28. เด็กๆ หายไป! Nc

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เด็กๆ หายไป! Nc🔞

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ ------------------------

บ้านพักในกรุงเทพของมาเฟียทั้งสี่...

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีสาม ทุกคนปาร์ตี้กันอย่างหนักแต่ก็ขับรถกลับมาถึงที่บ้านพักได้อย่างปลอดภัย โดยมีรถของลูกน้องขับนำทางและเคลียร์พื้นที่ให้จนถึงที่หมาย

“โมอา ตีสี่ลงมาเจอกันที่ห้องนั่งเล่นนะ” เลย์อิกระซิบบอกกับโมอา เพื่อไม่ให้เพื่อนของเธอลืมแผนการหลบหนีในช่วงเช้ามืดของวันนี้

“ไปนอนกันเถอะเลย์อิจ๋า” เสียงมัวเมาของฮาร์ทเรียกหาแมวน้อยของเขา เพราะทั้งคู่ตกลงกันว่าคืนนี้เธอจะนอนร่วมห้องกับชายผู้เป็นเจ้าของ ทั้งฮาร์ทและเปอร์

“ไปเถอะโมอา ฉันไม่ไหวแล้ว”

“ง่วงเหรอคะ?”

“เงี่ยน”

“...” โมอาอึ้งไปกับคำตอบของอาร์เจ เพราะไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอเรื่องนั้นเป็นการส่งท้ายก่อนจากลากันในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

ขุนพลยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินตามอาร์เจและโมอาไปติด ๆ เพราะเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากที่เพื่อนรักรู้สึกอยู่

ภายในห้องนอนสองหนุ่มและเลย์อิ...

เมื่อทั้งสามขึ้นมาถึงบนห้อง ฮาร์ทก็ลองเอ่ยปากขอกับเลย์อิอีกเรื่อง ที่เขาไม่ได้พูดไปในตอนแรก “เราจะนอนด้วยกันเฉย ๆ หรือว่า…เลย์อิอนุญาตให้เฮียทำมากกว่านอนกอดครับ”

“…” เปอร์ที่ได้ยินคำถามของฮาร์ท ก็เงียบรอฟังคำตอบนั้นไม่ต่างกัน และแอบหวังว่ามันจะเป็นคำตอบรับ

“…เอ่อ”

“นะครับ เฮียจะไม่บังคับ แต่เฮียขอร้องนะ…” ตั้งแต่เกิดมา ฮาร์ทไม่เคยต้องขอร้องใครกับเรื่องนี้มาก่อน นั่นเลยทำให้เขายอมแพ้ไม่ได้ในครั้งนี้ และไม่ว่ายังไงคืนนี้เขาจะทำให้เธอยอมเขาให้ได้ด้วยความเต็มใจ “นะครับ คนสวยของเฮีย” จมูกโด่งคมเขี่ยเล่นและหายใจลดต้นคอ เพื่อบิ้วท์อารมณ์ให้เลย์อิเคลิ้มตาม และพูดคำตอบรับที่เขาอยากได้ยินออกมา

“อย่าทรมานเฮียเขาขนาดนี้สิเลย์อิ…” เปอร์พูดเพื่อช่วยพี่ใหญ่ ในเวลานั้นก็ลูบขาอ่อนขาวเนียนเพื่อเปลี่ยนใจเธอ

ซึ่งการที่เธอนิ่งเงียบไปเช่นนั้น ไม่ได้แปลว่าเธอจะปฏิเสธ แต่เธอไม่กล้าที่จะพูดตอบรับแม้ภายในใจจะพูดตกลงไปแล้วหลายสิบครั้ง…

“ใจแข็งจัง อือ เฮียจะบ้าตายอยู่แล้วนะเลย์อิ” ฮาร์ทพูดเสียงยั่วขณะที่จ้องมองดวงตาคู่สวยในระยะใกล้เพียงแค่ปลายจมูก

คนสวยรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแอ่นริมฝีปากสวยขึ้นจูบฮาร์ท และวินาทีนั้นเธอก็ทำให้ฮาร์ทถึงกับดีใจจนเนื้อเต้น ซึ่งสัญญาณเมื่อครู่ที่เลย์อิทำ นั่นก็เพื่อให้เขารู้ว่าเธอยอมให้เขาทำสิ่งที่ต้องการแล้ว

และสิ่งนั้นไม่ใช่การคิดไปเองของฮาร์ทแน่ เพราะขาเนียนขาวสองข้างของเธอถ่างออกกว้างในตอนที่ฮาร์ทใช้นิ้วนวดคลึงบริเวณเนินอูมใจกลางความสาว เปอร์ที่รู้สึกได้ถึงการสมยอมของเลย์อิ ก็เริ่มทำตามใจต้องการบ้าง เพื่อไม่ให้เสียโอกาสตน

สองคนจัดการเล่นสนุกกับร่างของเลย์อิ แม้จะเป็นการกระทำอยู่ฝ่ายเดียวของทั้งสองหนุ่ม และไร้ซึ่งการตอบโต้กลับของเลย์อิ เพียงแค่เห็นเธอนอนอ้าขาและร้องครางเบา ๆ เพียงเท่านั้นก็ทำให้พวกเขาสองคนรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ไม่ต่างกัน…

ภายในห้องนอนสองหนุ่มและโมอา...

คืนนี้เป็นคืนที่สนุกสุดเหวี่ยงของทั้งสามคนไม่ต่างกัน เพราะกิจกรรมรักที่ทำร่วมกันนั้นเป็นความเต็มใจให้เกิดขึ้นของทั้งสองหนุ่มและตัวโมอาเอง โดยไม่มีการขัดขืนใด ๆ ...

“งือ เฮียคะ หนูไม่ไหวแล้ว” โมอาครางเสียงงอแงอย่างหมดความอดทนเพราะแกนชายใหญ่ยาวของอาร์เจที่กระทุ้งช่องรักของเธอถี่รัวในเวลานี้

“ใกล้แล้วครับ อ๊ะ อ๊า” (เสียงอาร์เจ) พรวด~

“โมอาครับ อ้าปากรับน้ำเฮียหน่อย อ๊ะ อ้อห์” (เสียงขุนพล) พรวด~

สองเฮียแตกน้ำข้นใส่ใบหน้าสวย ๆ ของโมอาเพื่อปิดจบกิจกรรมแสนสนุกที่ทำยาวนาน กินเวลาไปเป็นชั่วโมง ซึ่งหลังจากที่สองหนุ่มสบายตัวจากการปล่อยน้ำออก พวกเขาก็ทิ้งตัวลงนอนและผล็อยหลับไป เพราะฤทธิ์ของความเมา และความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อครู่

ส่วนสาวสวยก็ใช้จังหวะที่ลุกขึ้นไปล้างหน้าในห้องน้ำ แต่งตัวเพื่อเตรียมการหนี เพราะเวลานี้เลยเวลานัดของเธอกับเลย์อิมาสิบนาทีแล้ว...

ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง...

“โม ทำไมลงมาช้าจัง” เลย์อิที่นั่งรออยู่สักพักแล้วถามกับเพื่อนสนิทของเธอที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านด้วยความร้อนใจเพราะกลัวถูกจับได้

“คือฉัน...” ตอนนี้มีบางสิ่งทำโมอาสับสน

ทั้งข้อเสนอที่แสนเล้าใจของอาร์เจทำให้เธอช่างใจกับเรื่องคิดหนี แถมเงินเดือนก้อนโตและของขวัญราคาแพงที่เธอและเลย์อิตัดสินใจทิ้งทั้งหมดไว้ในตู้เซฟนั้น โดยเอาติดตัวมาแค่แบงก์พันสองใบเป็นค่ารถนั่งกลับบ้านเท่านั้น

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวพวกเฮียตื่น”

“...อือ ไปเถอะ” โมอาเลือกทำในสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นผลดีที่สุด ไม่เสี่ยงทำเธอเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า กับความฝันที่คิดว่ามันคงไม่เกิดขึ้นจริงแล้วในชาตินี้ และไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริง เพราะประสบการณ์จากการถูกหลอกครั้งนั้น ทำให้เธอไม่กล้าเชื่อใจใครอีก...

