Library
Search
มาเฟียจ้าวชีวิต

มาเฟียจ้าวชีวิต

มาเฟีย
last updateLast Updated : 2025-08-28
By:  รุ่งอรุโณทัยCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
149Chapters
4.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

Synopsis

อีโรติก

อ่านฟิน

รวย

สวย

ปากร้าย

หนีท้อง

เสียใจ

ความรักต้องห้าม

“สวัสดีครับ” เภสัชกรวัยกลางคนที่ประจำเค้าเตอร์ขายยาทักทายลูกค้าทั้งสอง “ผมต้องการยาคุมกำเนิด” อดัมแจ้งสิ่งที่ต้องการโดยทันที น้ำฟ้าหันไปมองคนข้างกายที่ยังกุมมือเธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนดวงตาสีน้ำตาลเข้มแทบจะหลุดออกจากเบ้าตา “ครับ” เภสัชกรขานรับพร้อมกับหันหลังหยิบสิ่งที่ลูกค้าตรงหน้าต้องการ ด้วยแววตาที่เรียบเฉย “คุณครับ...คุณคิดว่าเธอคนนี้ควรใช้เวลากับผมเพียงแค่ยี่สิบเอ็ดหรือแค่ยี่สิบแปดวันเท่านั้นเหรอครับ” คำพูดของอดัมสร้างความฉงนไม่เข้าใจให้กับเภสัชกรตรงหน้าอย่างมาก “เอ่อ ขอโทษครับ...ผมไม่เข้าใจ” “ก็เธอคนนี้...คนที่ยืนอยู่ข้างๆผม...เธอเข้าใจว่าผมจะให้เธออยู่กับผมเพียงแค่ปริมาณยาคุมกำเนิดที่ผมให้เธอกิน” อดัมพูดต่อโดยที่สายตาของเขายังคงจ้องอยู่ที่เภสัชกรเท่านั้น แต่กลับเป็นเภสัชกรที่ย้ายสายตามามองคนที่ถูกกล่าวถึง และตอนนี้เภสัชกรก็เห็นใบหน้าเธอซับสีเลือดอย่างเห็นได้ชัดมากขึ้นเมื่อได้ยินประโยคคำพูดของคนข้างๆเธอ “เข้าใจแล้วครับ ทั้งร้านผมมียาตัวนี้อยู่น่าจะหนึ่งลังและในหนึ่งลังนั้นมีอยู่สี่ร้อยกล่อง คุณจะเหมาหมดเลยมั้ยครับ” เภสัชกรวัยกลางคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่าชายตรงหน้าหลายปีนัก

