เข้าสู่ระบบน้ำพริกแม่มิ้นต์ไม่ได้ดังเพียงในไทยแล้วเท่านั้น ตอนนี้ยังส่งออกไปต่างประเทศ โดยที่กลุ่มคนก่อตั้งโรงงานน้ำพริกทุกคนได้รับหน้าที่ให้เป็นหัวหน้าที่มีเกียรติ เพราะหากไม่มีพวกป้า ๆ และรุ่นน้องของฉันก็จะไม่มีโรงงานน้ำพริกแม่มิ้นต์ รามนอกจากจะวิ่งไปทำงานที่บ้านสามวัน แล้ววิ่งมาดูโรงงานน้ำพริกสองวั
“อ่าฮะ!” ฉันค่อย ๆ ฟังคำแก้ตัวที่ออกจะงี่เง่าสำหรับคนที่ฉันรัก แต่ช่วยไม่ได้ตอนนั้นเรายังเด็ก“รามก็เลยตัดขาดทุกอย่างเรียนอยู่อังกฤษจนเกือบจะไม่ได้กลับมาแล้วนะ”“เงินหมดเหรอก็เลยกลับ” ฉันถามในสิ่งที่อยากรู้“ไม่ใช่เงินหมด รามมีเงินจากการทำธุรกิจของที่บ้านอยู่แล้วเมื่ออายุครบยี่สิบ” ฉันพยักหน้า“แต่ค
หลังเรียนจบโพรเจกต์ต่าง ๆ ที่วางไว้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น คุณแม่ของรามช่วยฉันคุยกับห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีอยู่ทุกจังหวัด ทั้งดีลกับร้านสะดวกซื้อและทำน้ำพริกแบบคลุกข้าวถ้วยเล็ก ๆ เพื่อซื้อได้สะดวกพร้อมทานและวางขายในร้านนั้นด้วย ส่วนรามก็จ้างบริษัทของยักษ์ขยายโรงงานการผลิตเดิมที่เป็
วันนี้นอกจากเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เข้าสอบแล้ว ยังมีจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ กันที่บ้านของยักษ์ โดยแม่ของยักษ์ก็เข้ามาสมทบตอนเย็นเพื่อยินดีกับฉันแล้วพวงมาลัยแบงก์พันก็ห้อยระย้ามาเชียวทำเอาแม่ของรามเข่นเขี้ยวที่เอาหน้าเกินไป แต่มีเพียงพูดเล่นหยอกกันขำ ๆ เพราะสุดท้ายแล้วเงินพวกนี้ก็ตกไปเป็นของดารินอยู่ดี
จากวันนั้นฉันก็ยังไม่ไปจดทะเบียนกับรามบ่ายเบี่ยงเขามาเรื่อย ๆ เพราะอีกแค่นิดเดียวฉันก็จะเรียนจบแล้ว ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงสอบปลายภาคที่ฉันแทบจะไม่ได้ไลฟ์ขายน้ำพริกเลย จึงรับน้องปีหนึ่งที่อยากหารายได้มาช่วยขาย ฉันและรุ่นน้องที่เรียนปีเดียวกันผลัดกันติวหนังสือ อ่านหนังสือสอบเรียกได้ว่าหามรุ่งหามค่ำ จนอยา
เช้าวันจันทร์ฉันมีเรียนแล้วดารินก็ต้องไปโรงเรียน แต่รามนี่สิกวนฉันทั้งคืนเพราะฉันไม่ให้นอนด้วย ไล่กลับไปคุยกับแม่ให้เรียบร้อย เดี๋ยวก็ไปโผล่หน้าต่างเป็นเงาตะคุ่ม ๆ เดี๋ยวก็มาเกาะประตูใช้เล็บขูดจนฉันใจอ่อน สุดท้ายต้องให้เข้าห้องไปนอนอีกฟากโดยมีดารินอยู่ตรงกลางแล้วคนขี้เซาแบบรามก็นอนไม่รู้จักตื่นเพราะ
วันเสาร์นี้แม่มลสิกาขับรถมาจากกรุงเทพฯ เพื่อมาเล่นกับหลานสาวตัวน้อยดารินที่เลี้ยงมาตั้งแต่ยังแบเบาะ เวลาสิบโมงเสียงแตรรถที่คุ้นเคยก็มาบีบหน้าบ้าน “กรี๊ด...แม่มลมาค้า...แม่ขา...แม่มล” ดารินดีใจยกใหญ่ที่ทุกครั้งแม่มลมาหาที่บ้าน เพราะแม่มลตามใจจนฉันอดส่ายหน้าไม่ได้ วันนี้เป็นวันปิดยอดประจำเดือ
“ไอ้ยักษ์ ไอ้เลวแกโพสต์น้องรินได้ยังไง ฉันบอกแล้วว่าชื่อน้องดาไง” สายธารโวย “ใครไวใครได้โว้ยไอ้ธาร” ยักษ์หัวเราะสะใจ เนื่องจากผมกับสายธารแล้วก็มิ้นต์อยู่สู้มาด้วยกัน เผชิญทุกปัญหามาด้วยกัน จึงเลื่อนขั้นเป็นเพื่อนสนิทและคำพูดก็สนิทสนมกันมากขึ้น ฉันยิ้มกับแม่มลที่มองดูสองคนน
“ยักษ์เหรอ” เสียงฉันแหบพร่าเพราะขาดน้ำ แล้วคนที่ฉันเรียกก็รีบลุกขึ้นมาด้านข้างเตียงคนไข้ พร้อมลากเก้าอี้มานั่งใกล้ ๆ ด้วยกัน“มิ้นต์ฟื้นแล้วเหรอ หิวน้ำไหม”ฉันพยักหน้าให้กับเพื่อนแล้วเขาก็รินน้ำจากขวดใส่แก้วแล้วยื่นหลอดถึงปากฉัน จนน้ำพร่องไปครึ่งแก้วฉันจึงผละออก“เวียนหัวอยู่ไหม ดีขึ้นหรือยัง”“อื้ม
ร่างกายของรามเกร็งเครียดจนต้องคำรามออกมาในลำคอ สองมือเล็กที่ปัดป่ายไปทั่วเขาก็รั้งมาสัมผัสกับตัวตนที่แสนใหญ่โตเพื่อบอกให้รู้ว่าลำท่อนนี้แหละจะสร้างความสุขให้กับเธอ“พี่ราม...ทำไม...ใหญ่จัง” อ้อนรักกลืนน้ำลายลงคอ แล้วก็มองส่วนนั้นอย่างหวาดกลัวเล็ก ๆ คิดว่ามันจะเข้าไปได้อย่างไร แต่เหมือนเขาจะรู้ว่าเธอ