รั้วด้านข้างบ้าน...

โซนที่เป็นบริเวณที่สองสาวใช้เป็นทางหลบหนี เพราะเป็นที่เดียวที่ไม่มีคนยืนเฝ้าเวรยาม ทั้งคู่ปีนรั้วที่สูงถึงสองเมตรอย่างทุลักทุเล และใช้เวลาอยู่ไม่น้อยกว่าจะออกมานอกรั้วบ้านสำเร็จ โดยไม่ถูกจับได้

พวกเธอวิ่งให้ห่างออกไปจากตัวบ้าน และหาที่หลบภัยในซอยเปลี่ยวแถวนั้น เพื่อปรึกษากันถึงแผนการต่อไปที่คุยกันไว้...

“เราต้องกลับไปหาแม่ก่อนใช่ไหม แล้วให้แม่พาไปแจ้งความที่โรงพัก...”

“ไม่แจ้งได้ไหม” โมอาพูดแทรกเลย์อิ ถึงความตั้งใจเดิมของแผนการนั้น

“ไม่เหรอ…”

“...” โมอาเงียบไป ก่อนจะคิดหาเหตุผลมาลบล้างคำถามที่แสดงถึงความเห็นใจของเธอที่มีต่อชายทั้งสี่ ทั้งที่พวกเขาคือผู้ร้าย

“ฉันคิดว่า...ต่อให้พวกเราไปแจ้งความ พวกเขาก็คงไม่โดนจับอยู่ดี แกอย่าลืมสิว่าเฮียขุนพลเป็นตำรวจนะ เขาคงมีลูกน้องที่เป็นตำรวจเหมือนกันจริงไหม...”

“จริงด้วย...”

เลย์อิคิดตามกับคำพูดของเพื่อนรัก ซึ่งเธอเองก็รู้สึกสงสารทุกคนเหมือนกันหากว่าจะทำแบบนั้นกับพวกเขา เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันหนึ่งเดือน พวกเขาทั้งสี่เปลี่ยนความกลัวให้เป็นความประทับใจ ทั้งการพาเที่ยว พากิน ได้เปิดประสบการณ์หลายอย่างที่ไม่เคย ได้รับการเอาใจ และดูแลดุจเจ้าหญิง จนบางทีก็แอบหวั่นเพราะความรู้สึกที่ได้พบเจอที่เกาะแห่งนั้น กำลังจะสิ้นสุดลง

“แค่เราสองคนหนีหายไป ก็คงพอแล้วเนอะ...”

“ใช่...ตอนนี้เราหาแท็กซี่กลับไปหาแม่ที่โรงพยาบาลกันก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน” โมอาพูดอย่างหนักแน่นในการตัดสินใจครั้งนี้

“ไปเถอะ”

สองสาวเดินออกไปไกลจากตัวบ้านมากขึ้น เพื่อไปหาแท็กซี่หลบหนี และหลังจากที่เรียกรถอยู่นาน พวกเธอก็มีแท็กซี่จอดรับ...

บนรถระหว่างเดินทางไปที่โรงพยาบาล สองสาวนั่งกุมมือกันไว้ไม่ปล่อยพรางรู้สึกโล่งใจที่หนีออกมาจากที่นั่นได้ แต่บางสิ่งกลับทำให้พวกเธอใจหวิว ๆ เพียงแค่คิดว่าจะไม่ได้เจอพวกเขาอีก

“เมื่อคืน...เฮียพูดถึงเรื่องจะส่งเราไปเป็นเด็กฝึกที่ค่ายด้วยล่ะ” โมอาพูดบอกเลย์อิเกี่ยวกับเรื่องที่เธอได้ยินมา ใบหน้าที่เศร้าหมองไปเพราะนึกถึงชายคนนั้นอยู่

“...แต่เราเลือกแล้วนะโม”

“รู้แล้ว…ฉันก็แค่เสียดายน่ะ ถ้าเฮียเขาทำอย่างที่พูดจริง ๆ เราคงเสียโอกาสสุดท้ายนั่นไปแล้ว…แต่ก็ช่างมันเถอะเนอะ”

