ログインผ่านไป 2 เดือน ร่างเล็กนั่งทอดกายอยู่บนโซฟา สายตาจับจ้องหนังสือในมือกวาดอ่านอย่างตั้งใจ ช่วงนี้ใบชาแทบจะไม่อยากออกไปไหนเลย จึงเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไล่อ่านหนังสือบนชั้นจนเกือบครบทุกเล่ม เธอไม่ได้รู้สึกเกร็งเหมือนตอนแรก แม้บางอย่างติณณ์จะทำให้หวาดกลัวอยู่บ้าง แต่รวมๆแล้วมันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ เขาให้อิสระและไม่ได้ใช้ความรุนแรง แม้ใบชาจะคิดอยู่บ้างว่าเป็นเพราะยอมตาใจ เขาจึงไม่ใจร้าย หากหงุดหงิดก็มีบ้างเป็นบางคราวที่มาระบายอารมณ์กับเธอ แต่พอไม่ได้ขัดขืนมันกลับทำให้ทุกอย่างเบาลง ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะความคิดอื่นแทรกเข้ามาในหัว มันผ่านมาเกือบสองเดือนแล้วที่ใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ “จะไปตอนไหน เดี๋ยวให้ปันไปส่ง” ร่างสูงเดินผ่านประตูเข้ามาในห้อง แววตาคมจ้องใบหน้าหวานอย่างต้องการคำตอบ เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ โดยไม่ทันรู้ตัวว่าเขาเดินเข้ามานานแล้ว ใบชาสดุ้งเล็กน้อย ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยความร้อนรน “จะไปแล้วค่ะ” ร่างเล็กรีบปิดหนังสือเก็บใส่เข้ากระเป๋าอย่างเดิม บางครั้งเธอก็ภาวนาว่าขอให้ติณณ์เบื่อเร็วๆ จะได้ยอมปล่อยไปสักที แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไห
ร่างเล็กถูกอุ้มมาวางลงบนเตียง ขณะริมฝีปากหยักยังบดเบียดเต้าอวบอย่างหื่นกระหาย ลิ้นสากลากฝังคมเขี้ยวจนพอใจ ก่อนจะหยัดตัวขึ้นชักรูดแก่นกายเตรียมพร้อม “อึก! พะ พี่ติณณ์ เบาๆกับชาหน่อยได้ไหมคะ”เธอกำลังขอร้องอ้อนวอน จากคนไม่เคยคิดจะใจดีด้วย ร่างกายสั่นสะท้านหนัก ยิ่งเห็นตอนเขายกยิ้มมุมปาก ยิ่งรู้ว่านับต่อจากนี้มันไม่มีคำว่าอ่อนโยน“ซี๊ด~ แค่ที่ระบาย มีสิทธิ์เรียกร้องด้วยหรอครับ”คำพูดเย็นชาตอกย้ำความไร้ค่า มันกรีดลงกลางอกเมื่อรู้ว่าต้องโดนความบ้าคลั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบชาถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะรู้แล้วว่าติณณ์ไม่มีทางทำตามที่ขอร่างเล็กสะท้าน เมื่อถูกก้านนิ้วแตะควานบนร่องกลีบ น้ำหวานไหลเยิ้มเพียงแค่ถูกสัมผัสจุดอ่อนไหว ขาเรียวสั่นระริก ขณะถูกแยกออกจากกัน และเข้าแทรกด้วยคนตัวสูง“อ๊า~พี่ติณณ์”มือหนาจับยึดเอวบางไม่ให้ถอยหนี ส่วนมืออีกข้างจับแก่นกายถูลงกับร่องกลีบ ความเสียวซ่านแผ่ออกมาตรงปลายบวมเปล่ง เพียงแค่ถูกับร่องนิ่มก็ทำเอาคนร่างสูงแทบคลั่ง“ซี๊ด~น่าเอาว่ะ”ร่องเล็กขมิบตอดถี่ เมื่อได้ยินคำหยาบโลน แท่งแข็งขืนจ่อตรงร่องสีหวาน ดันใส่เข้าไปทีละนิด ความใหญ่ยาวค่อยๆถูกดูดกลืนหายเข้าไปในร่องแคบจ