View More

Latest chapter

More Chapters

You may also like

New Release Novels

reviews

รุ่งอรุโณทัย
รุ่งอรุโณทัย
เรื่องที่2 ของการเป็นนักเขียน ค่ะ
2025-08-12 20:21:37
2
0
149 Chapters
บทที่ 1 อดัม เบนเนต ผู้รับสืบทอดตำแหน่งผู้นำมาเฟีย
‘ประเทศไทย’ เสียงเครื่องยนต์เรือยอร์ชค่อยๆ ดับลงจนเงียบสนิทเหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งหาดทรายขาว ณ เกาะรุ่งอรุโณทัย อดัม และ เจอาร์ ลงจากเรือเดินลงทะเลเพื่อไปยังบ้านพักที่พ่อเขาได้สร้างไว้เพื่อการพักผ่อน และนี้เป็นการมาเยือนเกาะแห่งนี้เป็นครั้งที่สามของอดัม แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปเพราะเกาะแห่งนี้ได้เป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว แม่ได้ยกให้เขาเป็นของขวัญจบการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของสหรัฐอเมริกาด้วยวัยเพียงยี่สิบสี่ปี เกาะนี้แม่ของเขาเป็นผู้ตั้งชื่อตามนามปากกาของแม่ที่เป็นนักเขียน อดัม เบนเน็ต ลูกครึ่งไทย-อเมริกัน แม่เขาเป็นคนไทย และแม่ได้เกาะนี้เป็นของขวัญจากพ่อ แต่ท่านทั้งสองก็ไม่ค่อยมีเวลากลับมาเมืองไทยพวกท่านจะอยู่ที่อเมริกาที่เมืองซอลท เลค ซิตี้ รัฐยูทาห์เป็นส่วนใหญ่ ถึงแม้จะเป็นลูกครึ่ง แต่ด้วยพ่อของเขาเป็นลูกครึ่งผิวสีอเมริกันจึงทำให้ อดัม ดูจะเป็นคนเอเชียที่มีรูปร่างสูงใหญ่แบบคนอเมริกัน ส่วนสูงมากกว่าหกฟุต แต่นัยน์ตาสีเขียวแบบคุณย่าที่เป็นอเมริกันแท้ และสีผิวน้ำผึ้งแบบแม่ ทุกอย่างที่องค์ประกอบมาเป็นเขาทำให้อดัมจัดเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ แล
Read more
บทที่ 2 ล้างน้ำทะเล
อดัมเดินเข้ามาในตัวบ้าน เขามุ่งหน้าไปยังห้องส่วนตัวเพราะบ้านพักแห่งนี้มีห้องนอนห้าห้อง สี่ห้องเป็นของคนในครอบครัวและอีกหนึ่งสำหรับแขก อดัมเดินเข้าห้องนอนและเลยไปยังห้องน้ำเพราะเขาต้องล้างตัวเขาและร่างบางนี้ อดัมเปิดน้ำอุ่นลงอ่างและทั้งเขาและเธอก็ลงไปในนั้นด้วยกันโดยที่ร่างบางแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงขยับแขนขาเลย คงอาจเพราะร่างกายเธอหยุดหายใจนานเกือบสี่นาทีเธอจึงอ่อนเพลียมาก อดัมค่อยๆปลดเปลื้องอาภรณ์ของร่างบางนี้อย่างนุ่มนวลเพราะเขาไม่อยากจะสร้างรอยแดงบนร่างบางมากไปกว่านี้ และการกระทำของเขาเป็นไปอย่างนุ่มนวลแบบมืออาชีพในการปลดเปลื้องอาภรณ์เพศตรงข้ามให้เป็นอิสระจากปราการป้องกันในการเป็นอุปสรรคสำหรับกิจกรรมสวาทของร่างกาย แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปและคงเป็นครั้งแรกที่ภารกิจครั้งนี้ของเขาไร้ซึ่งการตอบสนองจากร่างในอ้อมกอดนี้ “บ้าจริง!” อดัมร้องพึมพำกับตัวเอง เพราะบางอย่างภายใต้กางเกงเขามันกำลังสร้างปัญหาบางอย่าง และนี้ก็เป็นครั้งแรกอีกอย่างที่เขามีความต้องการผู้หญิงในอ้อมกอดนี้โดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่เธอเปลือยเปล่าไร้ซึ่งสติไม่ต่างไปกับศพในอ้อมกอดเขา ซึ่งเขาเองผ่านผู้หญิงมามากมา
Read more
บทที่ 3 ได้มาจากทะเล
