คู่หมั้นมาเฟีย NC20+

คู่หมั้นมาเฟีย NC20+

last updateLast Updated : 2025-04-02
By:  Naya SoleneOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
51Chapters
5.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาชื่อ คราม เป็นทั้งคู่หมั้นของฉันและเป็นคนที่ฉันพลาดมีอะไรด้วยเมื่อสองปีก่อน ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง #คราม เจ้าพ่อมาเฟียอันดับต้นๆของเมืองไทย ไม่เกรงกลัวใคร และเอาแต่ใจตัวเอง โหดร้ายและดุดัน อยากได้ต้องได้ และไม่มีใครขัดเขาได้ #พิงค์ สาวสวยดีกรีนักเรียนนอก ภายนอกจัดจ้านร้อนแรง แต่จิตใจของเธออ่อนโยนมาก

View More

Chapter 1

( 01 ) จูบแรก

Selena’s POV

The television blared in my dingy little room.

“…Today marks the highly anticipated union of Eastbridge’s golden couple, Olivia Ashford and Mateo Blackwood. The ceremony is currently underway at the HMP Grand Hotel, with several political elites, celebrities, and business moguls in attendance…”

I didn’t flinch. My eyes, dulled from exhaustion but edged with steel, stayed fixed on the screen.

Mateo.

My ex-boyfriend. The man who swore he’d wait for me.

And Olivia. My sister.

I reached for the remote and clicked off the TV. The room fell into suffocating silence. My fists curled tightly in my lap.

Four years ago, I’d been nineteen. Naive. In love. And willing to sacrifice everything.

“Selena,” Mateo had said in that cold, soulless interrogation room, his hands cupping mine like a lover’s, his voice trembling as if he actually cared. “You know Olivia can’t survive this. She’s just getting her big break. If the public finds out she was driving drunk, her career’s over. The media will crucify her. No director will cast her again.”

He’d leaned closer, eyes pleading. “And her heart… you know how fragile it is. Stress could trigger another episode. You’re stronger, Selena. Take the blame. It’s just four years in prison. When you’re out… I swear, I’ll marry you.”

I believed him.

How could I not?

He was the boy I’d known since childhood, the one I loved before I even understood what love meant.

So, I took the fall for Olivia.

Who would’ve thought it was all a lie?

The moment I stepped into that prison cell, Mateo stepped into Olivia’s arms.

The man I loved and the sister I protected, engaged within months.

And now, today, they were celebrating their wedding in grand spectacle. Together, they turned me into a joke. A stain on the Ashford name. A public disgrace.

A sharp knock hit the door, but before I could move, it burst open with a loud slam, crashing against the wall like my privacy was worthless.

“Selena,” Luca barked. “What the hell are you doing still dressed like this? Your sister’s wedding is starting.”

I looked up slowly from my chair, letting a smirk touch my lips. “And?”

There was a flicker in his eyes. Surprise.

He hadn’t expected the bite in my tone.

This wasn’t the same girl who used to flinch at the sound of his anger. This wasn’t the Selena who used to beg for a scrap of his affection.

“You’re not going?” he asked, stepping into the room.

“No.”

“Don’t be ridiculous. What will people say if you’re not there?”

“I don’t care.” I leaned back on the creaky bed, my body sinking into the sagging mattress.

His jaw twitched, and I could see the tension working its way into his shoulders. “So it’s jealousy? You think Olivia stole your man?”

I let out a dry, bitter laugh. “Mateo was never mine, apparently. But no, I’m not going. I don’t owe any of you anything.”

In two strides, Luca crossed the room and yanked the blanket off my bed. His fingers clamped around my arm.

“You’re pathetic,” he hissed. “You know how much it means to your sister that you show up.”

“It’s always about Olivia,” I said, my voice like ice. “Ever since you found her…”

Olivia. The long-lost, fragile little girl who came back into our lives five years ago.

She was their biological daughter.

I’d lived in this house for as long as I could remember, raised like a daughter. Or so I thought.

Then Olivia came back, rescued from a rundown orphanage, sickly and pale, looking like a breath might break her.

