บทที่ 7 เอาชนะ NC

บทที่ 7

เอาชนะ NC

ห้องทำงานของปฐพี

ใคร ๆ ก็รู้ว่าห้องทำงานของปฐพีเขาไม่เคยให้ใครเข้าไปยุ่มย่ามเพราะว่านอกจากจะมีเอกสารสำคัญแล้วยังมีตู้เซฟของมีค่ามากมายที่เขาเก็บเอาไว้ถ้าไม่ได้รับอนุญาตเขาจะไม่ให้ใครเข้าไปโดยเด็ดขาดแต่วันนี้เขาเรียกพลอยชมพูเข้ามาด้านในเพื่อที่เขาจะได้อธิบายงานคร่าว ๆ ให้เธอได้ฟัง

"งานของเธอคือตรวจเอกสารและรับสายจากลูกค้าฉันไม่ได้ทำแค่สวนผลไม้เท่านั้นยังมีธุรกิจที่ฉันทำกับเพื่อนทั้งร้านอาหารร้านเหล้ารวมทั้งห้างสรรพสินค้าเธอเอาแฟ้มพวกนี้ไปอ่านและศึกษาประวัติการทำงานของฉัน รวมถึงธุรกิจพวกนี้ให้เข้าใจวันพรุ่งนี้ฉันถามอะไรต้องตอบให้ได้ถ้าตอบไม่ได้เธอก็หมดสิทธิ์ที่จะทำงานนี้"

"ค่ะ"

"ถ้าเธอหมดสิทธิ์ที่จะทำงานนี้ รู้ใช่ไหมว่าเธอไม่ควรจะอยู่ที่นี่ฉันคงจะส่งเธอกลับไปเป็นเมียพ่อฉันจะได้จบเรื่องจบราว"

เขาไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดขนาดล่วงเกินเธอแล้วยังจะส่งเธอไปให้คุณพ่อของเขาอีกจิตใจเขาทำด้วยอะไร

พลอยชมพูหยิบแฟ้มเอกสารต่าง ๆ ออกมาอ่านบริเวณใต้ต้นไม้เธอเอาเสื่อของแม่บ้านมาปูนั่งโดยไม่ได้นึกคิดว่าด้านหลังของเธอเป็นห้องทำงานของปฐพีเขาเห็นทุกการกระทำและความตั้งใจของเธอทั้งหมดแต่ก็มีความคิดว่าเธอแค่แกล้งเสแสร้งทำดีให้เขาเห็น

รู้ตัวอีกทีท้องฟ้าเมฆฝนก็เริ่มตั้งเค้าอีกแล้วพลอยชมพูรีบเก็บแฟ้มเอกสารและเก็บเสื่อใส่ถุงก่อนจะเดินกลับเข้ามาในบ้านเธอหยิบของสัมภาระเข้าไปเก็บไว้ในห้องเพราะคืนนี้ดูท่าคงต้องทำความเข้าใจกับงานของปฐพีอีกยาวเขามันเป็นนักธุรกิจตัวพ่อเท่าที่เธอศึกษาและอ่านประวัติข้อมูลมีแต่คนต้องการตัวให้เขาเป็นที่ปรึกษาด้านการบริหารแต่เขากลับไม่สนใจและปฏิเสธมาโดยตลอดงานที่เขาทำก็มากล้นเกินพอแล้วถ้าเกิดต้องรับงานนอกเพิ่มเกรงว่าร่างกายจะแย่เอา

คืนนี้ป้าแมวต้องรีบกลับไปเลี้ยงหลานทำให้เธอต้องอยู่บ้านกับปฐพีเพียงลำพังเขานั่งดื่มอยู่ที่บ้านมองดูสายฝนโปรยปราย ลมพัดผ่านเข้ามาเย็นสบายส่วนเธออ่านแฟ้มเอกสารอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งปฐพีเรียกเธอเข้าไปหา

"มานี่หน่อยฉันมีเรื่องจะถาม"

เธอรีบเก็บแฟ้มเอกสารเข้าที่แล้วเดินเข้าไปหาปฐพีก่อนจะก้มหน้าลงไม่ยอมสบตาเขา

"เวลาเจอลูกค้าเธอจะมายืนก้มหน้าแบบนี้ไม่ได้เธอต้องมองตาต้องมีความกล้ามากกว่านี้เพราะบางอย่างเธอต้องตัดสินใจเองไม่ต้องรอถามฉันเธอต้องรู้จักฉันให้มากกว่านี้"

"ขอโทษค่ะ"

เมื่อพลอยชมพูเงยหน้าขึ้นปฐพีจึงมองเข้าไปในดวงตาของเธอเขาสัมผัสได้ถึงความกลัวและความกังวลใจมันเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่กำลังจะเริ่มงาน

"ทำไมแม่ฉันถึงได้อยากให้เธอมาเป็นเลขาของฉันนักดูการแต่งตัวของเธอดิไม่ได้เรื่อง"

"ฉันขอโทษค่ะ"

"หยุดพูดคำว่าขอโทษแล้วไปปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นวันพรุ่งนี้ช่วงเช้าฉันมีงานต้องไปทำอาจจะกลับมาอีกทีตอนบ่ายหรือไม่ก็เย็นถ้าฉันกลับมาหวังว่าคงไม่เห็นเธอใส่เสื้อผ้ากระจอกงอกง่อยแบบนี้ไปศึกษาดูว่าคนเป็นเลขาต้องแต่งตัวยังไงลูกค้าส่วนใหญ่เป็นผู้ชายเธอต้องดึงดูดลูกค้าให้ได้ต้องเอาลูกค้าให้อยู่หมัด"

