บทที่ 1 เมียน้อย!

บทที่ 1

เมียน้อย!

ครืดดด!!

เสียงประตูแผงเหล็กถูกดึงลงมาจนมองไม่เห็นบรรยากาศภายในร้านอาหารที่พลอยชมพูเคยทำงาน วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้ทำงานกับเจ้านายที่เธอรักและเพื่อนร่วมงานที่แสนดีเพราะว่าพ่อกับแม่ของเธอตัดสินใจยกเธอให้อยู่ในการดูแลของท่านปิติพัฒน์ วรรณวรากุล นักการเมืองชื่อดังท่านเป็นที่ปรึกษาให้กับคณะรัฐมนตรีหลายตำแหน่งพ่อของเธอเคยไปเป็นคนขับรถเมื่อหลายปีก่อนปีก่อนและวันที่เธอกำลังเรียนมหาวิทยาลัยเธอได้มีโอกาสเข้าพบท่านปิติพัฒน์เพื่อขอทุนการศึกษาเธอไม่รู้เลยว่าการที่พ่อของเธอพาเธอเข้าไปในบ้านของท่านวันนั้นมันจะทำให้ชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนไป

ท่านถูกชะตากับเธอมากจนอยากได้มาเป็นเด็กเลี้ยงในปกครองตอนแรกเธอก็ไม่เข้าใจความหมายของคำนี้แต่เมื่อเธอได้ยินพ่อกับแม่ทะเลาะกันพ่อยินยอมที่จะยกเธอให้ไปเป็นเมียเก็บอีกคนของท่านแม้แม่ของเธอจะปฏิเสธแต่บ้านทรัพย์สินเงินทองที่พ่อของเธอได้มานั้นมันก็คือราคาค่าตัวที่ท่านให้มา

ความเสียใจที่พลอยชมพูได้รับในวันนั้นมันทำให้ชีวิตของเธอไม่มีความสุขอีกต่อไปเธอต้องทนรอวันเรียนจบจะได้ถูกส่งตัวไปอยู่กับท่านในฐานะเมียน้อย

ทันทีที่พลอยชมพูเดินกลับมาถึงบ้านเธอก็เห็นรถตู้คันสีดำจอดอยู่จำนวน 3 คันเวลาของเธอมาถึงแล้วกระเป๋าเสื้อผ้าถูกบอดี้การ์ดร่างสูงขนขึ้นรถส่วนพ่อกับแม่กำลังนั่งคุยกับท่านปิติพัฒน์แม้แม่ของเธอจะมีสีหน้าไม่สบายใจแต่แม่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรีบเดินมาหาเธอเพื่อสวมก่อนร่ำลากับเธอเป็นครั้งสุดท้าย

"พลอยไปอยู่กับท่านนะลูก"

"หนูไม่อยากไปจ้ะแม่"

"ถ้าแกไม่ไปพ่อกับแม่จะลำบากตอนนี้พ่อก็ทำงานให้ท่านไม่ไหวแล้วบ้านหลังนี้ท่านก็ยกให้เงินทองมากมายท่านก็ส่งเสียให้แกเรียนจนจบในเมื่อพ่อตัดสินใจยกแกให้ท่านแล้วแกก็ต้องทำหน้าที่ของแกให้ดีถือเสียว่าเป็นการตอบแทนที่พ่อกับแม่เลี้ยงดูแกมาก็แล้วกัน"

สิ่งที่พ่อของเธอพูดมันเหมือนมีดปักลงกลางใจเธอไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อนเลยตอนเกิดเธอไม่สามารถเลือกเกิดได้ตอนนี้ก็ไม่สามารถที่จะเลือกอนาคตตัวเองได้เช่นกัน

"ไปกันเถอะหนูพลอยฉันจะพาเธอไปดูบ้านของฉัน"

แม้ใจอยากจะปฏิเสธแต่มันก็ยากเหลือเกินพลอยชมพูยอมเดินขึ้นรถมาอย่างว่าง่ายในมือถือกระเป๋าใบเล็กที่มีโทรศัพท์กระเป๋าสตางค์และเงินเดือนก้อนสุดท้ายที่เจ้าของร้านอาหารเพิ่งจ่ายให้เธอมาหยก ๆ

ในระหว่างทางท่านปิติพัฒน์พยายามที่จะเอื้อมมือมาจับแขนของเธอแต่เธอก็ขยับหนีจนติดชิดประตูอีกฝั่งอาการของเธอมันทำให้ท่านปิติพัฒน์อยากจะแปลงร่างเป็นเสือเพื่อขย้ำเธอแต่ก็กลัวว่าเด็กน้อยจะตกใจกลัวแล้วเข็ดเสียก่อน

"ท่านครับคุณหญิงกลับมากะทันหันครับ!"

"อะไรนะกลับมาได้ไงวะ!"

ชายวัยกลางคนทำท่าหัวเสียเมื่อภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเดินทางกลับจากเมืองนอกกะทันหัน ความตัณหาราคะที่ตั้งใจจะพาสาวน้อยเข้าไปขย้ำในบ้านหลังใหญ่ต้องพังทลายจะพาไปบ้านเมียรองก็แสนลำบากเมียคนกลางก็คงไม่ไหวเมียคนสุดท้ายก็กำลังป่วย

"นายจะให้ผมพาคุณพลอยไปที่ไหนดีครับ"

"มึงพาไปบ้านไอ้ดินก่อนเดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเอง"

"จะดีหรือครับนายคุณดินเอ่อ..."

