เพียงเธอยิ้ม ใจฉันก็ละลาย

๒ ความจริง “พี่แทนก็ ว่าแต่เมื่อไหร่พี่จะถอนหมั้นกับพี่รัณสักทีครับ เราจะได้เปิดตัว บอลไม่อยากหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้แล้วอะ เหนื่อย หรือไม่ก็บอกความจริงกับพี่รัณไป” ถอนหมั้น แค่คำคำเดียวแต่เหมือนสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจคนฟังจนปวดหนึบ ก้อนเนื้อภายในอกข้างซ้ายคล้ายจะหยุดเต้น ความขมเฝื่อนล้นทะลักจุกอยู่ในอก ดารัณญาลำคอตีบตันคล้ายมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอ เธอพยายามสะกดความรู้สึกแสบร้อนที่ดวงตาแต่มันไม่เป็นผล มือบางที่กำลังถือเค้กสั่นระริกพอๆ กลับหน่วยตาที่ถูกม่านน้ำใสเอ่อคลอ นี่แทนไทคิดจะถอนหมั้นกับเธอทั้งๆ ที่อีกไม่กี่เดือนจะแต่งงานกันอย่างนั้นหรือ นี่มันเรื่องอะไรกัน หญิงสาวช็อกจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่กัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึมเพื่อสะกดกลั้นเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไปให้คนข้างนอกรับรู้ว่าการมีตัวตนของเธออยู่ในนี้ บอลนายแบบที่เคยเป็นรุ่นน้องในคณะและเป็นน้องรหัสแทนไทที่ร้านของเธอจ้างเขามาเป็นนายแบบประจำร้าน ร้านเสื้อผ้าแบรนด์โปรดรักที่มีหุ้นส่วนทั้งหมดสามคนคือเธอ แทนไทและปรารีณา พวกเขาแอบคบกันลับหลังเธอสินะ นานเท่าไหร่แล้วที่ฉันโง่จนถูกคู่หมั้นสวมเขา ดารัณญาเองไม่เอ๊ะใจความสัมพันธ์ของพวกเขาเลยสักนิดแ

๔เขาที่ไม่ใช่คนร่างบางระหง ใบหน้าสวยหวานหากเวลานี้กลับอมทุกข์ราวกับแบกโลกทั้งใบเดินทอดน่องราวกับร่างไร้วิญญาณมาตามราวสะพานที่มีแสงไฟระยิบทอดยาวตามราวจนสุดปลายทางก่อนจะเดินลงสะพานแล้วเดินเลียบเคียงกับพื้นหญ้าที่ขนานกับแม่น้ำจนมาหยุดตรงม้านั่งที่ว่างอยู่ที่เดียวราวกับเป็นใจ มือบางวางกระเป๋าไว้ข้างลำตัว หันหน้ามองพื้นน้ำสีครามที่พลิ้วไหวตามแรงลมนิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ให้ไหลทะลักลงมาอย่างไม่แคร์สายตาผู้คนที่มานั่งชมวิวในกลางค่ำกลางคืนเช่นเดียวกับเธอดีไซเนอร์สาวพึ่งรู้ซึ้งกับคำว่าอกหักก็ตอนนี้นี่เอง แทนไทคือแฟนคนแรกซึ่งเธอก็คาดหวังไว้มากว่าเขาจะเป็นแฟนคนแรกและคนสุดท้ายแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น ตลอดเวลาที่คบกันจนเกือบจะแต่งงานกันในไม่กี่เดือนข้างหน้านี้เขาไม่เคยรักเธอเลยด้วยซ้ำ แทนไทคบเธอเพียงเพราะปิดบังรสนิยมส่วนตัวเขาเองทั้งที่มีคนเอ่ยเตือนเธอแล้วแท้ๆ กลับไม่เชื่อเขา พอคิดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็พรั่งพูราวเกือบเขื่อนแตก เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นร่างบางสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดร้าวรานจนแทบไม่อยากหายใจพลันนึกไปถึงอดีตภายในคอนโดกว้างภายในตกแต่งเรียบดูสะอาดตา หญิงสา

๖ความอัดอั้นในใจ“หลักฐานก็บอกอยู่ตรงหน้า ทำไมฉันจะต้องถามอะไรอีก”“แล้วคุณพ่อรู้หรือคะว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง อะไรก็โทษแต่รัณ คุณพ่อเคยถามรัณเหมือนที่ถามน้องไหมคะว่ารัณเป็นอะไร เจ็บตรงไหน แผลเย็บกี่เข็ม เจ็บมากหรือเปล่า กินยาหรือยัง หนูโดนรถเฉี่ยวคุณพ่อคิดจะถามรัณบ้างหรือเปล่า วันนี้เจออะไรมาบ้าง กินข้าวยัง วันเกิดรัณวันไหน คุณพ่อเคยสนใจบ้างไหม ทำไมคะ เพราะรัณเกิดมาเป็นผู้หญิงคุณพ่อเลยไม่คิดว่ารัณเป็นลูก หรือสิ่งที่หนูต้องการมันมากไปหรือคะ…..พ่อถึงไม่เห็นค่า” เสียงตะโกนถามดนัยผู้เป็นบิดาอย่างอัดอั้นกับสิ่งที่เก็บไว้ข้างใน คำพูดต่างๆ ทะลักพรั่งพรูขึ้นมาจากอกจนเธอห้ามอารมณ์ไม่อยู่ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่มีต่อบิดา ตั้งแต่เธอมีน้องชาย ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ถามว่าเธออิจฉาน้องชายตัวเองไหม ดารัณญาตอบได้เลยว่าอิจฉา อิจฉาที่คุณพ่อทุ่มเทความรักความใส่ใจที่มีต่อดินแดนซึ่งต่างกับเธอมากนัก พ่อที่ไม่เคยแม้แต่จะถามเธอว่ากินข้าวหรือยัง ครั้งเดียว……ก็ไม่เคยมี“นี่แกพูดอะไร แกโตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆ ที่ฉันต้องคอยเอาใจ” แม้จะอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินแต่ดนัยก็ยังอดต่อว่าบุตรสาวไม่ได้เมื่อนึกถึงแผลล