"ค่ะ"

พลอยชมพูขยับถอยหลังให้เจ้าของบ้านเดินผ่านหน้าเธอเพื่อกลับขึ้นห้องเธอจึงเก็บทำความสะอาดชั้นล่างจนเรียบร้อยแล้วขนแฟ้มเอกสารเข้าไปอ่านทำความเข้าใจในห้องจนกระทั่งช่วงกลางดึกเธอรู้สึกว่าตัวเองหิวน้ำจนคอแห้งจึงเดินออกมาเงียบ ๆ ไม่ทันที่เธอจะเปิดไฟก็ชนเข้ากับแผงอกแก่งของใครบางคนจนร่างกายของเธอเซถอยหลังชนกำแพง

ปึก!

"ว๊าย!!"

เสียงหวีดร้องของเธอทำให้ปฐพียกมือขึ้นปิดปากใบหน้าของเขาและเธออยู่ห่างกันเพียงคืบเดียวลมหายใจผสานกันเป็นหนึ่งเดียวดวงตาที่เบิกโพลงค่อย ๆ เคลิบเคลิ้มเมื่อปลายจมูกของปฐพีคลอเคลียอยู่ข้างแก้มมือหนาเลื่อนลงลูบไล้ตามแขน ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ

"ทำไมวันนี้ยอม?"

เมื่อเขาถามสติของเธอก็กลับคืนมาเธอรีบผลักปฐพีออกทำให้ปฐพียกยิ้มมุมปากเขาไม่ได้พิศวาสอะไรเธอแค่อยากรู้ว่าเธอจะเป็นยังไงหลังจากที่เมื่อคืนเขาได้ล่วงเกินเธอไปแล้ว

"ที่แท้ก็อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่นแล้วเสแสร้งร้องไห้ทำเป็นกลัวฉัน หึ!"

"ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ!"

"อย่ามาตอแหลผู้หญิงแบบเธอน่ารังเกียจแล้วก็น่าขยะแขยงที่สุด"

"แล้วคุณมายุ่งกับฉันทำไมคะ"

"คิดว่าฉันอยากจะยุ่งกับเธอหรือไงถ้าเมื่อคืนฉันไม่เมาแล้วเข้าห้องผิดเรื่องก็คงไม่เกิดแล้วถ้าเธอไม่ยอมอ้าขาให้ฉันก็คงไม่เลยเถิดมาขนาดนี้ คิดเสียว่าวิน ๆ กันทั้งคู่นะ"

พลอยชมพูหลับตาช้า ๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอไม่อยากตบหน้าเขาไม่อยากต่อว่าต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก เธอเปิดประตูตู้เย็นหยิบขวดน้ำได้ก็รีบเดินกลับเข้าห้องแต่ปฐพีกับเดินตามเธอแล้วดันประตูห้องของเธอก่อนจะสาวเท้าเข้ามาแล้วดันร่างของเธอนอนราบไปกับเตียง

"ปล่อยนะคะ! ไหนบอกว่ารังเกียจฉันขยะแขยงฉันแล้วคุณตามเข้ามาในห้องฉันทำไม!"

"ทำไมจะเข้าไม่ได้ก็ในเมื่อนี่มันบ้านฉัน?"

"แต่คุณมาทำแบบนี้มันน่ารังเกียจค่ะ!"

"หึ! ไม่น่าเชื่อนะว่าผู้หญิงอย่างเธอจะเก็บความบริสุทธิ์เอาไว้ให้พ่อของฉัน ฉันคงต้องโทรไปบอกพ่อสักหน่อยว่าเมียน้อยพ่อคนล่าสุดเสียความบริสุทธิ์ให้กับฉันแล้วอยากรู้จริง ๆ ว่าพ่อของฉันจะทำยังไง"

"คุณข่มขืนฉัน!"

"แล้วที่เด้งสวนคืออะไร?"

สีหน้าและแววตาของปฐพีไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิดเหมือนเขาต้องการเอาชนะทุกคนแม้กระทั่งพ่อของเขาเอง

"ออกไปจากห้องฉันได้แล้วค่ะ อย่าให้เรื่องของเรามันเลวร้ายไปกว่านี้เลย"

"เสียใจด้วยนะสาวน้อยวันนี้ฉันมาเก็บค่าข้าวค่าน้ำค่าไฟและค่าเช่าบ้าน"

"คุณปฐพี!"

ใบหน้าของปฐพีซุกไซร้อยู่บริเวณซอกคอของพลอยชมพูแม้เธอจะดิ้นและผลักเขาออกสองมือของเธอก็ถูกเขารวบเอาไว้ด้วยมือเดียวอีกมือสอดล้วงเข้าไปในกระโปรงชุดนอนควานหากายสาวเพื่อสอดใส่นิ้วยาวขยับมือเข้าออกอย่างรุนแรงและถี่รัวจนเสียงน้ำปรารถนาดังขึ้นเรื่อย ๆ

แจ๊ะ~ แจ๊ะ~ แจ๊ะ~

"อ๊ะ~ คุณปฐพี! ~ อ๊าาาา~"

ซู่~

------------------------------------

บักคนชั่วมันเริ่มแล้วสิทุกคน เอาไงกับมันดีนะ