ใบชาตัวแข็งทื่อ ขนลุกชันทั่วร่างกาย หลังสิ้นเสียงกระซิบ มือหนาก็กระชากใบหน้าสวยให้เชิดขึ้น ก่อนจะฝังคมเขี้ยว ลากกัดไปทั่วพวงแก้มใบชาปล่อยให้เขาทำ ไม่ได้ขัดขืน เมื่อเห็นว่าติณณ์กำลังหงุดหงิด คมเขี้ยวถูกฝังลงมาซ้ำๆ ก่อนจะผละออก แล้วประกบจูบแลกลิ้นตวัดดูดหาความหวาน เพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอยู่กลางอก“อื้อ”ร่างเล็กถูกผลักให้นอนราบลงบนโซฟา ขณะริมฝีปากยังบดเบียดอย่างเร่าร้อน เธอถูดจูบที่บ้าคลั่งตรึงเอาไว้ไม่ให้หันหน้าหนีไปไหน เสียงครางอื้อดังประท้วงในลำคอ เมื่อฝ่ามือเย็นเฉียบวางลงบนหน้าท้องแบนราบ แล้วออกแรงบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงการกระทำของเขาทำให้ร่างเล็กสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหว ทำให้รู้สึกวูบวาบจนแทบหยุดหายใจ น้ำสีใสเลอะขอบปากจากการบดเบียดอย่าเอาแต่ใจ มือหนาบีบขึ้นมาตามแนวสะโพก เลื่อนขึ้นไปถึงหน้าอกนิ่ม ก่อนจะออกแรงบีบเคล้นอย่างบ้าคลั่งริมฝีปากถูกผละออก ติณณ์จ้องมาใบหน้าหวานด้วยความต้องการอย่างเปิดเผย ก่อนจะเลื่อนหน้าลงมาตะโบมดูดเม็ดไตสีอ่อน พร้อมดุนลิ้นตวัดเลีย แล้วเหลือบตาขึ้นมองร่างเล็กกำลังดิ้นพล่าน“อ๊ะ~อื้ออ”ใบชาสะดุ้งเฮือก เมื่อเขาฝังคมเขี้ยวลงมาบนปล
ใบชาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวทั้วตัว เธอไม่เห็นคนร่างสูงตั้งแต่ลืมตาตื่น แม้จะโล่งใจมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาไม่อยู่ แต่เธอก็อยากออกไปเดินข้างนอก ไม่ใช่การคลุกตัวอยู่แต่ในห้องตามคำสั่งโน้ตถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะอาหาร พร้อมกับข้าวต้มหมู ดูเหมือนว่าจะถูกนำมาวางได้เพียงไม่นาน ราวกับรู้ว่าเธอจะลุกขึ้นมาตอนไหน มือเรียวหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาอ่าน แล้วก็ต้องดีใจสุดขีด เมื่อพบว่าเขาให้ปันซื้อโทรศัพท์มาให้ใหม่ แม้บรรทัดสุดท้ายจะเป็นคำขู่บอกว่า ‘ห้ามหนี’ แต่อย่างน้อยมันก็สามารถคุยและติดต่อกันคนอื่นได้บ้างใบชารีบเปิดมือถือขึ้นมา พร้อมกับโหลดแอพพิเคชั่นต่างๆและเชื่อมต่อโดยใส่ข้อมูลเดิมของตัวเองลงไป พอเชื่อมต่อได้ไม่นาน แชตต่างๆก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจออย่างไม่หยุดพักแชต : แทนแทน : ชาเป็นไงบ้าง ติณณ์มันทำอะไรรุนแรงหรือเปล่าแทน : บอกพี่ได้เลยนะ ถ้าชาลำบากใจใบชา : ไม่เป็นไรค่ะพี่แทน ชาเลือกแล้วแทน : แน่ใจนะ?ใบชา : ค่ะRead..ใบหน้าสวยก้มลงเล็กน้อย ขอบตาร้อนผ่าวเต็มไปด้วยน้ำเอ่อล้น แม้จะบอกว่าเลือกแล้ว แต่พอนึกถึงสิ่งโหดร้ายที่ต้องเจอ กลับรู้สึกปวดใจราวกับมีโซ่มาล่ามเอาไว้ไม่นานแชตของเพื่อนก็เด้งขึ้