And to the Ashfords, she was perfect.

The moment she stepped through that door, everything shifted. Their love. Their loyalty. Their attention. All gone and redirected towards her.

It didn’t matter that I had been there all along. That I was the one they raised. The one who called them Mom and Dad. Suddenly, I was a guest.

No, worse. A burden.

My mother moved me out of my bedroom without hesitation. “Olivia needs space,” she’d said. And so, I was relocated to the poultry house. A glorified shed, where I slept beside clucking hens and the stench of chicken droppings.

I gave up my room for Olivia. And more than that.

I remembered working double shifts to cover Luca’s failed business venture. Selling my violin, my father’s last gift, to buy Olivia’s medication. Giving up my university offer to help run the company during a scandal. Lying to the press to protect my mother from a corruption charge.

I gave everything.

And now, I was nothing.

Not even a guest at the family table.

“Will Olivia die if I don’t come?” I asked, the words sharp as I fought through the rattle in my chest.

A hard cough erupted from deep within me, ripping through my lungs.

Since my release from prison, the diagnosis was clear: I had chronic bronchitis, a lingering punishment from the years I spent breathing in the moldy, damp air of the prison’s worst block. A block they deliberately moved me to.

Luca didn’t answer. He just grabbed my wrist and started dragging me toward the bathroom.

I stumbled, my legs unsteady. My body was worn thin from months of backbreaking work. Since my parole ended, I’d refused to take even a cent from the Ashfords. I scrubbed motel floors and cleaned toilets ten hours a day for minimum wage, enduring the side-eyes and whispers from strangers who recognized my name.

The room I called mine now? A shed with a thin mattress on the floor, no windows, no working bulb. No dignity.

Luca shoved me toward the sink, and pain shot up my leg, a sharp reminder of a prison beating that never fully healed.

I turned to face him, my voice low. “I’m done pretending. You’re not my brother anymore.”

His nostrils flared. Rage flickered in his eyes.

“You will show up at that wedding, Selena. If you don’t walk in, I’ll drag you in. Naked if I have to.”

With that, he stormed out, slamming the door so hard the frame rattled.

I stood there for a long moment, staring at the cracked mirror above the sink. The reflection that stared back at me wasn’t someone I recognized anymore.