บอดี้การ์ดด้านหน้าหันไปมองหน้ากันแต่ก็ต้องจำยอมทำตามคำสั่งของเจ้านายตอนนี้คนขับรถเปลี่ยนทิศทางมือซ้ายแตะหลังใบหูเพื่อประสานงานกับทีมบอดี้การ์ดด้านหน้าและด้านหลังจุดหมายปลายทางที่ทุกคนกำลังไปคือจังหวัดจันทบุรี

เพียงแค่เข้าเขตจังหวัดจันทบุรีเมฆฝนก็เริ่มก่อตัววันนี้จังหวัดจันทบุรีมีพายุเข้าจากที่กลัวอยู่แล้วพอเสียงฟ้าร้องพลอยชมพูก็ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ เธอได้แต่สวดมนต์ภาวนาขอให้หลังจากนี้ชีวิตของเธอพบเจอแต่สิ่งดี ๆ

สายฝนโปรยปรายตกลงมาอย่างไร้ความปรานีไม่น่าเชื่อว่าพายุลูกนี้จะทำให้เธอมองไม่เห็นทางเลย

"พายุเข้าครับนาย"

บอดี้การ์ดเปิดฟังข่าวสารก่อนจะหันมารายงานให้เจ้านายทราบขบวนรถของท่านปิติพัฒน์จึงต้องค่อย ๆ ขับเคลื่อนด้วยความระมัดระวัง

"ค่อย ๆ ไปไม่ต้องรีบ"

เมื่อถึงทางเข้าสวนมีป้ายไม้แกะสลักอยู่ตรงทางแยกชื่อว่าไร่ปฐพีที่นี่คงเป็นจุดหมายปลายทางที่เธอจะต้องมา ดวงตาคู่สวยมองซ้ายมองขวาทั้งสองฝั่งมีแต่ต้นผลไม้หลากหลายที่สำคัญเม็ดฝนยังโปรยปรายลงมาตลอดเวลา

กลิ่นหอมของไอดินปะปนมากับกลิ่นผลไม้ที่สุกงอมในสวน ท่ามกลางไร่ผลไม้อันกว้างใหญ่กำลังมีรถยนต์สุดหรูแล่นเข้ามาด้วยความเร็ว

พลอยชมพูนั่งกอดกระเป๋าใบเล็กด้วยความหวาดกลัวเธอไม่รู้ว่าหลังจากนี้ต้องเจอกับอะไรบ้าง

"หนูพลอยอยู่ที่นี่ไปก่อนนะเดี๋ยวฉันกลับไปจัดการธุระส่วนตัวแล้วจะรีบมารับ"

ทันทีที่รถหยุดสายฝนที่ตกลงมาก็หยุดชะงักราวกับว่าเป็นการเปิดทางต้อนรับการมาเยือนของท่านปิติพัฒน์ในวันนี้

ประตูรถถูกเปิดออกช้า ๆ พลอยชมพูมองลงมาเห็นชายหนุ่มยืนกอดอกสายตาจดจ้องมาที่เธอกับท่านปิติพัฒน์แววตาของเขาดูไม่เป็นมิตรทำเอาเธอต้องก้มลงต่ำไม่กล้าสบตา

"พาอีตัวมาอีกแล้วเหรอ?"

เป็นประโยคคำถามที่ทำให้ทุกคนพากันอึ้งไม่คิดว่าผู้ชายที่ดูดีมีสง่าจะพูดจาหยาบคายแบบนี้ออกมาจากปาก

"แกหุบปากไปไอ้ดิน!"

"แล้วพามาทำไมแม่รู้เรื่องนี้หรือเปล่า?"

น้ำเสียงที่แสนเย็นชาของเจ้าของบ้านทำให้ท่านปิติพัฒน์ถอนหายใจกับท่าทีของลูกชายที่ดูเหมือนจะไม่เคารพเขาเลยแม้แต่น้อย

"ฉันจะฝากหนูพลอยไว้กับแกสักพักเดี๋ยวจัดการแม่แกก่อนฉันจะรีบมารับ"

"เหอะ! ไม่รับฝากคิดได้ไงเอาเมียน้อยมาฝากไว้กับลูกเมียหลวงแล้วนี่อายุเท่าไหร่กูแล้วไม่น่าจะเกิน 25 ใช่ไหม สภาพนะตัวเองอายุปูนนี้แล้วเอาเด็กรุ่นลูกรุ่นหลานมาทำเมียคิดได้ไงวะ!"

"ไอ้ดิน! ฉันเป็นพ่อแกนะพูดจาระวังปากบ้าง!"

"แล้วมันไม่จริงหรือไงพวกมึงพาอีนี่ออกไปจากบ้านกู ก่อนที่กูจะหมดความอดทน!"

บอดี้การ์ดทำท่าจะพาตัวพลอยชมพูขึ้นรถแต่ก็ถูกท่านปิติพัฒน์ห้ามเอาไว้ทุกคนจึงต้องถอยไปยืนประจำที่ก่อนจะก้มหน้าลง

"ใครโดนตัวหนูพลอยกูยิงทิ้งแน่!"

---------------------------

เป็นไงพระเอกคนล่าสุดของไรท์พอจะเป็นลูกรักของคุณนักอ่านได้บ้างไหมคะ ฮ่าาา