงินจ๋า
ช่วยเข้ามาหน่อย ขอแบบก้อนโต ๆ เลยฉันพึมพำเรื่องความรวยไปตลอดทางจนกลับถึงบ้าน แต่กลับพบว่าบ้านไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิทไปหมด?อสูรของฉันออกไปซื้อของเหรอ?ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วเหรอ ว่าจะให้อยู่บ้านดี ๆ ไม่ออกไปมั่วซั่วฉันหันตัวจะไปตลาดหน้าหมู่บ้านเพื่อหาคน แต่พอหันกลับมา ก็พอดีกับที่ลู่อังกำลังเดินขึ้นบันไดมาพอเขาเห็นฉัน สีหน้าก็ดูแปลกไปเล็กน้อย"กลับมาแล้วเหรอ?"ฉันพยักหน้า ถามไปตามปกติ "ไปไหนมา ทำไมไม่อยู่บ้านล่ะ?""ผมออกไปซื้อของ""อ้าว แล้วของล่ะ?"ฉันมองอสูรที่มือว่างเปล่าอย่างสงสัยลู่อังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอโทษ
"ขอโทษครับ เดี๋ยวผมออกไปซื้อใหม่"พูดจบเขาก็หันหลังจะออกไป ฉันรีบคว้ามือเขาไว้ พูดเสียงอ่อน
"ไม่ต้องไปแล้ว บ้านเรายังมีของเยอะ""ครับ งั้นผมไปทำอาหาร"เขาเปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินเข้าครัวไปทำกับข้าวแปลกนะก่อนหน้านี้แค่ฉันกลับถึงบ้าน เขาก็จะส่งเสียงครางไม่หยุดแล้ว
แต่คืนนี้กลับไม่ส่งเสียงเลยสักนิด แถมตอนหั่นผักยังเหม่อลอยหางสวย ๆ ที่เคยแกว่งไปมา คอยยั่วฉันตลอด ตอนนี้กลับตก
Read more
บทที่ 8
"ได้ครับ"ลู่อังเชื่อฟัง ถอดเสื้อออกอย่างว่าง่าย ภายใต้แสงไฟสีเหลืองอุ่นในห้องนอน รูปร่างดี ๆ ก็ถูกส่องจนเห็นชัดทุกส่วนซิกซ์แพ็กแปดก้อน เอวงาม เส้นช่วงสะโพก ไล่ลงไปยังส่วนลับของกางเกงนอนฉันกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง หัวใจเต้นดังสนั่น
เสียงดังจนแซงเสียงครางของลู่อังไปแล้ว"ถอดเสร็จแล้ว"“กะ...กางเกงก็ถอดด้วยสิ อสูรที่ดีต้องรู้หน้าที่ของตัวเอง เข้าใจไหม""ซ่งอวี๋"เขาไม่ขยับ แต่กลับเงยตามองฉันตรง ๆ
จากนั้นก็ดึงมือฉันไปวางบนเชือกผูกกางเกง“คุณช่วยผมถอด เพราะทุกอย่างของผม เป็นของคุณ""นายท่าน"คำเรียกที่แฝงความยอมจำนนนี้ ทำเอาฉันขาอ่อนแทบทรุดฉันยื่นมือออกไปอย่างสั่น ๆ……ค่ำคืนอันเร่าร้อนโชคดีที่วันถัดมาเป็นวันเสาร์ ฉันเลยไม่ต้องกลัวตื่นไม่ไหวแล้วโดนหักเบี้ยขยันแต่พอฉันลืมตาขึ้นมา ลู่อังก็ไม่อยู่แล้วอาหารเช้าถูกเตรียมไว้เรียบร้อย เสื้อผ้าก็พับไว้แล้วฉันลูบริมฝีปากที่ยังมีรอยกัด ใจมันว่างโหวงอย่างบอกไม่ถูกฉันใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยอยู่บ้านสองวัน จากนั้นก็กลับไปเป็นแรงงานทาสที่เข้าออกงานตรงเวลา เพื่อเงินเบี้ยขยันสองร้อยบาทชีวิตเรียบ ๆ และเฮงซวยแค่บางครั้งที่บังเอิญเห
Read more
บทที่ 9