I had given them everything. One day, they’ll beg to be forgiven. I won’t be so merciful.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
51 Chapters
( 01 ) จูบแรก
INTROคลับใหญ่ห้องทำงานของมาเฟียหนุ่ม..."ที่เธอไม่ยอมแต่งงานกับฉัน ก็เพราะว่าเธอกลัวใช่ไหม" "กลัวอะไร แล้วทำไมฉันต้องกลัว?" หญิงสาวเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ ด้วยความที่ตัวเธอเป็นคนที่กล้าไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว เธอเลยไม่มีความกลัวมาเฟียหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย"ก็กลัวฉันจะทำอะไรเธอยังไงล่ะ หึ!! ก็นึกว่าจะดีเหมือนกับปาก ที่แท้ก็กระจอกนี่เอง" ดวงตาคมไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหยียดหยามคนตรงหน้า "นี่ไอ้!!...""จุ จุ จุ อย่าเรียกชื่อว่าที่สามี เอ๊ะไม่สิ! อย่าเรียกชื่อสามีว่าไอ้แบบนั้นสิจ๊ะ ไม่เพราะเลยนะ""ไอ้ปากปีจอ!!""ปากก็ดีนะ แต่ใจไม่กล้าเลยว่ะ" มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ"ที่ฉันไม่ยอมแต่งงาน ไม่ใช่เพราะว่าฉันกลัวหรอกนะ แต่ฉันไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกับคนอย่างนายต่างหาก"ฉันมีทางให้เธอเลือกสองทาง""ทางอะไรของนาย!?""ยอมแต่งงานกับฉัน หรือจะตายด้วยปืนกระบอกนี้"ปึก!!พูดจบกระบอกสีเงินมันวาวก็ถูกวางกระแทกลงกับพื้นโต๊ะตรงหน้าของหญิงสาว เธอถึงกับหน้าเสียขาอ่อนแรงไปเลย "เลือกมา!!" คลับใหญ่"อึก อึก อึก" สาวร่างเล็กยกแก้วน้ำเมาขึ้นดื่มแบบแก้วต่อแก้ว จนตัวเองเริ่มทรงตัวไม่อยู
Read more
( 02 ) เสียซิงบนรถ NC++
ร่างเล็กถูกผลุกเข้าไปในรถก่อนที่จะตามมาด้วยร่างกำยำ เขาปิดประตูลงแล้วปลดหัวเข็มขัดตัวเองออก รถคันนี้ด้านในกว้างมากและเบาะก็สามารถปรับเป็นเตียงได้ด้วย ชายหนุ่มปรับเบาะให้กลายเป็นเตียงในพริบตา ก่อนที่เขาจะแทรกตัวเข้าไปขึ้นคร่อมคนตัวเล็กที่นอนอยู่ "อือ...ปล่อยฉัน!! อยากมากก็ไปซื้อกิน ไม่ได้ขายโว้ย!!" เธอสบถอย่างรุนแรงอีกทั้งยังพยายามผลักคนตัวใหญ่ให้ออกไปจากตัวเธอเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังถลำลึกเธอจึงมีสติขึ้นมาอีกครั้ง จะเสียซิงให้คนแปลกหน้าบนรถไม่ได้ "อย่าเล่นตัวหน่อยเลยน่า มีแต่คนอยากเอากับฉันทั้งนั้น แต่ฉันไม่เอา ฉันเลือกเธอ เธอควรจะดีใจนะพิงค์!" "ก็ไปเอาคนที่อยากได้สิ ฉันไม่ได้อยากได้!" เธอพยายามดิ้นอย่างรุนแรงจนร่างใหญ่ทนไม่ไหว เขาหยิบเข็มขัดที่เพิ่งจะถอดออกไป พันธนาการเข้าที่มือของเธอพร้อมกับรวบแขนของเธอขึ้นไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวของเขา "แต่ฉันอยากได้เธอพิงค์!" ใบหน้าคมคายกระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจ ก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นหอมจาง ๆ จากคนใต้ร่าง "อื้ออ....." ไม่ว่าเธอจะพยายามดิ้นมากเท่าไรก็ดูเหมือนว่าเธอจะยิ่งหมดแรงมากเท่านั้น "อย่าพยายามเลยพิงค์ ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางหนีฉันพ้น
