ตอนที่ 7 จูบ (1/2)

“ขยับออกไปหน่อยได้ไหมคะ ฉัน... อึดอัด”

“ทำไม เธอไม่อยากอยู่ใกล้ฉันขนาดนั้นเลย?”

ขวัญญาดาเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อย บนโซฟาตัวใหญ่ภายในห้องนั่งเล่นมีพื้นที่มากพอ แต่ใครบางคนกลับนั่งเบียดจนหญิงสาวเริ่มรู้สึกอึดอัด มิหนำซ้ำมือที่คล้ายกับปลาหมึกยังพยายามลูบไล้ไปตามต้นขาอย่างอยู่ไม่สุข

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ฉันแค่ไม่ชอบ”

“ไม่ชอบ? เธอแน่ใจนะว่าไม่ชอบ หรือต้องให้ฉันช่วยรำลึกความหลังคืนนั้นให้”

“อย่านะคะ ไม่เอาค่ะ”

ใบหน้าหวานเกลี้ยงเกลาหันไปสบตากับเจ้าของประโยคเมื่อครู่ ทว่าท่าทางและคำพูดของเธอนั้นกลับเป็นเหตุผลชั้นดีให้กรณ์ดนัยหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาสัมผัสผิวหน้านุ่มลื่นมือของหญิงสาว

“อย่าสำคัญตัวได้ไหม เธอไม่ได้ดูน่าพิศวาสขนาดนั้น”

“...”

“จะให้ฉันช่วยสอนไหม ถ้าไม่ก็ไสหัวกลับไป”

กรณ์ดนัยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ต่างอะไรกับสายตาที่ใช้มองหญิงสาวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ทำเอาขวัญญาดาเริ่มประหม่าหนักขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งยังสัมผัสได้ว่าอัตราการเต้นของหัวใจเธอเร็วขึ้นกว่าเมื่อครู่

“ช่วยค่ะ ฉันไม่เข้าใจตรงนี้”

ขวัญญาดาละสายตาออกจากคนตัวสูง พร้อมกับนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังหน้าจอแล็ปท็อปซึ่งกำลังฉายโปรแกรมที่ต้องใช้ประกอบการทำโพรเจกต์จบ อันที่จริงหญิงสาวอยากจะกลับห้องตัวเองตอนนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะต่อให้ใครอีกคนจะสอนอย่างไร หัวสมองของเธอในตอนนี้ก็ไม่พร้อมรับข้อมูลอะไรแล้ว

“ถ้ารู้ว่าฉลาดน้อย เธอจะมาเรียนคณะนี้ตั้งแต่แรกทำไม”

“...”

“กะอีแค่ระบบง่าย ๆ ยังไม่มีความรู้ จบมาจะไปทำอะไรได้วะ”

ขวัญญาดาหน้าถอดสีหลังได้ยินประโยคนั้น คล้ายกับอีกฝ่ายกำลังจะบอกว่าเธอโง่ ซึ่งไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย เพราะตอนสมัครเข้ามาเรียน ใครจะไปรู้ว่ายากขนาดนี้กันล่ะ เพราะถ้าเธอรู้ คงไม่เรียนตั้งแต่แรก

และขวัญญาดาสาบานกับตัวเองได้เลยว่าถ้าผ่านคืนนี้ไปได้ เธอจะไม่มาวนเวียนอยู่ในชีวิตของผู้ชายคนนี้อีก

แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่หญิงสาวยังแปลกใจอยู่ไม่หาย นั่นคือ

กรณ์ดนัยอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอแท้ ๆ แต่เธอกลับไม่เคยรู้เลยว่ามีผู้ชายคนนี้วนเวียนอยู่ใกล้ ๆ หรืออาจเป็นเพราะตลอดเกือบสี่ปีที่ผ่านมา

ขวัญญาดาแทบไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

นอกจากการมาเรียนและทำงาน

• • •

“ขวัญยกอาหารไปเสิร์ฟให้ที ด่วนเลยลูกค้าตามแล้ว”

“ได้ค่ะพี่เพ็ญ”

ทันทีที่พูดจบ มือบางก็ยกเอาถาดอาหารขึ้นมาถือ เดินฝ่าฝูงชนมายังโต๊ะโซนที่อยู่ใกล้กับเวทีด้านหน้า เป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่มีรายได้ต่อชั่วโมงไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่ขวัญญาดาอาศัยการได้ทิปจากลูกค้า ซึ่งเมื่อนำมารวมกันในแต่ละเดือน มันก็พอช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายของเธอได้บางส่วน

เพราะขวัญญาดาไม่อยากรบกวนที่บ้าน

เธอต้องการพึ่งพาตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“อาหารมาเสิร์ฟแล้วค่ะ ขอโทษคุณลูกค้าที่ให้รอนานนะคะ”

ขวัญญาดาเอ่ยเสียงดังกว่าปกติแข่งกับเสียงเพลง ขณะที่มือก็จัดการหยิบอาหารวางบนโต๊ะให้ลูกค้าด้วยความรีบร้อน โดยไม่ทันได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าทุกการกระทำของเธอนั้น ตกอยู่ในสายตาของใครบางคน

กระทั่ง

“อ๊ะ—”

ในตอนที่ขวัญญาดายกจานใบสุดท้ายวางลงบนโต๊ะ จู่ ๆ ข้อมือของเธอก็ถูกกอบกุมไว้แน่นจากมือหนาของลูกค้าคนหนึ่ง ก่อนนัยน์ตาของเธอจะเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าลูกค้าคนดังกล่าวนั้นเป็นใคร

“คุ— คุณ”

ท่ามกลางแสงไฟกะพริบที่สามารถมองเห็นภาพทุกอย่างได้เพียงเลือนราง หากแต่ขวัญญาดากลับเห็นใบหน้าของผู้ชายคนนี้ได้อย่างชัดเจน เป็นผลพวงให้หัวใจของหญิงสาวเกือบหลุดร่วงลงไปอยู่ตาตุ่ม

“เธอหลบหน้าฉันทำไม”

ขวัญญาดาพยายามบิดข้อมือให้หลุดออกจากการกอบกุม แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไร กรณ์ดนัยก็ยิ่งออกแรงบีบมากขึ้นเท่านั้น มิหนำซ้ำมุมปากหยักยังยกยิ้มราวกับเหนือกว่า

“เธอกับฉันมีเรื่องต้องคุยกัน”

“แต่— แต่ฉันต้องทำงาน”

“หลังเลิกงานไปเจอฉันที่ลานจอดรถ ฉันจะนั่งรอจนกว่าเธอจะเลิกงาน”

ตั้งแต่คืนนั้นที่คอนโดของกรณ์ดนัยก็ผ่านมาสามวันแล้วที่ขวัญญาดาพยายามหลบหน้า หญิงสาวจัดการตัดทุกช่องทางการติดต่อ เพราะเธอไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับชีวิตของผู้ชายคนนี้อีก แต่ทำไมตอนนี้อีกฝ่ายถึงได้เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอ

ทั้งที่เรื่องระหว่างเรามันควรจบลงแค่คืนนั้น

“ถ้าเธอไม่ยอมไปเจอฉัน เราได้เห็นดีกันแน่”

มันไม่ใช่แค่ถ้อยคำที่ถูกยกขึ้นมาข่มขู่เท่านั้น เพราะแววตาไร้ความล้อเล่นของกรณ์ดนัย ทำเอาขวัญญาดาวูบโหวง ราวกับชีวิตของเธอกำลังถูกควบคุมจากผู้ชายคนนี้ และแน่นอนว่าหญิงสาวจะเอาปัญญาที่ไหนปฏิเสธ