25. โอกาสดี (โอกาสหนี)

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : โอกาสดี (โอกาสหนี)

--------------------------------------------------------------------------

สองอาทิตย์ต่อมา…

หลังจากผ่านการทำงานมาแล้วสองอาทิตย์ สาว ๆ ก็ชินกับการทำงานที่นี่มากขึ้น แม้จะยังไม่ค่อยชินกับเรื่องบนเตียงเท่าไหร่ และยังมีท่าทางเขินอายเวลาหนุ่ม ๆ สัมผัสเนื้อตัว แต่ก็ไม่มีการขัดขืนให้เห็นเหมือนกับช่วงแรก

ส่วนฮาร์ทที่ทำตัวเป็น ‘ท.ทหาร อด ทน’ ก็ยังคงทำอยู่เช่นนั้น อย่างไม่ลดละเลิกความพยายาม เพราะเขารู้สึกว่ายิ่งอดทนรอและใจเย็นกับเลย์อิ เขาจะได้ความรักที่เป็นของล้ำค่านั้นตอบแทนไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายของเธอที่เขาปรารถนา ในเวลาที่เหมาะสม…

“ถึงห้องแล้ว…เฮียขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะนะคะ ตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว” เลย์อิพูดบอกกับฮาร์ทที่เดินมาส่งเธอที่ห้อง หลังจากที่เขาพาเธอไปเดินเล่นบริเวณทางเดินที่เป็นสวนหย่อมรอบคฤหาสน์ กิจกรรมที่ฮาร์ทไม่เคยคิดทำกับสาวคนไหน แต่เขากลับอยากทำสิ่งนั้นร่วมกับเธอ

“งั้น…เฮียกลับห้องแล้วนะ” ฮาร์ทโบกมือลาสาวสวยและหันหลังให้เธอเพียงแค่เสี้ยววินาที ก็หมุนตัวกลับมาบอกเรื่องสำคัญ ที่เขาพูดบอกกับเธออยู่ประจำ

“อ้อ..เฮียไม่ได้ล็อกประตูเหมือนเดิมนะ ถ้าไม่อยากนอนที่ห้อง ก็ขึ้นไปนอนกับเฮียได้นะครับ” คนกระล่อนทำสาวสวยขี้อายหลุดเขินจนระบายยิ้มออกมา นั่นยิ่งทำเขาใจฟู เพราะคิดเข้าข้างตัวเองไปว่าเธอคงมีใจชอบเขากลับบ้างแล้ว

“ฝันดีนะคะเฮีย…”

“เอ่อ...เอาแบบนี้ดีกว่า เผื่อว่าเฮียจะนอนรอเก้ออีก ขอมัดจำไว้ก่อนแล้วกันนะ…” ฮาร์ทเดินปรี่เข้าไปหาคนตัวเล็ก สองมือประคองใบหน้าสวยไว้ และฉวยจูบรสหวานจากเธออย่างละเมียดละไม อย่างตั้งใจทุกสัมผัสที่ลงลิ้น

จ๊วบ~

“อือ อือ”

“…ฝันดีครับ” ฮาร์ทยอมเดินถอยออกจากหน้าประตูห้อง แม้ว่าใจจะต้องการเธอแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากพลาดทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว และมองว่าเขาเป็นคนใจร้ายเหมือนกับที่ใคร หลาย ๆ คนมอง

ทว่าเมื่อเขาเดินจากไป เขากลับทิ้งรอยยิ้มหวาน ๆ ไว้ให้เจ้าของริมฝีปากที่เขาบดจูบเมื่อครู่ “^^”

แก๊ก!

“มาแล้วเหรอเลย์ คืนนี้ฉันไปนอนกับเฮียอาร์เจนะ” เมื่อเลย์อิเปิดประตูเข้ามาด้านในห้อง ก็ได้รับข่าวจากโมอา ว่าคืนนี้เพื่อนของเธอจะทิ้งเธอให้นอนที่ห้องคนเดียวอีกคืน เหมือนกับหลายวันที่ผ่านมา

“เฮ้อ ทิ้งฉันให้นอนคนเดียวอีกแล้ว”

“ก็ฉันเลือกไม่ได้นี่นา หรือว่า…ให้ฉันตามเฮียเปอร์ลงมานอนเป็นเพื่อนดีไหม”

