ตอนที่ 6 แค่อยากแกล้ง (2/2)

บรรยากาศภายในห้องถูกความเงียบเข้าปกคลุม หลังจากประโยคเมื่อครู่ของกรณ์ดนัยไม่ได้ถูกสานต่อ ขวัญญาดากำลังทำตัวไม่ถูก เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน

จนเมื่อเวลาผ่านพ้นเกือบนาทีที่กรณ์ดนัยเห็นว่าเธอกำลังเคลิ้มตาม ชายหนุ่มจึงเลือกลุกออกไป ทำให้อารมณ์ที่ใกล้จะจุดติดของขวัญญาดาขาดสะบั้น ทว่าหลักฐานบางอย่างที่ปรากฏสู่สายตาของขวัญญาดานั้น ทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยจากผู้ชายคนนี้เอาเสียเลย

เพราะส่วนกลางร่างกายของกรณ์ดนัยตื่นตัว ในตอนนี้มัน

ชูชันดันผ้าขนหนูขึ้นมาอย่างโจ่งแจ้ง แต่เจ้าตัวกลับทำหน้าตาเฉย ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยสักนิด เหมือนกับเป็นเรื่องปกติที่คนอื่นต้องรับให้ได้

ทำไมโลกถึงต้องเหวี่ยงผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตของเธอด้วยนะ

“ไหน เธอจะให้ฉันสอนทำอะไร”

“ฉันไม่อยากรู้แล้วค่ะ ขอโทษที่ทำคุณเสียเวลานะคะ”

พูดจบขวัญญาดาก็รีบหยิบสัมภาระของตัวเอง แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องของกรณ์ดนัยทันที เพราะขืนเธออยู่ที่นี่ต่อไป มีหวังคืนนี้เธอไม่รอดพ้นจากผู้ชายคนนั้นแน่ ๆ หากแต่ในตอนที่ร่างเล็กมาถึงลิฟต์ ขวัญญาดากลับพบว่าการที่เธอจะกดลิฟต์ลงไปยังชั้นล่างได้นั้น ต้องใช้คีย์การ์ดของเจ้าของห้องเท่านั้น

“ยัยบ้าเอ๊ย”

บ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นตบหน้าผากแรง ๆ ไปหนึ่งครั้งให้กับความสะเพร่า เธอไม่ทันฉุกคิดเลยว่าคอนโดหรูหราขนาดนี้ ระบบความปลอดภัยย่อมรัดกุมเป็นธรรมดา ทำให้ตอนนี้ขวัญญาดายืนเคว้ง เพราะเธอไม่รู้ว่าจะเอาอย่างไรต่อ

ถ้ายืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอว่าจะมีใครเดินลงไปชั้นล่าง หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานแค่ไหน เพราะชั้นนี้เท่าที่เธอสังเกต มีห้องไม่ถึงสิบยูนิตด้วยซ้ำ

แต่ถ้าจะให้เธอเดินกลับไปหากรณ์ดนัย

มีหวังคืนนี้เธอได้เสร็จผู้ชายคนนั้นอย่างแน่นอน

“เธอนี่มันฉลาดน้อยจริง ๆ”

ทว่าในขณะที่ขวัญญาดากำลังยืนจมอยู่กับความคิดของตัวเองว่าจะทำอย่างไรต่อ คนที่ไม่นึกว่าจะเดินตามออกมากลับปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ทำให้หญิงสาวตกใจจนเกือบทำสัมภาระในมือร่วงหล่น ครั้นจะเดินหนีไปที่อื่น ขวัญญาดาก็ไม่มีที่ให้ไปแล้ว

“ฉันลงลิฟต์ไม่ได้ คุณช่วยแตะคีย์การ์ดให้หน่อยได้ไหมคะ”

ขวัญญาดาร้องขอคนที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะทำตามความต้องการของเธอเลยแม้แต่น้อย 

“ไม่กด ไม่แตะอะไรทั้งนั้น”

“...”

“ลองทำให้ฉันพอใจสิ เผื่อฉันจะยอมกดให้”

ขวัญญาดาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าคนตรงหน้าต้องมีข้อเสนอ จึงทำให้หญิงสาวเม้มริมฝีปากอย่างใช้ความคิด เธอไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าควรทำอย่างไรอีกฝ่ายถึงจะพอใจ แต่เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในคืนที่ผ่านพ้นมาแล้วหลายวัน

เรื่องหน้าไม่อายก็ปรากฏอยู่ในหัวเต็มไปหมด

“ถ้าไม่ทำ เธอก็ไปนอนอยู่ในห้องขยะแค่นั้น”

“...”

“หรือจะนอนในห้องน้ำส่วนกลางก็ไม่มีใครว่า”

กรณ์ดนัยไหวไหล่ พร้อมหมุนตัวเพื่อเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง ทว่ายังไม่ทันที่ปลายเท้าจะได้ก้าวเดิน เสียงของใครอีกคนก็ดังขึ้น นั่นจึงทำให้ชายหนุ่มเหยียดยิ้มด้วยความพึงพอใจ

เพราะผู้หญิงอย่างเธอ

ไม่มีวันชนะคนอย่างเขาได้

ร่างกำยำหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับขวัญญาดาอีกครั้ง คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอดูว่าคนอย่างเธอจะงัดไม้ตายอะไรออกมาทำให้เขาพึงพอใจ แต่เมื่อประเมินด้วยตาเปล่าแล้ว คนอย่างขวัญญาดาจะเอาปัญญาที่ไหนมาทำให้เขาพึงพอใจได้กัน

เหอะ…

จืดชืดขนาดนี้

เขายอมลดตัวลงไปเล่นด้วยก็ดีเท่าไรแล้ว

บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ถูกปกคลุมด้วยความเงียบ กระทั่งขวัญญาดาตัดสินใจก้าวเดินเข้ามาใกล้คนตัวสูง แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้น ใช้ริมฝีปากจูบซับแผ่วเบาที่อวัยวะเดียวกันอย่างจำใจ

คิดว่ามันคือสิ่งเดียวที่เธอพอจะทำได้ในตอนนี้

ทว่าจากที่คิดเอาไว้ว่ากรณ์ดนัยจะต้องพึงพอใจจนยอมแตะ

คีย์การ์ดลิฟต์ให้ ทุกอย่างกลับตรงกันข้ามกับที่ขวัญญาดาคาดไว้ เพราะหลังจากเธอตัดสินใจจูบบนริมฝีปากอีกฝ่าย เสียงหัวเราะราวกับเย้ยหยันก็ดังขึ้นทำลายความมั่นใจของเธอจนย่อยยับ

“มีปัญญาทำได้แค่นี้เองเหรอ”

“...”

“ที่ฉันสอนให้คืนนั้น ไม่ได้เข้าสมองเธอเลยสินะ”

กรณ์ดนัยยิ้มเหยียด รู้สึกสมเพชกับความใสซื่อที่เหมือนกับขวัญญาดากำลังแสดงละครแสร้งเป็นผู้หญิงอ่อนต่อโลก แล้วคิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะตามเธอไม่ทัน

วิธีนี้มันใช้ไม่ได้ผลสำหรับกรณ์ดนัย มันจะมีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนยอมออกมาเจอกับผู้ชายแปลกหน้า โดยเอาเหตุผลเรื่องงานมาบังหน้า

ขวัญญาดาก็ไม่ได้ต่างอะไรกับผู้หญิงคนอื่นนักหรอก