Read more
( 03 ) คนสารเลว
พิงค์ Talk “อืออ….” ฉันเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นหันมองไปรอบๆตัว จนได้รู้ว่านี่ไม่ใช่ห้องของฉัน ทันใดนั้นภาพเมื่อคืนมันก็ลอยเข้ามาในหัวของฉัน “บ้าชิบ!!” ฉันสบถอย่างหัวเสียก่อนจะดันตัวเองให้ลุกขึ้นออกมาจากห้องนั้นด้วยวามทุลักทุเล มีแต่เรื่องบ้าบอจริงๆยัยพิงค์ โดนแฟนบอกเลิกไม่พอ ยังจะมาถูกใครก็ไม่รู้เปิดซิงอีก ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ สงสัยต้องไปอาบน้ำมนต์เก้าวัดเก้าวาซะแล้วมั้ง“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถามดังขึ้น ขณะที่ฉันกำลังมองไปรอบๆเพื่อหาทางออก “พาฉันมาที่นี่ทำไม?” ฉันหันกลับไปถามเสียงเรียบ พร้อมกับจ้องหน้าเขาตาเขม็ง หล่อดีนะ มาดเข้ม สูง ยาว ใหญ่ แต่เสียดายทำให้ฉันไม่ถูกชะตาตั้งแต่วันแรกที่เจอ อย่าหวังว่าฉันจะคุยดีด้วยอีกเลย “แล้วจะให้ฉันพาเธอไปที่ไหน ทิ้งไว้ข้างถนนเหรอ?” “ปากหมา!” “ขอบคุณที่ชม” เขายกยิ้มใส่ฉัน นี่กำลังด่าอยู่นะ หน้าหนาจนไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง “ฉัน จะ กลับ บ้าน” ฉันเน้นทุกคำพูดใส่ผู้ชายตรงหน้า “ก็กลับสิ ใครมัดเธอไว้ล่ะ เท่าที่ดูก็ไม่นะ หรือว่าเธออยากอยู่กับฉันล่ะ ติดใจ…เมื่อคืนเหรอ” เขาไล่สายตามองฉันอย่างหื่นกาม แถมยังแลบเลียมุมปากตัวเองอีก ทุเรศชะมัด
Read more
( 04 ) ถูกข่มขืน
พิงค์ Talk สองปีต่อมา ตอนนี้ฉันได้โกอินเตอร์มาอยู่ที่เมืองนอกแล้วนะ ไม่ใช่อะไรหรอกฉันมาเรียนต่อต่างหากล่ะ ฉันตัดสินใจทำเรื่องยื่นกับมหาวิทยาลัยเพื่อจะมาเรียนต่อที่ต่างประเทศกับญาติที่รู้จัก ฉันเบื่อที่จะต้องอยู่บ้านแล้วโดนบังคับให้ทำในสิ่งที่ฉันไม่อยากทำ โดยเฉพาะการถูกจับคลุมถุงชนฉันถูกคุณพ่อกับคุณแม่บังคับให้แต่งงานกับใครก็ไม่รู้ซึ่งฉันไม่เคยเห็นหน้าเห็นตามาก่อนเลย ฉันเคยเจอแต่ในละครไอ้เรื่องจับคลุมถุงชนเนี่ย ไม่คิดว่าชีวิตจริงจะยังมีคนทำแบบนี้อยู่ คิดเหรอว่าคนอย่างพิงค์จะยอม ฉันทำเรื่องยื่นกับมหาวิทยาลัยสำเร็จแล้วฉันก็รีบบินไปต่างประเทศทันที ฉันถึงจะโทรกลับมาบอกคุณพ่อกับคุณแม่ว่าฉันมาเรียนต่อที่เมืองนอก นี่แหละวิธีเอาตัวรอดของฉัน แต่ไม่รู้ว่ากลับไปจะเจออะไรอีกบ้าง "เฮ้พิงค์! ยูนั่งเหม่ออาราย นานแล้วนะ" "....." ฉันสะดุ้งอย่างแรงเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากคนด้านข้าง ฉันกรอกสายตาไปมองก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแรง "เปล่า ฉันแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย"นางชื่อว่า ฮาร์ท เป็นเพื่อนใหม่ของฉันเองแหละ ช่วงนี้ฉันคบกับใครไม่ค่อยได้นาน จู่ๆพวกเพื่อนๆก็ตีตัวออกห่างฉันไปเลยไม่ว่าใคร แม้กระทั่งเพื่
