คุกรุ่น

ปัญจมาเซ็งอย่างบอกไม่ถูกหลังจากตรึกตรองดูแล้วมองไม่เห็นทางเอาเลย ว่าหล่อนจะเอาชนะใจชายหนุ่มได้ยังไง ดูเขาจะรู้เท่าทันหล่อนไปเสียทุกอย่าง ทั้งที่บางอย่างนั้น หล่อนคิดว่าตนทำอย่างแนบเนียนที่สุดแล้วเชียวนะ

เมื่อหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ ที่พยายามอยู่ติดบ้าน ทำตัวเป็นแม่ศรีเรือน นับได้...หนึ่งสัปดาห์กับสองวันครึ่ง ก็เริ่มกลับไปใช้ชีวิตประสาวัยรุ่นอย่างที่เคยประพฤติ

มีโปรแกรมเที่ยว ก็ไม่ปฏิเสธคำชวนของเพื่อนๆอีกแล้ว เพราะอยู่บ้านก็คงต้องเจอะเจอเจ้าของบ้าน แล้วการพบเขาทุกเช้าเย็น ก็รังแต่จะตอกย้ำความปราชัย

  หล่อนไม่รู้เลยจริงๆ แค่อยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร เป็นต้นว่าพยายามปรับปรุงตัวเอง ในวิถีที่หล่อนคิดว่าจะสามารถเรียกร้องความสนใจจากชายหนุ่ม อกัณห์ก็มีความปรารถนาในตัวหล่อน  อยากครอบครองเรือนกายอ้อนแอ้นมีส่วนเว้าส่วนโค้งที่คอดและอวบอัด แล้วเจ้าความปรารถนาของเขานี้ ก็กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้ความเฉยเมยที่เขาแสดงออก

เขาอาจจะตาขุ่นตาเขียวใส่หล่อน แต่นั่นก็เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกร้อนรุ่มจากเพลิงปรารถนาที่กำลังแผดเผาเขา

ทุกค่ำคืนเขาต้องหลับไปพร้อมกับอาการแข็งตัวของอวัยวะสำคัญที่หว่างขา

หลายครั้งถึงกับฝันเปียก ทั้งที่ผ่านเลยวัยรุ่นมานานนักหนา

หากเขางมงาย ก็คงคิดไปแล้วว่ากำลังถูกเด็กสาวในปกครองทำเสน่ห์เล่ห์เลศ เพราะไม่ว่า ในเวลากลางวันขณะนั่งทำงาน หรือกลางคืนยามอยู่ในห้องหับส่วนตัว แม้กระทั่งเวลาที่เขาจำเป็นต้องปลดปล่อยความคัดเครียดอันเกิดจากอารมณ์ใคร่กับหญิงสาวที่คบหาในฐานะคู่นอน  ก็ไม่วายนึกเห็นแต่หน้าเรียวงามรูปไข่ ดวงตากลมโตเป็นกายแจ่มใสราวดาวประกายพรึกของเด็กสาวในปกครอง

เขาไม่เคยนึกอยากยุ่งกับสาวรุ่น ไม่มีความคิดว่าการได้ครอบครองพรหมจรรย์ของหญิงสาวเป็นสิ่งที่น่าอภิรมย์ แต่...

ขณะนี้ เวลานี้ ในหัวสมอง ในมโนภาพ ห้วงคำนึงของเขา เต็มอยู่ด้วยเด็กสาวอายุสิบแปดที่อยู่ภายใต้ความดูแล

ความหงุดหงิดที่หาทางออกไม่ได้ ทำให้ชายหนุ่มวัยสามสิบห้ามีอาการของคนผีเข้าผีออก

ไม่เพียงแต่บริวารในบ้าน หรือเจ้าหน้าที่ตำแหน่งสูงที่บริษัท ที่ต้องเผชิญกับอารมณ์หงุดหงิดของนายจ้าง หญิงสาวที่อยู่ในตำแหน่งคู่นอนคนปัจจุบันของเขา ก็รับรู้ได้ถึงถึงความผิดปกตินี้

