7-หลุดพ้น

กรงรักในมือซาตาน

ตอนที่7

(หลุดพ้น)

...หลายวันแล้วที่คนป่วยนอนติดเตียงพักฟื้น สภาพร่างกายภายนอกเริ่มดีขึ้นตามลำดับ แต่สภาพจิตใจนั้นบอบช้ำย่ำแย่ลงทุกที

"อาการของเธอพอจะกลับไปพักที่บ้านได้หรือยังหมอ" เสียงเข้มของอานัสเอ่ยถาม เมื่อยามเช้าที่หมอเข้ามาดูอาการตามหน้าที่รับผิดชอบ

"ตอนนี้ร่างกายภายนอกดีขึ้นแล้วนะคะท่าน อุณหภูมิในร่างกายก็ลดลงปกติแล้ว...แต่ว่า เอ่อ...." หมอหญิงเจ้าของไข้เว้นคำพูดในประโยคสุดท้าย

"อะไร" อานัสย้อนถามเสียงเรียบตึง แต่แววตานั้นแอบซ่อนความกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของหมอ

"ภายในของคุณผู้หญิงยังบอบช้ำนะคะ หมอว่าให้เธอนอนพักรักษาตัวอีกสักวันสองวัน...จะได้เช็คร่างกายภายในให้ละเอียด หากมั่นใจแล้วว่าไม่น่าทีห่วงก็อนุญาตให้พักที่บ้านได้ค่ะ" หมอหญิงอธิบายอาการของคนป่วย

...คนไข้ที่ไม่ได้นอนหลับได้แต่นอนนิ่งดังคนตาย เธอได้ยินทุกคำจากการสนทนา แต่ว่าไม่อยากจะปริปากพูดกับใคร ทำเสมือนเธอนั้นเป็นใบ้ อยากห่างไกลอสูรร้ายที่นั่งข้างเตียง

'ไหนบอกเกลียดชัง ไหนบอกขยะแขยง รังเกียจเดียดฉันท์...แล้วทำไมกันถึงยังไม่ขยับตัวไปไหน ตั้งแต่เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล...เพื่ออะไร? อยู่ทำไม?'

...คนป่วยได้แต่สงสัยและรำพึงในใจเพียงลำพัง เพ่งพิศสายตามองไปยังเขาและหมอที่กำลังสนทนากันอย่างตั้งใจ

"อืม...จัดการตามที่หมอเห็นสมควรเถอะ" เสียงเรียบนิ่งเย็นชาเอื้อนเอ่ย

"ไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวนะคะ" หมอหญิงว่าจบจึงกล่าวลา และพาตัวเองออกจากห้องพักฟื้นวีไอพีนั้นในบัดดล

"อืม" คนเย็นชาเค้นเสียงตอบรับ

...สายตาคมดุที่มองเห็นคนป่วยแน่นิ่ง เธอจ้องมองหน้าเขาดั่งคนไม่คิดกลัว แววตาเธอดูเศร้าหมอง เหม่อมองหน้าคมอย่างเลื่อนลอย ดั่งสติที่เธอมีน้อยนิดไร้จิตวิญญาณ...บางคราดูตึงเฉยแต่ฉไนเลยใครจะหยั่งรู้ว่าเธอนั้นกำลังคิดอะไร?

"เป็นอะไร...มีอะไรจะพูดก็พูดมา เราจะยอมฟัง เพราะเห็นว่าป่วยหรอกนะจึงไม่อยากมีปากเสียง" อานัสที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้นก่อนด้วยความอยากรู้ เมื่อเห็นฟาตินเอาแต่จ้องมอง

"ถ้าฟาตินจะขอร้อง ท่านจะให้ได้หรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้น แววตาเศร้ามองหน้าเขาอย่างสื่อความหมาย

"ขออะไร?"

"ให้ได้ใช่ไหมคะ?" เธอไม่บอกในสิ่งที่ต้องการ แต่เลือกที่จะเอ่ยย้ำในความต้องการที่มุ่งคิดในหัว

"ถ้าไม่มากไปก็จะให้...เราไม่อยากทำร้ายคนป่วยไปมากกว่านี้ เดี๋ยวหาว่าเราใจร้ายเกินไป" อานัสโต้ตอบแม้จะสงสัยต่อคำพูดของเธอก็ตามที ว่าจบก็เบือนหน้าหนีก่อนจะลุกเดินไปนังระเบียงทอดมองสายตาเชยชมทัศนีภาพอันกว้างไกล

...ร่างบอบบางที่ดูอ่อนเพลียค่อย ๆ ลงจากเตียงนอนคนป่วยพร้อมเสาน้ำเกลือ เดินตรงไปยังโต๊ะตัวเล็กที่ถาดอาหารรับรองวางอยู่มากมายเอื้อมจับสิ่งของแหลมมั่นแน่นมือ

เธอค่อย ๆ เดินไปหยุดข้างชายหนุ่มตัวสูง เอื้อมจับมือเขา ยัดของแหลมใส่และกำแน่น

"จะทำอะไรฟา..."

จึก!!

"ฟะ ฟาติน!"

คนที่เผลอเลอไม่ทันตั้งตัวต้องตกใจเมื่อมือหนาที่ถูกกำแน่นด้วยมือเรียวของฟาติน คมมีดแหลมที่ทิ่มแทงเข้าในร่างกายหญิงสาว เขาพยายามยั้งมือจับด้ามมีดให้ออกห่าง แต่กลับถูกฟาตินยั้งและกดให้ลึกลงกว่าเดิม

เลือดสีแดงสดไหลเปื้อนเต็มมือ พร้อมกับไหลเป็นทางอาบรดซึมเสื้อผ้า อานัสเบิกตากว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าฟาตินจะใจกล้าอาจหาญกระทำเช่นนี้

อึก!

"ท่านจงกดลึกคมมีดแหลม ให้ทิ่มแทงลงร่างกายของฟาตินเสียเถิด โปรดอย่าได้ยั้งแรงมือเลย...คำขอสุดท้ายที่จะเอ่ยปากกับท่านได้โปรด อึก ฮึก ได้โปรดสนองความตายให้หลุดพ้นจากความทรมานนี้ที"

"ฟาติน! ฟาติน! ทำบ้าอะไรของเธอ...ฟาติน!"

ร่างกายของฟาตินอ่อนแรงล้ายืนทรงตัวไม่ไหว เลือดที่ไหลออกจากช่องท้องต่อเนื่อง อานัสรีบคว้าร่างของเธอประคองไว้แนบอกให้เธอนอนนิ่งบนตัก

"ไม่อยากอยู่ อึก!"

เสียงสะอื้นร่ำไห้พร้อมม่านน้ำตาสีใส กล่าววิงวอนขอความตาย เธอจ้องมองหน้าเขาและยกยิ้มเหมือนดั่งคนดีใจอย่างหลุดพ้นต่อความทรมานก่อนที่จะคอพับแน่นิ่งในอ้อมแขนแกร่งอย่างไร้สติ

...สภาพร่างกายและจิตใจไม่อาจทนมีชีวิตอยู่ต่อบนโลกที่โหดร้ายได้ไหว เธอเจ็บปวดจนสุดขั้วหัวใจ อยู่ไปก็ไร้ความหมาย

"ฟาติน! ฟาติน!"

เสียงเข้มเรียกขานดังลั่นอย่างร้อนรนใจเมื่อร่างกายของเธอแน่นิ่งนอนหลับตา ตบหน้าเธอถี่หวังให้รู้สึกตัวแต่ก็ไร้วี่แวว...