Read more
( 05 ) ฆาตกรรม
"เฮือก!!" ร่างเล็กผวาอย่างแรงพร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันมองไปรอบๆ "นี่มันห้องเรานี่นา แล้วมะ...เมื่อคืน..." เธอนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอกำลังจะถูกกลุ่มวัยรุ่นกระทำอนาจารเธอ แต่แล้วเธอก็เป็นลมหมดสติไป พอตื่นมาเธอก็มาโผล่อยู่ที่คอนโดของตัวเอง "เกิดอะไรขึ้น!!" เธอรีบสำรวจดูตามร่างกายของตัวเองทันที ก็พบว่าร่างกายของเธอมีเพียงรอยฟกช้ำตามแขนและคอ ส่วนล่างของเธอก็ไม่รู้สึกเจ็บอะไร หญิงสาวงงหนักมากกว่าเดิมเพราะไม่รู้ว่าเธอกลับมาอยู่ที่คอนโดได้ยังไง ใครเป็นคนไปช่วยเธอไว้ ณวินาทีนั้นเหมือนเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันไป แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่ฝันทุกอย่างมันเป็นเรื่องจริง เพราะหลักฐานที่อยู่บนตัวของเธอก็เป็นคำตอบได้อย่างดีอยู่แล้ว ด้วยความร้อนใจเธอจึงรีบก้าวขาลงจากเตียงแล้วเดินออกไปนอกห้องทันที ด้านนอกเธอไม่พบใครเลยนอกจากกระดาษโน๊ตใบเล็กๆใบนึงที่แปะอยู่หน้าตู้เย็น ( ยังไม่ต้องไปเรียนจนกว่าจะหายดี นี่เป็นคำสั่ง )เธอวางกระดาษโน๊ตในมือลงก่อนจะหันมองไปรอบๆตัว ทุกอย่างมันก็ดูปกติดีแต่ทำไมเธอรู้สึกเหมือนว่ากำลังมีคนจับจ้องการกระทำของเธอทุกฝีก้าว เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าใครที่กำลังจับจ้อ
Read more
( 06 ) บังคับ
เวลาต่อมาพิงค์ Talk เรียนจบได้สักทีนะเรา กว่าจะจบได้เหนื่อยใช่ย่อยเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันต้องย้ายออกและหาห้องเช่าใหม่อยู่ประจำ ฉันเปลี่ยนห้องเช่าอยู่ประมาณเดือนละ 4 ครั้ง เพราะไม่อยากให้ใครตามมาเจอ และป้องกันพวกโรคจิตที่คอยแอบตามฉันอยู่ด้วยถึงตอนนี้ฉันจะเรียนจบแล้วแต่ฉันก็ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองนับต่อจากนี้เลย ฉันไม่อยากกลับบ้านเพราะรู้ว่าถ้ากลับไปแล้วฉันจะต้องถูกจับคลุมถุงชนแน่นอน ทางที่ดีฉันควรหางานทำที่นี่เลยโดยไม่ต้องกลับไปเมืองไทยเวลาผ่านไป"บ้าจริง!!" ฉันสบถอย่างหัวเสียก่อนจะนั่งยองลงตรงหน้าบริษัทแห่งหนึ่งฉันไปสมัครงานมาหลายบริษัทมากแต่ไม่มีที่ไหนรับฉันเข้าทำงานเลย บางบริษัทก็ให้เหตุผลว่าฉันเป็นนักศึกษาจบใหม่ไม่สามารถรับเข้าทำงานได้เพราะไม่มีประสบการณ์ บางบริษัทก็ว่าพนักงานเต็มยังไม่เปิดรับพนักงานวันนี้เป็นวันที่วุ่นวายมากๆอีกวันนึง เหมือนทุกบริษัทพร้อมใจกันไม่รับฉันเข้าทำงาน"แล้วจะไปหางานทำที่ไหนได้อีกวะเนี่ย"ครืด ครืด"จิ๊! ใครโทรมาอีกวะ!" ฉันหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาดู ก็พบว่าปลายสายเป็นเบอร์ของแม่โทรเข้ามา ฉันถอนหายใจก่อนจะกดรับสายนั้น "ค่ะแม่"( เรียนจบแล