“ไม่ต้องเลย” เลย์อิรีบพูดหยุดความคิดของโมอาไว้

“นี่อะไร ได้ของขวัญจากเฮียฮาร์ทอีกแล้วเหรอ” โมอามองไปที่สร้อยเพชรเส้นสวยที่เลย์อิสวมใส่ และคิดว่าคนที่พาเพื่อนของเธอออกไปเดินเล่นเมื่อช่วงหัวค่ำ คงเป็นคนมอบของขวัญนี้ให้

“ไม่ใช่ อันนี้ของเฮียเปอร์ เขาให้ฉันตั้งแต่เช้าแล้ว”

“แหม่ พอพูดถึงเฮียเปอร์นี่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ ไม่ใช่ว่าชอบเขาไปแล้วเหรอ”

“จะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ…อีกแค่อาทิตย์เดียวก็จะได้กลับบ้านแล้ว ฉันไม่มีทางชอบพวกเขาหรอก หรือแกชอบ?” เลย์อิเสียงดังกลบเกลื่อน ก่อนจะโยนเรื่องที่โมอาสงสัยต่อเธอไปให้พ้นตัว ด้วยการถามเธอกลับในคำถามเดียวกัน

“คะ…ใครชอบ ไม่ได้ชอบสักหน่อย” โมอาพูดปฏิเสธสายตามีพิรุธ

สองสาวรีบหันหลังให้กัน เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะอ่านความรู้สึกของตัวเองออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เกี่ยวกับเรื่องที่พวกเธอไม่ควรคิด และไม่ควรรู้สึกเป็นอย่างยิ่ง เพราะหากเป็นเช่นนั้นแล้ว จะยิ่งมีแต่ทำให้เจ็บปวด…

เช้าวันเดินทางไปประเทศไทย...

เช้านี้สองสาวตื่นขึ้นด้วยความกระตือรือร้นใบหน้าสดใสที่บอกว่าเธอดีใจแค่ไหนที่วันนี้มาถึง และอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้สองสาวจะได้กลับไปยังประเทศไทยที่พวกเธอจากมา...

“เลย์อิจ๋า มาให้เฮียหอมหน่อยซิ๊” ฮาร์ทอ้าแขนรอเด็กสาว เมื่อเขาเดินลงมาจากชั้นบนของคฤหาสน์ในช่วงก่อนเวลาอาหารเช้า

ซึ่งวันนี้ก็ต่างไปจากทุกวันตรงที่เลย์อิรีบลุกขึ้นไปหาฮาร์ท และยื่นแก้มหอม ๆ ให้เขาด้วยรอยยิ้ม ไม่ใช่เพราะเธอดีใจที่จะได้รับหอมฟอดใหญ่จากเขา แต่เป็นเพราะเธอดีใจเรื่องอื่นจนคิดว่าควรทำตัวเป็นเด็กดีของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจากลากัน...

ฟอด “วันนี้เลย์อิของเฮียน่ารักกว่าทุกวันหรือเปล่านะ” ฮาร์ทมองหน้าเลย์อิด้วยความปลื้มปริ่ม ที่เห็นว่าเธอยอมให้เขาถูกเนื้อต้องตัวอย่างเต็มใจมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน

โมอาที่เห็นแบบนั้นก็ไม่น้อยหน้าเพื่อนสนิท เธอรีบวิ่งเข้าไปหาคนตัวสูงที่เดินตรงมาทางเธอ ร่างของขุนพลถูกคนตัวเล็กสวมกอดจากทางด้านหน้าโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว โมอาทำเขาประหลาดใจมากที่เห็นว่าเธอแสดงท่าทางออดอ้อนตนเช่นนั้น

“หอมเลยค่ะเฮีย” โมอาเขย่งขาพรางยืดแก้มใสรอรับหอมจากคนตัวสูง

“เอ่อ...” ฟอด แม้จะมึนงงอยู่นิดหน่อย แต่ขุนพลก็โน้มหน้าลงไปหอมแก้มกลมใสตรงหน้า

“อีกข้างด้วยค่ะ” เธอบอกให้เขาทำแบบนั้น เพราะคิดว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้ทำมัน จึงอยากให้เขาทำจนพอใจเพื่อเป็นของขวัญ

“ทำแบบนี้ต้องการอะไรจากเฮีย บอกมาซิ๊?”