พวกเธอสองคนเคยปรึกษาเรื่องนั้นกันแล้ว แต่ทางเลือกสุดท้ายก็คือเส้นทางนี้ที่พวกเธอทำอยู่ ทว่าสิ่งที่ทำให้เลย์อิสับสนเช่นกันไม่ต่างจากโมอาที่เป็นอยู่ กลับเป็นเรื่องของเปอร์ชายคนใจดี ที่เธอเริ่มมีใจให้…

“เฮ้อ”

“เฮ้อ”

สองสาวถอนหายใจออกมาพร้อมกัน เพียงแค่คิดว่าเรื่องเลวร้ายทุกอย่างที่เจอกำลังจะจบลง และชีวิตของพวกเธอจะกลับไปเรียบง่ายดังเดิม สองสาวตัดสินใจปล่อยมือจากความฝันและกลับไปสู่ความเป็นจริง ที่ถึงแม้จะไม่ได้กินหรูอยู่สบายอะไร แต่ก็รู้สึกปลอดภัยกว่าการอยู่ที่เกาะนั้น เพราะพวกเธอไม่รู้เลยว่าจะเผลอทำพวกเขาโมโหตอนไหน และหากทำเขาโกรธจนถึงขั้นส่งพวกเธอไปอยู่ซ่องหลังเกาะ คงไม่มีโอกาสให้พวกเธอได้หนีเป็นครั้งที่สอง...

บ้านพักในกรุงเทพของมาเฟียทั้งสี่...

ในช่วงแปดโมงที่อาร์เจตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ เขามองหาสาวสวยที่ตนคิดว่าหลับไปพร้อมกันเมื่อคืนไม่เจอ เลยรีบปลุกขุนพลที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันให้ตื่นขึ้น

“ไอ้ขุน ไอ้ขุนพล”

“อือ”

“โมอาไปไหน?”

“...” คำถามนั้นทำให้ขุนพลเด้งตัวขึ้น และหรี่ตาคมที่เพิ่งฟื้นจากความง่วงขึ้นมองไปรอบห้อง “อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า”

“กูเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ”

“...”

ความรู้สึกแปลก ๆ ที่สองหนุ่มรู้สึกอยู่ ทำให้พวกเขาต้องลุกออกจากห้องเพื่อไปตามหาโมอา และที่แรกที่เดินตรงไปก็คือห้องพักของเปอร์และฮาร์ทที่อยู่ติดกัน

ก๊อก ๆ! แก๊ก!

“ครับเฮีย” เปอร์เดินมาเปิดประตูใบหน้างัวเงีย เพราะเพิ่งได้สติจากเสียงเคาะประตูเมื่อครู่

“เลย์อินอนอยู่ในห้องหรือเปล่า?” ขุนพลถามอย่างร้อนใจ ซึ่งเมื่อเปอร์ได้ยินคำถามนั้น เขาก็เดินกลับไปมองที่เตียงและเห็นว่าเวลานี้มีแค่ฮาร์ทนอนอยู่บนเตียงเพียงคนเดียว

“มีอะไรวะ พวกมึงเข้ามาทำห่าอะไรแต่เช้าเนี่ย”

“เด็ก ๆ หายไป” ขุนพลพูดหน้าเรียบนิ่ง

“อะไรหายนะ?”

“โมอากับเลย์อิ” ประโยคเมื่อครู่ของอาร์เจทำคนที่นอนหน้ามึนอยู่บนเตียงเด้งตัวขึ้น

“หรือจะอยู่ข้างล่างกันครับ” เปอร์พูด

“งั้นลงไปดูกัน...” ขุนพลพูดขึ้นก่อนจะวิ่งนำทุกคนลงไปชั้นล่าง เพราะกลัวว่าสองสาวจะหนีไปจริง ๆ ซึ่งฮาร์ทเองก็ไม่รอช้าที่จะวิ่งลงไปดูเด็ก ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอสองคนไม่ได้หนีพวกเขาไปไหน

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~