……?สีหน้าฉันสะดุ้งวาบ ในพริบตาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ถ้าลู่อังฟื้นความจำแล้ว รู้สึกว่าการที่ต้องมาช่วยฉันซักถุงเท้า ซักกางเกงใน แถมยังต้องทำงานบ้านสารพัด เป็นเรื่องน่าอับอาย งั้นเขาจะมาหาเรื่องเอาคืนฉันไหมคำตอบคือใช่มีโอกาสสูงมากที่เขาจะสับปลานอนนิ่งอย่างฉันเป็นเนื้อบด เอาไปให้หมากินเพื่อระบายโทสะฉันรีบติดต่อเจ้าของห้องเช่าทันทีรออะไรอยู่ล่ะย้ายออกหนีสิไม่งั้นจะรอให้ลู่อังมากัดตายเหรอฉันแทบคลานหนีออกมาจากรังหมาเดิมของตัวเองโชคดีที่ตอนลู่อังอยู่บ้านฉัน ฉันเอาแต่ใช้เขาทำงานบ้านหรือไม่ก็คลุกคลีอยู่กับเขา ไม่เคยบอกเขาเลยว่าฉันทำงานอยู่ที่ไหนดังนั้นช่วงแรก เขาน่าจะยังหาตัวฉันไม่เจอหลังจากเอาชีวิตรอดมาได้ระยะหนึ่ง ก็ยังไม่มีใครมาหาเรื่องหัวใจที่แขวนอยู่กลางอากาศของฉันถึงค่อย ๆ วางลงหรือว่าฉันจะคิดมากไปเองลู่อังเป็นอสูรระดับสูง ฐานะยังสูงกว่ามนุษย์หลายคน คงไม่ถึงกับมารังแกมนุษย์ธรรมดาอย่างฉันหรอกแกล้งฉันไปก็ไม่มีอะไรน่าภูมิใจอีกอย่าง เขาฟื้นความจำแล้ว บางทีอาจลืมฉันไปนานแล้วก็ได้ความเป็นไปได้ข้อนี้กลับทำให้ใจฉันอึดอัดและจี๊ดหัวใจหลายวันติดกัน ฉันซ
Read more
บทที่ 10
ตอนนี้เขาจ้องมองฉันราวกับผีผู้ชายในที่มืด สายตาไม่ยอมละไปไหน"ซ่งอวี๋ เธอกล้าทิ้งฉันเหรอ?"จบแล้วโดนจับได้แล้วฉันรีบคิดจะปิดประตูแกล้งทำเป็นเดินละเมอ แต่ลู่อังก็ยกเท้าเดินเข้ามาแล้วเขาแทบไม่ต้องออกแรง ก็อัดฉันชิดกำแพงได้"จะหนีไปไหน?
"ทิ้งฉันก็แล้ว ยังกล้าซื้ออสูรตัวอื่นอีก?
"ซ่งอวี๋ ตอนที่ฉันจากไป ฉันน่าใช้โซ่ล่ามเจ้าของใจดำแบบเธอแล้วลากไปด้วยตั้งแต่แรก"เขาข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา มือข้างหนึ่งบีบที่คอฉันเหมือนกำลังกะความยาวโซ่ที่จะใช้ล่ามฉันแต่ว่า……ครืด…ครืด……เสียงหายใจครางต่ำ ๆ แทรกอยู่ในคำข่มขู่อันดุดันของอสูรยาวนานและคุ้นเคย!ฉันที่กำลังทำหน้าจะคุกเข่าขอชีวิต เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อเขาส่งเสียงดังในลำคอแล้ว แปลว่าเขาหิวและก็แปลว่า เขาอยากจูบฉัน กอดฉันหรือแม้แต่ทำอย่างอื่นงั้นก็หมายความว่า เขาไม่ได้คิดจะมาแก้แค้นฉันความกลัวหายวับไปในทันที ฉันแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่"งั้นเธอไม่จูบฉันให้เสร็จก่อน แล้วค่อยมาด่าดีไหม""……"ลู่อังที่โดนจับไต๋ได้ สีหน้าดำทะมึนอย่างอึดอัด เขากระแอมเบา ๆ"ใครจะไปอยากจูบเธอ?""แต่นายส่งเสียงดังในลำคอแล้วนะ ฉันเป็
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status