“ให้หอมก็หอมสิคะ”

ฟอด ขุนพลทำตามที่คนตัวเล็กขอ และเมื่อเธอเห็นว่าอาร์เจเดินหน้างัวเงียลงมาจากชั้นบนเป็นคนสุดท้าย เธอก็ถอดกอดออกจากขุนพล และวิ่งไปหาชายอีกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของของเธอ

หมับ!

“อุ๊ย!”

“วันนี้ลงมาสายนะคะเฮีย” เสียงหวาน ๆ กับรอยยิ้มแปลก ๆ ของโมอาทำคนที่ง่วงซึมอยู่ตาใสปริ๊ง

เขาเงยหน้าขึ้นไปมองขุนพลเพื่อเอาคำตอบ ทว่าขุนพลกลับส่ายหัวตอบกลับ เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงร่างโมอา ให้เธอกลายเป็นเช่นนั้น

“หอมสิคะเฮีย”

“จู่ ๆ เธอเป็นอะไรเนี่ย ฉันกลัวนะโมอา” อาร์เจมองหน้าคนตัวเล็กที่กอดรัดร่างหนาของเขาไม่ปล่อยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม

“ไม่อยากหอมเหรอคะ”

“...” อาร์เจเงียบไปก่อนจะกระตุกขำออกมา

ริมฝีปากสวยถูกบดจูบทันทีหลังจากที่เธอทำตาใสใส่เขาได้ไม่ถึงสามวิ จูบแสนดูดดื่มนั้นเกิดขึ้นท่ามกลางสายตาของอีกสี่คนสมาชิกในบ้าน

จ๊วบ~

“อือ แค่หอมมันจะไปพออะไร ต้องจูบสิ”

“...” โมอาถอนกอดออกจากอาร์เจหลังจากที่โดนเขาจูบจนหนำใจ ก่อนจะเป็นหัวหน้าทีมชวนทุกคนไปทานข้าว “มากันครบแล้ว ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ”

เมื่อทั้งหกคนทานอาหารเช้าเสร็จ ช่วงใกล้เที่ยงก็เป็นเวลาที่พวกเขาพร้อมกับการเดินทางไปเยือนประเทศไทย ด้วยเครื่องบินส่วนตัวลำหรู...

สนามบินดอนเมือง ประเทศไทย...

ขณะนี้เวลาบ่ายโมงครึ่ง เป็นเวลาที่เครื่องบินลงจอดที่สนามบินดอนเมือง และเป็นเวลาที่สองสาวดีใจจนแทบกลั้นน้ำตาแห่งความดีใจไว้ไม่อยู่ ที่พวกเธอได้กลับมาเหยียบประเทศไทยอีกครั้ง...

“ฉันชอบแดดที่ไทยที่สุด ถึงจะร้อนไปหน่อยก็เถอะ” โมอาพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่ปกปิดจนชายทั้งสี่คนอดเอ็นดูเธอไม่ได้ ที่เห็นว่าเธอเงยหน้าโต้แสงแดดร้อน ๆ ยามบ่ายแบบนั้น

“อย่าคิดหนีล่ะ เพราะยังไงฉันก็จะตามเธอกลับมาอยู่ดี” อาร์เจพูดดับฝันกลางวันของโมอา จนทำเธอหุบยิ้มหวานลง

“หนูไม่ได้คิดจะหนีสักหน่อย”

“เด็กขี้โกหก”

“หนูเปล่านะ”

“ไปเถอะ” ขุนพลคว้ามือน้อยของโมอา เดินจูงขึ้นโรสรอยคันหรูที่มาจอดรอรับพวกเขา ไปยังบ้านพักส่วนตัวที่อยู่ใจกลางกรุงเทพ

บ้านพักในกรุงเทพของมาเฟียทั้งสี่...

ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของ ‘ลูก้า เจได และวีเดน’ แม้จะไร้ซึ่งผู้อยู่อาศัยประจำ แต่บ้านกลับดูสะอาดตาไปทุกส่วน เพราะที่นี่มีแม่บ้านและคนสวนคอยดูแลความเรียบร้อยของบ้านหลังใหญ่นี้อยู่ตลอด แม้ผู้เป็นนายใหญ่จะไม่ได้อาศัยอยู่ประจำ

“เฮ้อ เมื่อยชิปหาย” ฮาร์ททิ้งก้นลงนั่งที่โซฟาหรูกลางบ้าน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเพราะปวดเมื่อยจากการเดินทางตลอดสามชั่วโมงกว่า

“พักสักแป๊บก็แล้วกัน ห้าโมงเย็นค่อยออกไปบ้านไอ้พวกนั้น” ขุนพลพูดถึงกำหนดการเดินทางไปร่วมงานปาร์ตี้

“พวกหนูขอไปเดินดูรอบบ้านหน่อยได้ไหมคะ?” โมอาพูดขอด้วยสายตาอ้อน ๆ

“เอาสิ...” เปอร์พูดอนุญาตสองสาวเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าที่นี่มีการคุ้มกันโดยรอบอย่างปลอดภัย และยากหากว่าสองสาวจะทำการหลบหนี

บริเวณรอบบ้าน...

พวกเธอเดินสอดส่องหาทางหนี และปรึกษากันถึงแผนการสำคัญนั้น “มีคนยืนเฝ้ารอบบ้านอยู่ตลอดเลย แบบนี้เราจะหนีออกไปทางไหนดี?” เลย์อินึกสงสัยถึงทางหนีที่ว่า

“ต้องมีสิ ทางหนีน่ะ”

“งั้นเรา...จะหนีไปคืนนี้เลยเหรอ”

“ยังหรอก ฉันคิดว่าจะหนีพรุ่งนี้ช่วงเช้ามืดเป็นไง พวกเขากลับมาจากปาร์ตี้คืนนี้คงจะตื่นสายกันหมด ส่วนพวกลูกน้องที่ยืนเฝ้าเวรก็คงตาแทบปิดกันแล้ว...” เธอคิดว่าช่วงเช้ามืดเหมาะที่สุดกับการหลบหนี เพราะชายทั้งสี่คนคงจะปาร์ตี้กันหนักจนตื่นสายและไม่ทันนึกระวังตัว ส่วนพวกลูกน้องที่เฝ้าเวรก็คงง่วงกันเต็มทน

“โม แกฉลาดจัง” เลย์อิอดชื่นชมเพื่อนของเธอไม่ได้ ถึงแผนการอันชาญฉลาดที่โมอาคิดออก

“แน่ล่ะ ฉันได้เกรดเฉลี่ยรวม ถึงสองจุดศูนย์ ๆ เชียวนะ” เธอพูดอย่างภูมิใจ

“สองจุดศูนย์ ๆ มันน่าอวดตรงไหน ฉันได้สองจุดห้าศูนย์ยังไม่กล้าอวดเลย”

“ชั่งหัวเรื่องเกรดมันเถอะน่า เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ตอนตีสี่เราหนีออกไปจากที่นี่กัน...”

“เย้!”

“เบาหน่อยเลย์ เดี๋ยวพวกเฮียก็ได้ยินแผนการของเราหมดหรอก”

“แล้วถ้าพวกเขาจับได้จะทำยังไง…เห็นเฮียอาร์เจพูดขู่ว่า ต่อให้หนีเขาก็จะไปตามเรากลับมาอยู่ดี”

“...” โมอาเงียบไป เพราะคำขู่นั้นเธอเอง ก็ได้ยินเต็มสองรูหู “ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มคิดถึงหอพักในโรงพยาบาลแล้ว ได้นอนที่นั่นกับแม่ทุกคืน ก็คงดีกว่าอยู่ที่เกาะนั่น”

“…อยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าก็ไม่ได้แย่อะไร ถึงจะต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็มีข้าวให้กินฟรีทุกวัน” เลย์อิไม่ชอบสถานที่นั้น เพราะเธอถูกเด็ก ๆ ที่นั่นเอาเปรียบอยู่บ่อยครั้ง

แต่ว่าเวลานี้เธอก็ยังอยากกลับไปที่นั่น เพราะมันคงดีกว่าการอยู่เป็นของเล่นของเสือบนเกาะแห่งนั้น เพื่อรอวันให้เขาเขี่ยพวกเธอทิ้งในวันที่หมดค่า

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~