ตอนที่ 2 ข้อเสนอ (1/2)

“ขวัญ ตอนเย็นไปกินชาบูที่คอนโดแพรววาไหม”

คนถูกตั้งคำถามเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มหนา ครั้นแววตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความเหนื่อยล้าจากการพักผ่อนน้อยฉายแววครุ่นคิด โดยมีเพื่อนสนิทในสาขาอีกสามคนอย่าง ทอฝัน ใยบัว และเจ้าของคอนโดอย่างแพรววากดดัน

“เอ่อ… คือว่าเรา—”

“หรือขวัญต้องไปทำงาน?”

แพรววาเป็นฝ่ายเอ่ยขัดขึ้นมาเมื่อเธอเห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นมีสีหน้าลำบากใจ อันที่จริงพวกเธอทั้งสามคนรวมถึงเพื่อนคนอื่นในสาขาก็พอรู้ว่าหลังเลิกเรียนขวัญญาดาต้องไปทำงานพาร์ตไทม์ต่อ

“เอาไว้วันหลังได้ไหม วันนี้ขวัญต้องไปทำงานจริง ๆ”

มันเป็นแบบนี้เสมอ นับตั้งแต่ที่ขวัญญาดาเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัย การที่หญิงสาวปฏิเสธเพื่อนในหลาย ๆ ครั้งกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว และทุกคนก็เข้าใจเหตุผลของเธอเป็นอย่างดี 

“งั้นเอาไว้วันหลังก็ได้ เอาวันที่ขวัญสะดวกก็ได้เนอะ”

“...”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น หยุดคิดมากเดี๋ยวนี้เลยขวัญ”

ใยบัวขยับเข้ามาใกล้พร้อมซบหน้าของเธอลงกับหัวไหล่อันบอบบางของขวัญญาดา ตัวก็เล็กแค่นี้ แต่ทำไมถึงได้แบกรับอะไรมากมายจนเธอรวมถึงเพื่อนคนอื่นอดเห็นใจไม่ได้ เพราะตลอดระยะเวลาเกือบสี่ปี ตั้งแต่เข้าปีหนึ่งวันแรก แววตาของขวัญญาดาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ใยบัวเพิ่งตระหนักรู้ว่าการยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตาเป็นอย่างไรก็ตอนที่ได้มารู้จักกับขวัญญาดา

ดังนั้นทุกครั้งยามที่ขวัญญาดาปฏิเสธการไปดูหนัง ทานข้าว หรือทำกิจกรรมรวมกลุ่มอย่างที่เพื่อนสนิทเขาทำกัน พวกเธอทั้งสามจึงไม่เคยโกรธ แต่เข้าใจเพราะต้นทุนของขวัญญาดามีไม่เท่าคนอื่น 

หลายครั้งขวัญญาดาพยายามออกจากกลุ่ม และแยกตัวออกไปอยู่คนเดียว ด้วยเหตุผลเพียงเพราะความต่างของฐานะ ใยบัว ทอฝัน และแพรววาค่อนข้างมีฐานะก็จริงอยู่ แต่พวกเธอทั้งสามไม่ได้เลือกคบเพื่อนเพียงเพราะความรวยหรือจน 

ขวัญญาดาเป็นเพื่อนที่ดีเสมอมา

จึงไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องตัดเพื่อนเพียงเพราะฐานะ

หลังจากเลิกเรียน ซึ่งก่อนหน้านี้ขวัญญาดาปฏิเสธที่จะไปทานชาบูที่คอนโดของแพรววา หญิงสาวก็รีบกลับไปเปลี่ยนชุดที่หอพักเป็นยูนิฟอร์มของพนักงานคลับ แล้วนั่งรถเมล์มายังที่ทำงานทันที

“ขวัญมาพอดีเลย ช่วยยกเครื่องดื่มไปเสิร์ฟให้ลูกค้าโต๊ะเก้าโซนวีไอพีให้ที”

ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะก้าวเข้ามาในโซนเครื่องดื่มเต็มตัว ภาระหน้าที่ก็ถูกมอบหมายให้ทันที ขวัญญาดาจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะยกเอาถาดเครื่องดื่มเดินตรงไปยังโซนวีไอพี ซึ่งเป็นโซนที่หญิงสาวไม่ชอบที่สุด

บรรยากาศภายในคลับของค่ำคืนนี้ยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักท่องราตรี เสียงเพลงดังกระหึ่มจนกลบเสียงพูดคุย ซึ่งต้องเค้นเสียงให้ดังขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย อย่างเช่นด้านในสุดของโซนวีไอพีที่ถูกจับจองด้วยชายหนุ่มสามคน