“มีอะไร” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจนักกับการมาของเพื่อนโดยที่ไม่ได้นัดล่วงหน้าก่อน เจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซนติเมตร ใบหน้ามีหนวดเคราครึ้ม ดวงตาเรียวคม จมูกโด่งเป็นสันรับกับปากหยักสีสด และไว้ผมทรงแมนบันคือตัดสั้นเตียนด้านข้างทั้งสองและไว้ผมยาวตรงกลางศีรษะแล้วมัดจุกเรียบไปทางด้านหลัง“ก็แกไม่ยอมรับสายฉันนี่หว่า” คนเป็นแขกบ่นแล้วทรุดตัวลงนั่งโซฟามุมหนึ่งของห้อง แม้จะไม่ค่อยชอบใจที่เพื่อนยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองแถมยังพูดจาไม่ต้อนรับเขาอีก แต่วันนี้ภาคินอารมณ์ดีจึงไม่นึกถือสากับความนิ่งเฉยของผู้เป็นเพื่อน“ก็แกไร้สาระ” เสียงทุ้มนุ่มละมุนเอ่ยอย่างไม่แยแสผู้เป็นทั้งเพื่อนและแขก“ใครมันจะไปจ้องแต่คอมทำงานงกๆ ทั้งวันเหมือนแกวะ”“ถ้าไม่มีไรก็กลับไปซะ ฉันต้องรีบเคลียร์งาน”“แกจะไปไหนอีกละคราวนี้” เป็นที่รู้กันดีว่าถ้าเจ้าตัวเร่งเคลียร์งานเมื่อไหร่นั่นแปลว่าเพื่อนเขาจะหนีเที่ยวอีกแล้ว“เลย”“กี่วัน”“เดือนนึง ถ้าจะมาถามฉันแค่นี้ก็กลับไป”“แกนี่มันไร้หัวใจ”“ถ้าจะมาพูดแค่นี้ก็เชิญ นั่นประตู ฉันจะทำงาน” ชายหนุ่มเจ้าของห้องกว้างนั่งอยู่หลังคอมพิวเตอร์อยู่ในเสื้อยืดแขนสั้นสีดำกับกางเก

“ใช่ สิ่งที่พวกผมทำมันเลวแต่พวกเราก็รักกันด้วยความจริงใจ” เขาตอกกลับจนเธอสะอึกกับประโยคนั้นแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้คิดอะไรมากแต่ก็ทำเอาหญิงสาวแทบกระอัก รักกันด้วยความจริงใจงั้นหรือ ประโยคนั้นราวกับตอกย้ำความรู้สึกของดารัณญาที่ดำดิ่งลงก้นบึ้งทะเลลึก เพราะตลอดเวลาที่แทนไทคบกับเธอ เขาไม่เคยรักเธอแบบคู่รักเลยน่ะสิ สักนิดเดียวก็ไม่เคยมี กระบอกตาแสบร้อนผ่าวๆ เริ่มกลั่นเอาหยาดน้ำอุ่นๆ ขึ้นมาคลอเบ้าภายใต้กรอบแว่นดำ“ถ้าจะมาพูดแค่นี้ก็พอเถอะ ฉันไม่ได้ว่างมานั่งฟังเรื่องบรรยายรักของพวกนาย” เธอหันหลังหนีคนตรงหน้าเมื่อน้ำตาที่เอ่อล้นเตรียมจะร่วงหยดเผาะให้คนตรงหน้าหัวเราะเยาะ“แต่พวกเราไม่ได้มีความสุข พี่แทนเองก็เจ็บปวดกับสิ่งที่เขาทำ งานการไม่เอา เอาแต่เมา เอาแต่โทษตัวเอง สภาพแทบดูไม่ได้ เขาไปหาพี่ที่บ้านทุกวันเพื่อขอให้พี่ยกโทษให้” บอลพูดเสียงสั่นเมื่อนึกถึงชายที่เขารัก ใช่ แทนไทไปหาเธอที่บ้านทุกวันหลังจากเกิดเรื่องสามวันให้หลัง เขาเล่าให้พ่อเธอฟังทั้งหมดทั้งที่รู้จากปากเธออยู่ก่อนแล้วจากนั้นแทนไทก็ไม่เคยได้รับอนุญาตได้เข้ามายังบ้านเชาว์บดินทร์อีกเลย ดารัณญาได้แต่มองอดีตคู่หมั้นจากตัวบ้านไปยังรั้วเห็น