Read more
( 07 ) เจอกันอีกครั้ง
ครืด ครืด ครืด“ฮัลโหล” ฉันกดรับสายด้วยความหงุดหงิด เปิดเครื่องมาก็มีคนโทรเข้ามาเลย อะไรกันนักหนาวะเนี่ย( รถเก๋งจอดอยู่ตรงข้าม รีบมา )“นายเป็นใครแล้วทำไมฉันต้องทำตามด้วย”( เป็นผัวเธอไง )“อย่ามาพูดพล่อยๆนะฉันไม่เคยมีผัว” สงสัยจะเป็นไอ้พวกโรคจิตแน่เลย( ฉันว่าเธอคงไม่ลืมเรื่องราวบนรถเมื่อสองปีก่อนหรอกนะ ผู้ชายที่เป็นคนแรกของเธอไง )“นะ….นาย”( ได้ข่าวว่ากำลังจะถูกจับแต่งงาน ถ้าเธอไม่อยากแต่งฉันช่วยเธอได้นะ )“ไม่จำเป็น”( ก็แล้วแต่นะ ฉันได้ข่าวมาว่าพ่อของเธอส่งคนมาตามหาเธอเพื่อที่จะรับเธอกลับเมืองไทยแล้ว )“วะ ว่าไงนะ นายรู้ได้ยังไง”( ฉันก็มีเส้นสายอยู่เหมือนกันนะ เอายังไงถ้าเธอไม่ให้ฉันช่วยฉันก็ไม่ช่วยหรอกนะ )“ดะ เดี๋ยว ก็ได้”ฉันกดวางสายแล้วหันไปมองรถเก๋งคันสีดำที่จอดอยู่ตรงข้ามฟากถนน จากนั้นก็รีบหิ้วกระเป๋าแล้วเดินไปที่รถเก๋งคันนั้นทันที“ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ เมียสุดที่รัก”“ปล่อย!!” ฉันสะบัดหัวไหล่อย่างแรงจนมือของเขาหลุดออกไป“เย็นชากับผัวจริงเลยนะ”“เลิกพูดได้ละ จะไปก็รีบไปสิ”“ออกรถ” เขาหันไปบอกลูกน้องที่นั่งอยู่ด้านหน้า“ครับนาย”ระหว่างทางก็ไม่มีใครพูดอะไรเลย ฉันไม่
Read more
( 08 ) คู่หมั้น NC20+
“มะ….ไม่นะอื้อ” คำพูดของพิงค์ถูกกลืนลงคอไปเมื่อมาเฟียหนุ่มกดจูบแสนเร่าร้อนลงมา สองมือรวบแขนของเธอขึ้นไว้เหนือศรีษะ ก่อนจะพันธนาการเธอด้วยกุญแจมือสีแดงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้หมอนแกร๊ก~“อืมมม….จะเอากับผัวไม่ต้องขัดขืนหรอกที่รัก” มาเฟียหนุ่มพูดน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะรูดเนคไทออกแล้วปลดกระดุมเสื้อที่สวมใส่อยู่ออกไปอย่างรวดเร็วด้วยมือเพียงข้างเดียว“อย่าทำแบบนี้ ไอ้บ้าปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” ดูเหมือนว่าการขัดขืนของเธอ จะทำให้มาเฟียหนุ่มชื่นชอบมากเป็นพิเศษมือหนาลูบไล้ต้นขาขาวเนียนไปมาก่อนจะสอดเข้าไปด้านใน แล้วรูดจีสตริงสีดำที่เธอสวมใส่อยู่ออกมาเหวี่ยงทิ้งลงไปข้างเตียง“ไอ้บ้า! ไอ้ทุเรศ! ไอ้คนไม่รักษาสัจจะ!” เธอตะโกนด่าทอสารพัดคำพูดที่คิดออกมาได้ในตอนนั้น เพื่อหวังว่าจะให้ชายหนุ่มเสียอารมณ์และเลิกทำแบบนี้กับเธอ“ไม่มีสัจจะในหมู่โจร” มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีทางขัดขืนได้เขาจึงผละตัวออกไปถอดเสื้อผ้าของตนเองออก ก่อนจะคลานขึ้นมาหาเธออีกครั้งผลั่ก!“ซี๊ดด ยัยตัวแสบ” ร่างใหญ่ร้องอุทานเมื่อจู่ ๆ พิงค์ก็เหยียดขาถีบเขาอย่างแรง แต่ยังดีที่หลบทันเลยเฉียดแค่ด้านข้าง ถ้าเข้า
Read more
