Masukน้ำพริกแม่มิ้นต์ไม่ได้ดังเพียงในไทยแล้วเท่านั้น ตอนนี้ยังส่งออกไปต่างประเทศ โดยที่กลุ่มคนก่อตั้งโรงงานน้ำพริกทุกคนได้รับหน้าที่ให้เป็นหัวหน้าที่มีเกียรติ เพราะหากไม่มีพวกป้า ๆ และรุ่นน้องของฉันก็จะไม่มีโรงงานน้ำพริกแม่มิ้นต์ รามนอกจากจะวิ่งไปทำงานที่บ้านสามวัน แล้ววิ่งมาดูโรงงานน้ำพริกสองวั
“อ่าฮะ!” ฉันค่อย ๆ ฟังคำแก้ตัวที่ออกจะงี่เง่าสำหรับคนที่ฉันรัก แต่ช่วยไม่ได้ตอนนั้นเรายังเด็ก“รามก็เลยตัดขาดทุกอย่างเรียนอยู่อังกฤษจนเกือบจะไม่ได้กลับมาแล้วนะ”“เงินหมดเหรอก็เลยกลับ” ฉันถามในสิ่งที่อยากรู้“ไม่ใช่เงินหมด รามมีเงินจากการทำธุรกิจของที่บ้านอยู่แล้วเมื่ออายุครบยี่สิบ” ฉันพยักหน้า“แต่ค
หลังเรียนจบโพรเจกต์ต่าง ๆ ที่วางไว้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น คุณแม่ของรามช่วยฉันคุยกับห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีอยู่ทุกจังหวัด ทั้งดีลกับร้านสะดวกซื้อและทำน้ำพริกแบบคลุกข้าวถ้วยเล็ก ๆ เพื่อซื้อได้สะดวกพร้อมทานและวางขายในร้านนั้นด้วย ส่วนรามก็จ้างบริษัทของยักษ์ขยายโรงงานการผลิตเดิมที่เป็
วันนี้นอกจากเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เข้าสอบแล้ว ยังมีจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ กันที่บ้านของยักษ์ โดยแม่ของยักษ์ก็เข้ามาสมทบตอนเย็นเพื่อยินดีกับฉันแล้วพวงมาลัยแบงก์พันก็ห้อยระย้ามาเชียวทำเอาแม่ของรามเข่นเขี้ยวที่เอาหน้าเกินไป แต่มีเพียงพูดเล่นหยอกกันขำ ๆ เพราะสุดท้ายแล้วเงินพวกนี้ก็ตกไปเป็นของดารินอยู่ดี
จากวันนั้นฉันก็ยังไม่ไปจดทะเบียนกับรามบ่ายเบี่ยงเขามาเรื่อย ๆ เพราะอีกแค่นิดเดียวฉันก็จะเรียนจบแล้ว ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงสอบปลายภาคที่ฉันแทบจะไม่ได้ไลฟ์ขายน้ำพริกเลย จึงรับน้องปีหนึ่งที่อยากหารายได้มาช่วยขาย ฉันและรุ่นน้องที่เรียนปีเดียวกันผลัดกันติวหนังสือ อ่านหนังสือสอบเรียกได้ว่าหามรุ่งหามค่ำ จนอยา
เช้าวันจันทร์ฉันมีเรียนแล้วดารินก็ต้องไปโรงเรียน แต่รามนี่สิกวนฉันทั้งคืนเพราะฉันไม่ให้นอนด้วย ไล่กลับไปคุยกับแม่ให้เรียบร้อย เดี๋ยวก็ไปโผล่หน้าต่างเป็นเงาตะคุ่ม ๆ เดี๋ยวก็มาเกาะประตูใช้เล็บขูดจนฉันใจอ่อน สุดท้ายต้องให้เข้าห้องไปนอนอีกฟากโดยมีดารินอยู่ตรงกลางแล้วคนขี้เซาแบบรามก็นอนไม่รู้จักตื่นเพราะ
วันนั้นทั้งยักษ์และสายธารไม่ได้กลับบ้าน สายธารอ้างแม่ป่วยเลยจะกลับบ้าน ส่วนยักษ์บอกว่าจะไปนอนที่ไซต์งานพร้อมทั้งเอารถที่ให้ฉันยืมไปใช้ในไซต์งานด้วย ฉันรู้สึกว่าสองคนนี้มีลับลมคมในกับฉันและที่สำคัญฉันไม่มีรถใช้เลยต้องพึ่งรามให้พาดารินไปเที่ยว ไปกินไอติม สุดท้ายก็กินข้าวด้วยกันตอนเย็น “รามไม่
รามกลับไปแล้วตอนแรกเหมือนโล่งใจ แต่เมื่อคิดอีกทีว่าเขาต้องไม่ยอมจบแน่ ๆ แล้วฉันจะทำอย่างไร ฉันนั่งขบคิดเรื่องนี้อยู่กลางบ้านจนเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน ฉันก็ฝืนไม่ไหวอีกต่อไปจึงเดินเข้าห้องไปนอนกับลูกสาวที่หลับสนิทไปนานแล้ว จนเช้าเสียงรถของยักษ์และสายธารเพิ่งจะจอดสนิทในโรงจอดรถ
“พ่อยามของหนูเขาไม่ว่างนี่คะ” ฉันพูดพร้อมกับบีบยาสีฟันของเด็กแล้วส่งให้คนสวยแปรงฟัน“แต่...” หนูน้อยเริ่มแสดงอาการอยากเล่นขึ้นมา เพราะช่วงนี้ลุงยักษ์ของเธอและสายธารต่างยุ่งเรื่องงาน ฉันเองคงต้องใส่ใจเพิ่มขึ้นอีกหน่อยลูกจะได้ไม่มีปัญหา“อยากเล่นก็เล่นได้ครับพ่อว่างสำหรับลูกสาวเสมอ แต่ต้องแปรงฟันก่อนน
ฉันนั่งสงบสติอารมณ์เงียบ ๆ ในรถ แต่เมื่อเลื่อนโทรศัพท์ก็พบว่าฉันปลดบล็อกเขาทุกช่องทางแล้วคงเป็นฝีมือเขานั่นแหละเพราะฉันไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้นแน่ และเมื่อกำลังจะกดบล็อก รูปภาพหวิวตอนที่ฉันหลับก็ปรากฏขึ้นในช่องแชต“ถ้าเธอบล็อก ฉันจะตั้งรูปนี้เป็นรูปโพรไฟล์”เขาส่งข้อความมาพร้อมรูปที่มีใบหน้าของรามซุก