วัลปรีย์ ทิพกร มองชายหนุ่มที่กำลังนั่งกางแขนไปตามความยาวของพนักพิงโซฟาสีแดงเลือดนก เข่าตั้งฉากกับพื้นกางออกจากกันจนเป้ากางเกงตึงเปรี๊ยะ ด้วยแววตากระหายในรสรักที่ชายหนุ่มเคยปรนเปรอ ก่อนสะดุดในท่าทีของแขกผู้มาเยือน

“มีเรื่องอะไรให้ต้องกลุ้มมากหรือคะกัณห์”

“เปล่า แค่เพลียน่ะ”   อกัณห์ตอบสั้นๆ

วัลปรีย์กับเขารู้จักกันมานาน เพราะอยู่ในสังคมระดับเดียวกัน วัยก็ไล่เลี่ยกัน แต่เพิ่งจะมาสนิทสนมแบบถึงเนื้อถึงตัว ก็หลังจากฝ่ายหญิงหย่าขาดจากสามี

“เบียร์เย็นๆ สักแก้วมั้ยคะ หรือต้องการอย่างอื่นที่แรงกว่านี้”

อกัณห์มองร่างอวบอิ่มนวยนาดเข้ามายืนเบื้องหน้าเขาอยู่อึดใจ ก่อนยื่นมือไปกระตุกมือขาวผ่องให้ร่างอวบอัดยวนยั่วล้มทับลงบนตัวเขา

“แรงกว่าเบียร์สำหรับผมเวลานี้ก็เห็นจะมีแต่ปรีย์นี้แหละ”

“อุ๊ย! ปากหวาน”

หล่อนกำหมัดหลวมๆทุบอกเขาเบาๆทีหนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นลูบไล้

แต่ทันทีที่ปากแน่นตึงได้รูปงามอย่างชาย ประทับลงมาบนเรียวปากอวบอิ่มเผยอรออยู่แล้ว เพื่อให้ลิ้นอุ่นสากของชายหนุ่มป้อนจูบดูดดื่ม มือขาวผ่องปลายเล็บยาวเคลือบสีแดงสด สีเดียวกับลิปสติกบนริมฝีปาก ก็เลื่อนไปขยุ้มไหล่กว้าง วอนขอความแนบชิดยิ่งขึ้น

วัลปรีย์อาจเป็นหนึ่งในร้อย ในจำนวนสตรีทั่วโลก ที่มองว่าสังคมไม่ค่อยยุติธรรมต่อสตรีเพศ

แม้หล่อนจะไม่ได้รวมกลุ่มเรียกร้องสิทธิสตรี แต่ยังคิดอยู่นั่นเอง ว่าชายทำอะไรได้ผู้หญิงก็ควรทำได้โดยไม่ผิดกติกาใดๆ

แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะ หล่อนถึงจะต้องเก็บเนื้อถนอมตัวไว้ให้แต่เฉพาะชายที่จะมาเป็นสามี

ความคิดนี้เอง ทำให้หล่อนผ่านมาผู้ชายมามากหน้า หลายเชื้อชาติ ทั้งก่อนแต่งและหลังหย่า

แต่ถึงจะผ่านผู้ชายมาหลายคนรวมอดีตสามี อกัณห์คือคู่นอนเพียงคนเดียวที่เคยทำให้หล่อนถึงกับสะอื้นไห้เนื่องจากความสุขสุดยอดต่อเนื่อง พุ่งแรงเกินระดับที่หล่อนเคยประสบพบพานมากับชายอื่น

ม่ายสาวทรงเสน่ห์เลิกคิดถึงทุกสิ่งอย่าง เมื่อรับรู้ในความโอฬารยามขยายแข็งขึงเต็มที่ เต็มอารมณ์ของชายหนุ่ม

ยิ่งจุมพิตที่เขามอบให้ เต็มไปด้วยกระแสเรียกร้องไร้ความนุ่มนวลอ่อนหวาน เกือบจะเข้าขั้นดุเดือดป่าเถื่อนกว่าทุกครั้ง อารมณ์ปรารถนาของหล่อนก็ยิ่งคุโพลง พร้อมจะให้เขาจับจูงไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าพาขึ้นเขา ลงห้วย เหินสู่สรวงสวรรค์  หรือดิ่งลงห้วงนรก