ร่างเล็กยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนขาเรียวจะก้าวขึ้นไปนั่งหย่อนตัวลงบนตักแกร่ง สายตาคู่สวยกวาดมองใบหน้าหล่ออย่างไม่ตั้งใจ ก่อนพวงแก้มนุ่มจะแดงเถือกขึ้นทีละนิดดวงตาคู่สวยพลันหลุบต่ำลงทันที ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า ความเย็นชาจากสายตาคู่นั้น ทำให้หัวใจดวงน้อยปวดหน่วง การที่ติณณ์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เห็นแค่เธอเป็นที่ระบายความใคร่ มันยิ่งเจ็บลึก“ขอดูหน่อยว่าจะทำให้พี่พอใจได้หรือเปล่า”“……”สายตาคมเหลือบมองร่างเล็กที่นั่งอยู่บนตัก สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของกันและกัน แม้เธอกำลังตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกถึงความอ่อนโยนแม้แต่น้อย“ทำสิครับ ทำให้พี่พอใจ..แล้วชาจะได้ทุกอย่าง”เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู เป่าลมร้อนกระทบผิวบริเวณต้นคอ ก่อนจะดูดเม้มเบาๆ มือหนาเลื่อนขึ้นมาตามแนวสะโพกบาง บีบเคล้นคลึงอย่างหนักหน่วง ก่อนจะกดตัวเธอลงให้สัมผัสกับท่อนเนื้อที่แข็งนูนดันขึ้นมาบนกางเกง“อ๊ะ~ พะ พี่ติณณ์”เสียงหวานดังลอดออกมา ใบชารู้สึกตกใจ เมื่อรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังเสียดสีอยู่ระหว่างขา ปากบางกัดเข้าหากันแน่น ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง อัตราการเต้นของหัวใจพลันถี่รัวขึ้น
ร่างเล็กถอนลมหายใจอออกมาเฮือกใหญ่ เธอกำลังตัดสินใจว่าควรจะบอกเขาว่าอะไรดี แม้จะยังไม่พร้อมเผชิญหน้า แต่ก็รู้ดีว่ายังไงต้องพูดมันออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบชาทำตัวไม่ถูกจึงยืนแข็งทื่ออยู่ในห้องไม่กล้าออกไปสักทีแกร็ก…เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กสะดุ้ง ก่อนจะหันไปมองติณณ์กำลังเดินแทรกกายเข้ามาข้างใน สายตาคู่คมตวัดมองเธออย่างเย็นชา เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยประโยคสั้นๆ ราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่“จะออกไปคุยกันได้รึยัง?”“ค่ะ ชากำลังจะออกไป”ใบชาเดินตามร่างสูงออกไปอย่างเชื่องช้า เธอไม่รู้เลยว่าที่เลือกตอนนี้ หนทางข้างหน้ามันจะเป็นยังไง ไม่รู้จะหลุดพ้นเมื่อไหร่ แต่คิดอีกมุมหนึ่ง ถ้าใบชายอมอ่อนให้เขา ติณณ์อาจจะใจดีขึ้นมาบ้างก็ได้ร่างเล็กเผยสีหน้ากังวลออกมาผ่านแววตาคู่สวย แม้เวลาจะล่วงเลยไปเป็นอาทิตย์ แต่กลับรู้สึกเหมือนโดนดูดวิญญาณออกไปจนหมด ใบชาตัวสั่นเบาๆ เมื่อต้องพูดต่อหน้าคนร่างสูงที่พยายามหลบเลี่ยงมาตลอด“ชะ..ชายอมทุกอย่างแล้วค่ะ”เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างสั่นเครือ ก่อนจะหลุบสายตาลงมองมือกำลังประสานกันแน่น ขาเรียวยืนนิ่งแต่หัวใจกลับเริ่มสั่นไหว เพราะเขากำลังจับจ้องตลอดเวลาติ