อดัม เมื่อเติมพลังให้กับตัวเองแล้ว เขาตัดสินใจเดินกลับไปห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง และเมื่อผลักประตูเข้าไปสายตาจับจ้องไปที่เตียงนอน อดัมขมวดคิ้วทันทีเมื่อสิ่งที่เขาต้องได้เห็นกับไร้ซึ่งตัวตน บนเตียงของเขาว่างเปล่า “บัดซบ!...” อดัมสบถออกมาอย่างเดือดดาล เมื่อเขาสำรวจห้องน้ำทุกที่ว่างเปล่า อดัมรีบออกจากห้องนอนทันทีและมุ่งสู่ประตูทางออกก็ไม่แปลกถ้าหญิงสาวจะออกไปโดยที่เขาไม่เห็น เพราะส่วนของครัวจะอยู่ด้านหลังอีกด้านของตัวบ้าน และเขาไม่คิดว่าเธอจะรู้สึกตัวเร็วแบบนี้ อดัมวิ่งออกไปสู่หาดทรายขาวหันซ้ายหันขวาอย่างหาจุดหมายทิศทางที่จะต้องวิ่งไป ช่วงเวลาสี่สิบนาทีน่าจะได้ที่เขาทิ้งเธอไว้คนเดียว แต่จากอาการของเธอแล้วน่าจะคลาดกันไม่ถึงสิบนาที และแล้วอดัมก็เห็นสิ่งที่มองหาออกไป สักห้าสิบเมตรจากที่เขายืนอยู่ เธอสวมใส่เพียงเสื้อยืดสีขาวของเขาและเดินเลียบหาดทรายห่างออกไป ขาก้าวกึ่งวิ่งทันตามความคิดเพราะตอนนี้หญิงสาวได้เปลี่ยนทิศทางลงสู่ท้องทะเลอีกครั้ง ฮือ...ฮือ...ฮือ อดัมได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอมาพร้อมกับสายลม เมื่อเขาวิ่งเข้ามาใกล้ หญิงสาวเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นทันทีเมื่อหันมาเห็นอด
Read more
บทที่ 4 เขาจะต้องกลับเข้าไปดูดดื่มความหอมหวานนั้นอีกแน่นอน
หญิงสาวตกใจดวงตาจ้องเข้าไปในดวงตาสีเขียวนั้น เพราะเธอถูกจู่โจมหนักมากและบริเวณหน้าท้องแบบราบของเธอก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างภายใต้กางเกงนั้น อดัมสบตากับหญิงสาวนั้นและค่อยๆดึงลิ้นร้ายของตัวเองออกมาอย่างเชื่องช้าและเสียดาย เพราะเขารู้สึกว่าหญิงสาวกำลังจะขาดใจจากการหายใจไม่สะดวก เขาจึงต้องให้เวลาเธอแต่เขาสัญญากับตัวเองได้เลยว่าเขาจะต้องกลับเข้าไปดูดดื่มความหอมหวานนั้นอีกแน่นอน เธอไร้เดียงสาอย่างมาก สองมือของเธอเกาะไหล่เขาเพื่อประคองตัวเองไม่ให้จมน้ำไป จากการถูกปากหยักและลิ้นร้ายกระทำการอย่างเร้าร้อนจนปากบางเจ่อบวมและแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด อดัมจับจ้องมองหญิงสาวที่หอบหายใจ หน้าเธอเหมือนจะเป็นลม แต่เธอจะรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้เขาก็ไม่ต่างไปจากเธอ แต่ต่างกันที่เหตุผล เพราะของเขามันเกิดจากความอึดอัดของความเป็นลูกผู้ชายของเขาที่ต้องการการปลดปล่อยและภายในจิตใจเขามันก็ร่ำร้องว่าต้องเป็นเธอ “กลับเข้าบ้านกันเถอะ...อากาศร้อนมากเธออาจจะไม่สบาย” อดัมมั่นใจอย่างแน่นอนว่าเธอเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ถึงแม้เธอจะไม่โต้ตอบเขาด้วยภาษาพูด แต่ภาษากายเธอมีปฎิกริยาตอบโต้ในการปฎิเสธต่อคำพูดของเขาอย่า
Read more
บทที่ 5 น้ำฟ้า เธอคือ น้ำฟ้า ศิริสินธร
อดัมอดยิ้มอีกครั้งไม่ได้ เขาต้องเสมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้เธอต้องอายหน้าแดงไปกว่านี้ ทั้งๆที่หญิงสาวในอ้อมแขนเขาน่ามองกว่าอย่างอื่นเป็นไหนๆ แต่เขาต้องหักห้ามใจไว้ถึงแม้เธอจะทำท่าทางอวดเก่งแต่เธอก็ดูเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียเหลือเกิน อดัมเมื่อเดินมาถึงห้องนอนก็ค่อยๆวางหญิงสาวให้ยืนด้วยขาของเธอเอง และมั่นใจว่าเธอสามารถยืนได้จึงค่อยๆ ละมือออกจากเอวคอดเล็กนั้น และเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูส่งให้เธอ และตัวเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป น้ำฟ้า เธอคือ น้ำฟ้า ศิริสินธร หญิงสาวที่รอดตายจากการฆ่าตัวตาย น้ำฟ้ามองตามแผ่นหลังชายที่ได้จูบแรกของเธอและเห็นทุกอย่างที่เป็นเธอ และเธอต้องไปให้พ้นจากเขาคนนี้ให้ได้ เธอไม่ต้องการถูกย่ำยีศักดิ์ศรีเธอยอมตายเพราะนั้นเป็นสิ่งที่เธอปราถนา แต่ความคิดทุกอย่างของเธอต้องหยุดลง เพราะจู่ๆน้ำฟ้ารู้สึกเหมือนพื้นห้องเริ่มแกว่งหมุนวนไปมา น้ำฟ้าขยับขึ้นเตียงทั้งๆที่เปลือยเปล่าเธอไม่มีเวลาเหลือพอที่จะปกปิดร่างกาย เพราะตอนนี้ความมืดกำลังเข้าครอบงำเธอ เธอกำลังจะหมดสติ น้ำฟ้าสอดตัวเองเข้าใต้ผ้าห่มเนื้อดี พร้อมกับหลับตาลงและเข้าสู่ความมืดมิดทันทีด้วยลมหายใจที่ถี่และแ
