ตอนที่ 6 แค่อยากแกล้ง (1/2)

เป็นอีกครั้งที่ขวัญญาดามาคอนโดของกรณ์ดนัย เกือบสิบนาทีแล้วเห็นจะได้ที่หญิงสาวนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟา ขณะสายตาก็เอาแต่ไล่มองสำรวจไปรอบห้องด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติขึ้นเล็กน้อย

ทั้งที่เธอพยายามลืมเรื่องราวในคืนนั้นแทบตาย แต่การได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ราวกับยิ่งตอกย้ำให้ภาพความทรงจำเหล่านั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

“มัวนั่งเหม่ออะไรอยู่”

“อ๊ะ”

ขวัญญาดาร้องอุทานพร้อมสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ทว่าสิ่งนั้นกลับไม่ได้ทำให้เธอตกใจได้เท่ากับการได้เห็นสภาพของเจ้าของห้องในเวลานี้ 

ใครสั่งใครสอนให้นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเดินล่อนจ้อนทั้งที่ตัวเองมีแขกแบบนี้ ซ้ำร้ายยังเดินมาหย่อนกายนั่งลงข้าง ๆ ยิ่งทำให้ขวัญญาดารู้สึกเกร็งมากกว่าเดิม

“ช่วยขยับออกไปหน่อยได้ไหมคะ”

น้ำเสียงเจือความสั่นเครือไม่ได้ช่วยให้กรณ์ดนัยขยับตัวออกไปแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำชายหนุ่มยังขยับเข้าใกล้เรื่อย ๆ เช่นเดียวกันกับใบหน้าที่โน้มเข้าหาขวัญญาดาจนปลายจมูกเกือบจะแนบชิดอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่าย

“คุณ—”

ลมหายใจของหญิงสาวขาดห้วงไปชั่วขณะหนึ่ง ขวัญญาดาลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ยามสบตากับใครอีกคน และกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวของอีกฝ่ายที่เธอไม่แน่ใจนักว่ามันคือกลิ่นอะไรลอยแตะปลายจมูก

กลิ่นที่เธอจดจำมันได้เป็นอย่างดี…

“ทำไม ไม่อยากอยู่ใกล้ฉันขนาดนั้นเลย”

กรณ์ดนัยขยับตัวเข้าใกล้เรื่อย ๆ ร่างเล็กถูกต้อนจนแผ่นหลังแนบชิดกับพนักโซฟา ก่อนแรงกดจากร่างกำยำจะทาบทับลงมาจนไร้ซึ่งช่องว่าง ขวัญญาดาเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพียงเพราะความประหม่า แต่นัยน์ตาคู่คมที่จ้องลึกลงมานั้น กำลังสั่นคลอนการควบคุมความรู้สึกของเธออย่างถึงที่สุด

พลันภาพในคืนนั้นแล่นวาบเข้ามาอีกครั้ง 

ทำให้ความรู้สึกของหญิงสาวใกล้จะเผลอใจเข้าไปทุกที

“ปากบอกว่าอยากให้ฉันถอย”

“...”

“แต่สายตาเธอมันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะ”

กรณ์ดนัยเหยียดยิ้มพลางโน้มใบหน้าลงจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มนวลเนียน เขาตั้งใจจะสั่งสอนยัยเด็กเลี้ยงแกะนี่

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นสูงกว่าปกตินิดหน่อย ก่อนจะไล่สายตาไปตามกรอบหน้าของคนใต้ร่าง ทั้งยังเผลอสูดดมกลิ่นหอมหวานคล้ายดอกกุหลาบนั่นเข้าไปเต็มปอด

ดมก็รู้ว่าเป็นกลิ่นจากน้ำหอมราคาถูก แต่เมื่อมันผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของขวัญญาดาที่เขาจำได้แม่น กลับยิ่งทำให้ผู้หญิงคนนี้น่าค้นหา

เริ่มนึกสนุกแล้วสิ

“ฉันหนักค่ะ”

คนด้านบนทั้งตัวใหญ่และหนักกว่าเธออยู่ไม่น้อย จึงทำให้ขวัญญาดาเริ่มรู้สึกอึดอัด ทว่าถ้อยคำร้องขอพร้อมทั้งสายตาสื่อความหมายตรงตัวของเธอ ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มยอมลุกออกไป เพราะกรณ์ดนัยยังอยากใช้เวลาสำรวจองค์ประกอบของเธออีกนิด

 ยิ่งตอนที่เธอนอนอยู่ใต้ร่าง มันเป็นภาพน่ามองสำหรับกรณ์ดนัยอยู่ไม่น้อย แต่นอกจากเขาจะไม่ยอมปล่อยให้ขวัญญาดาเป็นอิสระแล้ว ใบหน้าคมคายยังค่อย ๆ โน้มลงไปหวังจะครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ

แต่ก็เป็นเหมือนครั้งก่อนที่ขวัญญาดาเบือนหน้าหลบ ซึ่งครั้งนี้กรณ์ดนัยไม่ได้รู้สึกหัวเสียอะไร เพราะเขาก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเธอนัก

ไม่ได้สำคัญ

แค่อยากแกล้ง

“ทำไม”

“ฉันเพิ่งกินส้มตำมานะคะ”

“ฉันไม่ถือ หรือเธอไม่อยาก?”

กรณ์ดนัยเลิกคิ้วถาม ทำให้ดูเหมือนกับการต้อนลูกแกะตัวน้อย ยิ่งเขาเห็นสายตาของขวัญญาดามองช้อนขึ้นมา ความต้องการอยากจะแกล้งเธอก็ยิ่งมีมากขึ้นตาม มากเสียจนชายหนุ่มไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องเสียเวลามาทำเรื่องอะไรโง่ ๆ แบบนี้ด้วย