“ไม่สนุกเหรอวะไอ้กรณ์ กูเห็นนั่งทำหน้าเป็นตูด”

ดูเหมือนว่าถ้อยคำเมื่อครู่จะไม่ได้รับความสนใจจากเจ้าของชื่อสักเท่าไรนัก จึงทำให้ประโยคดังกล่าวได้รับกลับมาเพียงความเงียบ ท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะบีตหนักที่ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“เฮ้ย! ไอกรณ์ หูหนวกไปแล้วหรือไงไอ้ห่า”

เขตครามเอ่ยขึ้นแข่งกับเสียงเพลงอีกครั้ง หากแต่กรณ์ดนัยเลือกที่จะเอื้อมมือหยิบเอาแก้วที่ด้านในบรรจุแอลกอฮอล์ขึ้นมาจรดริมฝีปาก ดื่มน้ำรสชาติขมปร่าเข้าสู่ร่างกาย ทว่ารสชาติของเครื่องดื่มกลับไม่ได้ดึงความสนใจของชายหนุ่มได้เท่ากับภาพที่กำลังสะท้อนผ่านม่านตา

เนิ่นนานเกือบนาทีแล้วที่กรณ์ดนัยวางสายตาเอาไว้ที่พนักงานเสิร์ฟผู้หญิงคนนั้น แม้แสงสว่างภายในคลับจะสว่างไม่พอให้เห็นใบหน้าของเธอชัดเท่าไรนัก แต่กลับดึงความสนใจของเขาได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะท่าทางของเธอที่กำลังพยายามปฏิเสธลูกค้าโต๊ะนั้น

“หึ...”

มุมปากหยักยกยิ้ม สายตายังคงจดจ่ออยู่ที่ภาพตรงหน้า ไม่รู้ว่าทำไมภาพผู้หญิงคนนั้นกำลังปกป้องตัวเองจากมือปลาหมึกของคนอายุรุ่นราวคราวพ่อถึงได้ดูน่าสนใจสำหรับ

กรณ์ดนัย จนทำให้เพื่อนทั้งสองอย่างเขตครามและอินทัชมองตามอย่างอดไม่ได้

แต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด

“มองอะไรของมันวะ”

“หรืออยากเปลี่ยนรสนิยม?”

อินทัชพูดก่อน ตามมาด้วยเขตครามเอ่ยเสริม โดยคนทั้งสองต่างมองไปยังเพื่อนตัวดีของตัวเองที่กำลังนั่งหัวเราะราวกับผีเข้า 

“ไหนตอนแรกมึงบอกไม่ชอบที่นี่”

“...”

“ทำไม เจอคนถูกใจแล้วเหรอ”

หัวไหล่กว้างถูกทุบลงมาเบา ๆ ก่อนกรณ์ดนัยจะละความสนใจออกจากผู้หญิงคนนั้น แล้วหันกลับมายังเพื่อนสนิท ขณะที่รอยยิ้มยังไม่เลือนหายออกไปจากใบหน้าคมคาย วันนี้ชายหนุ่มเซตผมขึ้นไปจนเผยให้เห็นหน้าผากกว้าง รับกับจมูกสันโด่งได้เป็นอย่างดี

เมื่อนำมารวมกับริมฝีปาก และองค์ประกอบทุกอย่างของใบหน้า แม้จะนั่งอยู่บนโซฟาของโซนวีไอพี แต่กรณ์ดนัยกลับดึงดูดสายตาของหญิงสาวที่นี่ได้ดีที่สุด จนใครต่อใครต่างต่อคิวกันเข้ามาทำความรู้จัก และแน่นอนว่าพวกเธอต่างถูกปฏิเสธกลับไป

เนื่องจากตอนนี้กรณ์ดนัยยังหาคนที่ถูกใจไม่เจอ

“ชอบเหรอ”

อินทัชพูดพลางตวัดสายตามองไปยังผู้หญิงคนเดิม ซึ่งดูด้วยตาเปล่า ไม่ใช่สเปกในแบบที่เพื่อนของเขาชอบเลยสักนิด ทั้งยังเป็นพนักงานเสิร์ฟอีกต่างหาก คนที่ถือเรื่องความเหมาะสมว่าจะต้องได้รับประทานผู้หญิงที่คู่ควรอย่างไอ้หน้าขาวนี่ ไม่มีทางที่มันจะสนใจผู้หญิงธรรมดาทั้งยังจืดชืดแบบนั้นแน่นอน