Read more
บทที่ 6 การกระทำที่ไม่น่าให้อภัยของตัวเอง
อดัมส่งแก้วน้ำพร้อมยาให้ หญิงสาวรับมาและกินอย่างว่าง่ายและเมื่อผู้ชายตรงหน้าออกจากห้องไปอีกครั้ง น้ำฟ้าก็ปิดเปลือกตาลงและนั่งหลับตาอยู่แบบนั้น เพราะเธอพึ่งทานอาหารไปจะให้นอนลงไปเลยมันจะไม่ดีต่อสุขภาพ แค่คิดแบบนี้เธอก็อดขำตัวเองที่จะมาห่วงสุขภาพเอาตอนนี้ พอท้องอิ่มสติก็กลับมาอีกครั้งแต่เธอยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ทั้งสาเหตุของการกระทำที่ไม่น่าให้อภัยของตัวเองและผู้ชายที่ขโมยจูบแรกและช่วยชีวิตเธอถึงสองครั้งโดยที่ไม่ได้ร้องขอ เสียงประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ผลัวะ อดัมเดินกลับเข้าอีกครั้งแต่ไม่ได้เดินเข้าไปหาหญิงสาวโดยตรง เขาเดินเลยไปที่หน้ากระจก และหยิบบางอย่างติดมือไปด้วยและเดินขึ้นเตียง “อุ้ย!...” น้ำฟ้าตกใจเล็กน้อยเมื่อผู้ชายที่อยู่ในความคิดเธอ จับไหล่เธอตรึงไว้กับหัวเตียงและหวีผมดำสลวยประบ่าให้เธอ น้ำฟ้าเลือกที่จะนิ่งแต่สองมือของเธอกระชับผ้าห่มและดึงมาถึงคอ อดัมแอบยิ้มขำในท่าทางตื่นกลัวของเธอ ให้ตายเถอะเธอคงจะสติไม่เต็มร้อยแน่นอน เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาได้พบเจอและหวงเนื้อหวงตัวกับเขา อดัมคิดอย่างยโสและมั่นใจในตัวเองเป็นที่สุด เขาค่อยๆ
Read more
บทที่ 7 ตอบฉันมาหน่อยว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง
น้ำฟ้ากลับไม่ตอบคำถาม และพยายามบิดมือให้หลุดพ้นจากพันธนาการ อดัมมองข้อมือนั้นและยิ้มมุมปากเล็กน้อยตามนิสัยของเขาที่มักจะเกิดขึ้นเมื่อเขาพึงพอใจกับสิ่งที่ได้พบเห็น ซึ่งตรงกันข้ามกับน้ำฟ้าทันทีที่เธอได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้นของเขาเธอไม่ชอบเลยเพราะรอยยิ้มแบบนี้ของเขามันเหมือนกับว่า เขาคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าอยู่เหนือเธอและเธอต้องยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองที่มีต่อเขา “ปล่อย!” น้ำฟ้าตัดสินใจพูดออกไปเป็นภาษาไทยอีกครั้ง แต่คราวนี้น้ำเสียงของเธอมั่นคงมากขึ้นแต่ก็ยังไม่หนักแน่นพอ “พูดอะไรของเธอ...ฉันไม่เข้าใจ” อดัมพูดตอบกลับเธอเป็นภาษาอังกฤษ และเริ่มที่จะไม่พอใจผู้หญิงคนนี้ เธอเห็นเขาเป็นอะไรเธอถึงไม่ต้องการจะพูดด้วย มันต้องเป็นเขาสิที่ต้องเป็นฝ่ายไม่อยากเสวนากับเธอผู้หญิงคนนี้ควรรู้ว่าเขาเป็นใครจะได้ไม่มาทำตัวแบบนี้กับเขา น้ำฟ้าหลบสายตาเขาอีกครั้งแต่ก็เลือกที่จะไม่ตอบ ถึงเธอจะไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้า แต่ตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังไม่พอใจเธอ เพราะว่าเขากัดกรามอย่างพยายามข่มอารมณ์บางอย่างไว้ และเธอว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง เพราะรู้สึกว่าเขาเป็นคนมีอ
Read more
บทที่ 8 น้ำฟ้ายอมเปล่งเสียงออกมาเป็นครั้งแรก