( 09 ) กลับไทย ( บนรถ ) NC20+
ประเทศไทยแลนด์“ไม่คิดว่าจะต้องกลับมาอีก เฮ้อ” พิงค์ถอนหายใจยาวเมื่อเครื่องบินลงจอดบนรันเวย์“เธอน่าจะดีใจซะมากกว่านะ ที่กลับมาจัดการเรื่องพวกนี้ให้มันจบ พ่อแม่ของเธอจะได้เลิกยุ่งกับเธอ”“…” ใบหน้าสวยเหลือบไปมองคนข้าง ๆ เล็กน้อยก่อนจะเดินนำออกมาจากตรงนั้น“รู้เหรอว่ารถจอดอยู่ไหน?” มาเฟียหนุ่มเดินตามมาติด ๆ“ไม่” เธอตอบคำเดียวสั้น ๆ พร้อมกับสีหน้าที่รู้สึกเบื่อหน่าย“แล้วเดินออกมาก่อนทำไม?”“แล้วจะให้ฉันยืนอยู่เพื่อ!?” เธอหันไปมองหน้ามาเฟียหนุ่ม“รถจอดอยู่ทางนี้ครับนาย”“อืม…” เขาหันไปพยักหน้าให้กับลูกน้อง “ตามมาสิ” ครามเอ่ยบอกคนข้าง ๆ แต่ด้วยท่าทีที่เชื่องช้าของเธอทำให้เขาต้องอุ้มร่างของเธอลอยขึ้นเหนือพื้นแล้วเดินไปที่รถที่จอดรออยู่“นี่นาย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” พิงค์ดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาบนอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่ม“อยู่นิ่ง ๆ” เขาพูดน้ำเสียงดุดันพร้อมกับถลึงตาใส่เธอ จนหญิงสาวต้องหยุดการกระทำของตัวเอง“เปิดประตู!” มาเฟียหนุ่มเอ่ยบอกลูกน้องที่ยืนรออยู่ที่รถก่อนที่เขาจะอุ้มร่างเล็กเข้าไปด้านใน พร้อมกับวางเธอลงบนตักของเขาเอง“ปล่อยฉัน ฉันจะนั่งเอง!” พิงค์เผยอตัวขึ้นเล็กน้อยแต่กลับถูกมือหนารั้งเอ
Read more
( 10 ) หนี
วันต่อมา“เป็นไง?” ครามเดินเข้ามาถามหลังจากที่พิงค์วางสายจากผู้เป็นแม่ไป“….” ร่างบางหันไปมองพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นคำตอบให้กับเขา “นายก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วนะ”“อย่าคิดมากสิ ไม่แน่พ่อกับแม่ของเธออาจจะชอบฉันก็ได้ใครจะไปรู้” มาเฟียหนุ่มยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพร้อมกับวางมาดเข้มใส่เธอ“นายอย่าสำคัญตัวเองมากเกินไปเลย ฉันรู้ว่าพ่อแม่ของฉันเป็นคนยังไง ท่านไม่ได้เข้ากับใครง่าย ๆ หรอก”“ฉันไม่ได้สำคัญตัวเอง ฉันแค่บอกว่าบางทีพ่อกับแม่ของเธออาจจะชอบฉันก็ได้”“….” เธอถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง“คืนนี้จะไปคลับ เธออยากไปด้วยมั้ย” มาเฟียหนุ่มเอ่ย“ได้เหรอ?” เธอหันไปเลิกคิ้วถาม“อืม…”“งั้นก็ดะ…”“แต่มีข้อห้าม! หนึ่งคือเธอต้องอยู่กับฉันตลอดเวลา เธอต้องอยู่ในสายตาของฉันตลอด สองห้ามดื่มจนเมาไม่ได้สติ สามห้ามลงไปด้านล่างเด็ดขาด สี่ห้ามดื้อห้ามขัดคำสั่งฉันด้วย”“โห…ถ้าจะห้ามขนาดนี้ไม่ต้องให้ฉันไปจะดีกว่า ให้ฉันนอนอยู่บ้านก็ได้หรอก” พิงค์เบี่ยงหน้าหนีเขาอย่างเบื่อหน่าย แค่อยู่บ้านด้วยกันเขาก็ออกคำสั่งกับเธอจนขยับตัวแทบจะไม่ได้ละ“ตกลงไม่ไป?”“เออ! ห้ามกันซะขนาดนี้คงจะอยากไปอยู่หรอก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status