“………” น้ำฟ้าเงียบแต่ค่อยๆ ปรือตามองชายตรงหน้า และเมื่อไม่ได้รับคำตอบ อดัมก็หยุดขยับนิ้วร้ายแต่ยังคงแช่ไว้ในตัวเธอ น้ำฟ้าขมวดคิ้วอย่างคนยามถูกขัดใจ            “ตอบมา...ว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร” อดัมย้ำถามอีกครั้งแต่คนที่ได้ยินนั้นรับรู้ได้ว่านั้นเป็นคำสั่งไม่ใช่คำร้องขอ ตอนนี้ในหัวของเธอขาวโพลนไปหมดกับความรู้สึกใหม่ที่ได้รับจากการกระทำของชายคนนี้            อดัมเริ่มขยับนิ้วอีกครั้งแต่เป็นจังหวะช้าๆเนิบๆทำให้น้ำฟ้ารู้สึกขัดใจเพราะเธอชอบความรู้สึกที่ได้รับก่อนหน้านี้มากกว่า อดัมยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจเพราะจากแววตาและสีหน้าของเธอนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเธอกำลังต้องการให้เอาความรู้สึกก่อนหน้านี้กลับมา  เมื่อเธอยังคงดื้อดึงอยากจะลองของ อดัมก็จัดให้ตามนั้น            “อ่าห์!...” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้ง เพราะเขาเข้าครอบครองยอดเกสรอกเต่งตึงของเธอด
Read more
บทที่ 9 ใจไม่ยินยอม กายไม่จำนน
“เอาออกไป” น้ำฟ้ากัดฟันพูดพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าเกิดจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ซึ่งตอนแรกเธอเจ็บจนพูดไม่ออก และตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็ยังคงอยู่ ถึงแม้เขายังคงนิ่งสงบอยู่ในตัวเธอ            “อย่ามาสั่งคนอย่างฉัน!” อดัมกัดกรามและใช้น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ เพราะการแสดงออกของเธอเหมือนรังเกียจเขา ซึ่งคนอย่างเขาไม่มีทางยอมอยู่แล้ว            “อ๊ะ!” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้งพร้อมกัดปากล่างเพื่อสกัดกั้นเสียงร้องที่จะเกิดขึ้น เมื่ออดัมขยับแก่นกายถอยออกมาและดันเข้าไปสุดแรง ความคับแคบในตัวเธอทำให้เขาทนต่อไปไม่ไหว สะโพกสอบขยับต่อเนื่องเริ่มสนองความต้องการของตัวเองมากกว่าที่จะเห็นใจหญิงสาวใต้ร่าง แต่เขาก็ยังคงมีน้ำใจกับเธอโดยการครอบครองยอดเกสรตรงหน้าสลับไปมาซ้ายขวาจากเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดของหญิงสาวใต้ร่างก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางที่ไพเราะยิ่งนักในความคิดของอดัม เขาอยากได้ยินเสียงบรรเลงจากหญิงสาวจึงขยับสะะโพกสอบอย่างต่อเนื่
Read more
บทที่ 10 ดวงตาเขียวมรกต
“คนบ้า...ทำอะไรเนี่ยะ?” น้ำฟ้าร้องออกมาและผลักอกชายหนุ่มที่กระทำการอุกอาจกับเธอถึงสองครั้ง อดัมยินยอมอย่างง่ายดายเขาปลดปล่อยเธอจากพันธนาการทุกจุดและล้มตัวลงนอนหงายข้างกายหญิงสาว            น้ำฟ้าเมื่อเป็นอิสระเธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง สายตาหันไปมองชายหนุ่มข้างกายอย่างไม่เป็นมิตรแต่ทุกอย่างเงียบสนิท คงเหลือไว้แต่เสียงลมหายใจของเขาที่ยังคงถี่เร็วบ่งบอกถึงการผ่านการออกแรงมาไม่นาน น้ำฟ้าถอนหายใจเมื่อไม่ได้คำตอบกับคำถามที่ถามไป และเมื่อเธอรู้สึกถึงความอุ่นที่ไหลออกมาจากความเป็นหญิงของเธอทำให้สติรับรู้การกระทำของเขา น้ำฟ้าค่อยๆก้าวลงจากเตียงนอนอย่างแผ่วเบาเพราะเธอไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มที่นอนหลับตานั้น เขาหลับไปแล้วหรือยัง? เธอไม่อยากหันไปมองเขาอีก เพราะเขายังนอนเปลือยเปล่าอวดรูปร่างที่กำยำสมชายอย่างไม่มียางอาย น้ำฟ้าคิดแบบนั้น            “อุ้ย!” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อเธอยืนขึ้น เพราะความปวดร้าวบริเวณความเป็นหญิงของเธอมันสร
Read more
View More
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status